സുനിര്വാതേഷു ദേശേഷു യഥായോഗ്യമ് ഇഹാസ്യതാമ് പ്രവിശ്യ നാത്ര ഭേതവ്യം ഗിരിപാതസ്യ നിര്ഭയൈഃ
കാറ്റ് ശാന്തമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അനുയോജ്യമാണോ അങ്ങനെ ഇവിടെ ഇരിക്കൂ; പർവ്വതം വീഴും എന്ന ഭയം ഇല്ലാതെ പ്രവേശിക്കാം.
ഇത്യ് ഉക്താസ് തേന തേ ഗോപാ വിവിശുര് ഗോധനൈഃ സഹ ശകടാരോപിതൈര് ഭാണ്ഡൈര് ഗോപ്യശ് ചാസാരപീഡിതാഃ
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ഗോപ്പന്മാർ അവരുടെ പശുക്കളെയും, കാറുകളിൽ കയറ്റിയ സാധനങ്ങളെയും കൂട്ടി, മഴയിൽ ബുദ്ധിമുട്ടിയ ഗോപികളോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
കൃഷ്ണോ ഽപി തം ദധാരൈവം ശൈലമ് അത്യന്തനിശ്ചലമ് വ്രജൌകോവാസിഭിര് ഹര്ഷവിസ്മിതാക്ഷൈര് നിരീക്ഷിതഃ
കൃഷ്ണനും ആ പർവ്വതം അത്യന്തം ഉറപ്പോടെ പിടിച്ചു നിന്നു, വ്രജവാസികൾ ആനന്ദത്തിലും അത്ഭുതത്തിലും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ കൃഷ്ണനെ നോക്കി നിന്നു.
ഗോപഗോപീജനൈര് ഹൃഷ്ടൈഃ പ്രീതിവിസ്താരിതേക്ഷണൈഃ സംസ്തൂയമാനചരിതഃ കൃഷ്ണഃ ശൈലമ് അധാരയത്
ആനന്ദത്തോടെ, സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ഗോപ്പന്മാരും ഗോപ്പികകളും കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ കൃഷ്ണൻ ആ പർവ്വതം ഉയർത്തി പിടിച്ചു.
സപ്തരാത്രം മഹാമേഘാ വവര്ഷുര് നന്ദഗോകുലേ ഇന്ദ്രേണ ചോദിതാ മേഘാ ഗോപാനാം നാശകാരിണാ
ഏഴു രാത്രികൾ, ഇന്ദ്രൻ ഉണർത്തിയ മഹാമേഘങ്ങൾ, നന്ദന്റെ ഗോക്കുലത്തിൽ കനത്ത മഴ പെയ്യിച്ചു, ഗോപ്പന്മാർക്കു നാശം വരുത്തി.
തതോ ധൃതേ മഹാശൈലേ പരിത്രാതേ ച ഗോകുലേ മിഥ്യാപ്രതിജ്ഞോ ബലഭിദ് വാരയാമ് ആസ താന് ഘനാന്
പെരുവെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ, കൃഷ്ണൻ പർവ്വതം ഉയർത്തി ഗോക്കുലത്തെ രക്ഷിച്ചു; വാഗ്ദാനം പൊറുതിയ ബാലവിരുദ്ധൻ ആ മേഘങ്ങളെ തടഞ്ഞു.
വ്യഭ്രേ നഭസി ദേവേന്ദ്രേ വിതഥേ ശക്രമന്ത്രിതേ നിഷ്ക്രമ്യ ഗോകുലം ഹൃഷ്ടഃ സ്വസ്ഥാനം പുനര് ആഗമത്
ആകാശം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രന്റെ ശ്രമം വെറുതെയായി, ദേവേന്ദ്രൻ മന്ത്രം ചൊല്ലി സന്തോഷത്തോടെ ഗോക്കുലം വിട്ട് തന്റെ സ്ഥലം തിരിച്ചെത്തി.
മുമോച കൃഷ്ണോ ഽപി തദാ ഗോവര്ധനമഹാഗിരിമ് സ്വസ്ഥാനേ വിസ്മിതമുഖൈര് ദൃഷ്ടസ് തൈര് വ്രജവാസിഭിഃ
അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ആ മഹാ ഗോവർധനപർവ്വതം അതിന്റെ സ്ഥലത്ത് വെച്ചു, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ വ്രജവാസികൾ നോക്കി നിന്നു.
ധൃതേ ഗോവര്ധനേ ശൈലേ പരിത്രാതേ ച ഗോകുലേ രോചയാമ് ആസ കൃഷ്ണസ്യ ദര്ശനം പാകശാസനഃ
ഗോവർധനപർവ്വതം ഉയർത്തി ഗോക്കുലത്തെ രക്ഷിച്ചപ്പോൾ, യാഗങ്ങളുടെ അധിപൻ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
സോ ഽധിരുഹ്യ മഹാനാഗമ് ഐരാവതമ് അമിത്രജിത് ഗോവര്ധനഗിരൌ കൃഷ്ണം ദദര്ശ ത്രിദശാധിപഃ
ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച ദേവേന്ദ്രൻ മഹാനാഗമായ ഐരാവതത്തിൽ കയറി, ഗോവർധനപർവ്വതത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു.
ചാരയന്തം മഹാവീര്യം ഗാശ് ച ഗോപവപുര്ധരമ് കൃത്സ്നസ്യ ജഗതോ ഗോപം വൃതം ഗോപകുമാരകൈഃ
അവൻ മഹാവീര്യശാലിയായ കൃഷ്ണനെ, ഗോപ്പബാലന്റെ രൂപത്തിൽ, പശുക്കളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, ഗോപ്പകുമാരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനുമായതും കണ്ടു.
ഗരുഡം ച ദദര്ശോച്ചൈര് അന്തര്ധാനഗതം ദ്വിജാഃ കൃതച്ഛായം ഹരേര് മൂര്ധ്നി പക്ഷാഭ്യാം പക്ഷിപുംഗവമ്
ദ്വിജന്മാർ ആകാശത്ത് ഉയർന്ന്, മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പക്ഷിരാജാവ് ഗരുഡനെ, ഹരിയുടെ തലയിൽ ചിറകുകൾ വിരിച്ച് തണൽ നൽകുന്നത് കണ്ടു.
അവരുഹ്യ സ നാഗേന്ദ്രാദ് ഏകാന്തേ മധുസൂദനമ് ശക്രഃ സസ്മിതമ് ആഹേദം പ്രീതിവിസ്ഫാരിതേക്ഷണഃ
പെരിയ പാമ്പിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ഇന്ദ്രൻ ഒറ്റക്കായി മധുസൂദനന്റെ അടുത്തെത്തി, ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു.
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ശൃണുഷ്വേദം യദര്ഥമ് അഹമ് ആഗതഃ ത്വത്സമീപം മഹാബാഹോ നൈതച് ചിന്ത്യം ത്വയാന്യഥാ
കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, ഞാൻ എന്തിനാണ് നിന്റെ അടുത്ത് വന്നതെന്ന് കേൾക്കൂ, മഹാബാഹുവേ; നീ ഇതിനെ മറ്റെന്തെങ്കിലും പോലെ കരുതേണ്ട.
ഭാരാവതരണാര്ധായ പൃഥിവ്യാഃ പൃഥിവീതലമ് അവതീര്ണോ ഽഖിലാധാരസ് ത്വമ് ഏവ പരമേശ്വര
പരമേശ്വരനേ, ഭൂമിയുടെ ഭാരമകറ്റാൻ, എല്ലാറ്റിനും അടിസ്ഥാനമായ നീ തന്നെയാണ് ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചത്.
മഹഭങ്ഗവിരുദ്ധേന മയാ ഗോകുലനാശകാഃ സമാദിഷ്ടാ മഹാമേഘാസ് തൈശ് ചൈതത് കദനം കൃതമ്
വലിയ ദുരിതം തടയാൻ ഞാൻ മഹാമേഘങ്ങളെ ഗോക്കുലം നശിപ്പിക്കാൻ അയച്ചു; അവരാൽ ഈ നാശം സംഭവിച്ചു.
ത്രാതാസ് താപാത് ത്വയാ ഗാവഃ സമുത്പാട്യ മഹാഗിരിമ് തേനാഹം തോഷിതോ വീര കര്മണാത്യദ്ഭുതേന തേ
നീ മഹാപർവ്വതം ഉയർത്തി പശുക്കളെ കഷ്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു; ഈ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തിയാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, വീരനേ.
സാധിതം കൃഷ്ണ ദേവാനാമ് അദ്യ മന്യേ പ്രയോജനമ് ത്വയായമ് അദ്രിപ്രവരഃ കരേണൈകേന ചോദ്ധൃതഃ
ഇന്ന്, കൃഷ്ണാ, ദേവന്മാരുടെ ലക്ഷ്യം നീ നിറവേറ്റി; ഈ ശ്രേഷ്ഠമായ പർവ്വതം നീ ഒരു കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തി.
ഗോഭിശ് ച നോദിതഃ കൃഷ്ണ ത്വത്സമീപമ് ഇഹാഗതഃ ത്വയാ ത്രാതാഭിര് അത്യര്ഥം യുഷ്മത്കാരണകാരണാത്
കൃഷ്ണാ, പശുക്കൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടല്ല ഞാൻ നിന്റെ അടുത്ത് വന്നത്; നീ അവരെ അത്യന്തം രക്ഷിച്ചതിനാലാണ്, അവർക്കും നിനക്കും വേണ്ടി.
സ ത്വാം കൃഷ്ണാഭിഷേക്ഷ്യാമി ഗവാം വാക്യപ്രചോദിതഃ ഉപേന്ദ്രത്വേ ഗവാമ് ഇന്ദ്രോ ഗോവിന്ദസ് ത്വം ഭവിഷ്യസി
അതുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണാ, പശുക്കളുടെ വാക്ക് കേട്ട് ഞാൻ നിന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്യും; ഉപേന്ദ്രനായി, പശുക്കളുടെ ഇന്ദ്രനായി, നീ ഗോവിന്ദനാകും.
അഥോപവാഹ്യാദ് ആദായ ഘണ്ടാമ് ഐരാവതാദ് ഗജാത് അഭിഷേകം തയാ ചക്രേ പവിത്രജലപൂര്ണയാ
അപ്പോൾ ഐരാവതം എന്ന ആനയിൽ നിന്നുള്ള മണി എടുത്ത്, അതിൽ വിശുദ്ധജലം നിറച്ച്, അവൻ അഭിഷേകം നടത്തി.
ക്രിയമാണേ ഽഭിഷേകേ തു ഗാവഃ കൃഷ്ണസ്യ തത്ക്ഷണാത് പ്രസ്രവോദ്ഭൂതദുഗ്ധാര്ദ്രാം സദ്യശ് ചക്രുര് വസുംധരാമ്
അഭിഷേകം നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ, പശുക്കൾ അതേ സമയം പാൽ ഒഴുക്കി ഭൂമിയെ നനയാക്കി.
അഭിഷിച്യ ഗവാം വാക്യാദ് ദേവേന്ദ്രോ വൈ ജനാര്ദനമ് പ്രീത്യാ സപ്രശ്രയം കൃഷ്ണം പുനര് ആഹ ശചീപതിഃ
അഭിഷേകം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പശുക്കളുടെ വാക്ക് കേട്ടു ഇന്ദ്രൻ സ്നേഹത്തോടും വിനയത്തോടും കൂടി ജനാർദ്ദനനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ഗവാമ് ഏതത് കൃതം വാക്യാത് തഥാന്യദ് അപി മേ ശൃണു യദ് ബ്രവീമി മഹാഭാഗ ഭാരാവതരണേച്ഛയാ
പശുക്കളുടെ വാക്ക് പ്രകാരം ഇതെല്ലാം നടന്നു; മഹാഭാഗവ, ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാൻ ഞാൻ പറയുന്നത് കൂടി നീ കേൾക്കണം.
മമാംശഃ പുരുഷവ്യാഘ്രഃ പൃഥിവ്യാം പൃഥിവീധര അവതീര്ണോ ഽര്ജുനോ നാമ സ രക്ഷ്യോ ഭവതാ സദാ
എന്റെ ഒരു ഭാഗം, പുരുഷശ്രേഷ്ഠൻ, ഭൂമിയിൽ അര്ജുനനായി അവതരിച്ചു; അവനെ നീ എപ്പോഴും കാത്തുസൂക്ഷിക്കണം.
ഭാരാവതരണേ സഖ്യം സ തേ വീരഃ കരിഷ്യതി സ രക്ഷണീയോ ഭവതാ യഥാത്മാ മധുസൂദന
ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ആ വീരൻ നിന്റെ കൂട്ടുകാരനാകും; മധുസൂദനാ, നീ എങ്ങനെ നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു അതുപോലെ അവനെയും സംരക്ഷിക്കണം.
ജാനാമി ഭാരതേ വംശേ ജാതം പാര്ഥം തവാംശതഃ തമ് അഹം പാലയിഷ്യാമി യാവദ് അസ്മി മഹീതലേ
ഭാരതവംശത്തിൽ ജനിച്ച പാർത്ഥൻ നിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു; ഞാൻ ഭൂമിയിൽ ഇരിക്കുന്നതുവരെ അവനെ സംരക്ഷിക്കും.
യാവന് മഹീതലേ ശക്ര സ്ഥാസ്യാമ്യ് അഹമ് അരിംദമ ന താവദ് അര്ജുനം കശ്ചിദ് ദേവേന്ദ്ര യുധി ജേഷ്യതി
ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ, ഞാൻ ഭൂമിയിൽ ഇരിക്കുന്നതുവരെ ആരും യുദ്ധത്തിൽ അര്ജുനനെ ജയിക്കില്ല, ദേവേന്ദ്രാ.
കംസോ നാമ മഹാബാഹുര് ദൈത്യോ ഽരിഷ്ടസ് തഥാ പരഃ കേശീ കുവലയാപീഡോ നരകാദ്യാസ് തഥാപരേ
കംസൻ എന്ന മഹാബലശാലി, അരിഷ്ടൻ, കേശി, കുവലയാപീഡൻ, നരകാസുരൻ എന്നിവരും മറ്റു ദാനവന്മാരും.
ഹതേഷു തേഷു ദേവേന്ദ്ര ഭവിഷ്യതി മഹാഹവഃ തത്ര വിദ്ധി സഹസ്രാക്ഷ ഭാരാവതരണം കൃതമ്
ദേവേന്ദ്രാ, ഇവർ കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ വലിയൊരു യുദ്ധം ഉണ്ടാകും; അപ്പോൾ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, ഭൂഭാരം നീങ്ങിയതായി നീ അറിയണം.