ഇത്യ് ആജ്ഞപ്താഃ സുരേന്ദ്രേണ മുമുചുസ് തേ ബലാഹകാഃ വാതവര്ഷം മഹാഭീമമ് അഭാവായ ഗവാം ദ്വിജാഃ
ഇങ്ങനെ ദേവേന്ദ്രൻ ആജ്ഞാപിച്ചതിനുശേഷം, ആ മേഘങ്ങൾ പശുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ ഭയങ്കരമായ കാറ്റും മഴയും വിട്ടുവിട്ടു.
തതഃ ക്ഷണേന ധരണീ കകുഭോ ഽമ്ബരമ് ഏവ ച ഏകം ധാരാമഹാസാരപൂരണേനാഭവദ് ദ്വിജാഃ
അപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഭൂമി, ദിക്കുകൾ, ആകാശം — എല്ലാം ഒരു വലിയ മഴപ്പെയ്യലാൽ നിറഞ്ഞു.
ഗാവസ് തു തേന പതതാ വര്ഷവാതേന വേഗിനാ ധുതാഃ പ്രാണാഞ് ജഹുഃ സര്വാസ് തിര്യങ്മുഖശിരോധരാഃ
ആ വേഗതയുള്ള മഴയും കാറ്റും കൊണ്ട് പശുക്കൾ തളർന്നു വീണു, അവയെല്ലാം വശത്തായി തലകുത്തി ജീവൻ വിട്ടു.
ക്രോഡേന വത്സാന് ആക്രമ്യ തസ്ഥുര് അന്യാ ദ്വിജോത്തമാഃ ഗാവോ വിവത്സാശ് ച കൃതാ വാരിപൂരേണ ചാപരാഃ
ചില പശുക്കൾ അവരുടെ കിടാവുകളെ അടുക്കെ ചേർത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, മറ്റുചിലർ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ കിടാവുകളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടുപോയി.
വത്സാശ് ച ദീനവദനാഃ പവനാകമ്പികംധരാഃ ത്രാഹി ത്രാഹീത്യ് അല്പശബ്ദാഃ കൃഷ്ണമ് ഊചുര് ഇവാര്തകാഃ
കിടാവുകൾ ദു:ഖഭരിതമായ മുഖത്തും കാറ്റിൽ വിറയുന്ന കഴുത്തുമായി, 'രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ' എന്ന് ദു:ഖത്തിൽ കൃഷ്ണനെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ മന്ദമായ ശബ്ദത്തിൽ നിലവിളിച്ചു.
തതസ് തദ് ഗോകുലം സര്വം ഗോഗോപീഗോപസംകുലമ് അതീവാര്തം ഹരിര് ദൃഷ്ട്വാ ത്രാണായാചിന്തയത് തദാ
അപ്പോൾ ഹരിയ് ആ മുഴുവൻ ഗോക്കുലം പശുക്കളാലും, ഗോപികളാലും, ഗോപ്പന്മാരാലും നിറഞ്ഞ് അത്യന്തം വിഷമത്തിൽ ആകുന്നത് കണ്ടു, അവരെ രക്ഷിക്കാനായി ചിന്തിച്ചു.
ഏതത് കൃതം മഹേന്ദ്രേണ മഹഭങ്ഗവിരോധിനാ തദ് ഏതദ് അഖിലം ഗോഷ്ഠം ത്രാതവ്യമ് അധുനാ മയാ
ഇത് മഹാബലശാലിയായ ഇന്ദ്രൻ ചെയ്തതാണ്. ഇപ്പോൾ ഈ മുഴുവൻ പശുപുരം ഞാൻ രക്ഷിക്കണം.
ഇമമ് അദ്രിമ് അഹം വീര്യാദ് ഉത്പാട്യോരുശിലാതലമ് ധാരയിഷ്യാമി ഗോഷ്ഠസ്യ പൃഥുച്ഛത്ത്രമ് ഇവോപരി
എന്റെ ശക്തിയാൽ, ഈ വലിയ പാറക്കല്ലുകളുള്ള പർവ്വതം ഞാൻ പിഴുതി എടുത്ത്, പശുപുരത്തിനുമേൽ ഒരു വലിയ കുടപോലെ പിടിച്ചു നിൽക്കും.
ഇതി കൃത്വാ മതിം കൃഷ്ണോ ഗോവര്ധനമഹീധരമ് ഉത്പാട്യൈകകരേണൈവ ധാരയാമ് ആസ ലീലയാ
ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച കൃഷ്ണൻ, ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഒരു കൈകൊണ്ട് ലീലയായി പിഴുതെടുത്തു ഉയർത്തി പിടിച്ചു.
ഗോപാംശ് ചാഹ ജഗന്നാഥഃ സമുത്പാടിതഭൂധരഃ വിശധ്വമ് അത്ര സഹിതാഃ കൃതം വര്ഷനിവാരണമ്
പർവ്വതം ഉയർത്തിയ ലോകനാഥൻ ഗോപ്പന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇവിടെ കൂടെ പ്രവേശിക്കൂ; മഴ ഇനി തടയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.'
സുനിര്വാതേഷു ദേശേഷു യഥായോഗ്യമ് ഇഹാസ്യതാമ് പ്രവിശ്യ നാത്ര ഭേതവ്യം ഗിരിപാതസ്യ നിര്ഭയൈഃ
കാറ്റ് ശാന്തമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അനുയോജ്യമാണോ അങ്ങനെ ഇവിടെ ഇരിക്കൂ; പർവ്വതം വീഴും എന്ന ഭയം ഇല്ലാതെ പ്രവേശിക്കാം.
ഇത്യ് ഉക്താസ് തേന തേ ഗോപാ വിവിശുര് ഗോധനൈഃ സഹ ശകടാരോപിതൈര് ഭാണ്ഡൈര് ഗോപ്യശ് ചാസാരപീഡിതാഃ
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ഗോപ്പന്മാർ അവരുടെ പശുക്കളെയും, കാറുകളിൽ കയറ്റിയ സാധനങ്ങളെയും കൂട്ടി, മഴയിൽ ബുദ്ധിമുട്ടിയ ഗോപികളോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
കൃഷ്ണോ ഽപി തം ദധാരൈവം ശൈലമ് അത്യന്തനിശ്ചലമ് വ്രജൌകോവാസിഭിര് ഹര്ഷവിസ്മിതാക്ഷൈര് നിരീക്ഷിതഃ
കൃഷ്ണനും ആ പർവ്വതം അത്യന്തം ഉറപ്പോടെ പിടിച്ചു നിന്നു, വ്രജവാസികൾ ആനന്ദത്തിലും അത്ഭുതത്തിലും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ കൃഷ്ണനെ നോക്കി നിന്നു.
ഗോപഗോപീജനൈര് ഹൃഷ്ടൈഃ പ്രീതിവിസ്താരിതേക്ഷണൈഃ സംസ്തൂയമാനചരിതഃ കൃഷ്ണഃ ശൈലമ് അധാരയത്
ആനന്ദത്തോടെ, സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ഗോപ്പന്മാരും ഗോപ്പികകളും കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ കൃഷ്ണൻ ആ പർവ്വതം ഉയർത്തി പിടിച്ചു.
സപ്തരാത്രം മഹാമേഘാ വവര്ഷുര് നന്ദഗോകുലേ ഇന്ദ്രേണ ചോദിതാ മേഘാ ഗോപാനാം നാശകാരിണാ
ഏഴു രാത്രികൾ, ഇന്ദ്രൻ ഉണർത്തിയ മഹാമേഘങ്ങൾ, നന്ദന്റെ ഗോക്കുലത്തിൽ കനത്ത മഴ പെയ്യിച്ചു, ഗോപ്പന്മാർക്കു നാശം വരുത്തി.
തതോ ധൃതേ മഹാശൈലേ പരിത്രാതേ ച ഗോകുലേ മിഥ്യാപ്രതിജ്ഞോ ബലഭിദ് വാരയാമ് ആസ താന് ഘനാന്
പെരുവെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ, കൃഷ്ണൻ പർവ്വതം ഉയർത്തി ഗോക്കുലത്തെ രക്ഷിച്ചു; വാഗ്ദാനം പൊറുതിയ ബാലവിരുദ്ധൻ ആ മേഘങ്ങളെ തടഞ്ഞു.
വ്യഭ്രേ നഭസി ദേവേന്ദ്രേ വിതഥേ ശക്രമന്ത്രിതേ നിഷ്ക്രമ്യ ഗോകുലം ഹൃഷ്ടഃ സ്വസ്ഥാനം പുനര് ആഗമത്
ആകാശം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രന്റെ ശ്രമം വെറുതെയായി, ദേവേന്ദ്രൻ മന്ത്രം ചൊല്ലി സന്തോഷത്തോടെ ഗോക്കുലം വിട്ട് തന്റെ സ്ഥലം തിരിച്ചെത്തി.
മുമോച കൃഷ്ണോ ഽപി തദാ ഗോവര്ധനമഹാഗിരിമ് സ്വസ്ഥാനേ വിസ്മിതമുഖൈര് ദൃഷ്ടസ് തൈര് വ്രജവാസിഭിഃ
അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ആ മഹാ ഗോവർധനപർവ്വതം അതിന്റെ സ്ഥലത്ത് വെച്ചു, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ വ്രജവാസികൾ നോക്കി നിന്നു.
ധൃതേ ഗോവര്ധനേ ശൈലേ പരിത്രാതേ ച ഗോകുലേ രോചയാമ് ആസ കൃഷ്ണസ്യ ദര്ശനം പാകശാസനഃ
ഗോവർധനപർവ്വതം ഉയർത്തി ഗോക്കുലത്തെ രക്ഷിച്ചപ്പോൾ, യാഗങ്ങളുടെ അധിപൻ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
സോ ഽധിരുഹ്യ മഹാനാഗമ് ഐരാവതമ് അമിത്രജിത് ഗോവര്ധനഗിരൌ കൃഷ്ണം ദദര്ശ ത്രിദശാധിപഃ
ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച ദേവേന്ദ്രൻ മഹാനാഗമായ ഐരാവതത്തിൽ കയറി, ഗോവർധനപർവ്വതത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു.
ചാരയന്തം മഹാവീര്യം ഗാശ് ച ഗോപവപുര്ധരമ് കൃത്സ്നസ്യ ജഗതോ ഗോപം വൃതം ഗോപകുമാരകൈഃ
അവൻ മഹാവീര്യശാലിയായ കൃഷ്ണനെ, ഗോപ്പബാലന്റെ രൂപത്തിൽ, പശുക്കളെ മേയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, ഗോപ്പകുമാരന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും, ലോകത്തിന്റെ രക്ഷകനുമായതും കണ്ടു.
ഗരുഡം ച ദദര്ശോച്ചൈര് അന്തര്ധാനഗതം ദ്വിജാഃ കൃതച്ഛായം ഹരേര് മൂര്ധ്നി പക്ഷാഭ്യാം പക്ഷിപുംഗവമ്
ദ്വിജന്മാർ ആകാശത്ത് ഉയർന്ന്, മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പക്ഷിരാജാവ് ഗരുഡനെ, ഹരിയുടെ തലയിൽ ചിറകുകൾ വിരിച്ച് തണൽ നൽകുന്നത് കണ്ടു.
അവരുഹ്യ സ നാഗേന്ദ്രാദ് ഏകാന്തേ മധുസൂദനമ് ശക്രഃ സസ്മിതമ് ആഹേദം പ്രീതിവിസ്ഫാരിതേക്ഷണഃ
പെരിയ പാമ്പിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ഇന്ദ്രൻ ഒറ്റക്കായി മധുസൂദനന്റെ അടുത്തെത്തി, ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ സംസാരിച്ചു.
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ശൃണുഷ്വേദം യദര്ഥമ് അഹമ് ആഗതഃ ത്വത്സമീപം മഹാബാഹോ നൈതച് ചിന്ത്യം ത്വയാന്യഥാ
കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, ഞാൻ എന്തിനാണ് നിന്റെ അടുത്ത് വന്നതെന്ന് കേൾക്കൂ, മഹാബാഹുവേ; നീ ഇതിനെ മറ്റെന്തെങ്കിലും പോലെ കരുതേണ്ട.
ഭാരാവതരണാര്ധായ പൃഥിവ്യാഃ പൃഥിവീതലമ് അവതീര്ണോ ഽഖിലാധാരസ് ത്വമ് ഏവ പരമേശ്വര
പരമേശ്വരനേ, ഭൂമിയുടെ ഭാരമകറ്റാൻ, എല്ലാറ്റിനും അടിസ്ഥാനമായ നീ തന്നെയാണ് ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചത്.
മഹഭങ്ഗവിരുദ്ധേന മയാ ഗോകുലനാശകാഃ സമാദിഷ്ടാ മഹാമേഘാസ് തൈശ് ചൈതത് കദനം കൃതമ്
വലിയ ദുരിതം തടയാൻ ഞാൻ മഹാമേഘങ്ങളെ ഗോക്കുലം നശിപ്പിക്കാൻ അയച്ചു; അവരാൽ ഈ നാശം സംഭവിച്ചു.
ത്രാതാസ് താപാത് ത്വയാ ഗാവഃ സമുത്പാട്യ മഹാഗിരിമ് തേനാഹം തോഷിതോ വീര കര്മണാത്യദ്ഭുതേന തേ
നീ മഹാപർവ്വതം ഉയർത്തി പശുക്കളെ കഷ്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു; ഈ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തിയാൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, വീരനേ.
സാധിതം കൃഷ്ണ ദേവാനാമ് അദ്യ മന്യേ പ്രയോജനമ് ത്വയായമ് അദ്രിപ്രവരഃ കരേണൈകേന ചോദ്ധൃതഃ
ഇന്ന്, കൃഷ്ണാ, ദേവന്മാരുടെ ലക്ഷ്യം നീ നിറവേറ്റി; ഈ ശ്രേഷ്ഠമായ പർവ്വതം നീ ഒരു കൈകൊണ്ട് ഉയർത്തി.
ഗോഭിശ് ച നോദിതഃ കൃഷ്ണ ത്വത്സമീപമ് ഇഹാഗതഃ ത്വയാ ത്രാതാഭിര് അത്യര്ഥം യുഷ്മത്കാരണകാരണാത്
കൃഷ്ണാ, പശുക്കൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടല്ല ഞാൻ നിന്റെ അടുത്ത് വന്നത്; നീ അവരെ അത്യന്തം രക്ഷിച്ചതിനാലാണ്, അവർക്കും നിനക്കും വേണ്ടി.
സ ത്വാം കൃഷ്ണാഭിഷേക്ഷ്യാമി ഗവാം വാക്യപ്രചോദിതഃ ഉപേന്ദ്രത്വേ ഗവാമ് ഇന്ദ്രോ ഗോവിന്ദസ് ത്വം ഭവിഷ്യസി
അതുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണാ, പശുക്കളുടെ വാക്ക് കേട്ട് ഞാൻ നിന്നെ അഭിഷേകം ചെയ്യും; ഉപേന്ദ്രനായി, പശുക്കളുടെ ഇന്ദ്രനായി, നീ ഗോവിന്ദനാകും.