തഥാ ച കൃതവന്തസ് തേ ഗിരിയജ്ഞം വ്രജൌകസഃ ദധിപായസമാംസാദ്യൈര് ദദുഃ ശൈലബലിം തതഃ
അങ്ങനെ ഗോപ്പന്മാർ മലയാഗം നടത്തി, തൈര്, പായസം, മാംസം തുടങ്ങിയവയാൽ മലക്ക് ബലി അർപ്പിച്ചു.
ദ്വിജാംശ് ച ഭോജയാമ് ആസുഃ ശതശോ ഽഥ സഹസ്രശഃ ഗാവഃ ശൈലം തതശ് ചക്രുര് അര്ചിതാസ് തം പ്രദക്ഷിണമ്
അവർ നൂറുകണക്കിന് ആയിരക്കണക്കിന് ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഭക്ഷിപ്പിച്ചു; പിന്നെ പശുക്കൾ മലത്തെ ആദരിച്ച് അതിനെ ചുറ്റി നടന്നു.
വൃഷഭാശ് ചാഭിനര്ദന്തഃ സതോയാ ജലദാ ഇവ ഗിരിമൂര്ധനി ഗോവിന്ദഃ ശൈലോ ഽഹമ് ഇതി മൂര്തിമാന്
കാളകൾ, മഴയുള്ള മേഘങ്ങൾ പോലെ മലയുടെ മുകളിൽ ഗർജിച്ചു; ഗോവിന്ദൻ സ്വയം മലമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു: 'ഞാനാണ് ഈ പർവതം.'
ബുഭുജേ ഽന്നം ബഹുവിധം ഗോപവര്യാഹൃതം ദ്വിജാഃ കൃഷ്ണസ് തേനൈവ രൂപേണ ഗോപൈഃ സഹ ഗിരേഃ ശിരഃ
ആ രൂപത്തിൽ തന്നെ കൃഷ്ണൻ, ഗോപ്പന്മാരോടും ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും കൂടെ, പ്രധാന ഗോപ്പന്മാർ കൊണ്ടുവന്ന വിവിധ വിഭവങ്ങൾ മലയുടെ മുകളിൽ ഇരുന്നു ആസ്വദിച്ചു.
അധിരുഹ്യാര്ചയാമ് ആസ ദ്വിതീയാമ് ആത്മനസ് തനുമ് അന്തര്ധാനം ഗതേ തസ്മിന് ഗോപാ ലബ്ധ്വാ തതോ വരാന് കൃത്വാ ഗിരിമഹം ഗോഷ്ഠം നിജമ് അഭ്യായയുഃ പുനഃ
ആദ്യ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായതിനു ശേഷം, അവൻ തന്റെ രണ്ടാമത്തെ രൂപത്തെ ആരാധിച്ചു. പിന്നെ, ഗോപ്പന്മാരിൽ നിന്ന് വരങ്ങൾ വാങ്ങി, അവൻ വീണ്ടും സ്വന്തം പശുപുരയിലേക്ക് മടങ്ങി.
മഹേ പ്രതിഹതേ ശക്രോ ഭൃശം കോപസമന്വിതഃ സംവര്തകം നാമ ഗണം തോയദാനാമ് അഥാബ്രവീത്
മഹാസമർപ്പണം തടയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ സമ്വർത്തകമേഘങ്ങൾക്കു这样 പറഞ്ഞു.
ഭോ ഭോ മേഘാ നിശമ്യൈതദ് വദതോ വചനം മമ ആജ്ഞാനന്തരമ് ഏവാശു ക്രിയതാമ് അവിചാരിതമ്
എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ, മേഘങ്ങളേ. ഞാൻ ആജ്ഞാപിക്കുന്നതിനു ശേഷം, ഒരുവിധം വിചാരിക്കാതെ ഉടൻ പ്രവർത്തിക്കണം.
നന്ദഗോപഃ സുദുര്ബുദ്ധിര് ഗോപൈര് അന്യൈഃ സഹായവാന് കൃഷ്ണാശ്രയബലാധ്മാതോ മഹഭങ്ഗമ് അചീകരത്
നന്ദഗോപൻ, വളരെ മോശം വിവേകമുള്ളവൻ, മറ്റു ഗോപ്പന്മാരോടൊപ്പം കൃഷ്ണന്റെ ശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച് വലിയ കലഹം ഉണ്ടാക്കി.
ആജീവോ യഃ പരം തേഷാം ഗോപത്വസ്യ ച കാരണമ് താ ഗാവോ വൃഷ്ടിപാതേന പീഡ്യന്താം വചനാന് മമ
അവരുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ പശുപാലനത്തിലാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. എന്റെ വാക്കനുസരിച്ച്, ആ പശുക്കൾ കനത്ത മഴയിൽ ബുദ്ധിമുട്ടാൻ ഇടയാക്കൂ.
അഹമ് അപ്യ് അദ്രിശൃങ്ഗാഭം തുങ്ഗമ് ആരുഹ്യ വാരണമ് സാഹായ്യം വഃ കരിഷ്യാമി വായൂനാം സംഗമേന ച
ഞാനും ആനയുടെ ദന്തംപോലെയുള്ള ഉയർന്ന പർവ്വതത്തിൽ കയറി, കാറ്റിനൊപ്പം ചേർന്ന് നിങ്ങൾക്ക് സഹായം ചെയ്യും.
ഇത്യ് ആജ്ഞപ്താഃ സുരേന്ദ്രേണ മുമുചുസ് തേ ബലാഹകാഃ വാതവര്ഷം മഹാഭീമമ് അഭാവായ ഗവാം ദ്വിജാഃ
ഇങ്ങനെ ദേവേന്ദ്രൻ ആജ്ഞാപിച്ചതിനുശേഷം, ആ മേഘങ്ങൾ പശുക്കളെ നശിപ്പിക്കാൻ ഭയങ്കരമായ കാറ്റും മഴയും വിട്ടുവിട്ടു.
തതഃ ക്ഷണേന ധരണീ കകുഭോ ഽമ്ബരമ് ഏവ ച ഏകം ധാരാമഹാസാരപൂരണേനാഭവദ് ദ്വിജാഃ
അപ്പോൾ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ഭൂമി, ദിക്കുകൾ, ആകാശം — എല്ലാം ഒരു വലിയ മഴപ്പെയ്യലാൽ നിറഞ്ഞു.
ഗാവസ് തു തേന പതതാ വര്ഷവാതേന വേഗിനാ ധുതാഃ പ്രാണാഞ് ജഹുഃ സര്വാസ് തിര്യങ്മുഖശിരോധരാഃ
ആ വേഗതയുള്ള മഴയും കാറ്റും കൊണ്ട് പശുക്കൾ തളർന്നു വീണു, അവയെല്ലാം വശത്തായി തലകുത്തി ജീവൻ വിട്ടു.
ക്രോഡേന വത്സാന് ആക്രമ്യ തസ്ഥുര് അന്യാ ദ്വിജോത്തമാഃ ഗാവോ വിവത്സാശ് ച കൃതാ വാരിപൂരേണ ചാപരാഃ
ചില പശുക്കൾ അവരുടെ കിടാവുകളെ അടുക്കെ ചേർത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, മറ്റുചിലർ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ കിടാവുകളിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടുപോയി.
വത്സാശ് ച ദീനവദനാഃ പവനാകമ്പികംധരാഃ ത്രാഹി ത്രാഹീത്യ് അല്പശബ്ദാഃ കൃഷ്ണമ് ഊചുര് ഇവാര്തകാഃ
കിടാവുകൾ ദു:ഖഭരിതമായ മുഖത്തും കാറ്റിൽ വിറയുന്ന കഴുത്തുമായി, 'രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ' എന്ന് ദു:ഖത്തിൽ കൃഷ്ണനെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ മന്ദമായ ശബ്ദത്തിൽ നിലവിളിച്ചു.
തതസ് തദ് ഗോകുലം സര്വം ഗോഗോപീഗോപസംകുലമ് അതീവാര്തം ഹരിര് ദൃഷ്ട്വാ ത്രാണായാചിന്തയത് തദാ
അപ്പോൾ ഹരിയ് ആ മുഴുവൻ ഗോക്കുലം പശുക്കളാലും, ഗോപികളാലും, ഗോപ്പന്മാരാലും നിറഞ്ഞ് അത്യന്തം വിഷമത്തിൽ ആകുന്നത് കണ്ടു, അവരെ രക്ഷിക്കാനായി ചിന്തിച്ചു.
ഏതത് കൃതം മഹേന്ദ്രേണ മഹഭങ്ഗവിരോധിനാ തദ് ഏതദ് അഖിലം ഗോഷ്ഠം ത്രാതവ്യമ് അധുനാ മയാ
ഇത് മഹാബലശാലിയായ ഇന്ദ്രൻ ചെയ്തതാണ്. ഇപ്പോൾ ഈ മുഴുവൻ പശുപുരം ഞാൻ രക്ഷിക്കണം.
ഇമമ് അദ്രിമ് അഹം വീര്യാദ് ഉത്പാട്യോരുശിലാതലമ് ധാരയിഷ്യാമി ഗോഷ്ഠസ്യ പൃഥുച്ഛത്ത്രമ് ഇവോപരി
എന്റെ ശക്തിയാൽ, ഈ വലിയ പാറക്കല്ലുകളുള്ള പർവ്വതം ഞാൻ പിഴുതി എടുത്ത്, പശുപുരത്തിനുമേൽ ഒരു വലിയ കുടപോലെ പിടിച്ചു നിൽക്കും.
ഇതി കൃത്വാ മതിം കൃഷ്ണോ ഗോവര്ധനമഹീധരമ് ഉത്പാട്യൈകകരേണൈവ ധാരയാമ് ആസ ലീലയാ
ഇങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച കൃഷ്ണൻ, ഗോവർദ്ധനപർവ്വതം ഒരു കൈകൊണ്ട് ലീലയായി പിഴുതെടുത്തു ഉയർത്തി പിടിച്ചു.
ഗോപാംശ് ചാഹ ജഗന്നാഥഃ സമുത്പാടിതഭൂധരഃ വിശധ്വമ് അത്ര സഹിതാഃ കൃതം വര്ഷനിവാരണമ്
പർവ്വതം ഉയർത്തിയ ലോകനാഥൻ ഗോപ്പന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇവിടെ കൂടെ പ്രവേശിക്കൂ; മഴ ഇനി തടയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.'
സുനിര്വാതേഷു ദേശേഷു യഥായോഗ്യമ് ഇഹാസ്യതാമ് പ്രവിശ്യ നാത്ര ഭേതവ്യം ഗിരിപാതസ്യ നിര്ഭയൈഃ
കാറ്റ് ശാന്തമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ, നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അനുയോജ്യമാണോ അങ്ങനെ ഇവിടെ ഇരിക്കൂ; പർവ്വതം വീഴും എന്ന ഭയം ഇല്ലാതെ പ്രവേശിക്കാം.
ഇത്യ് ഉക്താസ് തേന തേ ഗോപാ വിവിശുര് ഗോധനൈഃ സഹ ശകടാരോപിതൈര് ഭാണ്ഡൈര് ഗോപ്യശ് ചാസാരപീഡിതാഃ
അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ഗോപ്പന്മാർ അവരുടെ പശുക്കളെയും, കാറുകളിൽ കയറ്റിയ സാധനങ്ങളെയും കൂട്ടി, മഴയിൽ ബുദ്ധിമുട്ടിയ ഗോപികളോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
കൃഷ്ണോ ഽപി തം ദധാരൈവം ശൈലമ് അത്യന്തനിശ്ചലമ് വ്രജൌകോവാസിഭിര് ഹര്ഷവിസ്മിതാക്ഷൈര് നിരീക്ഷിതഃ
കൃഷ്ണനും ആ പർവ്വതം അത്യന്തം ഉറപ്പോടെ പിടിച്ചു നിന്നു, വ്രജവാസികൾ ആനന്ദത്തിലും അത്ഭുതത്തിലും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ കൃഷ്ണനെ നോക്കി നിന്നു.
ഗോപഗോപീജനൈര് ഹൃഷ്ടൈഃ പ്രീതിവിസ്താരിതേക്ഷണൈഃ സംസ്തൂയമാനചരിതഃ കൃഷ്ണഃ ശൈലമ് അധാരയത്
ആനന്ദത്തോടെ, സ്നേഹത്തിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, ഗോപ്പന്മാരും ഗോപ്പികകളും കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ കൃഷ്ണൻ ആ പർവ്വതം ഉയർത്തി പിടിച്ചു.
സപ്തരാത്രം മഹാമേഘാ വവര്ഷുര് നന്ദഗോകുലേ ഇന്ദ്രേണ ചോദിതാ മേഘാ ഗോപാനാം നാശകാരിണാ
ഏഴു രാത്രികൾ, ഇന്ദ്രൻ ഉണർത്തിയ മഹാമേഘങ്ങൾ, നന്ദന്റെ ഗോക്കുലത്തിൽ കനത്ത മഴ പെയ്യിച്ചു, ഗോപ്പന്മാർക്കു നാശം വരുത്തി.
തതോ ധൃതേ മഹാശൈലേ പരിത്രാതേ ച ഗോകുലേ മിഥ്യാപ്രതിജ്ഞോ ബലഭിദ് വാരയാമ് ആസ താന് ഘനാന്
പെരുവെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ, കൃഷ്ണൻ പർവ്വതം ഉയർത്തി ഗോക്കുലത്തെ രക്ഷിച്ചു; വാഗ്ദാനം പൊറുതിയ ബാലവിരുദ്ധൻ ആ മേഘങ്ങളെ തടഞ്ഞു.
വ്യഭ്രേ നഭസി ദേവേന്ദ്രേ വിതഥേ ശക്രമന്ത്രിതേ നിഷ്ക്രമ്യ ഗോകുലം ഹൃഷ്ടഃ സ്വസ്ഥാനം പുനര് ആഗമത്
ആകാശം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രന്റെ ശ്രമം വെറുതെയായി, ദേവേന്ദ്രൻ മന്ത്രം ചൊല്ലി സന്തോഷത്തോടെ ഗോക്കുലം വിട്ട് തന്റെ സ്ഥലം തിരിച്ചെത്തി.
മുമോച കൃഷ്ണോ ഽപി തദാ ഗോവര്ധനമഹാഗിരിമ് സ്വസ്ഥാനേ വിസ്മിതമുഖൈര് ദൃഷ്ടസ് തൈര് വ്രജവാസിഭിഃ
അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ആ മഹാ ഗോവർധനപർവ്വതം അതിന്റെ സ്ഥലത്ത് വെച്ചു, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ വ്രജവാസികൾ നോക്കി നിന്നു.
ധൃതേ ഗോവര്ധനേ ശൈലേ പരിത്രാതേ ച ഗോകുലേ രോചയാമ് ആസ കൃഷ്ണസ്യ ദര്ശനം പാകശാസനഃ
ഗോവർധനപർവ്വതം ഉയർത്തി ഗോക്കുലത്തെ രക്ഷിച്ചപ്പോൾ, യാഗങ്ങളുടെ അധിപൻ കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
സോ ഽധിരുഹ്യ മഹാനാഗമ് ഐരാവതമ് അമിത്രജിത് ഗോവര്ധനഗിരൌ കൃഷ്ണം ദദര്ശ ത്രിദശാധിപഃ
ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച ദേവേന്ദ്രൻ മഹാനാഗമായ ഐരാവതത്തിൽ കയറി, ഗോവർധനപർവ്വതത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കണ്ടു.