തതസ് ത്വ് ആന്ദോലികാഭിശ് ച നിയുദ്ധൈശ് ച മഹാബലൌ വ്യായാമം ചക്രതുസ് തത്ര ക്ഷേപണീയൈസ് തഥാശ്മഭിഃ
അതിനുശേഷം ആ മഹാബലശാലികൾ അവിടെ ആണ്ടോളികളിൽ കയറി, കയ്യാങ്കളി ചെയ്ത്, കല്ലുകൾ എറിഞ്ഞ്, വ്യായാമം നടത്തി.
തല്ലിപ്സുര് അസുരസ് തത്ര ഉഭയോ രമമാണയോഃ ആജഗാമ പ്രലമ്ബാഖ്യോ ഗോപവേഷതിരോഹിതഃ
അവരിൽ ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കുമ്പോൾ അവരെ തോൽപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച പ്രലമ്പൻ എന്ന അസുരൻ, ഗോപക വേഷം ധരിച്ച് അവിടെ എത്തി.
സോ ഽവഗാഹത നിഃശങ്കം തേഷാം മധ്യമമാനുഷഃ മാനുഷം രൂപമ് ആസ്ഥായ പ്രലമ്ബോ ദാനവോത്തമഃ
മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, സാധാരണ മനുഷ്യനായി തോന്നിച്ച പ്രലമ്പൻ, ഭയമില്ലാതെ അവരുടെ ഇടയിൽ കയറി.
തയോശ് ഛിദ്രാന്തരപ്രേപ്സുര് അതിശീഘ്രമ് അമന്യത കൃഷ്ണം തതോ രൌഹിണേയം ഹന്തും ചക്രേ മനോരഥമ്
അവരുടെ ഇടയിൽ അവസരം തേടി, പ്രലമ്പൻ വളരെ വേഗത്തിൽ കൃഷ്ണനെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ രോഹിണിയുടെ മകനെ കൊല്ലാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
ഹരിണാ ക്രീഡനം നാമ ബാലക്രീഡനകം തതഃ പ്രക്രീഡിതാസ് തു തേ സര്വേ ദ്വൌ ദ്വൌ യുഗപദ് ഉത്പതന്
അതിനുശേഷം, കുട്ടികൾക്കുള്ള ഹരിണക്രീഡന എന്ന കളിയിൽ, എല്ലാവരും രണ്ടുപേരായി കൂട്ടമായി ചാടിത്തുടങ്ങി.
ശ്രീദാമ്നാ സഹ ഗോവിന്ദഃ പ്രലമ്ബേന തഥാ ബലഃ ഗോപാലൈര് അപരൈശ് ചാന്യേ ഗോപാലാഃ സഹ പുപ്ലുവുഃ
ഗോവിന്ദൻ ശ്രീദാമനോടൊപ്പം, ബലൻ പ്രലമ്പനോടൊപ്പം, മറ്റു ഗോപന്മാർ തമ്മിൽ കൂട്ടമായി ചാടിക്കളിച്ചു.
ശ്രീദാമാനം തതഃ കൃഷ്ണഃ പ്രലമ്ബം രോഹിണീസുതഃ ജിതവാന് കൃഷ്ണപക്ഷീയൈര് ഗോപൈര് അന്യൈഃ പരാജിതാഃ
അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ശ്രീദാമനെ ജയിച്ചു, രോഹിണിയുടെ മകൻ പ്രലമ്പനെ ജയിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ കൂട്ടത്തിലെ ഗോപന്മാർ ജയിച്ചു, മറ്റു ഗോപന്മാർ തോറ്റു.
തേ വാഹയന്തസ് ത്വ് അന്യോന്യം ഭാണ്ഡീരസ്കന്ധമ് ഏത്യ വൈ പുനര് നിവൃത്താസ് തേ സര്വേ യേ യേ തത്ര പരാജിതാഃ
തോറ്റവർ ജയിച്ചവരെ തങ്ങളുടെ തോളിൽ കയറ്റി, ആ വടവൃക്ഷത്തിങ്കൽ എത്തിച്ചു, പിന്നെ എല്ലാവരും തിരികെ പോയി.
സംകര്ഷണം തു സ്കന്ധേന ശീഘ്രമ് ഉത്ക്ഷിപ്യ ദാനവഃ ന തസ്ഥൌ പ്രജഗാമൈവ സചന്ദ്ര ഇവ വാരിദഃ
അസുരൻ സംകർഷണനെ തോളിൽ കയറ്റി വേഗത്തിൽ ഉയർത്തി, നിർത്താതെ, ചന്ദ്രനുമായി പോകുന്ന മേഘംപോലെ അകലെയ്ക്ക് പോയി.
അശക്തോ വഹനേ തസ്യ സംരമ്ഭാദ് ദാനവോത്തമഃ വവൃധേ സുമഹാകായഃ പ്രാവൃഷീവ ബലാഹകഃ
കൂടുതൽ വഹിക്കാൻ കഴിയാതെ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ആ അസുരൻ വലിയ വലിപ്പം കൈവരിച്ചു, മഴക്കാലത്തെ കറുത്ത മേഘംപോലെ.
സംകര്ഷണസ് തു തം ദൃഷ്ട്വാ ദഗ്ധശൈലോപമാകൃതിമ് സ്രഗ്ദാമലമ്ബാഭരണം മുകുടാടോപമസ്തകമ്
സംകർഷണൻ, അഗ്നിപർവ്വതംപോലെയുള്ള രൂപവും, മാലയും ആഭരണങ്ങളും മനോഹരമായ കിരീടം തലയിൽ ധരിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
രൌദ്രം ശകടചക്രാക്ഷം പാദന്യാസചലത്ക്ഷിതിമ് ഹ്രിയമാണസ് തതഃ കൃഷ്ണമ് ഇദം വചനമ് അബ്രവീത്
ഭയങ്കരമായ കറുത്ത കണ്ണുകളും, കാലടി ഇടുമ്പോൾ ഭൂമി നടുങ്ങുന്നതും കണ്ടു, സംകർഷണൻ അങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുമ്പോൾ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു:
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹ്രിയേ ത്വ് ഏഷ പര്വതോദഗ്രമൂര്തിനാ കേനാപി പശ്യ ദൈത്യേന ഗോപാലച്ഛദ്മരൂപിണാ
"കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ! ഈ ദൈത്യൻ, ഗോപക വേഷം ധരിച്ചെങ്കിലും, വലിയ പർവ്വതംപോലെയുള്ള ശരീരത്തിൽ, എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നു എന്നു നോക്കൂ."
യദ് അത്ര സാംപ്രതം കാര്യം മയാ മധുനിഷൂദന തത് കഥ്യതാം പ്രയാത്യ് ഏഷ ദുരാത്മാതിത്വരാന്വിതഃ
"മധുനിഷൂദനാ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് പറയൂ, ഈ ദുഷ്ടൻ വേഗത്തിൽ എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നു."
തമ് ആഹ രാമം ഗോവിന്ദഃ സ്മിതഭിന്നൌഷ്ഠസംപുടഃ മഹാത്മാ രൌഹിണേയസ്യ ബലവീര്യപ്രമാണവിത്
ഗോവിന്ദൻ, രോഹിണിയുടെ മകന്റെ ശക്തിയും ബലവും അറിയുന്ന മഹാത്മാവ്, ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ രാമനോട് പറഞ്ഞു:
കിമ് അയം മാനുഷോ ഭാവോ വ്യക്തമ് ഏവാവലമ്ബ്യതേ സര്വാത്മന് സര്വഗുഹ്യാനാം ഗുഹ്യാദ് ഗുഹ്യാത്മനാ ത്വയാ
"നീ ഈ മനുഷ്യഭാവം യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണോ? സർവ്വാത്മാവായ നീ, എല്ലാം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിലും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ തന്നെയാണ്."
സ്മരാശേഷജഗദീശ കാരണം കാരണാഗ്രജ ആത്മാനമ് ഏകം തദ്വച് ച ജഗത്യ് ഏകാര്ണവേ ച യഃ
"സകലലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, കാരണങ്ങളുടെ കാരണമേ, ഏകാത്മാവേ, ലോകത്തിലും ഏകസാഗരത്തിലും ഒരേ അത്മാവായിരിക്കുന്നവനേ, ഇതു ഓർക്കണം."
ഭവാന് അഹം ച വിശ്വാത്മന്ന് ഏകമ് ഏവ ഹി കാരണമ് ജഗതോ ഽസ്യ ജഗത്യ് അര്ഥേ ഭേദേനാവാം വ്യവസ്ഥിതൌ
"വിശ്വാത്മാവേ, ഞാനും നീയും ഈ ലോകത്തിന്റെ ഏക കാരണമാണ്; ലോകഹിതത്തിനായി നമ്മൾ രണ്ടായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, സത്യത്തിൽ ഒരാളാണ്."
തത് സ്മര്യതാമ് അമേയാത്മംസ് ത്വയാത്മാ ജഹി ദാനവമ് മാനുഷ്യമ് ഏവമ് ആലമ്ബ്യ ബന്ധൂനാം ക്രിയതാം ഹിതമ്
നിന്റെ അതിരില്ലാത്ത സ്വഭാവം ഓർമ്മിക്കൂ. നിന്റെ ഉള്ളിലെ അസുരനെ ജയിക്കൂ. മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ബന്ധുക്കളുടെ ഭലത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കൂ.
ഇതി സംസ്മാരിതോ വിപ്രാഃ കൃഷ്ണേന സുമഹാത്മനാ വിഹസ്യ പീഡയാമ് ആസ പ്രലമ്ബം ബലവാന് ബലഃ
കൃഷ്ണൻ, മഹാനായ ആത്മാവ്, ഇങ്ങനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാർ ചിരിച്ചു. ശക്തനായ ബാലരാമൻ പ്രലമ്പനെ പീഡിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മുഷ്ടിനാ ചാഹന് മൂര്ധ്നി കോപസംരക്തലോചനഃ തേന ചാസ്യ പ്രഹാരേണ ബഹിര് യാതേ വിലോചനേ
കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്ന ബാലരാമൻ തന്റെ മുഷ്ടിയാൽ പ്രലമ്പന്റെ തലയ്ക്ക് അടിച്ചു. ആ അടിയിൽ പ്രലമ്പന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്കു വന്നു.
സ നിഷ്കാസിതമസ്തിഷ്കോ മുഖാച് ഛോണിതമ് ഉദ്വമന് നിപപാത മഹീപൃഷ്ഠേ ദൈത്യവര്യോ മമാര ച
അവന്റെ തലയൊടിഞ്ഞു, വായിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകി. ദൈത്യന്മാരിൽ പ്രധാനനായ പ്രലമ്പൻ നിലത്തുവീണു മരിച്ചു.
പ്രലമ്ബം നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ ബലേനാദ്ഭുതകര്മണാ പ്രഹൃഷ്ടാസ് തുഷ്ടുവുര് ഗോപാഃ സാധു സാധ്വ് ഇതി ചാബ്രുവന്
ബലരാമൻ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തിയിൽ പ്രലമ്പനെ സംഹരിച്ചത് കണ്ടു, ഗോപന്മാർ സന്തോഷിച്ചു, അദ്ദേഹത്തെ പുകഴ്ത്തി, 'ശബാശ്, ശബാശ്' എന്ന് വിളിച്ചു.
സംസ്തൂയമാനോ രാമസ് തു ഗോപൈര് ദൈത്യേ നിപാതിതേ പ്രലമ്ബേ സഹ കൃഷ്ണേന പുനര് ഗോകുലമ് ആയയൌ
പ്രലമ്പൻ ദൈത്യൻ വീണു, ഗോപന്മാർ പുകഴ്ത്തുമ്പോൾ, രാമനും കൃഷ്ണനും വീണ്ടും ഗോക്കുലത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തയോര് വിഹരതോര് ഏവം രാമകേശവയോര് വ്രജേ പ്രാവൃഡ്വ്യതീതാ വികസത്സരോജാ ചാഭവച് ഛരത്
രാമനും കേശവനും വ്രജയിൽ സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കുമ്പോൾ, മഴക്കാലം കടന്നു, താമരകൾ വിരിയുന്ന ശരത്കാലം എത്തി.
വിമലാമ്ബരനക്ഷത്രേ കാലേ ചാഭ്യാഗതേ വ്രജമ് ദദര്ശേന്ദ്രോത്സവാരമ്ഭപ്രവൃത്താന് വ്രജവാസിനഃ
വെളുത്ത ആകാശവും തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളും ഉള്ള സമയത്ത്, ഇന്ദ്രോത്സവത്തിന് ഒരുക്കം ചെയ്യുന്ന വ്രജവാസികളെ കൃഷ്ണൻ കണ്ടു.
കൃഷ്ണസ് താന് ഉത്സുകാന് ദൃഷ്ട്വാ ഗോപാന് ഉത്സവലാലസാന് കൌതൂഹലാദ് ഇദം വാക്യം പ്രാഹ വൃദ്ധാന് മഹാമതിഃ
ഉത്സവത്തിനായി ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഗോപന്മാരെ കണ്ടു, മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണൻ കൗതുകത്തോടെ മൂപ്പന്മാരോട് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു.
കോ ഽയം ശക്രമഹോ നാമ യേന വോ ഹര്ഷ ആഗതഃ പ്രാഹ തം നന്ദഗോപശ് ച പൃച്ഛന്തമ് അതിസാദരമ്
'ഇന്ദ്രൻ' എന്ന പേരിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഈ സന്തോഷം എങ്ങനെ? എന്ന് കൃഷ്ണൻ വളരെ ആദരവോടെ നന്ദഗോപനോടു ചോദിച്ചു.
മേഘാനാം പയസാമ് ഈശോ ദേവരാജഃ ശതക്രതുഃ യേന സംചോദിതാ മേഘാ വര്ഷന്ത്യ് അമ്ബുമയം രസമ്
അവൻ മേഘങ്ങൾക്കും വെള്ളത്തിനും അധിപതിയും, ദേവന്മാരുടെ രാജാവും, ശതക്രതുവുമാണ്. അവന്റെ ആജ്ഞയിൽ മേഘങ്ങൾ മഴയൊഴുക്കുന്നു.
തദ്വൃഷ്ടിജനിതം സസ്യം വയമ് അന്യേ ച ദേഹിനഃ വര്തയാമോപഭുഞ്ജാനാസ് തര്പയാമശ് ച ദേവതാഃ
ആ മഴയിൽ വളരുന്ന വിളകൾ നമ്മെയും മറ്റു ജീവികളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. അവ ഉപയോഗിച്ച് ദേവന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു.