തതഃ ഫലാന്യ് അനേകാനി താലാഗ്രാന് നിപതന് ഖരഃ പൃഥിവ്യാം പാതയാമ് ആസ മഹാവാതോ ഽമ്ബുദാന് ഇവ
അപ്പോൾ കഴുത താളിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴെ വീണപ്പോൾ, വലിയ കാറ്റ് മേഘങ്ങൾ താഴെ കൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെ, അനേകം ഫലങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് വീണു.
അന്യാന് അപ്യ് അസ്യ വൈ ജ്ഞാതീന് ആഗതാന് ദൈത്യഗര്ദഭാന് കൃഷ്ണശ് ചിക്ഷേപ താലാഗ്രേ ബലഭദ്രശ് ച ലീലയാ
അവിടെ എത്തിയ ദേനുകന്റെ മറ്റു കഴുതദാനവ സഹോദരന്മാരെയും കൃഷ്ണനും ബലഭദ്രനും അതേപോലെ ലാളിത്യത്തോടെ താളിന്റെ മുകളിൽ എറിഞ്ഞു.
ക്ഷണേനാലംകൃതാ പൃഥ്വീ പക്വൈസ് താലഫലൈസ് തദാ ദൈത്യഗര്ദഭദേഹൈശ് ച മുനയഃ ശുശുഭേ ഽധികമ്
അത്രയേറെ പെട്ടെന്ന് ഭൂമി പാകമായ താളിന്റെ ഫലങ്ങളാലും കഴുതദാനവരുടെ ശരീരങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. അതോടെ മുനികൾക്ക് കൂടുതൽ ഭംഗി ലഭിച്ചു.
തതോ ഗാവോ നിരാബാധാസ് തസ്മിംസ് താലവനേ ദ്വിജാഃ നവശഷ്പം സുഖം ചേരുര് യത്ര ഭുക്തമ് അഭൂത് പുരാ
അതിനുശേഷം, ആ താലവനത്തില് പശുക്കൾക്ക് ഇനി ഭയം ഒന്നുമില്ലാതെ, പുതിയ പുല്ല് സന്തോഷത്തോടെ മേഞ്ഞു. മുമ്പ് അവിടെ മേഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു.
തസ്മിന് രാസഭദൈതേയേ സാനുജേ വിനിപാതിതേ സര്വഗോപാലഗോപീനാം രമ്യം താലവനം ബഭൌ
അവ കഴുതദാനവനും സഹോദരന്മാരും വീണു മരിച്ചതോടെ, ആ മനോഹരമായ താലവനം എല്ലാ ആടുകാലന്മാർക്കും ആടുകാലുമാര്ക്കും പ്രകാശിച്ചു.
തതസ് തൌ ജാതഹര്ഷൌ തു വസുദേവസുതാവ് ഉഭൌ ശുശുഭാതേ മഹാത്മാനൌ ബാലശൃങ്ഗാവ് ഇവര്ഷഭൌ
പിന്നീട് വസുദേവന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ, ആ മഹാത്മാക്കൾ, സന്തോഷത്തോടെ, കൊമ്പ് വിരിയുന്ന രണ്ട് കാളകളെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ചാരയന്തൌ ച ഗാ ദൂരേ വ്യാഹരന്തൌ ച നാമഭിഃ നിയോഗപാശസ്കന്ധൌ തൌ വനമാലാവിഭൂഷിതൌ
അവർ ദൂരത്ത് പശുക്കളെ മേയ്ക്കുകയും, പേരുപറഞ്ഞ് വിളിക്കുകയും ചെയ്തു. മേയ്ക്കാനുള്ള കയറുകൾ തോളിൽ, കാട്ടുപൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ മാലകൾ ധരിച്ച് അവർ സഞ്ചരിച്ചു.
സുവര്ണാഞ്ജനചൂര്ണാഭ്യാം തദാ തൌ ഭൂഷിതാമ്ബരൌ മഹേന്ദ്രായുധസംകാശൌ ശ്വേതകൃഷ്ണാവ് ഇവാമ്ബുദൌ
പൊന്നും കറുത്ത പൊടിയും പുരട്ടിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, അവർ ഇന്ദ്രന്റെ ആയുധങ്ങളെപ്പോലെയും, വെള്ളയും കറുപ്പും നിറമുള്ള മേഘങ്ങളെപ്പോലെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ചേരതുര് ലോകസിദ്ധാഭിഃ ക്രീഡാഭിര് ഇതരേതരമ് സമസ്തലോകനാഥാനാം നാഥഭൂതൌ ഭുവം ഗതൌ
ലോകത്തിലെ സിദ്ധന്മാരോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ട്, ലോകത്തിലെ എല്ലാ നാഥന്മാരുടെയും നാഥന്മാരായ അവർ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
മനുഷ്യധര്മാഭിരതൌ മാനയന്തൌ മനുഷ്യതാമ് തജ്ജാതിഗുണയുക്താഭിഃ ക്രീഡാഭിശ് ചേരതുര് വനമ്
മനുഷ്യരിൽ കാണുന്ന സ്വഭാവങ്ങൾ ആസ്വദിച്ച്, മനുഷ്യരായതിനെ മാനിച്ച്, തങ്ങളുടെ ജന്മത്തിനും സ്വഭാവത്തിനും അനുയോജ്യമായ കളികളിൽ ഏർപ്പെട്ടു കാട്ടിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
തതസ് ത്വ് ആന്ദോലികാഭിശ് ച നിയുദ്ധൈശ് ച മഹാബലൌ വ്യായാമം ചക്രതുസ് തത്ര ക്ഷേപണീയൈസ് തഥാശ്മഭിഃ
അതിനുശേഷം ആ മഹാബലശാലികൾ അവിടെ ആണ്ടോളികളിൽ കയറി, കയ്യാങ്കളി ചെയ്ത്, കല്ലുകൾ എറിഞ്ഞ്, വ്യായാമം നടത്തി.
തല്ലിപ്സുര് അസുരസ് തത്ര ഉഭയോ രമമാണയോഃ ആജഗാമ പ്രലമ്ബാഖ്യോ ഗോപവേഷതിരോഹിതഃ
അവരിൽ ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കുമ്പോൾ അവരെ തോൽപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച പ്രലമ്പൻ എന്ന അസുരൻ, ഗോപക വേഷം ധരിച്ച് അവിടെ എത്തി.
സോ ഽവഗാഹത നിഃശങ്കം തേഷാം മധ്യമമാനുഷഃ മാനുഷം രൂപമ് ആസ്ഥായ പ്രലമ്ബോ ദാനവോത്തമഃ
മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, സാധാരണ മനുഷ്യനായി തോന്നിച്ച പ്രലമ്പൻ, ഭയമില്ലാതെ അവരുടെ ഇടയിൽ കയറി.
തയോശ് ഛിദ്രാന്തരപ്രേപ്സുര് അതിശീഘ്രമ് അമന്യത കൃഷ്ണം തതോ രൌഹിണേയം ഹന്തും ചക്രേ മനോരഥമ്
അവരുടെ ഇടയിൽ അവസരം തേടി, പ്രലമ്പൻ വളരെ വേഗത്തിൽ കൃഷ്ണനെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ രോഹിണിയുടെ മകനെ കൊല്ലാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
ഹരിണാ ക്രീഡനം നാമ ബാലക്രീഡനകം തതഃ പ്രക്രീഡിതാസ് തു തേ സര്വേ ദ്വൌ ദ്വൌ യുഗപദ് ഉത്പതന്
അതിനുശേഷം, കുട്ടികൾക്കുള്ള ഹരിണക്രീഡന എന്ന കളിയിൽ, എല്ലാവരും രണ്ടുപേരായി കൂട്ടമായി ചാടിത്തുടങ്ങി.
ശ്രീദാമ്നാ സഹ ഗോവിന്ദഃ പ്രലമ്ബേന തഥാ ബലഃ ഗോപാലൈര് അപരൈശ് ചാന്യേ ഗോപാലാഃ സഹ പുപ്ലുവുഃ
ഗോവിന്ദൻ ശ്രീദാമനോടൊപ്പം, ബലൻ പ്രലമ്പനോടൊപ്പം, മറ്റു ഗോപന്മാർ തമ്മിൽ കൂട്ടമായി ചാടിക്കളിച്ചു.
ശ്രീദാമാനം തതഃ കൃഷ്ണഃ പ്രലമ്ബം രോഹിണീസുതഃ ജിതവാന് കൃഷ്ണപക്ഷീയൈര് ഗോപൈര് അന്യൈഃ പരാജിതാഃ
അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ശ്രീദാമനെ ജയിച്ചു, രോഹിണിയുടെ മകൻ പ്രലമ്പനെ ജയിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ കൂട്ടത്തിലെ ഗോപന്മാർ ജയിച്ചു, മറ്റു ഗോപന്മാർ തോറ്റു.
തേ വാഹയന്തസ് ത്വ് അന്യോന്യം ഭാണ്ഡീരസ്കന്ധമ് ഏത്യ വൈ പുനര് നിവൃത്താസ് തേ സര്വേ യേ യേ തത്ര പരാജിതാഃ
തോറ്റവർ ജയിച്ചവരെ തങ്ങളുടെ തോളിൽ കയറ്റി, ആ വടവൃക്ഷത്തിങ്കൽ എത്തിച്ചു, പിന്നെ എല്ലാവരും തിരികെ പോയി.
സംകര്ഷണം തു സ്കന്ധേന ശീഘ്രമ് ഉത്ക്ഷിപ്യ ദാനവഃ ന തസ്ഥൌ പ്രജഗാമൈവ സചന്ദ്ര ഇവ വാരിദഃ
അസുരൻ സംകർഷണനെ തോളിൽ കയറ്റി വേഗത്തിൽ ഉയർത്തി, നിർത്താതെ, ചന്ദ്രനുമായി പോകുന്ന മേഘംപോലെ അകലെയ്ക്ക് പോയി.
അശക്തോ വഹനേ തസ്യ സംരമ്ഭാദ് ദാനവോത്തമഃ വവൃധേ സുമഹാകായഃ പ്രാവൃഷീവ ബലാഹകഃ
കൂടുതൽ വഹിക്കാൻ കഴിയാതെ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ആ അസുരൻ വലിയ വലിപ്പം കൈവരിച്ചു, മഴക്കാലത്തെ കറുത്ത മേഘംപോലെ.
സംകര്ഷണസ് തു തം ദൃഷ്ട്വാ ദഗ്ധശൈലോപമാകൃതിമ് സ്രഗ്ദാമലമ്ബാഭരണം മുകുടാടോപമസ്തകമ്
സംകർഷണൻ, അഗ്നിപർവ്വതംപോലെയുള്ള രൂപവും, മാലയും ആഭരണങ്ങളും മനോഹരമായ കിരീടം തലയിൽ ധരിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടു.
രൌദ്രം ശകടചക്രാക്ഷം പാദന്യാസചലത്ക്ഷിതിമ് ഹ്രിയമാണസ് തതഃ കൃഷ്ണമ് ഇദം വചനമ് അബ്രവീത്
ഭയങ്കരമായ കറുത്ത കണ്ണുകളും, കാലടി ഇടുമ്പോൾ ഭൂമി നടുങ്ങുന്നതും കണ്ടു, സംകർഷണൻ അങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകപ്പെടുമ്പോൾ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു:
കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ ഹ്രിയേ ത്വ് ഏഷ പര്വതോദഗ്രമൂര്തിനാ കേനാപി പശ്യ ദൈത്യേന ഗോപാലച്ഛദ്മരൂപിണാ
"കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ! ഈ ദൈത്യൻ, ഗോപക വേഷം ധരിച്ചെങ്കിലും, വലിയ പർവ്വതംപോലെയുള്ള ശരീരത്തിൽ, എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നു എന്നു നോക്കൂ."
യദ് അത്ര സാംപ്രതം കാര്യം മയാ മധുനിഷൂദന തത് കഥ്യതാം പ്രയാത്യ് ഏഷ ദുരാത്മാതിത്വരാന്വിതഃ
"മധുനിഷൂദനാ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് പറയൂ, ഈ ദുഷ്ടൻ വേഗത്തിൽ എന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നു."
തമ് ആഹ രാമം ഗോവിന്ദഃ സ്മിതഭിന്നൌഷ്ഠസംപുടഃ മഹാത്മാ രൌഹിണേയസ്യ ബലവീര്യപ്രമാണവിത്
ഗോവിന്ദൻ, രോഹിണിയുടെ മകന്റെ ശക്തിയും ബലവും അറിയുന്ന മഹാത്മാവ്, ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ രാമനോട് പറഞ്ഞു:
കിമ് അയം മാനുഷോ ഭാവോ വ്യക്തമ് ഏവാവലമ്ബ്യതേ സര്വാത്മന് സര്വഗുഹ്യാനാം ഗുഹ്യാദ് ഗുഹ്യാത്മനാ ത്വയാ
"നീ ഈ മനുഷ്യഭാവം യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണോ? സർവ്വാത്മാവായ നീ, എല്ലാം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതിലും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവൻ തന്നെയാണ്."
സ്മരാശേഷജഗദീശ കാരണം കാരണാഗ്രജ ആത്മാനമ് ഏകം തദ്വച് ച ജഗത്യ് ഏകാര്ണവേ ച യഃ
"സകലലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, കാരണങ്ങളുടെ കാരണമേ, ഏകാത്മാവേ, ലോകത്തിലും ഏകസാഗരത്തിലും ഒരേ അത്മാവായിരിക്കുന്നവനേ, ഇതു ഓർക്കണം."
ഭവാന് അഹം ച വിശ്വാത്മന്ന് ഏകമ് ഏവ ഹി കാരണമ് ജഗതോ ഽസ്യ ജഗത്യ് അര്ഥേ ഭേദേനാവാം വ്യവസ്ഥിതൌ
"വിശ്വാത്മാവേ, ഞാനും നീയും ഈ ലോകത്തിന്റെ ഏക കാരണമാണ്; ലോകഹിതത്തിനായി നമ്മൾ രണ്ടായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, സത്യത്തിൽ ഒരാളാണ്."
തത് സ്മര്യതാമ് അമേയാത്മംസ് ത്വയാത്മാ ജഹി ദാനവമ് മാനുഷ്യമ് ഏവമ് ആലമ്ബ്യ ബന്ധൂനാം ക്രിയതാം ഹിതമ്
നിന്റെ അതിരില്ലാത്ത സ്വഭാവം ഓർമ്മിക്കൂ. നിന്റെ ഉള്ളിലെ അസുരനെ ജയിക്കൂ. മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ബന്ധുക്കളുടെ ഭലത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കൂ.
ഇതി സംസ്മാരിതോ വിപ്രാഃ കൃഷ്ണേന സുമഹാത്മനാ വിഹസ്യ പീഡയാമ് ആസ പ്രലമ്ബം ബലവാന് ബലഃ
കൃഷ്ണൻ, മഹാനായ ആത്മാവ്, ഇങ്ങനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാർ ചിരിച്ചു. ശക്തനായ ബാലരാമൻ പ്രലമ്പനെ പീഡിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.