ഗീയമാനോ ഽഥ ഗോപീഭിശ് ചരിതൈശ് ചാരുചേഷ്ടിതൈഃ സംസ്തൂയമാനോ ഗോപാലൈഃ കൃഷ്ണോ വ്രജമ് ഉപാഗമത്
അപ്പോൾ, ഗോപികമാർ അവന്റെ കൃത്യങ്ങളും മനോഹരമായ പ്രവർത്തികളും പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കേയും, ഗോപന്മാർ സ്തുതിക്കേയും, കൃഷ്ണൻ വ്രജത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ഗാഃ പാലയന്തൌ ച പുനഃ സഹിതൌ രാമകേശവൌ ഭ്രമമാണൌ വനേ തത്ര രമ്യം താലവനം ഗതൌ
കാളകളും കാത്തുകൊണ്ടു, രാമനും കേശവനും വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് കാട്ടിൽ സഞ്ചരിച്ചു, മനോഹരമായ താലവനത്തിലേക്ക് എത്തി.
തച് ച താലവനം നിത്യം ധേനുകോ നാമ ദാനവഃ നൃഗോമാംസകൃതാഹാരഃ സദാധ്യാസ്തേ ഖരാകൃതിഃ
അവിടെ താലവനത്തില് ദേനുകന് എന്ന ദാനവന് എപ്പോഴും വാസം ചെയ്യുന്നു. ആസുരന് കഴുതയുടെ രൂപത്തില് മനുഷ്യരുടെയും പശുക്കളുടെയും മാംസം കഴിച്ച് ജീവിക്കുന്നു.
തത്ര താലവനം രമ്യം ഫലസംപത്സമന്വിതമ് ദൃഷ്ട്വാ സ്പൃഹാന്വിതാ ഗോപാഃ ഫലാദാനേ ഽബ്രുവന് വചഃ
അവിടെ ഫലസമൃദ്ധിയുള്ള ആ മനോഹരമായ താലവനം കണ്ടു, ആടുകാലുകുട്ടികള്ക്ക് അതിലെ ഫലങ്ങള് കിട്ടണമെന്ന ആഗ്രഹം തോന്നി, അവർ പരസ്പരം ഫലങ്ങൾ എടുക്കാൻ സംസാരിച്ചു.
ഹേ രാമ ഹേ കൃഷ്ണ സദാ ധേനുകേനൈവ രക്ഷ്യതേ ഭൂപ്രദേശോ യതസ് തസ്മാത് ത്യക്താനീമാനി സന്തി വൈ
ഹേ രാമ, ഹേ കൃഷ്ണ, ഈ ദേശം ദേനുകന് എപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ഫലങ്ങൾ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്.
ഫലാനി പശ്യ താലാനാം ഗന്ധമോദയുതാനി വൈ വയമ് ഏതാന്യ് അഭീപ്സാമഃ പാത്യന്താം യദി രോചതേ
നോക്കൂ, ഈ താളിന്റെ ഫലങ്ങൾ എത്ര സുഗന്ധവും പാകവും ഉള്ളവയാണെന്ന്! ഞങ്ങൾക്കിവയെ ആഗ്രഹമുണ്ട്. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമെങ്കിൽ അവയെ താഴെ വീഴ്ത്താമോ?
ഇതി ഗോപകുമാരാണാം ശ്രുത്വാ സംകര്ഷണോ വചഃ കൃഷ്ണശ് ച പാതയാമ് ആസ ഭുവി താലഫലാനി വൈ
ആ ആടുകാലുകുട്ടികളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സംകര്ഷണനും കൃഷ്ണനും താളിന്റെ ഫലങ്ങൾ നിലത്ത് വീഴ്ത്താൻ തുടങ്ങി.
താലാനാം പതതാം ശബ്ദമ് ആകര്ണ്യാസുരരാട് തതഃ ആജഗാമ സ ദുഷ്ടാത്മാ കോപാദ് ദൈതേയഗര്ദഭഃ
താളിന്റെ ഫലങ്ങൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട്, ആ ദുഷ്ടഹൃദയനായ ദാനവൻ, കഴുതയുടെ രൂപത്തിലുള്ള ദൈത്യൻ, കോപത്തോടെ അവിടെ എത്തി.
പദ്ഭ്യാമ് ഉഭാഭ്യാം സ തദാ പശ്ചിമാഭ്യാം ച തം ബലീ ജഘാനോരസി താഭ്യാം ച സ ച തേനാപ്യ് അഗൃഹ്യത
അപ്പോൾ ആ ശക്തൻ തന്റെ ഇരുവശം പിന്നിലേക്കുള്ള കാലുകൾ കൊണ്ട് ബലഭദ്രനെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. പക്ഷേ ബലഭദ്രൻ അവന്റെ കാലുകൾ പിടിച്ചു.
ഗൃഹീത്വാ ഭ്രാമണേനൈവ ചാമ്ബരേ ഗതജീവിതമ് തസ്മിന്ന് ഏവ പ്രചിക്ഷേപ വേഗേന തൃണരാജനി
അവനെ പിടിച്ച് ബലഭദ്രൻ ആകാശത്ത് ചുറ്റി, അവൻ ജീവൻ വിട്ടപ്പോൾ അതിവേഗം താളിന്റെ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
തതഃ ഫലാന്യ് അനേകാനി താലാഗ്രാന് നിപതന് ഖരഃ പൃഥിവ്യാം പാതയാമ് ആസ മഹാവാതോ ഽമ്ബുദാന് ഇവ
അപ്പോൾ കഴുത താളിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴെ വീണപ്പോൾ, വലിയ കാറ്റ് മേഘങ്ങൾ താഴെ കൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെ, അനേകം ഫലങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് വീണു.
അന്യാന് അപ്യ് അസ്യ വൈ ജ്ഞാതീന് ആഗതാന് ദൈത്യഗര്ദഭാന് കൃഷ്ണശ് ചിക്ഷേപ താലാഗ്രേ ബലഭദ്രശ് ച ലീലയാ
അവിടെ എത്തിയ ദേനുകന്റെ മറ്റു കഴുതദാനവ സഹോദരന്മാരെയും കൃഷ്ണനും ബലഭദ്രനും അതേപോലെ ലാളിത്യത്തോടെ താളിന്റെ മുകളിൽ എറിഞ്ഞു.
ക്ഷണേനാലംകൃതാ പൃഥ്വീ പക്വൈസ് താലഫലൈസ് തദാ ദൈത്യഗര്ദഭദേഹൈശ് ച മുനയഃ ശുശുഭേ ഽധികമ്
അത്രയേറെ പെട്ടെന്ന് ഭൂമി പാകമായ താളിന്റെ ഫലങ്ങളാലും കഴുതദാനവരുടെ ശരീരങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. അതോടെ മുനികൾക്ക് കൂടുതൽ ഭംഗി ലഭിച്ചു.
തതോ ഗാവോ നിരാബാധാസ് തസ്മിംസ് താലവനേ ദ്വിജാഃ നവശഷ്പം സുഖം ചേരുര് യത്ര ഭുക്തമ് അഭൂത് പുരാ
അതിനുശേഷം, ആ താലവനത്തില് പശുക്കൾക്ക് ഇനി ഭയം ഒന്നുമില്ലാതെ, പുതിയ പുല്ല് സന്തോഷത്തോടെ മേഞ്ഞു. മുമ്പ് അവിടെ മേഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു.
തസ്മിന് രാസഭദൈതേയേ സാനുജേ വിനിപാതിതേ സര്വഗോപാലഗോപീനാം രമ്യം താലവനം ബഭൌ
അവ കഴുതദാനവനും സഹോദരന്മാരും വീണു മരിച്ചതോടെ, ആ മനോഹരമായ താലവനം എല്ലാ ആടുകാലന്മാർക്കും ആടുകാലുമാര്ക്കും പ്രകാശിച്ചു.
തതസ് തൌ ജാതഹര്ഷൌ തു വസുദേവസുതാവ് ഉഭൌ ശുശുഭാതേ മഹാത്മാനൌ ബാലശൃങ്ഗാവ് ഇവര്ഷഭൌ
പിന്നീട് വസുദേവന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ, ആ മഹാത്മാക്കൾ, സന്തോഷത്തോടെ, കൊമ്പ് വിരിയുന്ന രണ്ട് കാളകളെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ചാരയന്തൌ ച ഗാ ദൂരേ വ്യാഹരന്തൌ ച നാമഭിഃ നിയോഗപാശസ്കന്ധൌ തൌ വനമാലാവിഭൂഷിതൌ
അവർ ദൂരത്ത് പശുക്കളെ മേയ്ക്കുകയും, പേരുപറഞ്ഞ് വിളിക്കുകയും ചെയ്തു. മേയ്ക്കാനുള്ള കയറുകൾ തോളിൽ, കാട്ടുപൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ മാലകൾ ധരിച്ച് അവർ സഞ്ചരിച്ചു.
സുവര്ണാഞ്ജനചൂര്ണാഭ്യാം തദാ തൌ ഭൂഷിതാമ്ബരൌ മഹേന്ദ്രായുധസംകാശൌ ശ്വേതകൃഷ്ണാവ് ഇവാമ്ബുദൌ
പൊന്നും കറുത്ത പൊടിയും പുരട്ടിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, അവർ ഇന്ദ്രന്റെ ആയുധങ്ങളെപ്പോലെയും, വെള്ളയും കറുപ്പും നിറമുള്ള മേഘങ്ങളെപ്പോലെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ചേരതുര് ലോകസിദ്ധാഭിഃ ക്രീഡാഭിര് ഇതരേതരമ് സമസ്തലോകനാഥാനാം നാഥഭൂതൌ ഭുവം ഗതൌ
ലോകത്തിലെ സിദ്ധന്മാരോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ട്, ലോകത്തിലെ എല്ലാ നാഥന്മാരുടെയും നാഥന്മാരായ അവർ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
മനുഷ്യധര്മാഭിരതൌ മാനയന്തൌ മനുഷ്യതാമ് തജ്ജാതിഗുണയുക്താഭിഃ ക്രീഡാഭിശ് ചേരതുര് വനമ്
മനുഷ്യരിൽ കാണുന്ന സ്വഭാവങ്ങൾ ആസ്വദിച്ച്, മനുഷ്യരായതിനെ മാനിച്ച്, തങ്ങളുടെ ജന്മത്തിനും സ്വഭാവത്തിനും അനുയോജ്യമായ കളികളിൽ ഏർപ്പെട്ടു കാട്ടിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
തതസ് ത്വ് ആന്ദോലികാഭിശ് ച നിയുദ്ധൈശ് ച മഹാബലൌ വ്യായാമം ചക്രതുസ് തത്ര ക്ഷേപണീയൈസ് തഥാശ്മഭിഃ
അതിനുശേഷം ആ മഹാബലശാലികൾ അവിടെ ആണ്ടോളികളിൽ കയറി, കയ്യാങ്കളി ചെയ്ത്, കല്ലുകൾ എറിഞ്ഞ്, വ്യായാമം നടത്തി.
തല്ലിപ്സുര് അസുരസ് തത്ര ഉഭയോ രമമാണയോഃ ആജഗാമ പ്രലമ്ബാഖ്യോ ഗോപവേഷതിരോഹിതഃ
അവരിൽ ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കുമ്പോൾ അവരെ തോൽപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച പ്രലമ്പൻ എന്ന അസുരൻ, ഗോപക വേഷം ധരിച്ച് അവിടെ എത്തി.
സോ ഽവഗാഹത നിഃശങ്കം തേഷാം മധ്യമമാനുഷഃ മാനുഷം രൂപമ് ആസ്ഥായ പ്രലമ്ബോ ദാനവോത്തമഃ
മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, സാധാരണ മനുഷ്യനായി തോന്നിച്ച പ്രലമ്പൻ, ഭയമില്ലാതെ അവരുടെ ഇടയിൽ കയറി.
തയോശ് ഛിദ്രാന്തരപ്രേപ്സുര് അതിശീഘ്രമ് അമന്യത കൃഷ്ണം തതോ രൌഹിണേയം ഹന്തും ചക്രേ മനോരഥമ്
അവരുടെ ഇടയിൽ അവസരം തേടി, പ്രലമ്പൻ വളരെ വേഗത്തിൽ കൃഷ്ണനെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ രോഹിണിയുടെ മകനെ കൊല്ലാൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
ഹരിണാ ക്രീഡനം നാമ ബാലക്രീഡനകം തതഃ പ്രക്രീഡിതാസ് തു തേ സര്വേ ദ്വൌ ദ്വൌ യുഗപദ് ഉത്പതന്
അതിനുശേഷം, കുട്ടികൾക്കുള്ള ഹരിണക്രീഡന എന്ന കളിയിൽ, എല്ലാവരും രണ്ടുപേരായി കൂട്ടമായി ചാടിത്തുടങ്ങി.
ശ്രീദാമ്നാ സഹ ഗോവിന്ദഃ പ്രലമ്ബേന തഥാ ബലഃ ഗോപാലൈര് അപരൈശ് ചാന്യേ ഗോപാലാഃ സഹ പുപ്ലുവുഃ
ഗോവിന്ദൻ ശ്രീദാമനോടൊപ്പം, ബലൻ പ്രലമ്പനോടൊപ്പം, മറ്റു ഗോപന്മാർ തമ്മിൽ കൂട്ടമായി ചാടിക്കളിച്ചു.
ശ്രീദാമാനം തതഃ കൃഷ്ണഃ പ്രലമ്ബം രോഹിണീസുതഃ ജിതവാന് കൃഷ്ണപക്ഷീയൈര് ഗോപൈര് അന്യൈഃ പരാജിതാഃ
അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ശ്രീദാമനെ ജയിച്ചു, രോഹിണിയുടെ മകൻ പ്രലമ്പനെ ജയിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ കൂട്ടത്തിലെ ഗോപന്മാർ ജയിച്ചു, മറ്റു ഗോപന്മാർ തോറ്റു.
തേ വാഹയന്തസ് ത്വ് അന്യോന്യം ഭാണ്ഡീരസ്കന്ധമ് ഏത്യ വൈ പുനര് നിവൃത്താസ് തേ സര്വേ യേ യേ തത്ര പരാജിതാഃ
തോറ്റവർ ജയിച്ചവരെ തങ്ങളുടെ തോളിൽ കയറ്റി, ആ വടവൃക്ഷത്തിങ്കൽ എത്തിച്ചു, പിന്നെ എല്ലാവരും തിരികെ പോയി.
സംകര്ഷണം തു സ്കന്ധേന ശീഘ്രമ് ഉത്ക്ഷിപ്യ ദാനവഃ ന തസ്ഥൌ പ്രജഗാമൈവ സചന്ദ്ര ഇവ വാരിദഃ
അസുരൻ സംകർഷണനെ തോളിൽ കയറ്റി വേഗത്തിൽ ഉയർത്തി, നിർത്താതെ, ചന്ദ്രനുമായി പോകുന്ന മേഘംപോലെ അകലെയ്ക്ക് പോയി.
അശക്തോ വഹനേ തസ്യ സംരമ്ഭാദ് ദാനവോത്തമഃ വവൃധേ സുമഹാകായഃ പ്രാവൃഷീവ ബലാഹകഃ
കൂടുതൽ വഹിക്കാൻ കഴിയാതെ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ ആ അസുരൻ വലിയ വലിപ്പം കൈവരിച്ചു, മഴക്കാലത്തെ കറുത്ത മേഘംപോലെ.