യഥാഹം ഭവതാ സൃഷ്ടോ ജാത്യാ രൂപേണ ചേശ്വരഃ സ്വഭാവേന ച സംയുക്തസ് തഥേദം ചേഷ്ടിതം മയാ
പ്രഭോ, എനിക്ക് ജന്മവും രൂപവും സ്വഭാവവും നീ തന്നതുപോലെ, അതുപോലെയാണ് ഞാൻ ഈ പ്രവൃത്തിയും ചെയ്തതും.
യദ്യ് അന്യഥാ പ്രവര്തേയ ദേവദേവ തതോ മയി ന്യായ്യോ ദണ്ഡനിപാതസ് തേ തവൈവ വചനം യഥാ
ദേവന്മാരുടെ ദേവാ, ഞാൻ വേറേതെങ്കിലും ചെയ്തിരുന്നുവെങ്കിൽ, നിന്റെ വാക്കിനനുസരിച്ച് എന്നെ ശിക്ഷിക്കുന്നത് നീതിയാകും.
തഥാപി യം ജഗത്സ്വാമീ ദണ്ഡം പാതിതവാന് മയി സ സോഢോ ഽയം വരോ ദണ്ഡസ് ത്വത്തോ നാന്യോ ഽസ്തു മേ വരഃ
എങ്കിലും, ലോകനാഥൻ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ച ശിക്ഷ ഞാൻ സഹിച്ചു; നിന്നിൽ നിന്ന് വേറെ ഒരു അനുഗ്രഹവും എനിക്ക് വേണ്ട, ഈ ശിക്ഷയേ മതിയാകട്ടെ.
ഹതവീര്യോ ഹതവിഷോ ദമിതോ ഽഹം ത്വയാച്യുത ജീവിതം ദീയതാമ് ഏകമ് ആജ്ഞാപയ കരോമി കിമ്
എന്റെ ശക്തിയും വിഷവും ഇല്ലാതായി, നീ എന്നെ കീഴടക്കി; അച്യുതാ, എനിക്ക് ജീവൻ തരണമേ; എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് കല്പിക്കൂ.
നാത്ര സ്ഥേയം ത്വയാ സര്പ കദാചിദ് യമുനാജലേ സഭൃത്യപരിവാരസ് ത്വം സമുദ്രസലിലം വ്രജ
പാമ്പേ, നീ യമുനാനദിയിലെ വെള്ളത്തിൽ ഒരിക്കലും താമസിക്കരുത്; ഭൃത്യന്മാരെയും കൂട്ടുകാരെയും കൂട്ടി സമുദ്രത്തിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് പോകണം.
മത്പദാനി ച തേ സര്പ ദൃഷ്ട്വാ മൂര്ധനി സാഗരേ ഗരുഡഃ പന്നഗരിപുസ് ത്വയി ന പ്രഹരിഷ്യതി
പാമ്പേ, സമുദ്രത്തിൽ നിന്റെ തലയിൽ എന്റെ കാലടികൾ കാണുമ്പോൾ, പന്നഗശത്രുവായ ഗരുഡൻ നിന്നെ ആക്രമിക്കില്ല.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ സര്പരാജാനം മുമോച ഭഗവാന് ഹരിഃ പ്രണമ്യ സോ ഽപി കൃഷ്ണായ ജഗാമ പയസാം നിധിമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ ഹരി പാമ്പിന്റെ രാജാവിനെ വിട്ടയച്ചു; അവനും കൃഷ്ണനോട് നമസ്കരിച്ച് വെള്ളത്തിന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.
പശ്യതാം സര്വഭൂതാനാം സഭൃത്യാപത്യബന്ധവഃ സമസ്തഭാര്യാസഹിതഃ പരിത്യജ്യ സ്വകം ഹ്രദമ്
എല്ലാ ജീവികളും നോക്കുന്പോൾ, ഭൃത്യന്മാരും മക്കളും ബന്ധുക്കളും എല്ലാ ഭാര്യമാരുമൊത്ത് തന്റെ കുളം ഉപേക്ഷിച്ചു.
ഗതേ സര്പേ പരിഷ്വജ്യ മൃതം പുനര് ഇവാഗതമ് ഗോപാ മൂര്ധനി ഗോവിന്ദം സിഷിചുര് നേത്രജൈര് ജലൈഃ
പാമ്പ് പോയതോടെ, ഗോപന്മാർ മരിച്ചവൻ വീണ്ടും തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ ഗോവിന്ദനെ അങ്കലാപ്പിച്ചു, കണ്ണുനീർ ചൊരിഞ്ഞു.
കൃഷ്ണമ് അക്ലിഷ്ടകര്മാണമ് അന്യേ വിസ്മിതചേതസഃ തുഷ്ടുവുര് മുദിതാ ഗോപാ ദൃഷ്ട്വാ ശിവജലാം നദീമ്
കൃഷ്ണൻ നിർമലമായ പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തവനെന്നു കണ്ടു, അത്ഭുതഭാവമുള്ള മനസ്സോടെ സന്തോഷത്തോടെ ഗോപന്മാർ അവനെ സ്തുതിച്ചു; ശുഭമായ വെള്ളം നിറഞ്ഞ നദിയെ കണ്ടു.
ഗീയമാനോ ഽഥ ഗോപീഭിശ് ചരിതൈശ് ചാരുചേഷ്ടിതൈഃ സംസ്തൂയമാനോ ഗോപാലൈഃ കൃഷ്ണോ വ്രജമ് ഉപാഗമത്
അപ്പോൾ, ഗോപികമാർ അവന്റെ കൃത്യങ്ങളും മനോഹരമായ പ്രവർത്തികളും പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കേയും, ഗോപന്മാർ സ്തുതിക്കേയും, കൃഷ്ണൻ വ്രജത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
ഗാഃ പാലയന്തൌ ച പുനഃ സഹിതൌ രാമകേശവൌ ഭ്രമമാണൌ വനേ തത്ര രമ്യം താലവനം ഗതൌ
കാളകളും കാത്തുകൊണ്ടു, രാമനും കേശവനും വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് കാട്ടിൽ സഞ്ചരിച്ചു, മനോഹരമായ താലവനത്തിലേക്ക് എത്തി.
തച് ച താലവനം നിത്യം ധേനുകോ നാമ ദാനവഃ നൃഗോമാംസകൃതാഹാരഃ സദാധ്യാസ്തേ ഖരാകൃതിഃ
അവിടെ താലവനത്തില് ദേനുകന് എന്ന ദാനവന് എപ്പോഴും വാസം ചെയ്യുന്നു. ആസുരന് കഴുതയുടെ രൂപത്തില് മനുഷ്യരുടെയും പശുക്കളുടെയും മാംസം കഴിച്ച് ജീവിക്കുന്നു.
തത്ര താലവനം രമ്യം ഫലസംപത്സമന്വിതമ് ദൃഷ്ട്വാ സ്പൃഹാന്വിതാ ഗോപാഃ ഫലാദാനേ ഽബ്രുവന് വചഃ
അവിടെ ഫലസമൃദ്ധിയുള്ള ആ മനോഹരമായ താലവനം കണ്ടു, ആടുകാലുകുട്ടികള്ക്ക് അതിലെ ഫലങ്ങള് കിട്ടണമെന്ന ആഗ്രഹം തോന്നി, അവർ പരസ്പരം ഫലങ്ങൾ എടുക്കാൻ സംസാരിച്ചു.
ഹേ രാമ ഹേ കൃഷ്ണ സദാ ധേനുകേനൈവ രക്ഷ്യതേ ഭൂപ്രദേശോ യതസ് തസ്മാത് ത്യക്താനീമാനി സന്തി വൈ
ഹേ രാമ, ഹേ കൃഷ്ണ, ഈ ദേശം ദേനുകന് എപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ഫലങ്ങൾ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്.
ഫലാനി പശ്യ താലാനാം ഗന്ധമോദയുതാനി വൈ വയമ് ഏതാന്യ് അഭീപ്സാമഃ പാത്യന്താം യദി രോചതേ
നോക്കൂ, ഈ താളിന്റെ ഫലങ്ങൾ എത്ര സുഗന്ധവും പാകവും ഉള്ളവയാണെന്ന്! ഞങ്ങൾക്കിവയെ ആഗ്രഹമുണ്ട്. നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമെങ്കിൽ അവയെ താഴെ വീഴ്ത്താമോ?
ഇതി ഗോപകുമാരാണാം ശ്രുത്വാ സംകര്ഷണോ വചഃ കൃഷ്ണശ് ച പാതയാമ് ആസ ഭുവി താലഫലാനി വൈ
ആ ആടുകാലുകുട്ടികളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സംകര്ഷണനും കൃഷ്ണനും താളിന്റെ ഫലങ്ങൾ നിലത്ത് വീഴ്ത്താൻ തുടങ്ങി.
താലാനാം പതതാം ശബ്ദമ് ആകര്ണ്യാസുരരാട് തതഃ ആജഗാമ സ ദുഷ്ടാത്മാ കോപാദ് ദൈതേയഗര്ദഭഃ
താളിന്റെ ഫലങ്ങൾ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട്, ആ ദുഷ്ടഹൃദയനായ ദാനവൻ, കഴുതയുടെ രൂപത്തിലുള്ള ദൈത്യൻ, കോപത്തോടെ അവിടെ എത്തി.
പദ്ഭ്യാമ് ഉഭാഭ്യാം സ തദാ പശ്ചിമാഭ്യാം ച തം ബലീ ജഘാനോരസി താഭ്യാം ച സ ച തേനാപ്യ് അഗൃഹ്യത
അപ്പോൾ ആ ശക്തൻ തന്റെ ഇരുവശം പിന്നിലേക്കുള്ള കാലുകൾ കൊണ്ട് ബലഭദ്രനെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു. പക്ഷേ ബലഭദ്രൻ അവന്റെ കാലുകൾ പിടിച്ചു.
ഗൃഹീത്വാ ഭ്രാമണേനൈവ ചാമ്ബരേ ഗതജീവിതമ് തസ്മിന്ന് ഏവ പ്രചിക്ഷേപ വേഗേന തൃണരാജനി
അവനെ പിടിച്ച് ബലഭദ്രൻ ആകാശത്ത് ചുറ്റി, അവൻ ജീവൻ വിട്ടപ്പോൾ അതിവേഗം താളിന്റെ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
തതഃ ഫലാന്യ് അനേകാനി താലാഗ്രാന് നിപതന് ഖരഃ പൃഥിവ്യാം പാതയാമ് ആസ മഹാവാതോ ഽമ്ബുദാന് ഇവ
അപ്പോൾ കഴുത താളിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് താഴെ വീണപ്പോൾ, വലിയ കാറ്റ് മേഘങ്ങൾ താഴെ കൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെ, അനേകം ഫലങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് വീണു.
അന്യാന് അപ്യ് അസ്യ വൈ ജ്ഞാതീന് ആഗതാന് ദൈത്യഗര്ദഭാന് കൃഷ്ണശ് ചിക്ഷേപ താലാഗ്രേ ബലഭദ്രശ് ച ലീലയാ
അവിടെ എത്തിയ ദേനുകന്റെ മറ്റു കഴുതദാനവ സഹോദരന്മാരെയും കൃഷ്ണനും ബലഭദ്രനും അതേപോലെ ലാളിത്യത്തോടെ താളിന്റെ മുകളിൽ എറിഞ്ഞു.
ക്ഷണേനാലംകൃതാ പൃഥ്വീ പക്വൈസ് താലഫലൈസ് തദാ ദൈത്യഗര്ദഭദേഹൈശ് ച മുനയഃ ശുശുഭേ ഽധികമ്
അത്രയേറെ പെട്ടെന്ന് ഭൂമി പാകമായ താളിന്റെ ഫലങ്ങളാലും കഴുതദാനവരുടെ ശരീരങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. അതോടെ മുനികൾക്ക് കൂടുതൽ ഭംഗി ലഭിച്ചു.
തതോ ഗാവോ നിരാബാധാസ് തസ്മിംസ് താലവനേ ദ്വിജാഃ നവശഷ്പം സുഖം ചേരുര് യത്ര ഭുക്തമ് അഭൂത് പുരാ
അതിനുശേഷം, ആ താലവനത്തില് പശുക്കൾക്ക് ഇനി ഭയം ഒന്നുമില്ലാതെ, പുതിയ പുല്ല് സന്തോഷത്തോടെ മേഞ്ഞു. മുമ്പ് അവിടെ മേഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു.
തസ്മിന് രാസഭദൈതേയേ സാനുജേ വിനിപാതിതേ സര്വഗോപാലഗോപീനാം രമ്യം താലവനം ബഭൌ
അവ കഴുതദാനവനും സഹോദരന്മാരും വീണു മരിച്ചതോടെ, ആ മനോഹരമായ താലവനം എല്ലാ ആടുകാലന്മാർക്കും ആടുകാലുമാര്ക്കും പ്രകാശിച്ചു.
തതസ് തൌ ജാതഹര്ഷൌ തു വസുദേവസുതാവ് ഉഭൌ ശുശുഭാതേ മഹാത്മാനൌ ബാലശൃങ്ഗാവ് ഇവര്ഷഭൌ
പിന്നീട് വസുദേവന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ, ആ മഹാത്മാക്കൾ, സന്തോഷത്തോടെ, കൊമ്പ് വിരിയുന്ന രണ്ട് കാളകളെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു.
ചാരയന്തൌ ച ഗാ ദൂരേ വ്യാഹരന്തൌ ച നാമഭിഃ നിയോഗപാശസ്കന്ധൌ തൌ വനമാലാവിഭൂഷിതൌ
അവർ ദൂരത്ത് പശുക്കളെ മേയ്ക്കുകയും, പേരുപറഞ്ഞ് വിളിക്കുകയും ചെയ്തു. മേയ്ക്കാനുള്ള കയറുകൾ തോളിൽ, കാട്ടുപൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ മാലകൾ ധരിച്ച് അവർ സഞ്ചരിച്ചു.
സുവര്ണാഞ്ജനചൂര്ണാഭ്യാം തദാ തൌ ഭൂഷിതാമ്ബരൌ മഹേന്ദ്രായുധസംകാശൌ ശ്വേതകൃഷ്ണാവ് ഇവാമ്ബുദൌ
പൊന്നും കറുത്ത പൊടിയും പുരട്ടിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, അവർ ഇന്ദ്രന്റെ ആയുധങ്ങളെപ്പോലെയും, വെള്ളയും കറുപ്പും നിറമുള്ള മേഘങ്ങളെപ്പോലെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ചേരതുര് ലോകസിദ്ധാഭിഃ ക്രീഡാഭിര് ഇതരേതരമ് സമസ്തലോകനാഥാനാം നാഥഭൂതൌ ഭുവം ഗതൌ
ലോകത്തിലെ സിദ്ധന്മാരോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ട്, ലോകത്തിലെ എല്ലാ നാഥന്മാരുടെയും നാഥന്മാരായ അവർ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
മനുഷ്യധര്മാഭിരതൌ മാനയന്തൌ മനുഷ്യതാമ് തജ്ജാതിഗുണയുക്താഭിഃ ക്രീഡാഭിശ് ചേരതുര് വനമ്
മനുഷ്യരിൽ കാണുന്ന സ്വഭാവങ്ങൾ ആസ്വദിച്ച്, മനുഷ്യരായതിനെ മാനിച്ച്, തങ്ങളുടെ ജന്മത്തിനും സ്വഭാവത്തിനും അനുയോജ്യമായ കളികളിൽ ഏർപ്പെട്ടു കാട്ടിൽ സഞ്ചരിച്ചു.