തസ്മാദ് ബാലേഷു പരമോ യത്നഃ കാര്യോ മഹീതലേ യത്രോദ്രിക്തം ബലം ബാലേ സ ഹന്തവ്യഃ പ്രയത്നതഃ
അതിനാൽ ഭൂമിയിൽ കുട്ടികളെ കുറിച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ വേണം; എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കുട്ടിക്ക് അസാധാരണമായ ശക്തി കാണിച്ചാൽ, അവനെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയോടെ കൊല്ലണം.
ഇത്യ് ആജ്ഞാപ്യാസുരാന് കംസഃ പ്രവിശ്യാത്മഗൃഹം തതഃ ഉവാച വസുദേവം ച ദേവകീമ് അവിരോധതഃ
അങ്ങനെ അസുരന്മാരോട് കല്പിച്ച്, കംസൻ തന്റെ വീടിലേക്ക് കയറി, വസുദേവനെയും ദേവകിയെയും എതിര്പ്പില്ലാതെ സംസാരിച്ചു.
യുവയോര് ഘാതിതാ ഗര്ഭാ വൃഥൈവൈതേ മയാധുനാ കോ ഽപ്യ് അന്യ ഏവ നാശായ ബാലോ മമ സമുദ്ഗതഃ
നിങ്ങളുടെ ഗർഭങ്ങൾ ഞാൻ വെറുതെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ മറ്റാരോ ഒരു കുട്ടി എന്റെ നാശത്തിനായി ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.
തദ് അലം പരിതാപേന നൂനം യദ് ഭാവിനോ ഹി തേ അര്ഭകാ യുവയോഃ കോ വാ ആയുഷോ ഽന്തേ ന ഹന്യതേ
അതിനാൽ ദുഃഖം മതിയാക്കൂ — ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കേണ്ടത് സംഭവിക്കും; നിങ്ങളുടെ ഏത് കുട്ടിയാണെങ്കിലും, ആയുസ്സിന്റെ അവസാനം കൊല്ലപ്പെടാതെ ആരാണ്?
ഇത്യ് ആശ്വാസ്യ വിമുച്യൈവ കംസസ് തൌ പരിതോഷ്യ ച അന്തര്ഗൃഹം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഃ പ്രവിവേശ പുനഃ സ്വകമ്
ഇങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് വിടുതൽ നൽകി, അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ച ശേഷം, കംസൻ വീണ്ടും അകത്തുള്ള മുറിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
വിമുക്തോ വസുദേവോ ഽപി നന്ദസ്യ ശകടം ഗതഃ പ്രഹൃഷ്ടം ദൃഷ്ടവാന് നന്ദം പുത്രോ ജാതോ മമേതി വൈ
വിമുക്തനായ വസുദേവൻ നന്ദന്റെ കാറിലേയ്ക്ക് പോയി, സന്തോഷത്തോടെ 'എനിക്ക് മകൻ ജനിച്ചു!' എന്ന് പറയുന്ന നന്ദനെ കണ്ടു.
വസുദേവോ ഽപി തം പ്രാഹ ദിഷ്ട്യാ ദിഷ്ട്യേതി സാദരമ് വാര്ധകേ ഽപി സമുത്പന്നസ് തനയോ ഽയം തവാധുനാ
വസുദേവനും ആദരപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: 'ഭാഗ്യവശാൽ, ഭാഗ്യവശാൽ, വൃദ്ധാവസ്ഥയിലും നിനക്ക് മകൻ ജനിച്ചു.'
ദത്തോ ഹി വാര്ഷികഃ സര്വോ ഭവദ്ഭിര് നൃപതേഃ കരഃ യദര്ഥമ് ആഗതസ് തസ്മാന് നാത്ര സ്ഥേയം മഹാത്മനാ
രാജാവിന് നൽകേണ്ട എല്ലാ വാർഷിക നികുതിയും നിങ്ങൾ നൽകി; അതിനായാണ് നിങ്ങൾ വന്നത്, അതിനാൽ മഹാത്മാക്കൾക്ക് ഇവിടെ തുടരേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
യദര്ഥമ് ആഗതഃ കാര്യം തന് നിഷ്പന്നം കിമ് ആസ്യതേ ഭവദ്ഭിര് ഗമ്യതാം നന്ദ തച് ഛീഘ്രം നിജഗോകുലമ്
നിങ്ങൾ വന്ന കാര്യം പൂർത്തിയായി; ഇനി എന്തിന് താമസിക്കണം? നന്ദാ, നീ വേഗത്തിൽ തന്നെ നിന്റെ ഗോപുരത്തേക്ക് പോവുക.
മമാപി ബാലകസ് തത്ര രോഹിണീപ്രസവോ ഹി യഃ സ രക്ഷണീയോ ഭവതാ യഥായം തനയോ നിജഃ
എന്റെ സ്വന്തം മകനും അവിടെ ഉണ്ട്, രോഹിണിയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ; നീ നിന്റെ മകനെ പോലെ അവനെയും സംരക്ഷിക്കണം.
ഇത്യ് ഉക്താഃ പ്രയയുര് ഗോപാ നന്ദഗോപപുരോഗമാഃ ശകടാരോപിതൈര് ഭാണ്ഡൈഃ കരം ദത്ത്വാ മഹാബലാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, നന്ദനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ഗോപന്മാർ കച്ചവട സാധനങ്ങൾ കാറിൽ കയറ്റി, നികുതി നൽകി, ശക്തരായി തിരിച്ചു പോയി.
വസതാം ഗോകുലേ തേഷാം പൂതനാ ബാലഘാതിനീ സുപ്തം കൃഷ്ണമ് ഉപാദായ രാത്രൌ ച പ്രദദൌ സ്തനമ്
അവർ ഗോക്കുലത്തിൽ പാർക്കുമ്പോൾ, ബാലഹന്തയായ പൂതന രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന കൃഷ്ണനെ എടുത്ത്, അവനു തൻ്റെ മുലകുടി കൊടുത്തു.
യസ്മൈ യസ്മൈ സ്തനം രാത്രൌ പൂതനാ സംപ്രയച്ഛതി തസ്യ തസ്യ ക്ഷണേനാങ്ഗം ബാലകസ്യോപഹന്യതേ
പൂതന രാത്രിയിൽ ഏതു കുട്ടിക്ക് മുലകുടി കൊടുത്താലും, ആ കുട്ടിയുടെ ശരീരം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നശിച്ചുപോകും.
കൃഷ്ണസ് തസ്യാഃ സ്തനം ഗാഢം കരാഭ്യാമ് അതിപീഡിതമ് ഗൃഹീത്വാ പ്രാണസഹിതം പപൌ ക്രോധസമന്വിതഃ
കൃഷ്ണൻ അവളുടെ മുലം ഇരുകൈകൊണ്ട് കഠിനമായി പിടിച്ച്, കോപത്തോടെ അവളുടെ ജീവൻകൂടി കുടിച്ചു.
സാ വിമുക്തമഹാരാവാ വിച്ഛിന്നസ്നായുബന്ധനാ പപാത പൂതനാ ഭൂമൌ മ്രിയമാണാതിഭീഷണാ
അവളുടെ വലിയ കൂക്കാരം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, സ്നായുവും അസ്ഥികളും പൊട്ടി, ഭയങ്കരമായ പൂതന ഭൂമിയിൽ വീണു മരിച്ചു.
തന്നാദശ്രുതിസംത്രാസാദ് വിബുദ്ധാസ് തേ വ്രജൌകസഃ ദദൃശുഃ പൂതനോത്സങ്ഗേ കൃഷ്ണം താം ച നിപാതിതാമ്
ആ ഭയാനകമായ നിലവിളി കേട്ടു, വൃന്ദാവനത്തിലെ ജനങ്ങൾ ഉണർന്നു ഭയപ്പെട്ടു; അവർ കൃഷ്ണനെ പൂതനയുടെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്നതും അവളെ നിലത്ത് വീണു കിടക്കുന്നതും കണ്ടു.
ആദായ കൃഷ്ണം സംത്രസ്താ യശോദാ ച തതോ ദ്വിജാഃ ഗോപുച്ഛഭ്രാമണാദ്യൈശ് ച ബാലദോഷമ് അപാകരോത്
പിന്നീട്, ഭയത്താൽ വിറയുന്ന യശോദ കൃഷ്ണനെ എടുത്തു ചേർത്തു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ പശുവിന്റെ വാൽ ചുറ്റിയും മറ്റ് ശുഭകൃത്യങ്ങളുമായി കുഞ്ഞിന് ദോഷം അകറ്റി.
ഗോപുരീഷമ് ഉപാദായ നന്ദഗോപോ ഽപി മസ്തകേ കൃഷ്ണസ്യ പ്രദദൌ രക്ഷാം കുര്വന്ന് ഇദമ് ഉദൈരയത്
നന്ദനും പശുവിന്റെ ചാണകം എടുത്തു കൃഷ്ണന്റെ തലയിൽ വെച്ച്, അവനെ കാക്കാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
രക്ഷതു ത്വാമ് അശേഷാണാം ഭൂതാനാം പ്രഭവോ ഹരിഃ യസ്യ നാഭിസമുദ്ഭൂതാത് പങ്കജാദ് അഭവജ് ജഗത്
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ആധാരമായ ഹരി നിന്നെ കാക്കട്ടെ; അവന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു പടർന്ന കമലത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം ജനിച്ചത്.
യേന ദംഷ്ട്രാഗ്രവിധൃതാ ധാരയത്യ് അവനീ ജഗത് വരാഹരൂപധൃഗ് ദേവഃ സ ത്വാം രക്ഷതു കേശവഃ
വരാഹരൂപം ധരിച്ച് ദന്തത്തിൽ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി പിടിച്ച കേശവൻ നിന്നെ കാക്കട്ടെ.
ഗുഹ്യം സ ജഠരം വിഷ്ണുര് ജങ്ഘാപാദൌ ജനാര്ദനഃ വാമനോ രക്ഷതു സദാ ഭവന്തം യഃ ക്ഷണാദ് അഭൂത്
വിഷ്ണു നിന്റെ രഹസ്യഭാഗങ്ങൾ കാക്കട്ടെ, ജനാർദ്ദനൻ നിന്റെ കാലും തോളും കാക്കട്ടെ; ഒരു നിമിഷത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായ വാമനൻ എപ്പോഴും നിന്നെ കാക്കട്ടെ.
ത്രിവിക്രമക്രമാക്രാന്തത്രൈലോക്യസ്ഫുരദായുധഃ ശിരസ് തേ പാതു ഗോവിന്ദഃ കണ്ഠം രക്ഷതു കേശവഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങൾ ഒരു ചുവടിൽ അളന്ന്, ആയുധങ്ങൾ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ഗോവിന്ദൻ നിന്റെ തല കാക്കട്ടെ; കേശവൻ നിന്റെ കഴുത്തും കാക്കട്ടെ.
മുഖബാഹൂ പ്രബാഹൂ ച മനഃ സര്വേന്ദ്രിയാണി ച രക്ഷത്വ് അവ്യാഹതൈശ്വര്യസ് തവ നാരായണോ ഽവ്യയഃ
ക്ഷയമില്ലാത്ത ഐശ്വര്യമുള്ള, അക്ഷരനായ നാരായണൻ നിന്റെ മുഖം, കൈകൾ, മനസ്സ്, എല്ലായ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളും കാക്കട്ടെ.
ത്വാം ദിക്ഷു പാതു വൈകുണ്ഠോ വിദിക്ഷു മധുസൂദനഃ ഹൃഷീകേശോ ഽമ്ബരേ ഭൂമൌ രക്ഷതു ത്വാം മഹീധരഃ
എല്ലാ ദിശകളിലും വൈകുണ്ഠൻ നിന്നെ കാക്കട്ടെ; ഇടക്കാല ദിശകളിൽ മധുസൂദനൻ കാക്കട്ടെ; ആകാശത്തിൽ ഹൃഷീകേശനും ഭൂമിയിൽ മഹീധരനും നിന്നെ കാക്കട്ടെ.
ഏവം കൃതസ്വസ്ത്യയനോ നന്ദഗോപേന ബാലകഃ ശായിതഃ ശകടസ്യാധോ ബാലപര്യങ്കികാതലേ
ഇങ്ങനെ സംരക്ഷണവിധി നടത്തി, നന്ദൻ കുഞ്ഞിനെ ശകടത്തിന്റെ കീഴിൽ, കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കുള്ള കിടക്കയിൽ കിടത്തിച്ചു.
തേ ച ഗോപാ മഹദ് ദൃഷ്ട്വാ പൂതനായാഃ കലേവരമ് മൃതായാഃ പരമം ത്രാസം വിസ്മയം ച തദാ യയുഃ
പൂതനയുടെ വലിയ ശവം കണ്ടപ്പോൾ, ആ ഗോപന്മാർക്ക് അതിയായ ഭയവും അത്ഭുതവും അനുഭവപ്പെട്ടു.
കദാചിച് ഛകടസ്യാധഃ ശയാനോ മധുസൂദനഃ ചിക്ഷേപ ചരണാവ് ഊര്ധ്വം സ്തനാര്ഥീ പ്രരുരോദ ച
ഒരു ദിവസം, മധുസൂദനൻ ശകടത്തിന്റെ കീഴിൽ കിടന്നപ്പോൾ അമ്മയുടെ പാൽ ആഗ്രഹിച്ച്, കാൽ ഉയർത്തി കരയാൻ തുടങ്ങി.
തസ്യ പാദപ്രഹാരേണ ശകടം പരിവര്തിതമ് വിധ്വസ്തഭാണ്ഡകുമ്ഭം തദ് വിപരീതം പപാത വൈ
കുഞ്ഞിന്റെ കാൽകൊണ്ടുള്ള അടിയേറ്റ് ശകടം മറിഞ്ഞു; അതിലെ പാത്രങ്ങളും കുംഭങ്ങളും തകർന്നു, മറിഞ്ഞ് വീണു.
തതോ ഹാഹാകൃതഃ സര്വോ ഗോപഗോപീജനോ ദ്വിജാഃ ആജഗാമ തദാ ജ്ഞാത്വാ ബാലമ് ഉത്താനശായിനമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ ഗോപന്മാരും അവരുടെ ഭാര്യമാരും ഭയത്തിൽ നിലവിളിച്ച് ഓടി വന്നു, കുഞ്ഞിനെ പുറം തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
ഗോപാഃ കേനേതി ജഗദുഃ ശകടം പരിവര്തിതമ് തത്രൈവ ബാലകാഃ പ്രോചുര് ബാലേനാനേന പാതിതമ്
ഗോപന്മാർ, 'ആർ ഈ ശകടം മറിച്ചുവെന്ന്' ചോദിച്ചു. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കുട്ടികൾ പറഞ്ഞു, 'ഈ കുഞ്ഞ് തന്നെയാണ് ഇത് മറിച്ചുവെന്ന്.'