കംസസ് തൂര്ണമ് ഉപേത്യൈനാം തതോ ജഗ്രാഹ ബാലികാമ് മുഞ്ച മുഞ്ചേതി ദേവക്യാസന്നകണ്ഠം നിവാരിതഃ
കംസൻ വേഗത്തിൽ വന്ന് ആ പെൺകുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചു, എന്നാൽ ദേവകി 'വിടു, വിടു' എന്ന് കരയികൊണ്ട് അവനെ തടഞ്ഞു.
ചിക്ഷേപ ച ശിലാപൃഷ്ഠേ സാ ക്ഷിപ്താ വിയതി സ്ഥിതിമ് അവാപ രൂപം ച മഹത് സായുധാഷ്ടമഹാഭുജമ് പ്രജഹാസ തഥൈവോച്ചൈഃ കംസം ച രുഷിതാബ്രവീത്
അവൻ അവളെ ഒരു കല്ലിൻമേൽ എറിഞ്ഞു. എങ്കിലും, ആ പെൺകുട്ടി ആകാശത്ത് നിലകൊണ്ടു, എട്ട് ശക്തമായ കൈകളും ആയുധങ്ങളും ഉള്ള മഹത്തായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു. അവൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു, കോപത്തോടെ കംസനോട് പറഞ്ഞു.
കിം മയാക്ഷിപ്തയാ കംസ ജാതോ യസ് ത്വാം ഹനിഷ്യതി സര്വസ്വഭൂതോ ദേവാനാമ് ആസീന് മൃത്യുഃ പുരാ സ തേ തദ് ഏതത് സംപ്രധാര്യാശു ക്രിയതാം ഹിതമ് ആത്മനഃ
'കംസാ, നീ എന്നെ ആക്രമിച്ചിട്ട് എന്ത്? നിന്നെ കൊല്ലാൻ ജനിച്ചവൻ ഇതിനകം ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ദേവന്മാരുടെ ആത്മാവായിരുന്നവൻ, മുമ്പ് അവരുടെ മരണമായവൻ, ഇപ്പോൾ നിന്റെ മരണമാണ്. ഇത് മനസ്സിലാക്കി ഉടൻ തന്നെ നിനക്ക് ഉത്തമമായത് ചെയ്യുക.'
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ പ്രയയൌ ദേവീ ദിവ്യസ്രഗ്ഗന്ധഭൂഷണാ പശ്യതോ ഭോജരാജസ്യ സ്തുതാ സിദ്ധൈര് വിഹായസാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ദിവ്യമായ പുഷ്പങ്ങളും സുഗന്ധങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ച ദേവി, ഭോജരാജാവിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, സിദ്ധന്മാർ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ആകാശമാർഗ്ഗം വിട്ടുപോയി.
കംസസ് ത്വ് അഥോദ്വിഗ്നമനാഃ പ്രാഹ സര്വാന് മഹാസുരാന് പ്രലമ്ബകേശിപ്രമുഖാന് ആഹൂയാസുരപുംഗവാന്
പിന്നീട് കംസൻ അതിയായി ഭയപ്പെട്ട മനസ്സോടെ, പ്രലമ്പനും കേശിയും മുതലായ മഹാസുരന്മാരെ വിളിച്ചു കൂട്ടി, അസുരന്മാരിൽ പ്രധാനികളോട് പറഞ്ഞു.
ഹേ പ്രലമ്ബ മഹാബാഹോ കേശിന് ധേനുക പൂതനേ അരിഷ്ടാദ്യൈസ് തഥാ ചാന്യൈഃ ശ്രൂയതാം വചനം മമ
'പ്രലമ്പാ, ശക്തമായ കൈകളുള്ളവനേ, കേശി, ധേനുക, പൂതന, അരിഷ്ടൻ എന്നിവരേയും മറ്റുള്ളവരേയും, എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ.'
മാം ഹന്തുമ് അമരൈര് യത്നഃ കൃതഃ കില ദുരാത്മഭിഃ മദ്വീര്യതാപിതാന് വീരാന് ന ത്വ് ഏതാന് ഗണയാമ്യ് അഹമ്
ദുഷ്ടരായ ദേവന്മാർ എന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, എന്റെ ശക്തിയിൽ പീഡിതരായ ആ വീരന്മാരെ ഞാൻ ഒന്നും എന്നു കരുതുന്നില്ല.
ആശ്ചര്യം കന്യയാ ചോക്തം ജായതേ ദൈത്യപുംഗവാഃ ഹാസ്യം മേ ജായതേ വീരാസ് തേഷു യത്നപരേഷ്വ് അപി
ആ പെൺകുട്ടി പറഞ്ഞത് അത്ഭുതകരമാണ്, ദൈത്യപ്രഭുക്കളേ; അവരുടെ വലിയ ശ്രമങ്ങൾ കണ്ടാൽ ആ所谓 വീരന്മാരെ ഞാൻ ചിരിച്ചുപോകുന്നു.
തഥാപി ഖലു ദുഷ്ടാനാം തേഷാമ് അപ്യ് അധികം മയാ അപകാരായ ദൈത്യേന്ദ്രാ യതനീയം ദുരാത്മനാമ്
എന്നിരുന്നാലും, ദൈത്യാധിപന്മാരേ, ആ ദുഷ്ടന്മാരെ ഞാൻ കൂടുതൽ കഠിനമായി ദണ്ഡിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഉത്പന്നശ് ചാപി മൃത്യുര് മേ ഭൂതഭവ്യഭവത്പ്രഭുഃ ഇത്യ് ഏതദ് ബാലികാ പ്രാഹ ദേവകീഗര്ഭസംഭവാ
ഭൂതകാലവും ഭാവിയും ഇപ്പോഴും നിയന്ത്രിക്കുന്ന മരണൻ എന്റെ നേരെ വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന് ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബാലിക പറഞ്ഞു.
തസ്മാദ് ബാലേഷു പരമോ യത്നഃ കാര്യോ മഹീതലേ യത്രോദ്രിക്തം ബലം ബാലേ സ ഹന്തവ്യഃ പ്രയത്നതഃ
അതിനാൽ ഭൂമിയിൽ കുട്ടികളെ കുറിച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ വേണം; എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കുട്ടിക്ക് അസാധാരണമായ ശക്തി കാണിച്ചാൽ, അവനെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയോടെ കൊല്ലണം.
ഇത്യ് ആജ്ഞാപ്യാസുരാന് കംസഃ പ്രവിശ്യാത്മഗൃഹം തതഃ ഉവാച വസുദേവം ച ദേവകീമ് അവിരോധതഃ
അങ്ങനെ അസുരന്മാരോട് കല്പിച്ച്, കംസൻ തന്റെ വീടിലേക്ക് കയറി, വസുദേവനെയും ദേവകിയെയും എതിര്പ്പില്ലാതെ സംസാരിച്ചു.
യുവയോര് ഘാതിതാ ഗര്ഭാ വൃഥൈവൈതേ മയാധുനാ കോ ഽപ്യ് അന്യ ഏവ നാശായ ബാലോ മമ സമുദ്ഗതഃ
നിങ്ങളുടെ ഗർഭങ്ങൾ ഞാൻ വെറുതെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു; ഇപ്പോൾ മറ്റാരോ ഒരു കുട്ടി എന്റെ നാശത്തിനായി ഉദിച്ചിരിക്കുന്നു.
തദ് അലം പരിതാപേന നൂനം യദ് ഭാവിനോ ഹി തേ അര്ഭകാ യുവയോഃ കോ വാ ആയുഷോ ഽന്തേ ന ഹന്യതേ
അതിനാൽ ദുഃഖം മതിയാക്കൂ — ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കേണ്ടത് സംഭവിക്കും; നിങ്ങളുടെ ഏത് കുട്ടിയാണെങ്കിലും, ആയുസ്സിന്റെ അവസാനം കൊല്ലപ്പെടാതെ ആരാണ്?
ഇത്യ് ആശ്വാസ്യ വിമുച്യൈവ കംസസ് തൌ പരിതോഷ്യ ച അന്തര്ഗൃഹം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാഃ പ്രവിവേശ പുനഃ സ്വകമ്
ഇങ്ങനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് വിടുതൽ നൽകി, അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ച ശേഷം, കംസൻ വീണ്ടും അകത്തുള്ള മുറിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.
വിമുക്തോ വസുദേവോ ഽപി നന്ദസ്യ ശകടം ഗതഃ പ്രഹൃഷ്ടം ദൃഷ്ടവാന് നന്ദം പുത്രോ ജാതോ മമേതി വൈ
വിമുക്തനായ വസുദേവൻ നന്ദന്റെ കാറിലേയ്ക്ക് പോയി, സന്തോഷത്തോടെ 'എനിക്ക് മകൻ ജനിച്ചു!' എന്ന് പറയുന്ന നന്ദനെ കണ്ടു.
വസുദേവോ ഽപി തം പ്രാഹ ദിഷ്ട്യാ ദിഷ്ട്യേതി സാദരമ് വാര്ധകേ ഽപി സമുത്പന്നസ് തനയോ ഽയം തവാധുനാ
വസുദേവനും ആദരപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: 'ഭാഗ്യവശാൽ, ഭാഗ്യവശാൽ, വൃദ്ധാവസ്ഥയിലും നിനക്ക് മകൻ ജനിച്ചു.'
ദത്തോ ഹി വാര്ഷികഃ സര്വോ ഭവദ്ഭിര് നൃപതേഃ കരഃ യദര്ഥമ് ആഗതസ് തസ്മാന് നാത്ര സ്ഥേയം മഹാത്മനാ
രാജാവിന് നൽകേണ്ട എല്ലാ വാർഷിക നികുതിയും നിങ്ങൾ നൽകി; അതിനായാണ് നിങ്ങൾ വന്നത്, അതിനാൽ മഹാത്മാക്കൾക്ക് ഇവിടെ തുടരേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
യദര്ഥമ് ആഗതഃ കാര്യം തന് നിഷ്പന്നം കിമ് ആസ്യതേ ഭവദ്ഭിര് ഗമ്യതാം നന്ദ തച് ഛീഘ്രം നിജഗോകുലമ്
നിങ്ങൾ വന്ന കാര്യം പൂർത്തിയായി; ഇനി എന്തിന് താമസിക്കണം? നന്ദാ, നീ വേഗത്തിൽ തന്നെ നിന്റെ ഗോപുരത്തേക്ക് പോവുക.
മമാപി ബാലകസ് തത്ര രോഹിണീപ്രസവോ ഹി യഃ സ രക്ഷണീയോ ഭവതാ യഥായം തനയോ നിജഃ
എന്റെ സ്വന്തം മകനും അവിടെ ഉണ്ട്, രോഹിണിയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ; നീ നിന്റെ മകനെ പോലെ അവനെയും സംരക്ഷിക്കണം.
ഇത്യ് ഉക്താഃ പ്രയയുര് ഗോപാ നന്ദഗോപപുരോഗമാഃ ശകടാരോപിതൈര് ഭാണ്ഡൈഃ കരം ദത്ത്വാ മഹാബലാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, നന്ദനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ഗോപന്മാർ കച്ചവട സാധനങ്ങൾ കാറിൽ കയറ്റി, നികുതി നൽകി, ശക്തരായി തിരിച്ചു പോയി.
വസതാം ഗോകുലേ തേഷാം പൂതനാ ബാലഘാതിനീ സുപ്തം കൃഷ്ണമ് ഉപാദായ രാത്രൌ ച പ്രദദൌ സ്തനമ്
അവർ ഗോക്കുലത്തിൽ പാർക്കുമ്പോൾ, ബാലഹന്തയായ പൂതന രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന കൃഷ്ണനെ എടുത്ത്, അവനു തൻ്റെ മുലകുടി കൊടുത്തു.
യസ്മൈ യസ്മൈ സ്തനം രാത്രൌ പൂതനാ സംപ്രയച്ഛതി തസ്യ തസ്യ ക്ഷണേനാങ്ഗം ബാലകസ്യോപഹന്യതേ
പൂതന രാത്രിയിൽ ഏതു കുട്ടിക്ക് മുലകുടി കൊടുത്താലും, ആ കുട്ടിയുടെ ശരീരം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നശിച്ചുപോകും.
കൃഷ്ണസ് തസ്യാഃ സ്തനം ഗാഢം കരാഭ്യാമ് അതിപീഡിതമ് ഗൃഹീത്വാ പ്രാണസഹിതം പപൌ ക്രോധസമന്വിതഃ
കൃഷ്ണൻ അവളുടെ മുലം ഇരുകൈകൊണ്ട് കഠിനമായി പിടിച്ച്, കോപത്തോടെ അവളുടെ ജീവൻകൂടി കുടിച്ചു.
സാ വിമുക്തമഹാരാവാ വിച്ഛിന്നസ്നായുബന്ധനാ പപാത പൂതനാ ഭൂമൌ മ്രിയമാണാതിഭീഷണാ
അവളുടെ വലിയ കൂക്കാരം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, സ്നായുവും അസ്ഥികളും പൊട്ടി, ഭയങ്കരമായ പൂതന ഭൂമിയിൽ വീണു മരിച്ചു.
തന്നാദശ്രുതിസംത്രാസാദ് വിബുദ്ധാസ് തേ വ്രജൌകസഃ ദദൃശുഃ പൂതനോത്സങ്ഗേ കൃഷ്ണം താം ച നിപാതിതാമ്
ആ ഭയാനകമായ നിലവിളി കേട്ടു, വൃന്ദാവനത്തിലെ ജനങ്ങൾ ഉണർന്നു ഭയപ്പെട്ടു; അവർ കൃഷ്ണനെ പൂതനയുടെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്നതും അവളെ നിലത്ത് വീണു കിടക്കുന്നതും കണ്ടു.
ആദായ കൃഷ്ണം സംത്രസ്താ യശോദാ ച തതോ ദ്വിജാഃ ഗോപുച്ഛഭ്രാമണാദ്യൈശ് ച ബാലദോഷമ് അപാകരോത്
പിന്നീട്, ഭയത്താൽ വിറയുന്ന യശോദ കൃഷ്ണനെ എടുത്തു ചേർത്തു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ പശുവിന്റെ വാൽ ചുറ്റിയും മറ്റ് ശുഭകൃത്യങ്ങളുമായി കുഞ്ഞിന് ദോഷം അകറ്റി.
ഗോപുരീഷമ് ഉപാദായ നന്ദഗോപോ ഽപി മസ്തകേ കൃഷ്ണസ്യ പ്രദദൌ രക്ഷാം കുര്വന്ന് ഇദമ് ഉദൈരയത്
നന്ദനും പശുവിന്റെ ചാണകം എടുത്തു കൃഷ്ണന്റെ തലയിൽ വെച്ച്, അവനെ കാക്കാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
രക്ഷതു ത്വാമ് അശേഷാണാം ഭൂതാനാം പ്രഭവോ ഹരിഃ യസ്യ നാഭിസമുദ്ഭൂതാത് പങ്കജാദ് അഭവജ് ജഗത്
എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ആധാരമായ ഹരി നിന്നെ കാക്കട്ടെ; അവന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു പടർന്ന കമലത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകം ജനിച്ചത്.
യേന ദംഷ്ട്രാഗ്രവിധൃതാ ധാരയത്യ് അവനീ ജഗത് വരാഹരൂപധൃഗ് ദേവഃ സ ത്വാം രക്ഷതു കേശവഃ
വരാഹരൂപം ധരിച്ച് ദന്തത്തിൽ ഭൂമിയെ ഉയർത്തി പിടിച്ച കേശവൻ നിന്നെ കാക്കട്ടെ.