ഊര്മിഷട്കാതിഗം ബ്രഹ്മ ജ്ഞേയമ് ആത്മജയേന മേ ഗതിര് ഏഷാ കൃതാ യേന ധിക് തം കാമമഹാഗ്രഹമ്
ആറ് തരംഗങ്ങളെ അതിജയിക്കുന്ന ബ്രഹ്മം ആത്മസംയമനത്തിലൂടെ അറിയേണ്ടതാണ്. ഈ വഴിയാണ് ഞാൻ കണ്ടെത്തിയത്, അതിലൂടെ ആ വലിയ ആസക്തിയെ ഞാൻ ജയിച്ചു. അത്തരം ആഗ്രഹത്തെ ലജ്ജിക്കട്ടെ.
വ്രതാനി സര്വവേദാശ് ച കാരണാന്യ് അഖിലാനി ച നരകഗ്രാമമാര്ഗേണ കാമേനാദ്യ ഹതാനി മേ
എന്റെ എല്ലാ വ്രതങ്ങളും, എല്ലാ വേദങ്ങളും, എല്ലാ കാരണങ്ങളും ഇന്ന് ആഗ്രഹം എന്നുള്ള നരകത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ നശിച്ചു പോയി.
ന ത്വാം കരോമ്യ് അഹം ഭസ്മ ക്രോധതീവ്രേണ വഹ്നിനാ സതാം സാപ്തപദം മൈത്ര്യമ് ഉഷിതോ ഽഹം ത്വയാ സഹ
കഠിനമായ കോപത്തിന്റെ അഗ്നിയിൽ നിന്നെ ഞാൻ ചാരമാക്കില്ല, കാരണം സത്യസന്ധരായവർ തമ്മിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഏഴു പടികൾ സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം നടന്നു.
അഥവാ തവ ദോഷഃ കഃ കിം വാ കുര്യാമ് അഹം തവ മമൈവ ദോഷോ നിതരാം യേനാഹമ് അജിതേന്ദ്രിയഃ
അല്ലെങ്കിൽ, നിന്നിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? ഞാൻ നിന്നോട് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? എല്ലാ തെറ്റും എനിക്ക് തന്നെയാണ്, കാരണം ഞാൻ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചിട്ടില്ല.
യഥാ ശക്രപ്രിയാര്ഥിന്യാ കൃതോ മത്തപസോ വ്യയഃ ത്വയാ ദൃഷ്ടിമഹാമോഹമനുനാഹം ജുഗുപ്സിതഃ
ശക്രനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ എന്റെ മദംപിടിച്ച തപസ്സു വെറുതെയായി പോയതുപോലെ, നിന്റെ കാഴ്ചയും അതോടൊപ്പം വന്ന വലിയ മായയും കൊണ്ട് ഞാൻ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നു.
യാവദ് ഇത്ഥം സ വിപ്രര്ഷിസ് താം ബ്രവീതി സുമധ്യമാമ് താവത് സ്ഖലത്സ്വേദജലാ സാ ബഭൂവാതിവേപഥുഃ
ആ മഹർഷി അങ്ങനെ സുന്ദരിയായ അവളോട് സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ കഠിനമായി വിറച്ചു, വിയർപ്പിൽ മുഴുകി, അതിയായി ഉണർന്നുപോയി.
പ്രവേപമാനാം സ ച താം സ്വിന്നഗാത്രലതാം സതീമ് ഗച്ഛ ഗച്ഛേതി സക്രോധമ് ഉവാച മുനിസത്തമഃ
അവളെ വിറക്കുന്നതും, വള്ളിപോലുള്ള അവളുടെ ശരീരം വിയർപ്പിൽ മൂടപ്പെട്ടതും കണ്ട മഹർഷി, കോപത്തോടെ അവളോട്, 'പോകൂ, പോകൂ!' എന്നു പറഞ്ഞു.
സാ തു നിര്ഭര്ത്സിതാ തേന വിനിഷ്ക്രമ്യ തദാശ്രമാത് ആകാശഗാമിനീ സ്വേദം മമാര്ജ തരുപല്ലവൈഃ
അവൻ അങ്ങനെ ശാസിച്ചതിനുശേഷം, അവൾ ആ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി, ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് വൃക്ഷങ്ങളുടെ ഇലയാൽ വിയർപ്പ് തുടച്ചു.
വൃക്ഷാദ് വൃക്ഷം യയൌ ബാലാ ഉദഗ്രാരുണപല്ലവൈഃ നിര്മമാര്ജ ച ഗാത്രാണി ഗലത്സ്വേദജലാനി വൈ
ആ യുവതി വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് വൃക്ഷത്തിലേക്ക് പോയി, പുതുമഞ്ഞ ചുവന്ന ഇലകൾ കൊണ്ട് ശരീരം മുഴുവൻ വീഴുന്ന വിയർപ്പ് തുടച്ചു.
ഋഷിണാ യസ് തദാ ഗര്ഭസ് തസ്യാ ദേഹേ സമാഹിതഃ നിര്ജഗാമ സരോമാഞ്ചസ്വേദരൂപീ തദങ്ഗതഃ
അപ്പോൾ, ആ മഹർഷി അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു വിത്ത് സ്ഥാപിച്ചു, അത് അവളുടെ അംഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വിയർപ്പിന്റെ രൂപത്തിൽ പുറത്തുവന്നു.
തം വൃക്ഷാ ജഗൃഹുര് ഗര്ഭമ് ഏകം ചക്രേ ച മാരുതഃ സോമേനാപ്യായിതോ ഗോഭിഃ സ തദാ വവൃദ്ധേ ശനൈഃ
വൃക്ഷങ്ങൾ ആ ഗർഭത്തെ ഏറ്റെടുത്തു, വായു അതിനെ ഒന്നാക്കി; സോമനാൽക്കും പശുക്കളാൽക്കും പോഷണം ലഭിച്ച് അത് പതിയെ വളർന്നു.
മാരിഷാ നാമ കന്യാഭൂദ് വൃക്ഷാണാം ചാരുലോചനാ പ്രാചേതസാനാം സാ ഭാര്യാ ദക്ഷസ്യ ജനനീ ദ്വിജാഃ
വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്ന് ചാരുദർശനയായ മാരിഷാ എന്നൊരു പെൺകുട്ടി ജനിച്ചു; അവൾ പ്രാചേതസന്മാരുടെ ഭാര്യയും ദക്ഷന്റെ അമ്മയുമാണ്, ദ്വിജന്മാരേ.
സ ചാപി ഭഗവാന് കണ്ഡുഃ ക്ഷീണേ തപസി സത്തമഃ പുരുഷോത്തമാഖ്യം ഭോ വിപ്രാ വിഷ്ണോര് ആയതനം യയൌ
അങ്ങനെ, ഭഗവാൻ കണ്ഠു തന്റെ തപസ്സു തീർന്നപ്പോൾ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, പുരുഷോത്തമം എന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ ആലയം സന്ദർശിച്ചു.
ദദര്ശ പരമം ക്ഷേത്രം മുക്തിദം ഭുവി ദുര്ലഭമ് ദക്ഷിണസ്യോദധേസ് തീരേ സര്വകാമഫലപ്രദമ്
അവൻ മോക്ഷം നൽകുന്ന, ഭൂമിയിൽ ദുർലഭമായ പരമമായ സ്ഥലവും, ദക്ഷിണ സമുദ്രത്തീരത്ത് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഫലപ്രദമാക്കുന്ന സ്ഥലവും കണ്ടു.
സുരമ്യം വാലുകാകീര്ണം കേതകീവനശോഭിതമ് നാനാദ്രുമലതാകീര്ണം നാനാപക്ഷിരുതം ശിവമ്
അത് മനോഹരമായിരുന്നു, മണലാൽ മൂടപ്പെട്ടതും, കേതകിവനങ്ങൾ അലങ്കരിച്ചതും, വിവിധ വൃക്ഷങ്ങളും വള്ളികളും നിറഞ്ഞതും, പലതരം പക്ഷികളുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്നതുമായ ശുഭപ്രദമായ സ്ഥലമായിരുന്നു.
സര്വത്ര സുഖസംചാരം സര്വര്തുകുസുമാന്വിതമ് സര്വസൌഖ്യപ്രദം നൄണാം ധന്യം സര്വഗുണാകരമ്
എവിടെയും സുഖമായി സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയുന്ന, എല്ലാ ঋതുക്കളിലും പുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന, മനുഷ്യർക്കു സമ്പൂർണ്ണ സുഖം നൽകുന്ന, ഭാഗ്യവും എല്ലാ ഗുണങ്ങളുടെ ആകാരണുമാണ് ആ സ്ഥലം.
ഭൃഗ്വാദ്യൈഃ സേവിതം പൂര്വം മുനിസിദ്ധവരൈസ് തഥാ ഗന്ധര്വൈഃ കിംനരൈര് യക്ഷൈസ് തഥാന്യൈര് മോക്ഷകാങ്ക്ഷിഭിഃ
ഭൃഗു മുതലായവർ, മഹർഷികളും സിദ്ധരും ഗന്ധർവന്മാർ, കിംനരന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റു പലരും മുമ്പ് സേവിച്ച സ്ഥലം ആണത്.
ദദര്ശ ച ഹരിം തത്ര ദേവൈഃ സര്വൈര് അലംകൃതമ് ബ്രാഹ്മണാദ്യൈസ് തഥാ വര്ണൈര് ആശ്രമസ്ഥൈര് നിഷേവിതമ്
അവിടെ അവൻ ഹരിയെ, എല്ലാ ദേവന്മാരും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതും, ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു വർണ്ണജന്മാരും ആശ്രമവാസികളും സേവിക്കുന്നതും കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വൈവ സ തദാ ക്ഷേത്രം ദേവം ച പുരുഷോത്തമമ് കൃതകൃത്യമ് ഇവാത്മാനം മേനേ സ മുനിസത്തമഃ
അവിടെ ആ പുണ്യഭൂമിയും പരമോന്നതനായ ദേവനെയും കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹാമുനി തന്റെ ജീവിതം സഫലമായതായി കരുതിച്ചു.
തത്രൈകാഗ്രമനാ ഭൂത്വാ ചകാരാരാധനം ഹരേഃ ബ്രഹ്മപാരമയം കുര്വഞ് ജപമ് ഏകാഗ്രമാനസഃ ഊര്ധ്വബാഹുര് മഹായോഗീ സ്ഥിത്വാസൌ മുനിസത്തമഃ
അവിടെ മനസ്സ് ഒരുമിച്ച് ആ മഹായോഗി ഹരിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു; കൈകൾ ഉയർത്തി ഉറച്ച മനസ്സോടെ ബ്രഹ്മജപം നടത്തി.
ബ്രഹ്മപാരം മുനേ ശ്രോതുമ് ഇച്ഛാമഃ പരമം ശുഭമ് ജപതാ കണ്ഡുനാ ദേവോ യേനാരാധ്യത കേശവഃ
മഹാമുനിയേ, കണ്ഢു ജപിച്ചുകൊണ്ട് കേശവനെ ആരാധിച്ച ആ പരമശുദ്ധമായ ബ്രഹ്മജപത്തെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
പാരം പരം വിഷ്ണുര് അപാരപാരഃ പരഃ പരേഭ്യഃ പരമാത്മരൂപഃ സ ബ്രഹ്മപാരഃ പരപാരഭൂതഃ പരഃ പരാണാമ് അപി പാരപാരഃ
വിഷ്ണു പരമോന്നതനും അതിന്റെ അതീതനുമാണ്; അവൻ അകത്തും പുറത്തും അതിരില്ലാത്തവൻ, പരമാത്മാവും ബ്രഹ്മവും, എല്ലാം കടന്നുമുള്ളവനും, ഏറ്റവും ഉന്നതനും, അതിലുമുള്ളവനും ആകുന്നു.
സ കാരണം കാരണസംശ്രിതോ ഽപി തസ്യാപി ഹേതുഃ പരഹേതുഹേതുഃ കാര്യോ ഽപി ചൈഷ സഹ കര്മകര്തൃ രൂപൈര് അനേകൈര് അവതീഹ സര്വമ്
അവൻ കാരണമാണ്, എന്നാൽ കാരണങ്ങളുടെ കാരണത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു; അതിനേക്കാൾ ഉള്ള കാരണം അവനാണ്; അവൻ ഫലമായിട്ടും അനവധി രൂപങ്ങളിൽ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളുടെയും കർത്താവായി ഈ ലോകത്ത് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
ബ്രഹ്മ പ്രഭുര് ബ്രഹ്മ സ സര്വഭൂതോ ബ്രഹ്മ പ്രജാനാം പതിര് അച്യുതോ ഽസൌ ബ്രഹ്മാവ്യയം നിത്യമ് അജം സ വിഷ്ണുര് അപക്ഷയാദ്യൈര് അഖിലൈര് അസങ്ഗഃ
അവൻ ബ്രഹ്മവും പ്രഭുവും എല്ലാ ജീവികളുടെയും സാരവും, അക്ഷയനായ സൃഷ്ടികളുടെ അധിപതിയും, അച്യുതനും, ശാശ്വതനും ജനനമില്ലാത്ത വിഷ്ണുവും, ക്ഷയിക്കാവുന്നവയൊന്നിലും ആശ്രയമില്ലാത്തവനും ആകുന്നു.
ബ്രഹ്മാക്ഷരമ് അജം നിത്യം യഥാസൌ പുരുഷോത്തമഃ തഥാ രാഗാദയോ ദോഷാഃ പ്രയാന്തു പ്രശമം മമ
അവൻ അക്ഷരവും ജനനമില്ലാത്തതും ശാശ്വതവുമായ ബ്രഹ്മവും പരമപുരുഷനും ആകുന്നപോലെ, എന്റെ ഉള്ളിൽ രാഗാദിദോഷങ്ങൾ ശമിക്കട്ടെ.
ശ്രുത്വാ തസ്യ മുനേര് ജാപ്യം ബ്രഹ്മപാരം ദ്വിജോത്തമാഃ ഭക്തിം ച പരമാം ജ്ഞാത്വാ സുദൃഢാം പുരുഷോത്തമഃ
മഹാമുനിയുടെ ബ്രഹ്മജപം ശ്രവിച്ചും അവന്റെ ഉന്നതവും ദൃഢമായ ഭക്തി മനസ്സിലാക്കി, പരമപുരുഷൻ—
പ്രീത്യാ സ പരയാ ദേവസ് തദാസൌ ഭക്തവത്സലഃ ഗത്വാ തസ്യ സമീപം തു പ്രോവാച മധുസൂദനഃ
അത്യന്തം സ്നേഹത്തോടെ ഭക്തജനപ്രിയനായ ദേവൻ അവന്റെ സമീപത്ത് എത്തി, മധുസൂദനൻ പ്രസന്നമായി പറഞ്ഞു.
മേഘഗമ്ഭീരയാ വാചാ ദിശഃ സംനാദയന്ന് ഇവ ആരുഹ്യ ഗരുഡം വിപ്രാ വിനതാകുലനന്ദനമ്
മേഘഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ ദിശകളെ മുഴുവൻ മുഴങ്ങിച്ചുകൊണ്ട്, വിനതയുടെ പുത്രനായ ഗരുഡനിൽ കയറി, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
മുനേ ബ്രൂഹി പരം കാര്യം യത് തേ മനസി വര്തതേ വരദോ ഽഹമ് അനുപ്രാപ്തോ വരം വരയ സുവ്രത
മഹാമുനിയേ, നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹം പറയൂ. ഞാൻ വരദാനത്തിനായി വന്നിരിക്കുന്നു; ഭക്തനേ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം ചോദിക്കൂ.
ശ്രുത്വൈവം വചനം തസ്യ ദേവദേവസ്യ ചക്രിണഃ ചക്ഷുര് ഉന്മീല്യ സഹസാ ദദര്ശ പുരതോ ഹരിമ്
ദേവദേവനായ ചക്രധാരിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് തുറന്നു, ഹരിയെ തനിക്കുമുന്നിൽ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.