ഏവമ് ഉക്താ തതസ് തേന സാഗ്രം വര്ഷശതം പുനഃ ബുഭുജേ വിഷയാംസ് തന്വീ തേന സാര്ധം മഹാത്മനാ
അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾക്കു ശേഷം, ആ സുന്ദരിയായവൾ ആ മഹാത്മാവിനോടൊപ്പം, മറ്റൊരു നൂറുവർഷം കൂടി ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
അനുജ്ഞാം ദേഹി ഭഗവന് വ്രജാമി ത്രിദശാലയമ് ഉക്തസ് തയേതി സ പുനഃ സ്ഥീയതാമ് ഇത്യ് അഭാഷത
'ഭഗവൻ, അനുമതി തരൂ, ഞാൻ ദേവലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു,' അവൾ പറഞ്ഞു. പിന്നെയും അവൻ, 'കുറച്ച് കൂടി ഇരിക്കൂ,' എന്നു പറഞ്ഞു.
പുനര് ഗതേ വര്ഷശതേ സാധികേ സാ ശുഭാനനാ യാമ്യ് അഹം ത്രിദിവം ബ്രഹ്മന് പ്രണയസ്മിതശോഭനമ്
നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞ് കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ആ ശുഭമുഖിയായ സ്ത്രീ, ബ്രഹ്മണേ, സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ഉക്തസ് തയൈവം സ മുനിഃ പുനര് ആഹായതേക്ഷണാമ് ഇഹാസ്യതാം മയാ സുഭ്രു ചിരം കാലം ഗമിഷ്യസി
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മുനി വീണ്ടും ആ വിശാലനേത്രിയായ സ്ത്രീയോട് പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരഭ്രുവേ, നീ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ, നീ വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് മാത്രമേ പോകൂ.'
തച്ഛാപഭീതാ സുശ്രോണീ സഹ തേനര്ഷിണാ പുനഃ ശതദ്വയം കിംചിദ് ഊനം വര്ഷാണാം സമതിഷ്ഠത
ആ ശാപത്തെ ഭയന്ന്, സുന്ദരനിതംബയായ അവൾ, ആ ഋഷിയോടൊപ്പം, രണ്ടുനൂറ്റാണ്ട് കുറച്ച് കുറവായ കാലം അവനോടൊപ്പം താമസിച്ചു.
ഗമനായ മഹാഭാഗോ ദേവരാജനിവേശനമ് പ്രോക്തഃ പ്രോക്തസ് തയാ തന്വ്യാ സ്ഥീയതാമ് ഇത്യ് അഭാഷത
ദേവരാജാവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, ആ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ അവനോട് 'ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു.
തസ്യ ശാപഭയാദ് ഭീരുര് ദാക്ഷിണ്യേന ച ദക്ഷിണാ പ്രോക്താ പ്രണയഭങ്ഗാര്തിവേദിനീ ന ജഹൌ മുനിമ്
ശാപഭയത്താൽ ഭയപ്പെട്ടും, സ്നേഹത്തോടെയും, സ്നേഹബന്ധം തകർന്നാൽ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന അറിയുന്നതിനാൽ, അവൾ ആ മുനിയെ വിട്ടുപോയില്ല.
തയാ ച രമതസ് തസ്യ പരമര്ഷേര് അഹര്നിശമ് നവം നവമ് അഭൂത് പ്രേമ മന്മഥാസക്തചേതസഃ
അവളോടൊപ്പം, ആ മഹർഷി പകലും രാത്രിയും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു; അവന്റെ പ്രേമം ഓരോ ദിവസവും പുതുമയോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു, മനസ്സ് സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.
ഏകദാ തു ത്വരായുക്തോ നിശ്ചക്രാമോടജാന് മുനിഃ നിഷ്ക്രാമന്തം ച കുത്രേതി ഗമ്യതേ പ്രാഹ സാ ശുഭാ
ഒരു ദിവസം, അത്യാവശ്യത്തിൽ, മുനി തന്റെ കുടിലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി; അവൻ പുറത്ത് പോകുമ്പോൾ, ആ ശുഭമുഖിയായ സ്ത്രീ ചോദിച്ചു: 'നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?'
ഇത്യ് ഉക്തഃ സ തയാ പ്രാഹ പരിവൃത്തമ് അഹഃ ശുഭേ സംധ്യോപാസ്തിം കരിഷ്യാമി ക്രിയാലോപോ ഽന്യഥാ ഭവേത്
അവൾ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ദിവസം മാറിയിരിക്കുന്നു, സുന്ദരിയേ; ഞാൻ സന്ധ്യാപൂജ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ കർമ്മം നഷ്ടമാകും.'
തതഃ പ്രഹസ്യ മുദിതാ സാ തം പ്രാഹ മഹാമുനിമ് കിമ് അദ്യ സര്വധര്മജ്ഞ പരിവൃത്തമ് അഹസ് തവ ഗതമ് ഏതന് ന കുരുതേ വിസ്മയം കസ്യ കഥ്യതേ
അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, അവൾ ആ മഹർഷിയോട് പറഞ്ഞു: 'എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും അറിയുന്നവനേ, ഇന്നാണ് നിന്റെ ദിവസം കഴിഞ്ഞതോ? ഇതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല; ഇത് ആരോടാണ് പറയേണ്ടത്?'
പ്രാതസ് ത്വമ് ആഗതാ ഭദ്രേ നദീതീരമ് ഇദം ശുഭമ് മയാ ദൃഷ്ടാസി സുശ്രോണി പ്രവിഷ്ടാ ച മമാശ്രമമ്
പ്രഭാതത്തിൽ, ഭാഗ്യവതിയായവളേ, നീ ഈ മനോഹരമായ നദീതീരത്ത് എത്തിയിരുന്നു; സുന്ദരനിതംബവതിയായവളെ ഞാൻ കണ്ടു, പിന്നെ നീ എന്റെ ആശ്രമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ഇയം ച വര്തതേ സംധ്യാ പരിണാമമ് അഹോ ഗതമ് അവഹാസഃ കിമര്ഥോ ഽയം സദ്ഭാവഃ കഥ്യതാം മമ
ഇപ്പോൾ സന്ധ്യയാകുന്നു, ദിവസം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈ തമാശയ്ക്ക് എന്താണ് കാരണം? സത്യമായി എനിക്ക് പറയൂ, ഇതെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?
പ്രത്യൂഷസ്യ് ആഗതാ ബ്രഹ്മന് സത്യമ് ഏതന് ന മേ മൃഷാ കിംത്വ് അദ്യ തസ്യ കാലസ്യ ഗതാന്യ് അബ്ദശതാനി തേ
പ്രഭാതത്തിൽ നീ എത്തിയതാണു, ബ്രഹ്മണേ, ഇത് സത്യമാണു, ഞാൻ കള്ളം പറയുന്നില്ല; പക്ഷേ, ഇന്നൊരു ദിവസം എന്നതിനു പകരം നിനക്ക് നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
തതഃ സസാധ്വസോ വിപ്രസ് താം പപ്രച്ഛായതേക്ഷണാമ് കഥ്യതാം ഭീരു കഃ കാലസ് ത്വയാ മേ രമതഃ സദാ
അപ്പോൾ ഭയത്താൽ വിറയച്ച്, മുനി ആ വിശാലനേത്രിയായ സ്ത്രീയോട് ചോദിച്ചു: 'ഭയക്കരിയായവളേ, എത്രകാലം നീ എന്നോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞു എന്ന് എനിക്ക് പറയൂ.'
സപ്തോത്തരാണ്യ് അതീതാനി നവവര്ഷശതാനി ച മാസാശ് ച ഷട് തഥൈവാന്യത് സമതീതം ദിനത്രയമ്
ഏഴുനൂറ് ഒപ്പം ഒൻപത് വർഷങ്ങൾ, അതോടൊപ്പം ആറുമാസം, പിന്നെയും മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ കൂടി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സത്യം ഭീരു വദസ്യ് ഏതത് പരിഹാസോ ഽഥവാ ശുഭേ ദിനമ് ഏകമ് അഹം മന്യേ ത്വയാ സാര്ധമ് ഇഹോഷിതമ്
ഭയക്കരിയായവളേ, നീ പറയുന്നത് സത്യമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ തമാശയാണോ, ശുഭേ? ഞാൻ കരുതുന്നത്, നിനക്കൊപ്പമുള്ള ഒരു ദിവസം മാത്രമേ ഇവിടെ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ.
വദിഷ്യാമ്യ് അനൃതം ബ്രഹ്മന് കഥമ് അത്ര തവാന്തികേ വിശേഷാദ് അദ്യ ഭവതാ പൃഷ്ടാ മാര്ഗാനുഗാമിനാ
ബ്രഹ്മണേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ കള്ളം പറയാൻ കഴിയും? പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ന്, നീ എന്നോട് സത്യമായി ചോദിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ.
നിശമ്യ തദ് വചസ് തസ്യാഃ സ മുനിര് ദ്വിജസത്തമാഃ ധിഗ് ധിങ് മാമ് ഇത്യ് അനാചാരം വിനിന്ദ്യാത്മാനമ് ആത്മനാ
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ മുനി, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, 'അയ്യോ, അയ്യോ, എന്നോട് തന്നെ ലജ്ജിക്കുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞു, തന്റെ ദോഷം തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
തപാംസി മമ നഷ്ടാനി ഹതം ബ്രഹ്മവിദാം ധനമ് ഹൃതോ വിവേകഃ കേനാപി യോഷിന് മോഹായ നിര്മിതാ
എന്റെ തപസ്സുകൾ എല്ലാം നശിച്ചുപോയി, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളുടെ സമ്പത്ത് നഷ്ടമായി, വിവേകം ആരോ കവർന്നു, സ്ത്രീയെ മായക്കായി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഊര്മിഷട്കാതിഗം ബ്രഹ്മ ജ്ഞേയമ് ആത്മജയേന മേ ഗതിര് ഏഷാ കൃതാ യേന ധിക് തം കാമമഹാഗ്രഹമ്
ആറ് തരംഗങ്ങളെ അതിജയിക്കുന്ന ബ്രഹ്മം ആത്മസംയമനത്തിലൂടെ അറിയേണ്ടതാണ്. ഈ വഴിയാണ് ഞാൻ കണ്ടെത്തിയത്, അതിലൂടെ ആ വലിയ ആസക്തിയെ ഞാൻ ജയിച്ചു. അത്തരം ആഗ്രഹത്തെ ലജ്ജിക്കട്ടെ.
വ്രതാനി സര്വവേദാശ് ച കാരണാന്യ് അഖിലാനി ച നരകഗ്രാമമാര്ഗേണ കാമേനാദ്യ ഹതാനി മേ
എന്റെ എല്ലാ വ്രതങ്ങളും, എല്ലാ വേദങ്ങളും, എല്ലാ കാരണങ്ങളും ഇന്ന് ആഗ്രഹം എന്നുള്ള നരകത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ നശിച്ചു പോയി.
ന ത്വാം കരോമ്യ് അഹം ഭസ്മ ക്രോധതീവ്രേണ വഹ്നിനാ സതാം സാപ്തപദം മൈത്ര്യമ് ഉഷിതോ ഽഹം ത്വയാ സഹ
കഠിനമായ കോപത്തിന്റെ അഗ്നിയിൽ നിന്നെ ഞാൻ ചാരമാക്കില്ല, കാരണം സത്യസന്ധരായവർ തമ്മിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഏഴു പടികൾ സ്നേഹത്തോടെ ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം നടന്നു.
അഥവാ തവ ദോഷഃ കഃ കിം വാ കുര്യാമ് അഹം തവ മമൈവ ദോഷോ നിതരാം യേനാഹമ് അജിതേന്ദ്രിയഃ
അല്ലെങ്കിൽ, നിന്നിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? ഞാൻ നിന്നോട് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? എല്ലാ തെറ്റും എനിക്ക് തന്നെയാണ്, കാരണം ഞാൻ എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചിട്ടില്ല.
യഥാ ശക്രപ്രിയാര്ഥിന്യാ കൃതോ മത്തപസോ വ്യയഃ ത്വയാ ദൃഷ്ടിമഹാമോഹമനുനാഹം ജുഗുപ്സിതഃ
ശക്രനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ എന്റെ മദംപിടിച്ച തപസ്സു വെറുതെയായി പോയതുപോലെ, നിന്റെ കാഴ്ചയും അതോടൊപ്പം വന്ന വലിയ മായയും കൊണ്ട് ഞാൻ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നു.
യാവദ് ഇത്ഥം സ വിപ്രര്ഷിസ് താം ബ്രവീതി സുമധ്യമാമ് താവത് സ്ഖലത്സ്വേദജലാ സാ ബഭൂവാതിവേപഥുഃ
ആ മഹർഷി അങ്ങനെ സുന്ദരിയായ അവളോട് സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ കഠിനമായി വിറച്ചു, വിയർപ്പിൽ മുഴുകി, അതിയായി ഉണർന്നുപോയി.
പ്രവേപമാനാം സ ച താം സ്വിന്നഗാത്രലതാം സതീമ് ഗച്ഛ ഗച്ഛേതി സക്രോധമ് ഉവാച മുനിസത്തമഃ
അവളെ വിറക്കുന്നതും, വള്ളിപോലുള്ള അവളുടെ ശരീരം വിയർപ്പിൽ മൂടപ്പെട്ടതും കണ്ട മഹർഷി, കോപത്തോടെ അവളോട്, 'പോകൂ, പോകൂ!' എന്നു പറഞ്ഞു.
സാ തു നിര്ഭര്ത്സിതാ തേന വിനിഷ്ക്രമ്യ തദാശ്രമാത് ആകാശഗാമിനീ സ്വേദം മമാര്ജ തരുപല്ലവൈഃ
അവൻ അങ്ങനെ ശാസിച്ചതിനുശേഷം, അവൾ ആ ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി, ആകാശത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് വൃക്ഷങ്ങളുടെ ഇലയാൽ വിയർപ്പ് തുടച്ചു.
വൃക്ഷാദ് വൃക്ഷം യയൌ ബാലാ ഉദഗ്രാരുണപല്ലവൈഃ നിര്മമാര്ജ ച ഗാത്രാണി ഗലത്സ്വേദജലാനി വൈ
ആ യുവതി വൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് വൃക്ഷത്തിലേക്ക് പോയി, പുതുമഞ്ഞ ചുവന്ന ഇലകൾ കൊണ്ട് ശരീരം മുഴുവൻ വീഴുന്ന വിയർപ്പ് തുടച്ചു.
ഋഷിണാ യസ് തദാ ഗര്ഭസ് തസ്യാ ദേഹേ സമാഹിതഃ നിര്ജഗാമ സരോമാഞ്ചസ്വേദരൂപീ തദങ്ഗതഃ
അപ്പോൾ, ആ മഹർഷി അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു വിത്ത് സ്ഥാപിച്ചു, അത് അവളുടെ അംഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വിയർപ്പിന്റെ രൂപത്തിൽ പുറത്തുവന്നു.