രൂപയൌവനസംപന്നമ് അതീവ സുമനോഹരമ് ദിവ്യാലംകാരസംയുക്തം ഷോഡശവത്സരാകൃതി
അവൻ അത്യന്തം ആകർഷകമായ സൗന്ദര്യവും യുവാവും, ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച, പതിനാറു വയസ്സുകാരനെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ദിവ്യവസ്ത്രധരം കാന്തം ദിവ്യസ്രഗ്ഗന്ധഭൂഷിതമ് സര്വോപഭോഗസംപന്നം സഹസാ തപസോ ബലാത്
ദിവ്യവസ്ത്രം ധരിച്ച, സുന്ദരനായ, ദിവ്യപുഷ്പമാലകളും സുഗന്ധങ്ങളും അണിഞ്ഞ, എല്ലാ ആനന്ദങ്ങൾക്കും യുക്തനായ, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ പെട്ടെന്ന് മാറി.
ദൃഷ്ട്വാ സാ തസ്യ തദ് വീര്യം പരം വിസ്മയമ് ആഗതാ അഹോ ഽസ്യ തപസോ വീര്യമ് ഇത്യ് ഉക്ത്വാ മുദിതാഭവത്
അവന്റെ ശക്തി കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അത്യന്തം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. 'അയ്യോ, ഇതാണ് തപസ്സിന്റെ ശക്തി!' എന്ന് പറഞ്ഞ് സന്തോഷിച്ചു.
സ്നാനം സംധ്യാം ജപം ഹോമം സ്വാധ്യായം ദേവതാര്ചനമ് വ്രതോപവാസനിയമം ധ്യാനം ച മുനിസത്തമാഃ
സ്നാനം, സന്ധ്യാവന്ദനം, ജപം, ഹോമം, സ്വാധ്യായം, ദേവതാരാധന, വ്രതം, ഉപവാസം, നിയമം, ധ്യാനം—മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ—
ത്യക്ത്വാ സ രേമേ മുദിതസ് തയാ സാര്ധമ് അഹര്നിശമ് മന്മഥാവിഷ്ടഹൃദയോ ന ബുബോധ തപഃക്ഷയമ്
ഇവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ അവളോടൊപ്പം പകലും രാത്രിയും ആനന്ദിച്ചു; മനസ്സിൽ കാമം നിറഞ്ഞു, തപസ്സിന്റെ ക്ഷയം അറിയാതെ.
സംധ്യാരാത്രിദിവാപക്ഷമാസര്ത്വയനഹായനമ് ന ബുബോധ ഗതം കാലം വിഷയാസക്തമാനസഃ
സന്ധ്യ, രാത്രി, പകല, പകുതി, മാസം, ঋതു, വർഷം—ഇവ കടന്നുപോകുന്നത് അവൻ അറിയാതെ, വിഷയസുഖങ്ങളിൽ മനസ്സു ആകൃഷ്ടനായി.
സാ ച തം കാമജൈര് ഭാവൈര് വിദഗ്ധാ രഹസി ദ്വിജാഃ വരയാമ് ആസ സുശ്രോണിഃ പ്രലാപകുശലാ തദാ
അവളും, കാമഭാവങ്ങളിൽ നിപുണയായ, രഹസ്യത്തിൽ അവനെ വഞ്ചനാപരമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആകർഷിച്ചു, മനോഹരനടിയുള്ളവളായി.
ഏവം കണ്ഡുസ് തയാ സാര്ധം വര്ഷാണാമ് അധികം ശതമ് അതിഷ്ഠന് മന്ദരദ്രോണ്യാം ഗ്രാമ്യധര്മരതോ മുനിഃ
ഇങ്ങനെ, കണ്ഡ്ു, ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ ആസ്വാദനം ചെയ്ത്, മന്ദരപർവതത്തിലെ താഴ്വരയിൽ, അവളോടൊപ്പം നൂറുവർഷംകൂടുതൽ താമസിച്ചു.
സാ തം പ്രാഹ മഹാഭാഗം ഗന്തുമ് ഇച്ഛാമ്യ് അഹം ദിവമ് പ്രസാദസുമുഖോ ബ്രഹ്മന്ന് അനുജ്ഞാതും ത്വമ് അര്ഹസി
അവൾ ആ മഹാഭാഗനോടു പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി, അനുമതി നൽകണം.'
തയൈവമ് ഉക്തഃ സ മുനിസ് തസ്യാമ് ആസക്തമാനസഃ ദിനാനി കതിചിദ് ഭദ്രേ സ്ഥീയതാമ് ഇത്യ് അഭാഷത
അങ്ങനെ അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവളോടു ആസ്വാദനത്തോടെ ബന്ധപ്പെട്ടു നിന്ന മুনি പറഞ്ഞു: 'കുഞ്ഞേ, കുറച്ച് ദിവസം കൂടി ഇരിക്കൂ.'
ഏവമ് ഉക്താ തതസ് തേന സാഗ്രം വര്ഷശതം പുനഃ ബുഭുജേ വിഷയാംസ് തന്വീ തേന സാര്ധം മഹാത്മനാ
അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾക്കു ശേഷം, ആ സുന്ദരിയായവൾ ആ മഹാത്മാവിനോടൊപ്പം, മറ്റൊരു നൂറുവർഷം കൂടി ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
അനുജ്ഞാം ദേഹി ഭഗവന് വ്രജാമി ത്രിദശാലയമ് ഉക്തസ് തയേതി സ പുനഃ സ്ഥീയതാമ് ഇത്യ് അഭാഷത
'ഭഗവൻ, അനുമതി തരൂ, ഞാൻ ദേവലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു,' അവൾ പറഞ്ഞു. പിന്നെയും അവൻ, 'കുറച്ച് കൂടി ഇരിക്കൂ,' എന്നു പറഞ്ഞു.
പുനര് ഗതേ വര്ഷശതേ സാധികേ സാ ശുഭാനനാ യാമ്യ് അഹം ത്രിദിവം ബ്രഹ്മന് പ്രണയസ്മിതശോഭനമ്
നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞ് കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ആ ശുഭമുഖിയായ സ്ത്രീ, ബ്രഹ്മണേ, സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ഉക്തസ് തയൈവം സ മുനിഃ പുനര് ആഹായതേക്ഷണാമ് ഇഹാസ്യതാം മയാ സുഭ്രു ചിരം കാലം ഗമിഷ്യസി
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മുനി വീണ്ടും ആ വിശാലനേത്രിയായ സ്ത്രീയോട് പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരഭ്രുവേ, നീ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ, നീ വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് മാത്രമേ പോകൂ.'
തച്ഛാപഭീതാ സുശ്രോണീ സഹ തേനര്ഷിണാ പുനഃ ശതദ്വയം കിംചിദ് ഊനം വര്ഷാണാം സമതിഷ്ഠത
ആ ശാപത്തെ ഭയന്ന്, സുന്ദരനിതംബയായ അവൾ, ആ ഋഷിയോടൊപ്പം, രണ്ടുനൂറ്റാണ്ട് കുറച്ച് കുറവായ കാലം അവനോടൊപ്പം താമസിച്ചു.
ഗമനായ മഹാഭാഗോ ദേവരാജനിവേശനമ് പ്രോക്തഃ പ്രോക്തസ് തയാ തന്വ്യാ സ്ഥീയതാമ് ഇത്യ് അഭാഷത
ദേവരാജാവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, ആ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ അവനോട് 'ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു.
തസ്യ ശാപഭയാദ് ഭീരുര് ദാക്ഷിണ്യേന ച ദക്ഷിണാ പ്രോക്താ പ്രണയഭങ്ഗാര്തിവേദിനീ ന ജഹൌ മുനിമ്
ശാപഭയത്താൽ ഭയപ്പെട്ടും, സ്നേഹത്തോടെയും, സ്നേഹബന്ധം തകർന്നാൽ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന അറിയുന്നതിനാൽ, അവൾ ആ മുനിയെ വിട്ടുപോയില്ല.
തയാ ച രമതസ് തസ്യ പരമര്ഷേര് അഹര്നിശമ് നവം നവമ് അഭൂത് പ്രേമ മന്മഥാസക്തചേതസഃ
അവളോടൊപ്പം, ആ മഹർഷി പകലും രാത്രിയും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു; അവന്റെ പ്രേമം ഓരോ ദിവസവും പുതുമയോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു, മനസ്സ് സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.
ഏകദാ തു ത്വരായുക്തോ നിശ്ചക്രാമോടജാന് മുനിഃ നിഷ്ക്രാമന്തം ച കുത്രേതി ഗമ്യതേ പ്രാഹ സാ ശുഭാ
ഒരു ദിവസം, അത്യാവശ്യത്തിൽ, മുനി തന്റെ കുടിലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി; അവൻ പുറത്ത് പോകുമ്പോൾ, ആ ശുഭമുഖിയായ സ്ത്രീ ചോദിച്ചു: 'നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?'
ഇത്യ് ഉക്തഃ സ തയാ പ്രാഹ പരിവൃത്തമ് അഹഃ ശുഭേ സംധ്യോപാസ്തിം കരിഷ്യാമി ക്രിയാലോപോ ഽന്യഥാ ഭവേത്
അവൾ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ദിവസം മാറിയിരിക്കുന്നു, സുന്ദരിയേ; ഞാൻ സന്ധ്യാപൂജ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ കർമ്മം നഷ്ടമാകും.'
തതഃ പ്രഹസ്യ മുദിതാ സാ തം പ്രാഹ മഹാമുനിമ് കിമ് അദ്യ സര്വധര്മജ്ഞ പരിവൃത്തമ് അഹസ് തവ ഗതമ് ഏതന് ന കുരുതേ വിസ്മയം കസ്യ കഥ്യതേ
അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, അവൾ ആ മഹർഷിയോട് പറഞ്ഞു: 'എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും അറിയുന്നവനേ, ഇന്നാണ് നിന്റെ ദിവസം കഴിഞ്ഞതോ? ഇതിൽ അത്ഭുതം ഒന്നുമില്ല; ഇത് ആരോടാണ് പറയേണ്ടത്?'
പ്രാതസ് ത്വമ് ആഗതാ ഭദ്രേ നദീതീരമ് ഇദം ശുഭമ് മയാ ദൃഷ്ടാസി സുശ്രോണി പ്രവിഷ്ടാ ച മമാശ്രമമ്
പ്രഭാതത്തിൽ, ഭാഗ്യവതിയായവളേ, നീ ഈ മനോഹരമായ നദീതീരത്ത് എത്തിയിരുന്നു; സുന്ദരനിതംബവതിയായവളെ ഞാൻ കണ്ടു, പിന്നെ നീ എന്റെ ആശ്രമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
ഇയം ച വര്തതേ സംധ്യാ പരിണാമമ് അഹോ ഗതമ് അവഹാസഃ കിമര്ഥോ ഽയം സദ്ഭാവഃ കഥ്യതാം മമ
ഇപ്പോൾ സന്ധ്യയാകുന്നു, ദിവസം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈ തമാശയ്ക്ക് എന്താണ് കാരണം? സത്യമായി എനിക്ക് പറയൂ, ഇതെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?
പ്രത്യൂഷസ്യ് ആഗതാ ബ്രഹ്മന് സത്യമ് ഏതന് ന മേ മൃഷാ കിംത്വ് അദ്യ തസ്യ കാലസ്യ ഗതാന്യ് അബ്ദശതാനി തേ
പ്രഭാതത്തിൽ നീ എത്തിയതാണു, ബ്രഹ്മണേ, ഇത് സത്യമാണു, ഞാൻ കള്ളം പറയുന്നില്ല; പക്ഷേ, ഇന്നൊരു ദിവസം എന്നതിനു പകരം നിനക്ക് നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
തതഃ സസാധ്വസോ വിപ്രസ് താം പപ്രച്ഛായതേക്ഷണാമ് കഥ്യതാം ഭീരു കഃ കാലസ് ത്വയാ മേ രമതഃ സദാ
അപ്പോൾ ഭയത്താൽ വിറയച്ച്, മുനി ആ വിശാലനേത്രിയായ സ്ത്രീയോട് ചോദിച്ചു: 'ഭയക്കരിയായവളേ, എത്രകാലം നീ എന്നോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞു എന്ന് എനിക്ക് പറയൂ.'
സപ്തോത്തരാണ്യ് അതീതാനി നവവര്ഷശതാനി ച മാസാശ് ച ഷട് തഥൈവാന്യത് സമതീതം ദിനത്രയമ്
ഏഴുനൂറ് ഒപ്പം ഒൻപത് വർഷങ്ങൾ, അതോടൊപ്പം ആറുമാസം, പിന്നെയും മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ കൂടി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സത്യം ഭീരു വദസ്യ് ഏതത് പരിഹാസോ ഽഥവാ ശുഭേ ദിനമ് ഏകമ് അഹം മന്യേ ത്വയാ സാര്ധമ് ഇഹോഷിതമ്
ഭയക്കരിയായവളേ, നീ പറയുന്നത് സത്യമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ തമാശയാണോ, ശുഭേ? ഞാൻ കരുതുന്നത്, നിനക്കൊപ്പമുള്ള ഒരു ദിവസം മാത്രമേ ഇവിടെ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ.
വദിഷ്യാമ്യ് അനൃതം ബ്രഹ്മന് കഥമ് അത്ര തവാന്തികേ വിശേഷാദ് അദ്യ ഭവതാ പൃഷ്ടാ മാര്ഗാനുഗാമിനാ
ബ്രഹ്മണേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ കള്ളം പറയാൻ കഴിയും? പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ന്, നീ എന്നോട് സത്യമായി ചോദിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ.
നിശമ്യ തദ് വചസ് തസ്യാഃ സ മുനിര് ദ്വിജസത്തമാഃ ധിഗ് ധിങ് മാമ് ഇത്യ് അനാചാരം വിനിന്ദ്യാത്മാനമ് ആത്മനാ
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ആ മുനി, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, 'അയ്യോ, അയ്യോ, എന്നോട് തന്നെ ലജ്ജിക്കുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞു, തന്റെ ദോഷം തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.
തപാംസി മമ നഷ്ടാനി ഹതം ബ്രഹ്മവിദാം ധനമ് ഹൃതോ വിവേകഃ കേനാപി യോഷിന് മോഹായ നിര്മിതാ
എന്റെ തപസ്സുകൾ എല്ലാം നശിച്ചുപോയി, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളുടെ സമ്പത്ത് നഷ്ടമായി, വിവേകം ആരോ കവർന്നു, സ്ത്രീയെ മായക്കായി സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു.