വവൌ ഗന്ധവഹശ് ചൈവ മലയാദ്രിനികേതനഃ പുഷ്പാന് ഉച്ചാവചാന് മേധ്യാന് പാതയംശ് ച ശനൈഃ ശനൈഃ
മലയാചലത്തിൽ നിന്നുള്ള സുഗന്ധവായു മൃദുവായി വീശി, ഉയരമുള്ളതും താഴ്ന്നതുമായ വിശുദ്ധമായ പുഷ്പങ്ങൾ പതിയെ പതിയെ വീഴ്ത്തി.
പുഷ്പബാണധരശ് ചൈവ ഗത്വാ തസ്യ സമീപതഃ മുനേശ് ച ക്ഷോഭയാമ് ആസ കാമസ് തസ്യാപി മാനസമ്
പുഷ്പബാണം കൈവശമുള്ള കാമൻ മുനിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു; മുനിയുടെ മനസ്സും അവളുടേയും മനസ്സും കുലുക്കി.
തതോ ഗീതധ്വനിം ശ്രുത്വാ മുനിര് വിസ്മിതമാനസഃ ജഗാമ യത്ര സാ സുഭ്രൂഃ കാമബാണപ്രപീഡിതഃ
പാട്ടിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട മുനി അത്ഭുതത്തോടെ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു; കാമബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് വേദനിച്ച അവൻ ആ മനോഹരഭ്രൂവതിയായ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി.
ദൃഷ്ട്വാ താമ് ആഹ സംദൃഷ്ടോ വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനഃ ഭ്രഷ്ടോത്തരീയോ വികലഃ പുലകാഞ്ചിതവിഗ്രഹഃ
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, അത്ഭുതത്തിൽ കണ്ണുകൾ വിശാലമായ അവൻ, മേൽവസ്ത്രം വീണ നിലയിൽ, വിറയച്ച ശരീരത്തോടെ, അവളോടു സംസാരിച്ചു.
കാസി കസ്യാസി സുശ്രോണി സുഭഗേ ചാരുഹാസിനി മനോ ഹരസി മേ സുഭ്രു ബ്രൂഹി സത്യം സുമധ്യമേ
നിന്റെ പേര് ആരാണ്, നീ ആരുടേതാണ്, മനോഹരമായ കമരവും ഹരശ്മിതവും ഉള്ള സുന്ദരി? നിന്റെ ഭംഗിയാൽ എന്റെ മനസ്സ് കവർന്നുപോയി. സത്യമായി പറയൂ, സുന്ദരനടിയുള്ളവളേ.
തവ കര്മകരാ ചാഹം പുഷ്പാര്ഥമ് അഹമ് ആഗതാ ആദേശം ദേഹി മേ ക്ഷിപ്രം കിം കരോമി തവാജ്ഞയാ
നീക്കു വേണ്ടി പൂക്കൾ എടുക്കാൻ വന്ന ദാസിയാണ് ഞാൻ. ദയവായി എനിക്ക് വേഗം പറയൂ, നിന്റെ കല്പനയാൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?
ശ്രുത്വൈവം വചനം തസ്യാസ് ത്യക്ത്വാ ധൈര്യം വിമോഹിതഃ ആദായ ഹസ്തേ താം ബാലാം പ്രവിവേശ സ്വമ് ആശ്രമമ്
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ധൈര്യം വിട്ട്, മനസ്സു കുഴഞ്ഞ്, ആ ബാലയെ കൈപിടിച്ചു തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കയറി.
തതഃ കാമശ് ച വായുശ് ച വസന്തശ് ച ദ്വിജോത്തമാഃ ജഗ്മുര് യഥാഗതം സര്വേ കൃതകൃത്യാസ് ത്രിവിഷ്ടപമ്
അപ്പോൾ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, കാമനും വായുവും വസന്തനും തങ്ങളുടെ ജോലി തീർത്ത്, വന്നതുപോലെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ശശംസുശ് ച ഹരിം ഗത്വാ തസ്യാസ് തസ്യ ച ചേഷ്ടിതമ് ശ്രുത്വാ ശക്രസ് തദാ ദേവാഃ പ്രീതാഃ സുമനസോ ഽഭവന്
അവർ ഹരിയോടു ചെന്നു അവളും അവനും ചെയ്തതെല്ലാം അറിയിച്ചു. ഇത് കേട്ടശേഷം ഇന്ദ്രനും ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ ആനന്ദിച്ചു.
സ ച കണ്ഡുസ് തയാ സാര്ധം പ്രവിശന്ന് ഏവ ചാശ്രമമ് ആത്മനഃ പരമം രൂപം ചകാര മദനാകൃതി
കണ്ടു, അവളോടൊപ്പം ആശ്രമത്തിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ, തന്റെ പരമമായ രൂപം, മനോഹരനായ കാമദേവനെപ്പോലെ, സ്വീകരിച്ചു.
രൂപയൌവനസംപന്നമ് അതീവ സുമനോഹരമ് ദിവ്യാലംകാരസംയുക്തം ഷോഡശവത്സരാകൃതി
അവൻ അത്യന്തം ആകർഷകമായ സൗന്ദര്യവും യുവാവും, ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ ധരിച്ച, പതിനാറു വയസ്സുകാരനെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ദിവ്യവസ്ത്രധരം കാന്തം ദിവ്യസ്രഗ്ഗന്ധഭൂഷിതമ് സര്വോപഭോഗസംപന്നം സഹസാ തപസോ ബലാത്
ദിവ്യവസ്ത്രം ധരിച്ച, സുന്ദരനായ, ദിവ്യപുഷ്പമാലകളും സുഗന്ധങ്ങളും അണിഞ്ഞ, എല്ലാ ആനന്ദങ്ങൾക്കും യുക്തനായ, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ പെട്ടെന്ന് മാറി.
ദൃഷ്ട്വാ സാ തസ്യ തദ് വീര്യം പരം വിസ്മയമ് ആഗതാ അഹോ ഽസ്യ തപസോ വീര്യമ് ഇത്യ് ഉക്ത്വാ മുദിതാഭവത്
അവന്റെ ശക്തി കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അത്യന്തം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. 'അയ്യോ, ഇതാണ് തപസ്സിന്റെ ശക്തി!' എന്ന് പറഞ്ഞ് സന്തോഷിച്ചു.
സ്നാനം സംധ്യാം ജപം ഹോമം സ്വാധ്യായം ദേവതാര്ചനമ് വ്രതോപവാസനിയമം ധ്യാനം ച മുനിസത്തമാഃ
സ്നാനം, സന്ധ്യാവന്ദനം, ജപം, ഹോമം, സ്വാധ്യായം, ദേവതാരാധന, വ്രതം, ഉപവാസം, നിയമം, ധ്യാനം—മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ—
ത്യക്ത്വാ സ രേമേ മുദിതസ് തയാ സാര്ധമ് അഹര്നിശമ് മന്മഥാവിഷ്ടഹൃദയോ ന ബുബോധ തപഃക്ഷയമ്
ഇവയെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, സന്തോഷത്തോടെ അവളോടൊപ്പം പകലും രാത്രിയും ആനന്ദിച്ചു; മനസ്സിൽ കാമം നിറഞ്ഞു, തപസ്സിന്റെ ക്ഷയം അറിയാതെ.
സംധ്യാരാത്രിദിവാപക്ഷമാസര്ത്വയനഹായനമ് ന ബുബോധ ഗതം കാലം വിഷയാസക്തമാനസഃ
സന്ധ്യ, രാത്രി, പകല, പകുതി, മാസം, ঋതു, വർഷം—ഇവ കടന്നുപോകുന്നത് അവൻ അറിയാതെ, വിഷയസുഖങ്ങളിൽ മനസ്സു ആകൃഷ്ടനായി.
സാ ച തം കാമജൈര് ഭാവൈര് വിദഗ്ധാ രഹസി ദ്വിജാഃ വരയാമ് ആസ സുശ്രോണിഃ പ്രലാപകുശലാ തദാ
അവളും, കാമഭാവങ്ങളിൽ നിപുണയായ, രഹസ്യത്തിൽ അവനെ വഞ്ചനാപരമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ആകർഷിച്ചു, മനോഹരനടിയുള്ളവളായി.
ഏവം കണ്ഡുസ് തയാ സാര്ധം വര്ഷാണാമ് അധികം ശതമ് അതിഷ്ഠന് മന്ദരദ്രോണ്യാം ഗ്രാമ്യധര്മരതോ മുനിഃ
ഇങ്ങനെ, കണ്ഡ്ു, ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ ആസ്വാദനം ചെയ്ത്, മന്ദരപർവതത്തിലെ താഴ്വരയിൽ, അവളോടൊപ്പം നൂറുവർഷംകൂടുതൽ താമസിച്ചു.
സാ തം പ്രാഹ മഹാഭാഗം ഗന്തുമ് ഇച്ഛാമ്യ് അഹം ദിവമ് പ്രസാദസുമുഖോ ബ്രഹ്മന്ന് അനുജ്ഞാതും ത്വമ് അര്ഹസി
അവൾ ആ മഹാഭാഗനോടു പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദയവായി, അനുമതി നൽകണം.'
തയൈവമ് ഉക്തഃ സ മുനിസ് തസ്യാമ് ആസക്തമാനസഃ ദിനാനി കതിചിദ് ഭദ്രേ സ്ഥീയതാമ് ഇത്യ് അഭാഷത
അങ്ങനെ അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവളോടു ആസ്വാദനത്തോടെ ബന്ധപ്പെട്ടു നിന്ന മুনি പറഞ്ഞു: 'കുഞ്ഞേ, കുറച്ച് ദിവസം കൂടി ഇരിക്കൂ.'
ഏവമ് ഉക്താ തതസ് തേന സാഗ്രം വര്ഷശതം പുനഃ ബുഭുജേ വിഷയാംസ് തന്വീ തേന സാര്ധം മഹാത്മനാ
അവന്റെ ഈ വാക്കുകൾക്കു ശേഷം, ആ സുന്ദരിയായവൾ ആ മഹാത്മാവിനോടൊപ്പം, മറ്റൊരു നൂറുവർഷം കൂടി ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
അനുജ്ഞാം ദേഹി ഭഗവന് വ്രജാമി ത്രിദശാലയമ് ഉക്തസ് തയേതി സ പുനഃ സ്ഥീയതാമ് ഇത്യ് അഭാഷത
'ഭഗവൻ, അനുമതി തരൂ, ഞാൻ ദേവലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു,' അവൾ പറഞ്ഞു. പിന്നെയും അവൻ, 'കുറച്ച് കൂടി ഇരിക്കൂ,' എന്നു പറഞ്ഞു.
പുനര് ഗതേ വര്ഷശതേ സാധികേ സാ ശുഭാനനാ യാമ്യ് അഹം ത്രിദിവം ബ്രഹ്മന് പ്രണയസ്മിതശോഭനമ്
നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞ് കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ആ ശുഭമുഖിയായ സ്ത്രീ, ബ്രഹ്മണേ, സ്നേഹപൂർണ്ണമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
ഉക്തസ് തയൈവം സ മുനിഃ പുനര് ആഹായതേക്ഷണാമ് ഇഹാസ്യതാം മയാ സുഭ്രു ചിരം കാലം ഗമിഷ്യസി
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ മുനി വീണ്ടും ആ വിശാലനേത്രിയായ സ്ത്രീയോട് പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരഭ്രുവേ, നീ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ, നീ വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞ് മാത്രമേ പോകൂ.'
തച്ഛാപഭീതാ സുശ്രോണീ സഹ തേനര്ഷിണാ പുനഃ ശതദ്വയം കിംചിദ് ഊനം വര്ഷാണാം സമതിഷ്ഠത
ആ ശാപത്തെ ഭയന്ന്, സുന്ദരനിതംബയായ അവൾ, ആ ഋഷിയോടൊപ്പം, രണ്ടുനൂറ്റാണ്ട് കുറച്ച് കുറവായ കാലം അവനോടൊപ്പം താമസിച്ചു.
ഗമനായ മഹാഭാഗോ ദേവരാജനിവേശനമ് പ്രോക്തഃ പ്രോക്തസ് തയാ തന്വ്യാ സ്ഥീയതാമ് ഇത്യ് അഭാഷത
ദേവരാജാവിന്റെ വാസസ്ഥലത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, ആ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ അവനോട് 'ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു.
തസ്യ ശാപഭയാദ് ഭീരുര് ദാക്ഷിണ്യേന ച ദക്ഷിണാ പ്രോക്താ പ്രണയഭങ്ഗാര്തിവേദിനീ ന ജഹൌ മുനിമ്
ശാപഭയത്താൽ ഭയപ്പെട്ടും, സ്നേഹത്തോടെയും, സ്നേഹബന്ധം തകർന്നാൽ ഉണ്ടാകുന്ന വേദന അറിയുന്നതിനാൽ, അവൾ ആ മുനിയെ വിട്ടുപോയില്ല.
തയാ ച രമതസ് തസ്യ പരമര്ഷേര് അഹര്നിശമ് നവം നവമ് അഭൂത് പ്രേമ മന്മഥാസക്തചേതസഃ
അവളോടൊപ്പം, ആ മഹർഷി പകലും രാത്രിയും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു; അവന്റെ പ്രേമം ഓരോ ദിവസവും പുതുമയോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു, മനസ്സ് സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.
ഏകദാ തു ത്വരായുക്തോ നിശ്ചക്രാമോടജാന് മുനിഃ നിഷ്ക്രാമന്തം ച കുത്രേതി ഗമ്യതേ പ്രാഹ സാ ശുഭാ
ഒരു ദിവസം, അത്യാവശ്യത്തിൽ, മുനി തന്റെ കുടിലത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി; അവൻ പുറത്ത് പോകുമ്പോൾ, ആ ശുഭമുഖിയായ സ്ത്രീ ചോദിച്ചു: 'നീ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?'
ഇത്യ് ഉക്തഃ സ തയാ പ്രാഹ പരിവൃത്തമ് അഹഃ ശുഭേ സംധ്യോപാസ്തിം കരിഷ്യാമി ക്രിയാലോപോ ഽന്യഥാ ഭവേത്
അവൾ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ദിവസം മാറിയിരിക്കുന്നു, സുന്ദരിയേ; ഞാൻ സന്ധ്യാപൂജ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ കർമ്മം നഷ്ടമാകും.'