യോ മദ്വാക്യം നാഭിനന്ദേത് സുതോ ദൈത്യഗുരോ ദൃഢമ് തം ശപേയമ് അനുജ്ഞാത്ര ദാതവ്യൈവ ത്വയാ ഗുരോ
എന്റെ വാക്കുകൾ ഉറപ്പോടെ അംഗീകരിക്കാത്ത മകനുണ്ടെങ്കിൽ, ദൈത്യഗുരുവേ, നിങ്ങളുടെ അനുമതിയോടെ ഞാൻ അവനെ ശപിക്കാം; ഈ അവകാശം നിങ്ങൾ നൽകണം, ഗുരുവേ.
ഏവമ് അസ്ത്വ് ഇതി രാജാനമ് ഉവാച ഭൃഗുനന്ദനഃ തതോ യയാതിഃ സ്വം പുത്രമ് ആഹൂയേദം വചോ ഽബ്രവീത്
അതെ, അങ്ങനെ തന്നെ എന്നു ഭൃഗുവംശജൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു. പിന്നെ യയാതി തന്റെ മകനെ വിളിച്ചു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
യദോ ഗൃഹാണ മേ ശാപാജ് ജരാം ജാതാം സുതോ ഭവാന് ജ്യേഷ്ഠഃ സര്വാര്ഥവിത് പ്രൌഢഃ പുത്രാണാം ധുരി സംസ്ഥിതഃ പുത്രീ തേനൈവ ജനകോ യസ് തദാജ്ഞാവശേ സ്ഥിതഃ
യദു, എന്റെ ശാപം മൂലം വന്ന ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ നീ ഏറ്റെടുക്കുക. നീ മൂത്തവനും എല്ലാം അറിയുന്നവനും പുത്രന്മാരിൽ പ്രൗഢനും പ്രധാനവനുമാണ്. അച്ഛന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പുത്രൻ.
നേത്യ് ഉവാച യദുസ് താതം യയാതിം ഭൂരിദക്ഷിണമ് യയാതിശ് ച യദും ശപ്ത്വാ തുര്വസും കാമമ് അബ്രവീത്
പക്ഷേ, യദു തന്റെ അച്ഛനായ യയാതിയോട്, ദാനത്തിൽ സമൃദ്ധനായവനോട്, 'ഇല്ല' എന്നു പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം യയാതി യദുവിനെ ശപിച്ച് തനിക്കിഷ്ടംപോലെ തുർവസുവിനോട് സംസാരിച്ചു.
നാഗൃഹ്ണാത് തുര്വസുശ് ചാപി പിത്രാ ദത്താം ജരാം തദാ തം ശപ്ത്വാ ചാബ്രവീദ് ദ്രുഹ്യും ഗൃഹാണേമാം ജരാം മമ
അപ്പോള് തുര്വസു പിതാവിന്റെ കൈയില് നിന്നു ലഭിച്ച വൃദ്ധാവസ്ഥ സ്വീകരിച്ചില്ല. അപ്പോള് അവനെ ശപിച്ച്, അവന് ദ്രുഹ്യുവിനോട് പറഞ്ഞു: "നീ ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ എടുക്കൂ."
ദ്രുഹ്യുശ് ച നൈച്ഛത് താം ദത്താം ജരാം രൂപവിനാശിനീമ് അനുമ് അപ്യ് അബ്രവീദ് രാജാ ഗൃഹാണേമാം ജരാം മമ
ദ്രുഹ്യുവും ആ സൗന്ദര്യം നശിപ്പിക്കുന്ന വൃദ്ധാവസ്ഥ സ്വീകരിക്കാന് ഇച്ഛിച്ചില്ല. രാജാവായ ദ്രുഹ്യു അനുവിനോട് പറഞ്ഞു: "നീ ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ എടുക്കൂ."
അനുര് നേതി തദോവാച ശപ്ത്വാ തം പൂരുമ് അബ്രവീത് അഭിനന്ദ്യ തദാ പൂരുര് ജരാം താം ജഗൃഹേ പിതുഃ
അനു "ഇല്ല" എന്നു പറഞ്ഞു; അവനെയും ശപിച്ച്, പിതാവ് പൂരുവിനോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോള് പൂരു സന്തോഷത്തോടെ പിതാവിന്റെ വൃദ്ധാവസ്ഥ ഏറ്റെടുത്തു.
സഹസ്രമ് ഏകം വര്ഷാണാം യാവത് പ്രീതോ ഽഭവത് പിതാ യൌവനേ യാനി ഭോഗ്യാനി വസ്തൂനി വിവിധാനി ച
ആയിരം വര്ഷത്തോളം, പിതാവ് സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്ന കാലം മുഴുവന്, യൗവനത്തിലെ എല്ലാ വിഭവങ്ങളും പൂരുവിന് അനുഭവിക്കുവാന് സാധിച്ചു.
പുത്രയൌവനസംതുഷ്ടോ യയാതിര് ബുഭുജേ സുഖമ് തതസ് തൃപ്തോ ഽഭവദ് രാജാ സര്വഭോഗേഷു നാഹുഷഃ തതോ ഹര്ഷാത് സമാഹൂയ പൂരും പുത്രമ് അഥാബ്രവീത്
മകനായ പൂരുവിന്റെ യൗവനത്തില് സന്തോഷംകൊണ്ട് യയാതി സുഖം അനുഭവിച്ചു. പിന്നെ എല്ലാ ഭോഗങ്ങളിലും തൃപ്തനായ രാജാവ് നാഹുഷന് സന്തോഷിച്ചു. അതിനുശേഷം, ആനന്ദത്തോടെ പൂരുവിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
തൃപ്തോ ഽസ്മി സര്വഭോഗേഷു യൌവനേന തവാനഘ ഗൃഹാണ യൌവനം പുത്ര ജരാം മേ ദേഹി കശ്മലാമ്
എന്റെ മകനേ, നീയൊക്കെ യൗവനത്തില് നിന്നു എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; ഇനി നീ തിരിച്ചു നിന്നു യൗവനം എടുക്കൂ, എന്റെ വൃദ്ധാവസ്ഥ എനിക്ക് തിരിച്ചു നല്കൂ.
നേത്യ് ഉവാച തദാ പൂരുര് ജരയാ ക്ഷീയതേ മയാ വികാരാസ് താത ഭാവാനാം ദുര്നിവാരാഃ ശരീരിണാമ്
അപ്പോള് പൂരു പറഞ്ഞു: "ഇല്ല, അപ്പാ, ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥകൊണ്ട് ഞാന് ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നു; ശരീരമുള്ളവരുടെ മാറ്റങ്ങള് തടയാന് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്."
ബലാത് കാലാഗതാ സഹ്യാ ജരാപ്യ് അഖിലദേഹിഭിഃ സാ ചേദ് ഗുരൂപകാരായ ഗൃഹീതാ ത്യജ്യതേ കഥമ്
സമയം വന്നാല് എല്ലാവര്ക്കും വൃദ്ധാവസ്ഥ സഹിക്കേണ്ടതാണല്ലോ; പക്ഷേ, മൂത്തവരെ സേവിക്കാന് വേണ്ടി സ്വീകരിച്ച വൃദ്ധാവസ്ഥ എങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കാനാകും?
സ്വീകൃതത്യാഗപാപാദ് ധി ദേഹിനാം മരണം വരമ് അഥവാ തു ജരാം രാജംസ് തപസാ നാശയാമ്യ് അഹമ്
സ്വീകരിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ പാപം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിന് മരണം പോലും ശരീരധാരികള്ക്ക് മെച്ചമാണ്; അല്ലെങ്കില്, രാജാവേ, ഞാന് തപസ്സിലൂടെ ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ നശിപ്പിക്കും.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തു പിതരം യയൌ ഗങ്ഗാമ് അനുത്തമാമ് ഗൌതമ്യാ ദക്ഷിണേ പാരേ തതസ് തേപേ തപോ മഹത്
ഇങ്ങനെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞ്, അവന് ഉത്തമമായ ഗംഗയുടെ ഗൗതമിയുടെ തെക്കന് കരയില് ചെന്നു, അവിടെ മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു.
തതഃ പ്രീതോ ഽഭവദ് ദേവഃ കാലേന മഹതാ ശിവഃ ലോകാതീതമഹോദാരഗുണസന്മണിഭൂഷിതമ് കിം ദദാമീതി തം പ്രാഹ പൂരും സ സുരസത്തമഃ
അതിനുശേഷം, ദീര്ഘകാലത്തിന് ശേഷം, ലോകങ്ങളെ കടന്നുപോകുന്ന മഹത്തായ ഗുണങ്ങളാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ശിവന് സന്തോഷിച്ചു; ആ ദേവന് പൂരുവിനോട് ചോദിച്ചു: "എന്ത് നല്കണമെന്നു പറയൂ."
ശാപപ്രാപ്താം ജരാം നാഥ പിതുര് മമ സുരാധിപ താം നാശയസ്വ ദേവേശ പിതൃശപ്താംശ് ച കോപതഃ മദ്ഭ്രാതൄഞ് ശാപതോ മുക്താന് കുരുഷ്വ സുരപൂജിത
ദേവാധിപതിയായ പ്രഭുവേ, പിതാവിന്റെ ശാപം മൂലം എനിക്ക് ലഭിച്ച വൃദ്ധാവസ്ഥ നീ നശിപ്പിക്കണം; ദേവേശാ, കോപത്തില് പിതാവിന്റെ ശാപം ലഭിച്ച എന്റെ സഹോദരന്മാരെയും മോചിപ്പിക്കണം.
തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ ജഗന്നാഥഃ ശാപാജ് ജാതാം ജരാം തഥാ അനാശയജ് ജഗന്നാഥോ ഭ്രാതൄംശ് ചക്രേ വിശാപിനഃ
ലോകനാഥന് "അങ്ങനെയാകട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞ്, ശാപത്തില് നിന്നുണ്ടായ വൃദ്ധാവസ്ഥ നശിപ്പിച്ചു; സഹോദരന്മാരെ ശാപമുക്തരാക്കി.
തതഃ പ്രഭൃതി തത് തീര്ഥം ജരാരോഗവിനാശനമ് അകാലജജരാദീനാം സ്മരണാദ് അപി നാശനമ്
അത് മുതല് ആ തീര്ത്ഥം വൃദ്ധാവസ്ഥയും രോഗവും നശിപ്പിക്കുന്നതെന്നു പ്രശസ്തമായി; അകാലവൃദ്ധാവസ്ഥ പോലുള്ളവയെ ഓര്ത്താല് പോലും അവ നശിക്കും.
തന്നാമ്നാ ചാപി വിഖ്യാതം കാലഞ്ജരമ് ഉദാഹൃതമ് യായാതം നാഹുഷം പൌരം ശൌക്രം ശാര്മിഷ്ഠമ് ഏവ ച
ആ പേരില് തന്നെ അതിന് കാലഞ്ജരമെന്നു പേരുണ്ട്; യയാതി, നാഹുഷന്, പൌര, ശൌക്ര, ശര്മിഷ്ഠ എന്നീ പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്നു.
ഏവമാദീനി തീര്ഥാനി തത്രാഷ്ടോത്തരമ് ഏവ ച ശതം വിദ്യാന് മഹാബുദ്ധേ സര്വസിദ്ധികരം തഥാ
അവിടുത്തെ ഇത്തരം തീര്ത്ഥങ്ങള്, കൂടാതെ ഒരു നൂറ് എട്ട് എണ്ണം മഹാബുദ്ധിയുള്ളവനേ, എല്ലാം പൂര്ണ്ണമായ സിദ്ധികള് നല്കുന്നവയാണ്.
തേഷു സ്നാനം ച ദാനം ച ശ്രവണം പഠനം തഥാ സര്വപാപപ്രശമനം ഭുക്തിമുക്തിപ്രദം ഭവേത്
അവിടുത്തെ സ്നാനം, ദാനം, ശ്രവണം, പാരായണം എന്നിവ എല്ലാം പാപങ്ങള് നീക്കി, ഭോഗവും മോക്ഷവും നല്കുന്നു.
അപ്സരോയുഗമ് ആഖ്യാതമ് അപ്സരാസംഗമം തതഃ തീരേ ച ദക്ഷിണേ പുണ്യം സ്മരണാത് സുഭഗോ ഭവേത്
അപ്സരസുകളുടെ ദ്വയം, അവരുടെ സംഗമം എന്നിവ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; തെക്കന് കരയിലെ ആ പുണ്യസ്ഥലത്തെ ഓര്ത്താല് പോലും ഭാഗ്യവാനാകാം.
മുക്തോ ഭവത്യ് അസംദേഹം തത്ര സ്നാനാദിനാ നരഃ സ്ത്രീ സതീ സംഗമേ തസ്മിന്ന് ഋതുസ്നാതാ ച നാരദ
അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുകയും മറ്റു കര്മ്മങ്ങള് നിര്വഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പുരുഷനും, സതീയായ സ്ത്രീയും, പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീ ആര്ത്തവസ്നാനം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കില്, സംശയമില്ലാതെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും, നാരദാ.
വന്ധ്യാപി ജനയേത് പുത്രം ത്രിമാസാത് പതിനാ സഹ സ്നാനദാനേന വര്തന്തീ നാന്യഥാ മദ്വചോ ഭവേത്
ഭര്ത്താവിനൊപ്പം കഴിയുകയും, സ്നാനം ചെയ്ത് ദാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീക്ക്, അവള് വന്ധ്യയായിരുന്നാലും, മൂന്നു മാസത്തിനകം മകന് ജനിക്കും; ഇതല്ലാതെ എന്റെ വാക്ക് സത്യമായിരിക്കില്ല.
അപ്സരോയുഗമ് ആഖ്യാതം തീര്ഥം യേന ച ഹേതുനാ തത്രേദം കാരണം വക്ഷ്യേ ശൃണു നാരദ യത്നതഃ
അപ്സരസുകളുടെ ഇരട്ടതീര്ത്ഥം എന്ന പേരും അതിന് കാരണമായ സംഭവവും ഇപ്പോള് ഞാന് വിശദീകരിക്കാം, നാരദാ, ശ്രദ്ധയോടെ കേള്ക്കൂ.
സ്പര്ധാസീന് മഹതീ ബ്രഹ്മന് വിശ്വാമിത്രവസിഷ്ഠയോഃ തപസ്യന്തം ഗാധിസുതം ബ്രാഹ്മണ്യാര്ഥേ യതവ്രതമ്
വിശ്വാമിത്രനും വസിഷ്ഠനും തമ്മില് വലിയ മത്സരം ഉണ്ടായി, ബ്രാഹ്മണത്വം നേടാന് ഗാധിയുടെ മകന് കഠിന വ്രതങ്ങള് അനുഷ്ഠിച്ചു.
ഗങ്ഗാദ്വാരേ സമാസീനം പ്രേരിതേന്ദ്രേണ മേനകാ തം ഗത്വാ തപസോ ഭ്രഷ്ടം കുരു ഭദ്രേ മമാജ്ഞയാ
ഗംഗാദ്വാരത്ത് ഇരുന്ന വിശ്വാമിത്രനോട്, ഇന്ദ്രന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം മേനകയെ അയച്ചു: 'സുഖമേ, അവനിടത്തേക്ക് പോയി, എന്റെ കല്പനപ്രകാരം അവനെ തപസ്സില് നിന്ന് വീഴ്ത്തുക' എന്നു പറഞ്ഞു.
തദോക്തേന്ദ്രേണ സാ മേനാ വിശ്വാമിത്രം തപശ്ച്യുതമ് കൃത്വാ കന്യാം തഥാ ദത്ത്വാ ജഗാമേന്ദ്രപുരം പുനഃ
ഇന്ദ്രന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച് മേനക വിശ്വാമിത്രനെ തപസ്സില് നിന്ന് വിട്ടുവിട്ടു, അവനു ഒരു മകളെ നല്കി, പിന്നെ വീണ്ടും ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തസ്യാം ഗതായാം സസ്മാര ഗാധിപുത്രോ ഽഖിലം കൃതമ് തം തു ദേശം പരിത്യജ്യ തീര്ഥം തു സുരവല്ലഭമ്
അവള് പോയ ശേഷം, ഗാധിയുടെ മകന് സംഭവിച്ച എല്ലാം ഓര്മ്മിച്ചു; ആ സ്ഥലം വിട്ട് ദേവന്മാര് പ്രിയപ്പെട്ട തീര്ത്ഥത്തിലേക്ക് പോയി.
ജഗാമ ദക്ഷിണാം ഗങ്ഗാം യത്ര കാലഞ്ജരോ ഹരഃ തപസ്യന്തം തദോവാച പുനര് ഇന്ദ്രഃ സഹസ്രദൃക്
അവന് തെക്കേ ഗംഗയിലേക്ക് പോയി, അവിടെ കാലഞ്ജരനും ഹരനും തപസ്സില് ഏര്പ്പെട്ടിരുന്നു; അപ്പോള് സഹസ്രനയനനായ ഇന്ദ്രന് വീണ്ടും അവനോട് പറഞ്ഞു.