ഏതച് ഛ്രുത്വാ യയാതിസ് തു ശാപം ശുക്രസ്യ ധീമതഃ കൃതാഞ്ജലിപുടോ രാജാ യയാതിഃ ശുക്രമ് അബ്രവീത്
ധീമാനായ ശുക്രന്റെ ശാപം കേട്ട യയാതി രാജാവ് കൈകൂപ്പി വിനയത്തോടെ ശുക്രനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
നാപരാധ്യേ ന സംകുപ്യേ നൈവാധര്മം പ്രവര്തയേ അധര്മകാരിണഃ പാപാഃ ശാസ്യാ ഏവ മഹാത്മനാമ്
ഞാൻ ആരെയും കുറ്റം ചെയ്യില്ല, എനിക്ക് കോപം വരികയുമില്ല, അകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുകയുമില്ല; അകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരെയാണ് മഹാത്മാക്കൾ ശിക്ഷിക്കേണ്ടത്.
ധര്മമ് ഏവ ചരന്തം വൈ കഥം മാം ശപ്തവാന് അസി ദേവയാനീ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ വൃഥാ മാം വക്തി കിംചന
ധർമ്മത്തിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്ന എന്നെ നീ എങ്ങനെ ശപിച്ചു? ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ദേവയാനി എന്നെക്കുറിച്ച് തെറ്റായ ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നു.
തസ്മാന് ന മമ വിപ്രേന്ദ്ര ശാപം ദാതും ത്വമ് അര്ഹസി വിദ്വാംസോ ഽപി ഹി നിര്ദോഷേ യദി കുപ്യന്തി മോഹിതാഃ തദാ ന ദോഷോ മൂര്ഖാണാം ദ്വേഷാഗ്നിപ്ലുഷ്ടചേതസാമ്
അതിനാൽ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നീ എന്നെ ശപിക്കേണ്ടതല്ല; പണ്ഡിതന്മാർ പോലും ഒരിക്കൽ മോഹിതരായി നിരപരാധിയെ ശപിച്ചാൽ, അജ്ഞന്മാരുടെ മനസ്സിൽ ദ്വേഷം പടർന്നാൽ അവർക്കു തെറ്റ് ഇല്ല.
യയാതിവാക്യാച് ഛുക്രോ ഽപി സസ്മാര സുതയാ കൃതമ് അസകൃദ് വിപ്രിയം തസ്യ ദിവാ രാത്രൌ പ്രചണ്ഡയാ
യയാതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ശുക്രനും തന്റെ മകളോട് പകൽ രാവിലായി പലതവണ സംഭവിച്ച അന്യായങ്ങൾ ശക്തമായി ഓർത്തു.
ഗതകോപോ ഽഹമ് ഇത്യ് ഉക്ത്വാ കാവ്യോ രാജാനമ് അബ്രവീത്
ഇനി എനിക്ക് കോപം ഇല്ല എന്നു പറഞ്ഞശേഷം കാവ്യൻ രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ജ്ഞാതം മയാനയാകാരി വിപ്രിയം ന വദേ ഽനൃതമ് ശാപസ്യേമം കരിഷ്യാമി ശൃണുഷ്വാനുഗ്രഹം നൃപ
ഇവളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾകൊണ്ട് ഞാൻ ഇപ്പോൾ സത്യം മനസ്സിലാക്കി; ഞാൻ അസത്യം പറയുന്നില്ല. ഈ ശാപം ഞാൻ നടപ്പാക്കും; രാജാവേ, എന്റെ അനുഗ്രഹം കേൾക്കു.
യസ്മൈ പുത്രായ സംദാതും ജരാമ് ഇച്ഛസി മാനദ തസ്യ സാ യാത്വ് ഇയം രാജഞ് ജരാ പുത്രായ മദ്വരാത്
നീ ഏത് മകനോട് ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ കൈമാറാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മാനദാ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ആ വൃദ്ധാവസ്ഥ ആ മകനിലേക്കു പോകട്ടെ, രാജാവേ.
പുനര് യയാതിഃ ശ്വശുരം ശുക്രം പ്രാഹ വിനീതവത്
പിന്നീട് യയാതി വിനയപൂർവ്വം തന്റെ മരുമകൻ ശുക്രനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു:
യോ ഗൃഹ്ണാതി മയാ ദത്താം ജരാം ഭക്തിസമന്വിതഃ സ രാജാ സ്യാദ് ദൈത്യഗുരോ തദ് ഏതദ് അനുമന്യതാമ്
ഞാൻ നൽകുന്ന ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ രാജാവാകട്ടെ, ദൈത്യഗുരുവേ; ഇതു ദയവായി അംഗീകരിക്കണമെന്നു ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു.
യോ മദ്വാക്യം നാഭിനന്ദേത് സുതോ ദൈത്യഗുരോ ദൃഢമ് തം ശപേയമ് അനുജ്ഞാത്ര ദാതവ്യൈവ ത്വയാ ഗുരോ
എന്റെ വാക്കുകൾ ഉറപ്പോടെ അംഗീകരിക്കാത്ത മകനുണ്ടെങ്കിൽ, ദൈത്യഗുരുവേ, നിങ്ങളുടെ അനുമതിയോടെ ഞാൻ അവനെ ശപിക്കാം; ഈ അവകാശം നിങ്ങൾ നൽകണം, ഗുരുവേ.
ഏവമ് അസ്ത്വ് ഇതി രാജാനമ് ഉവാച ഭൃഗുനന്ദനഃ തതോ യയാതിഃ സ്വം പുത്രമ് ആഹൂയേദം വചോ ഽബ്രവീത്
അതെ, അങ്ങനെ തന്നെ എന്നു ഭൃഗുവംശജൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു. പിന്നെ യയാതി തന്റെ മകനെ വിളിച്ചു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
യദോ ഗൃഹാണ മേ ശാപാജ് ജരാം ജാതാം സുതോ ഭവാന് ജ്യേഷ്ഠഃ സര്വാര്ഥവിത് പ്രൌഢഃ പുത്രാണാം ധുരി സംസ്ഥിതഃ പുത്രീ തേനൈവ ജനകോ യസ് തദാജ്ഞാവശേ സ്ഥിതഃ
യദു, എന്റെ ശാപം മൂലം വന്ന ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ നീ ഏറ്റെടുക്കുക. നീ മൂത്തവനും എല്ലാം അറിയുന്നവനും പുത്രന്മാരിൽ പ്രൗഢനും പ്രധാനവനുമാണ്. അച്ഛന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പുത്രൻ.
നേത്യ് ഉവാച യദുസ് താതം യയാതിം ഭൂരിദക്ഷിണമ് യയാതിശ് ച യദും ശപ്ത്വാ തുര്വസും കാമമ് അബ്രവീത്
പക്ഷേ, യദു തന്റെ അച്ഛനായ യയാതിയോട്, ദാനത്തിൽ സമൃദ്ധനായവനോട്, 'ഇല്ല' എന്നു പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം യയാതി യദുവിനെ ശപിച്ച് തനിക്കിഷ്ടംപോലെ തുർവസുവിനോട് സംസാരിച്ചു.
നാഗൃഹ്ണാത് തുര്വസുശ് ചാപി പിത്രാ ദത്താം ജരാം തദാ തം ശപ്ത്വാ ചാബ്രവീദ് ദ്രുഹ്യും ഗൃഹാണേമാം ജരാം മമ
അപ്പോള് തുര്വസു പിതാവിന്റെ കൈയില് നിന്നു ലഭിച്ച വൃദ്ധാവസ്ഥ സ്വീകരിച്ചില്ല. അപ്പോള് അവനെ ശപിച്ച്, അവന് ദ്രുഹ്യുവിനോട് പറഞ്ഞു: "നീ ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ എടുക്കൂ."
ദ്രുഹ്യുശ് ച നൈച്ഛത് താം ദത്താം ജരാം രൂപവിനാശിനീമ് അനുമ് അപ്യ് അബ്രവീദ് രാജാ ഗൃഹാണേമാം ജരാം മമ
ദ്രുഹ്യുവും ആ സൗന്ദര്യം നശിപ്പിക്കുന്ന വൃദ്ധാവസ്ഥ സ്വീകരിക്കാന് ഇച്ഛിച്ചില്ല. രാജാവായ ദ്രുഹ്യു അനുവിനോട് പറഞ്ഞു: "നീ ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ എടുക്കൂ."
അനുര് നേതി തദോവാച ശപ്ത്വാ തം പൂരുമ് അബ്രവീത് അഭിനന്ദ്യ തദാ പൂരുര് ജരാം താം ജഗൃഹേ പിതുഃ
അനു "ഇല്ല" എന്നു പറഞ്ഞു; അവനെയും ശപിച്ച്, പിതാവ് പൂരുവിനോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോള് പൂരു സന്തോഷത്തോടെ പിതാവിന്റെ വൃദ്ധാവസ്ഥ ഏറ്റെടുത്തു.
സഹസ്രമ് ഏകം വര്ഷാണാം യാവത് പ്രീതോ ഽഭവത് പിതാ യൌവനേ യാനി ഭോഗ്യാനി വസ്തൂനി വിവിധാനി ച
ആയിരം വര്ഷത്തോളം, പിതാവ് സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്ന കാലം മുഴുവന്, യൗവനത്തിലെ എല്ലാ വിഭവങ്ങളും പൂരുവിന് അനുഭവിക്കുവാന് സാധിച്ചു.
പുത്രയൌവനസംതുഷ്ടോ യയാതിര് ബുഭുജേ സുഖമ് തതസ് തൃപ്തോ ഽഭവദ് രാജാ സര്വഭോഗേഷു നാഹുഷഃ തതോ ഹര്ഷാത് സമാഹൂയ പൂരും പുത്രമ് അഥാബ്രവീത്
മകനായ പൂരുവിന്റെ യൗവനത്തില് സന്തോഷംകൊണ്ട് യയാതി സുഖം അനുഭവിച്ചു. പിന്നെ എല്ലാ ഭോഗങ്ങളിലും തൃപ്തനായ രാജാവ് നാഹുഷന് സന്തോഷിച്ചു. അതിനുശേഷം, ആനന്ദത്തോടെ പൂരുവിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
തൃപ്തോ ഽസ്മി സര്വഭോഗേഷു യൌവനേന തവാനഘ ഗൃഹാണ യൌവനം പുത്ര ജരാം മേ ദേഹി കശ്മലാമ്
എന്റെ മകനേ, നീയൊക്കെ യൗവനത്തില് നിന്നു എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; ഇനി നീ തിരിച്ചു നിന്നു യൗവനം എടുക്കൂ, എന്റെ വൃദ്ധാവസ്ഥ എനിക്ക് തിരിച്ചു നല്കൂ.
നേത്യ് ഉവാച തദാ പൂരുര് ജരയാ ക്ഷീയതേ മയാ വികാരാസ് താത ഭാവാനാം ദുര്നിവാരാഃ ശരീരിണാമ്
അപ്പോള് പൂരു പറഞ്ഞു: "ഇല്ല, അപ്പാ, ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥകൊണ്ട് ഞാന് ക്ഷയിച്ചുപോകുന്നു; ശരീരമുള്ളവരുടെ മാറ്റങ്ങള് തടയാന് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്."
ബലാത് കാലാഗതാ സഹ്യാ ജരാപ്യ് അഖിലദേഹിഭിഃ സാ ചേദ് ഗുരൂപകാരായ ഗൃഹീതാ ത്യജ്യതേ കഥമ്
സമയം വന്നാല് എല്ലാവര്ക്കും വൃദ്ധാവസ്ഥ സഹിക്കേണ്ടതാണല്ലോ; പക്ഷേ, മൂത്തവരെ സേവിക്കാന് വേണ്ടി സ്വീകരിച്ച വൃദ്ധാവസ്ഥ എങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കാനാകും?
സ്വീകൃതത്യാഗപാപാദ് ധി ദേഹിനാം മരണം വരമ് അഥവാ തു ജരാം രാജംസ് തപസാ നാശയാമ്യ് അഹമ്
സ്വീകരിച്ച് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ പാപം ഏറ്റെടുക്കുന്നതിന് മരണം പോലും ശരീരധാരികള്ക്ക് മെച്ചമാണ്; അല്ലെങ്കില്, രാജാവേ, ഞാന് തപസ്സിലൂടെ ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ നശിപ്പിക്കും.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തു പിതരം യയൌ ഗങ്ഗാമ് അനുത്തമാമ് ഗൌതമ്യാ ദക്ഷിണേ പാരേ തതസ് തേപേ തപോ മഹത്
ഇങ്ങനെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞ്, അവന് ഉത്തമമായ ഗംഗയുടെ ഗൗതമിയുടെ തെക്കന് കരയില് ചെന്നു, അവിടെ മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു.
തതഃ പ്രീതോ ഽഭവദ് ദേവഃ കാലേന മഹതാ ശിവഃ ലോകാതീതമഹോദാരഗുണസന്മണിഭൂഷിതമ് കിം ദദാമീതി തം പ്രാഹ പൂരും സ സുരസത്തമഃ
അതിനുശേഷം, ദീര്ഘകാലത്തിന് ശേഷം, ലോകങ്ങളെ കടന്നുപോകുന്ന മഹത്തായ ഗുണങ്ങളാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ശിവന് സന്തോഷിച്ചു; ആ ദേവന് പൂരുവിനോട് ചോദിച്ചു: "എന്ത് നല്കണമെന്നു പറയൂ."
ശാപപ്രാപ്താം ജരാം നാഥ പിതുര് മമ സുരാധിപ താം നാശയസ്വ ദേവേശ പിതൃശപ്താംശ് ച കോപതഃ മദ്ഭ്രാതൄഞ് ശാപതോ മുക്താന് കുരുഷ്വ സുരപൂജിത
ദേവാധിപതിയായ പ്രഭുവേ, പിതാവിന്റെ ശാപം മൂലം എനിക്ക് ലഭിച്ച വൃദ്ധാവസ്ഥ നീ നശിപ്പിക്കണം; ദേവേശാ, കോപത്തില് പിതാവിന്റെ ശാപം ലഭിച്ച എന്റെ സഹോദരന്മാരെയും മോചിപ്പിക്കണം.
തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ ജഗന്നാഥഃ ശാപാജ് ജാതാം ജരാം തഥാ അനാശയജ് ജഗന്നാഥോ ഭ്രാതൄംശ് ചക്രേ വിശാപിനഃ
ലോകനാഥന് "അങ്ങനെയാകട്ടെ" എന്ന് പറഞ്ഞ്, ശാപത്തില് നിന്നുണ്ടായ വൃദ്ധാവസ്ഥ നശിപ്പിച്ചു; സഹോദരന്മാരെ ശാപമുക്തരാക്കി.
തതഃ പ്രഭൃതി തത് തീര്ഥം ജരാരോഗവിനാശനമ് അകാലജജരാദീനാം സ്മരണാദ് അപി നാശനമ്
അത് മുതല് ആ തീര്ത്ഥം വൃദ്ധാവസ്ഥയും രോഗവും നശിപ്പിക്കുന്നതെന്നു പ്രശസ്തമായി; അകാലവൃദ്ധാവസ്ഥ പോലുള്ളവയെ ഓര്ത്താല് പോലും അവ നശിക്കും.
തന്നാമ്നാ ചാപി വിഖ്യാതം കാലഞ്ജരമ് ഉദാഹൃതമ് യായാതം നാഹുഷം പൌരം ശൌക്രം ശാര്മിഷ്ഠമ് ഏവ ച
ആ പേരില് തന്നെ അതിന് കാലഞ്ജരമെന്നു പേരുണ്ട്; യയാതി, നാഹുഷന്, പൌര, ശൌക്ര, ശര്മിഷ്ഠ എന്നീ പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്നു.
ഏവമാദീനി തീര്ഥാനി തത്രാഷ്ടോത്തരമ് ഏവ ച ശതം വിദ്യാന് മഹാബുദ്ധേ സര്വസിദ്ധികരം തഥാ
അവിടുത്തെ ഇത്തരം തീര്ത്ഥങ്ങള്, കൂടാതെ ഒരു നൂറ് എട്ട് എണ്ണം മഹാബുദ്ധിയുള്ളവനേ, എല്ലാം പൂര്ണ്ണമായ സിദ്ധികള് നല്കുന്നവയാണ്.