ശര്മിഷ്ഠാ ചാപി തസ്യൈവ ഭാര്യാ യാ വൃഷപര്വജാ ദേവയാനീ ശുക്രസുതാ ദ്വൌ പുത്രൌ സമജീജനത്
വൃഷപർവന്റെ മകൾ ശർമിഷ്ഠയും അവന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു. ശുക്രന്റെ പുത്രിയായ ദേവയാനിക്ക് രണ്ട് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.
യദും ച തുര്വസും ചൈവ ദേവപുത്രസമാവ് ഉഭൌ ശര്മിഷ്ഠാ ച നൃപാല് ലേഭേ ത്രീന് പുത്രാന് ദേവസംനിഭാന്
ദേവയാനി യദുവിനെയും തുര്വസുവിനെയും പ്രസവിച്ചു; ഇരുവരും ദേവപുത്രന്മാരെപ്പോലെയായിരുന്നു. രാജാവിന്റെ ഭാര്യയായ ശർമിഷ്ഠക്ക് ദൈവസദൃശമായ മൂന്ന് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായി.
ദ്രുഹ്യും ചാനും ച പൂരും ച യയാതേര് നൃപസത്തമാത് ദേവയാന്യാഃ സുതൌ ബ്രഹ്മന് സദൃശൌ ശുക്രരൂപതഃ
യയാതിയും ദേവയാനിയും ചേർന്ന്, ശുക്രനെപ്പോലെയുള്ള ദ്രുഹ്യുവിനെയും അനുവിനെയും, കൂടാതെ പൂരുവിനെയും പ്രസവിച്ചു.
ശര്മിഷ്ഠായാസ് തു തനയാഃ ശക്രാഗ്നിവരുണപ്രഭാഃ ദേവയാനീ കദാചിത് തു പിതരം പ്രാഹ ദുഃഖിതാ
ശർമിഷ്ഠയുടെ പുത്രന്മാർ ഇന്ദ്രനും അഗ്നിയും വരുണനും പോലെയുള്ള തേജസ്സോടെ കത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ, ഒരിക്കൽ ദു:ഖിതയായ ദേവയാനി തന്റെ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു.
മമ ത്വ് അപത്യദ്വിതയമ് അഭാഗ്യായാ ഭൃഗൂദ്വഹ മമ ദാസ്യാഃ സഭാഗ്യായാ അപത്യത്രിതയം പിതഃ
ഭൃഗുവിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പിതാവേ, ഞാൻ ദു:ഖിനിയായതിനാൽ എനിക്ക് രണ്ട് മക്കളാണ്. എങ്കിൽ എന്റെ ദാസിയായ ശർമിഷ്ഠയ്ക്ക്, ഭാഗ്യവതിയായതിനാൽ, മൂന്ന് മക്കളുണ്ട്.
തദ് ഏതദ് അനുമൃശ്യായം ദുഃഖമ് അത്യന്തമ് ആഗതാ മരിഷ്യേ ദാനവഗുരോ യയാതികൃതവിപ്രിയാത് മാനഭങ്ഗാദ് വരം താത മരണം ഹി മനസ്വിനാമ്
ഇത് ആലോചിച്ച്, എനിക്ക് അത്യന്തം ദു:ഖം വന്നു. യയാതി ചെയ്ത അനിഷ്ടം കൊണ്ടും മാനഭംഗം കൊണ്ടും, ദാനവഗുരുവേ, ഞാൻ മരിക്കുകയാണ് ഉചിതം. മനസ്സുള്ളവർക്ക് മാനഭംഗം അനുഭവിക്കുന്നതിനെക്കാൾ മരണം മെച്ചമാണ്.
തദ് ഏതത് പുത്രികാവാക്യം ശ്രുത്വാ ശുക്രഃ പ്രതാപവാന് കുപിതോ ഽഭ്യായയൌ ശീഘ്രം യയാതിമ് ഇദമ് അബ്രവീത്
മകളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ശക്തനായ ശുക്രൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ വേഗത്തിൽ യയാതിയുടെ അടുത്തെത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
യദ് ഇദം വിപ്രിയം മേ ത്വം സുതായാഃ കൃതവാന് അസി രൂപോന്മത്തേന രാജേന്ദ്ര തസ്മാദ് വൃദ്ധോ ഭവിഷ്യസി
നിന്റെ സുന്ദര്യത്തിൽ മോഹിതനായി നീ എന്റെ മകളോട് ചെയ്ത ഈ വലിയ അന്യായം കാരണം, രാജാവേ, നീ ഇപ്പോൾ വൃദ്ധനാകും.
ന ച ഭോക്തും ന ച ത്യക്തും ശക്നോതി വിഷയാതുരഃ സ്പൃഹയന് മനസൈവാസ്തേ നിഃശ്വാസോച്ഛ്വാസനഷ്ടധീഃ
ആസക്തിയിൽ പെട്ടവൻക്ക് ആനന്ദിക്കാനും ഉപേക്ഷിക്കാനും കഴിയില്ല; മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം കൊണ്ടു മാത്രം അവൻ ഇരുന്നു, ഉച്ച്വാസത്തിലും നിശ്വാസത്തിലും അവന്റെ ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
വൃദ്ധത്വമ് ഏവ മരണം ജീവതാമ് അപി ദേഹിനാമ് തസ്മാച് ഛീഘ്രം പ്രയാഹി ത്വം ജരാം ഭൂപാതിദുര്ധരാമ്
ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും വൃദ്ധാവസ്ഥ തന്നെ മരണമാണ് എല്ലാവർക്കും. അതിനാൽ, രാജാവേ, അത്യന്തം സഹിക്കാനാവാത്ത ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ നീ വേഗം ഏറ്റെടുക്കുക.
ഏതച് ഛ്രുത്വാ യയാതിസ് തു ശാപം ശുക്രസ്യ ധീമതഃ കൃതാഞ്ജലിപുടോ രാജാ യയാതിഃ ശുക്രമ് അബ്രവീത്
ധീമാനായ ശുക്രന്റെ ശാപം കേട്ട യയാതി രാജാവ് കൈകൂപ്പി വിനയത്തോടെ ശുക്രനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
നാപരാധ്യേ ന സംകുപ്യേ നൈവാധര്മം പ്രവര്തയേ അധര്മകാരിണഃ പാപാഃ ശാസ്യാ ഏവ മഹാത്മനാമ്
ഞാൻ ആരെയും കുറ്റം ചെയ്യില്ല, എനിക്ക് കോപം വരികയുമില്ല, അകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുകയുമില്ല; അകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരെയാണ് മഹാത്മാക്കൾ ശിക്ഷിക്കേണ്ടത്.
ധര്മമ് ഏവ ചരന്തം വൈ കഥം മാം ശപ്തവാന് അസി ദേവയാനീ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ വൃഥാ മാം വക്തി കിംചന
ധർമ്മത്തിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളുന്ന എന്നെ നീ എങ്ങനെ ശപിച്ചു? ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ദേവയാനി എന്നെക്കുറിച്ച് തെറ്റായ ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നു.
തസ്മാന് ന മമ വിപ്രേന്ദ്ര ശാപം ദാതും ത്വമ് അര്ഹസി വിദ്വാംസോ ഽപി ഹി നിര്ദോഷേ യദി കുപ്യന്തി മോഹിതാഃ തദാ ന ദോഷോ മൂര്ഖാണാം ദ്വേഷാഗ്നിപ്ലുഷ്ടചേതസാമ്
അതിനാൽ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നീ എന്നെ ശപിക്കേണ്ടതല്ല; പണ്ഡിതന്മാർ പോലും ഒരിക്കൽ മോഹിതരായി നിരപരാധിയെ ശപിച്ചാൽ, അജ്ഞന്മാരുടെ മനസ്സിൽ ദ്വേഷം പടർന്നാൽ അവർക്കു തെറ്റ് ഇല്ല.
യയാതിവാക്യാച് ഛുക്രോ ഽപി സസ്മാര സുതയാ കൃതമ് അസകൃദ് വിപ്രിയം തസ്യ ദിവാ രാത്രൌ പ്രചണ്ഡയാ
യയാതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ശുക്രനും തന്റെ മകളോട് പകൽ രാവിലായി പലതവണ സംഭവിച്ച അന്യായങ്ങൾ ശക്തമായി ഓർത്തു.
ഗതകോപോ ഽഹമ് ഇത്യ് ഉക്ത്വാ കാവ്യോ രാജാനമ് അബ്രവീത്
ഇനി എനിക്ക് കോപം ഇല്ല എന്നു പറഞ്ഞശേഷം കാവ്യൻ രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
ജ്ഞാതം മയാനയാകാരി വിപ്രിയം ന വദേ ഽനൃതമ് ശാപസ്യേമം കരിഷ്യാമി ശൃണുഷ്വാനുഗ്രഹം നൃപ
ഇവളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾകൊണ്ട് ഞാൻ ഇപ്പോൾ സത്യം മനസ്സിലാക്കി; ഞാൻ അസത്യം പറയുന്നില്ല. ഈ ശാപം ഞാൻ നടപ്പാക്കും; രാജാവേ, എന്റെ അനുഗ്രഹം കേൾക്കു.
യസ്മൈ പുത്രായ സംദാതും ജരാമ് ഇച്ഛസി മാനദ തസ്യ സാ യാത്വ് ഇയം രാജഞ് ജരാ പുത്രായ മദ്വരാത്
നീ ഏത് മകനോട് ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ കൈമാറാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മാനദാ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ആ വൃദ്ധാവസ്ഥ ആ മകനിലേക്കു പോകട്ടെ, രാജാവേ.
പുനര് യയാതിഃ ശ്വശുരം ശുക്രം പ്രാഹ വിനീതവത്
പിന്നീട് യയാതി വിനയപൂർവ്വം തന്റെ മരുമകൻ ശുക്രനോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു:
യോ ഗൃഹ്ണാതി മയാ ദത്താം ജരാം ഭക്തിസമന്വിതഃ സ രാജാ സ്യാദ് ദൈത്യഗുരോ തദ് ഏതദ് അനുമന്യതാമ്
ഞാൻ നൽകുന്ന ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ ഭക്തിപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ രാജാവാകട്ടെ, ദൈത്യഗുരുവേ; ഇതു ദയവായി അംഗീകരിക്കണമെന്നു ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു.
യോ മദ്വാക്യം നാഭിനന്ദേത് സുതോ ദൈത്യഗുരോ ദൃഢമ് തം ശപേയമ് അനുജ്ഞാത്ര ദാതവ്യൈവ ത്വയാ ഗുരോ
എന്റെ വാക്കുകൾ ഉറപ്പോടെ അംഗീകരിക്കാത്ത മകനുണ്ടെങ്കിൽ, ദൈത്യഗുരുവേ, നിങ്ങളുടെ അനുമതിയോടെ ഞാൻ അവനെ ശപിക്കാം; ഈ അവകാശം നിങ്ങൾ നൽകണം, ഗുരുവേ.
ഏവമ് അസ്ത്വ് ഇതി രാജാനമ് ഉവാച ഭൃഗുനന്ദനഃ തതോ യയാതിഃ സ്വം പുത്രമ് ആഹൂയേദം വചോ ഽബ്രവീത്
അതെ, അങ്ങനെ തന്നെ എന്നു ഭൃഗുവംശജൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു. പിന്നെ യയാതി തന്റെ മകനെ വിളിച്ചു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
യദോ ഗൃഹാണ മേ ശാപാജ് ജരാം ജാതാം സുതോ ഭവാന് ജ്യേഷ്ഠഃ സര്വാര്ഥവിത് പ്രൌഢഃ പുത്രാണാം ധുരി സംസ്ഥിതഃ പുത്രീ തേനൈവ ജനകോ യസ് തദാജ്ഞാവശേ സ്ഥിതഃ
യദു, എന്റെ ശാപം മൂലം വന്ന ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ നീ ഏറ്റെടുക്കുക. നീ മൂത്തവനും എല്ലാം അറിയുന്നവനും പുത്രന്മാരിൽ പ്രൗഢനും പ്രധാനവനുമാണ്. അച്ഛന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പുത്രൻ.
നേത്യ് ഉവാച യദുസ് താതം യയാതിം ഭൂരിദക്ഷിണമ് യയാതിശ് ച യദും ശപ്ത്വാ തുര്വസും കാമമ് അബ്രവീത്
പക്ഷേ, യദു തന്റെ അച്ഛനായ യയാതിയോട്, ദാനത്തിൽ സമൃദ്ധനായവനോട്, 'ഇല്ല' എന്നു പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം യയാതി യദുവിനെ ശപിച്ച് തനിക്കിഷ്ടംപോലെ തുർവസുവിനോട് സംസാരിച്ചു.
നാഗൃഹ്ണാത് തുര്വസുശ് ചാപി പിത്രാ ദത്താം ജരാം തദാ തം ശപ്ത്വാ ചാബ്രവീദ് ദ്രുഹ്യും ഗൃഹാണേമാം ജരാം മമ
അപ്പോള് തുര്വസു പിതാവിന്റെ കൈയില് നിന്നു ലഭിച്ച വൃദ്ധാവസ്ഥ സ്വീകരിച്ചില്ല. അപ്പോള് അവനെ ശപിച്ച്, അവന് ദ്രുഹ്യുവിനോട് പറഞ്ഞു: "നീ ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ എടുക്കൂ."
ദ്രുഹ്യുശ് ച നൈച്ഛത് താം ദത്താം ജരാം രൂപവിനാശിനീമ് അനുമ് അപ്യ് അബ്രവീദ് രാജാ ഗൃഹാണേമാം ജരാം മമ
ദ്രുഹ്യുവും ആ സൗന്ദര്യം നശിപ്പിക്കുന്ന വൃദ്ധാവസ്ഥ സ്വീകരിക്കാന് ഇച്ഛിച്ചില്ല. രാജാവായ ദ്രുഹ്യു അനുവിനോട് പറഞ്ഞു: "നീ ഈ വൃദ്ധാവസ്ഥ എടുക്കൂ."
അനുര് നേതി തദോവാച ശപ്ത്വാ തം പൂരുമ് അബ്രവീത് അഭിനന്ദ്യ തദാ പൂരുര് ജരാം താം ജഗൃഹേ പിതുഃ
അനു "ഇല്ല" എന്നു പറഞ്ഞു; അവനെയും ശപിച്ച്, പിതാവ് പൂരുവിനോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോള് പൂരു സന്തോഷത്തോടെ പിതാവിന്റെ വൃദ്ധാവസ്ഥ ഏറ്റെടുത്തു.
സഹസ്രമ് ഏകം വര്ഷാണാം യാവത് പ്രീതോ ഽഭവത് പിതാ യൌവനേ യാനി ഭോഗ്യാനി വസ്തൂനി വിവിധാനി ച
ആയിരം വര്ഷത്തോളം, പിതാവ് സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്ന കാലം മുഴുവന്, യൗവനത്തിലെ എല്ലാ വിഭവങ്ങളും പൂരുവിന് അനുഭവിക്കുവാന് സാധിച്ചു.
പുത്രയൌവനസംതുഷ്ടോ യയാതിര് ബുഭുജേ സുഖമ് തതസ് തൃപ്തോ ഽഭവദ് രാജാ സര്വഭോഗേഷു നാഹുഷഃ തതോ ഹര്ഷാത് സമാഹൂയ പൂരും പുത്രമ് അഥാബ്രവീത്
മകനായ പൂരുവിന്റെ യൗവനത്തില് സന്തോഷംകൊണ്ട് യയാതി സുഖം അനുഭവിച്ചു. പിന്നെ എല്ലാ ഭോഗങ്ങളിലും തൃപ്തനായ രാജാവ് നാഹുഷന് സന്തോഷിച്ചു. അതിനുശേഷം, ആനന്ദത്തോടെ പൂരുവിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
തൃപ്തോ ഽസ്മി സര്വഭോഗേഷു യൌവനേന തവാനഘ ഗൃഹാണ യൌവനം പുത്ര ജരാം മേ ദേഹി കശ്മലാമ്
എന്റെ മകനേ, നീയൊക്കെ യൗവനത്തില് നിന്നു എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു; ഇനി നീ തിരിച്ചു നിന്നു യൗവനം എടുക്കൂ, എന്റെ വൃദ്ധാവസ്ഥ എനിക്ക് തിരിച്ചു നല്കൂ.