തപോ ജഹി മഹാബാഹോ യത് തേ മനസി സംസ്ഥിതമ് സര്വം ഭവതു നാമേദം ശിവഗങ്ഗാപ്രസാദതഃ ശിവഗങ്ഗാപ്രസാദേന കിം നാമാസ്ത്യ് അത്ര ദുര്ലഭമ്
മഹാബാഹുവേ, നീ തപസ്സ് ഉപേക്ഷിക്കൂ; നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉദ്ദേശിച്ചതെല്ലാം സഫലമാകട്ടെ. ശിവഗംഗയുടെ കൃപയാൽ ഇവിടെ ലഭിക്കാനാവാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
പരിഭൂതഃ പിതാ പൂജ്യോ യുഷ്മാഭിര് മമ ദൈവതമ് തസ്യാപി മമ ചാത്യന്തം പ്രീതിശ് ച ക്രിയതേ യദി
എന്റെ പിതാവ്, ആരാധനാർഹനായവൻ, നിങ്ങൾ ദേവന്മാർ അവനെ അപമാനിച്ചു. അവനോടും എനിക്കുമുള്ള പരമസ്നേഹം നിങ്ങൾ കാണിച്ചാൽ—
ഭവദ്ഭിസ് തപസോ ഽസ്മാച് ച അഹം വൈരാന് നിവര്തയേ വൈരനിര്യാതനം കാര്യം പുത്രേണ പിതുര് ആദരാത് പ്രാര്ഥയന്തേ ഭവന്തശ് ചേത് പൂര്ണാസ് തന് മേ മനോരഥാഃ
നിങ്ങളാൽയും എന്റെ തപസ്സിനാലും ഞാൻ വൈരം ഉപേക്ഷിക്കും. പിതാവിനോടുള്ള ആദരവിനാൽ മകൻ വൈരം അവസാനിപ്പിക്കണം. നിങ്ങൾക്ക് ഇതാണ് ആഗ്രഹമെങ്കിൽ, എന്റെ എല്ലാ മോഹങ്ങളും നിറവേറും.
തതഃ സുരഗണാഃ സര്വേ രാഹും ചക്രുര് ഗ്രഹാനുഗമ് തം ചാപി മേഘഹാസം തേ ചക്രൂ രാക്ഷസപുംഗവമ്
അതിനുശേഷം ദേവഗണങ്ങൾ രാഹുവിനെ ഗ്രഹമായി ആക്കി, മേഘഹാസനെ രാക്ഷസന്മാരിൽ പ്രധാനനാക്കി.
തതോ ഽഭവദ് രാഹുസുതോ നൈരൃതാധിപതിഃ പ്രഭുഃ പുനശ് ചാഹ സുരാന് ദൈത്യോ മമ ഖ്യാതിര് യഥാ ഭവേത്
അതിനുശേഷം രാഹുവിന്റെ മകനായ നൈരൃതരുടെ അധിപൻ ദൈവങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'എന്റെ പേര് പ്രസിദ്ധമാകണം.'
തീര്ഥസ്യാസ്യ പ്രഭാവശ് ച ദാതവ്യ ഇതി മേ മതിഃ തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ ദദുര് ദേവാഃ സര്വമ് ഏവ മനോഗതമ്
'ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം നൽകണം' എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ആലോചന. അതിനോട് ദേവന്മാർ സമ്മതിച്ച് മനസ്സിലുള്ളതെല്ലാം അയാൾക്ക് നൽകി.
ദൈത്യേശ്വരസ്യ ദേവര്ഷേ തന്നാമ്നാ തീര്ഥമ് ഉച്യതേ ദേവാ യതോ ഽഭവന് സര്വേ തത്ര സ്ഥാനേ മഹാമതേ
ദൈവങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരദാ, ദൈത്യാധിപന്റെ പേരിലാണ് ആ തീർത്ഥം അറിയപ്പെടുന്നത്. കാരണം, എല്ലാ ദേവന്മാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദേവസ്ഥാനം തു തത് തീര്ഥം ദേവാനാമ് അപി ദുര്ലഭമ് യത്ര ദേവേശ്വരോ ദേവോ ദേവതീര്ഥം തതഃ സ്മൃതമ്
ദേവന്മാർക്കും പ്രാപിക്കാൻ ദുഷ്കരമായ ദേവസ്ഥാനം ആ തീർത്ഥമാണ്. അവിടെയാണ് ദേവാദികളുടെ പ്രഭു വാസം ചെയ്യുന്നത്. അതിനാൽ അതിനെ ദൈവതീർത്ഥം എന്നും ഓർക്കുന്നു.
തത്രാഷ്ടാദശ തീര്ഥാനി ദൈത്യപൂജ്യാനി നാരദ തേഷു സ്നാനം ച ദാനം ച മഹാപാതകനാശനമ്
നാരദാ, അവിടെ ദൈത്യർ ആരാധിക്കുന്ന പതിനെട്ട് തീർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ട്. അവിടെയുളള സ്നാനവും ദാനവും വലിയ പാപങ്ങൾ പോലും നശിപ്പിക്കും.
സിദ്ധതീര്ഥമ് ഇതി ഖ്യാതം യത്ര സിദ്ധേശ്വരോ ഹരഃ തസ്യ പ്രഭാവം വക്ഷ്യാമി സര്വസിദ്ധികരം നൃണാമ്
സിദ്ധതീർത്ഥം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന സ്ഥലമാണ് ശിവൻ സിദ്ധന്മാരുടെ അധിപതിയായി വസിക്കുന്നത്. മനുഷ്യർക്കു എല്ലാ സിദ്ധികളും നൽകുന്ന അതിന്റെ മഹത്വം ഞാൻ പറയാം.
പുലസ്ത്യവംശസംഭൂതോ രാവണോ ലോകരാവണഃ ദിശോ വിജിത്യ സര്വാശ് ച സോമലോകമ് അജീഗമത്
പുലസ്ത്യവംശത്തിൽ ജനിച്ച ലോകപ്രശസ്തനായ രാവണൻ എല്ലാ ദിക്കുകളും ജയിച്ച് സോമലോകത്തേക്ക് എത്തി.
സോമേന സഹ യോത്സ്യന്തം ദശാസ്യമ് അഹമ് അബ്രവമ് മന്ത്രം ദാസ്യേ നിവര്തസ്വ സോമയുദ്ധാദ് ദശാനന
രാവണൻ സോമനോടു യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറാകുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'ഒരു മന്ത്രം ഞാൻ നിനക്ക് നൽകാം; സോമനോടുള്ള യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുക, ദശമുഖനേ.'
ഇത്യ് ഉക്ത്വാഷ്ടോത്തരം മന്ത്രം ശതനാമഭിര് അന്വിതമ് ശിവസ്യ രാക്ഷസേന്ദ്രായ പ്രാദാം നാരദ ശാന്തയേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശിവന്റെ നൂറൊൻപത് നാമങ്ങൾ അടങ്ങിയ മന്ത്രം ഞാൻ രാക്ഷസാധിപനായ രാവണന് സമാധാനത്തിനായി നൽകി, നാരദാ.
നിഃശ്രീകാണാം വിപന്നാനാം നാനാക്ലേശജുഷാം നൃണാമ് ശരണം ശിവ ഏവാത്ര സംസാരേ ഽന്യോ ന കശ്ചന
ധനം ഇല്ലാത്തവർക്കും വീണുപോയവർക്കും വിവിധ കഷ്ടതകളിൽ പെടുന്നവർക്കും ഈ ലോകത്ത് ശിവൻ മാത്രമാണ് ആശ്രയം; മറ്റൊരുവൻ ഇല്ല.
തതോ നിവൃത്തഃ സ ഹ മന്ത്രിയുക്തസ് തത് സോമലോകാജ് ജയമ് ആപ്യ രക്ഷഃ സ പുഷ്പകാരൂഢഗതിഃ സഗര്വോ ലോകാന് പുനഃ പ്രാപ ജവാദ് ദശാസ്യഃ
മന്ത്രശക്തിയോടെ അവൻ സോമലോകത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി; ജയിച്ച രാക്ഷസൻ പുഷ്പകത്തിൽ കയറി, അഭിമാനത്തോടെ വേഗത്തിൽ ലോകങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
സ പ്രേക്ഷമാണോ ദേവമ് അന്തരിക്ഷം ഭുവം ച നാഗാംശ് ച ഗജാംശ് ച വിപ്രാന് ആലോകയാമ് ആസ നഗം മഹാന്തം കൈലാസമ് ആവാസ ഉമാപതേര് യഃ
അവൻ ദേവന്മാരെയും ആകാശത്തെയും ഭൂമിയെയും നാഗന്മാരെയും ആനകളെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും നോക്കി; ഉമാപതിയുടെ വാസസ്ഥലമായ മഹാ കൈലാസപർവതത്തെയും അവൻ കണ്ടു.
കോ വാ ഗിരാവ് അത്ര വസേന് മഹാത്മാ ഗിരിം നയാമ്യ് ഏനമ് അഥാധി ഭൂമേഃ ലങ്കാഗതോ ഽയം ഗിരിര് ആശു ശോഭാം ലങ്കാപി സത്യം ശ്രിയമ് ആതനോതി
മഹാത്മാക്കളിൽ ആരാണ് ഈ പർവതത്തിൽ വസിക്കുക? ഞാൻ ഈ പർവതം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും. ഇത് ലങ്കയിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, ഈ പർവതം ഉടൻ ലങ്കയ്ക്ക് ഭംഗിയും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നു, ഇത് സത്യമാണ്.
ഇത്ഥം വചോ രാക്ഷസമന്ത്രിണൌ തൌ നിശമ്യ രക്ഷോധിപതേശ് ച ഭാവമ് ന യുക്തമ് ഇത്യ് ഊചതുര് ഇഷ്ടബുദ്ധ്യാ നിശാചരസ് തദ്വചനം ന മേനേ
രാക്ഷസമന്ത്രിമാരുടെ ഈ വാക്കുകളും അവരുടെ അധിപന്റെ മനസും മനസ്സിലാക്കി, അവർ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞു: 'ഇത് ശരിയല്ല.' പക്ഷേ, രാവണൻ അവരുടെ വാക്ക് കണക്കാക്കിയില്ല.
സംസ്ഥാപ്യ തത് പുഷ്പകമ് ആശു രക്ഷഃ പുപ്ലാവ കൈലാസഗിരേശ് ച മൂലേ ഹിന്ദോലയാമ് ആസ ഗിരിം ദശാസ്യോ ജ്ഞാത്വാ ഭവഃ കൃത്യമ് ഇദം ചകാര
പുഷ്പകം വേഗത്തിൽ നിർത്തി, രാക്ഷസൻ കൈലാസത്തിന്റെ അടിയിലേക്ക് ചാടി. ദശമുഖൻ പർവതം ആടിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ, ശിവൻ അതറിഞ്ഞ് വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്തു.
ജിത്വാ ദിഗീശാംശ് ച സഗര്വിതസ്യ കൈലാസമ് ആന്ദോലയതഃ സുരാരേഃ അങ്ഗുഷ്ഠകൃത്യൈവ രസാതലാദി ലോകാംശ് ച യാതസ്യ ദശാനനസ്യ
ദിക്കുകളുടെ രക്ഷകരെ ജയിച്ച ദൈവശത്രു അഭിമാനത്തോടെ കൈലാസം ആടിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ശിവൻ തന്റെ കാൽവിരൽ കൊണ്ട് അമർത്തി, ദശമുഖനെ പാതാളത്തിലും മറ്റു ലോകങ്ങളിലും അയച്ചു.
ആലൂനകായസ്യ ഗിരം നിശമ്യ വിഹസ്യ ദേവ്യാ സഹ ദത്തമ് ഇഷ്ടമ് തസ്മൈ പ്രസന്നഃ കുപിതോ ഽപി ശംഭുര് അയുക്തദാതേതി ന സംശയോ ഽത്ര
അവന്റെ ശരീരം ചതഞ്ഞ നിലയിൽ നിലവിളിച്ച ശബ്ദം കേട്ട്, ദേവിയോടൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ശിവൻ, കോപിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, സന്തോഷത്തോടെ അവനു ആഗ്രഹിച്ച വരം നൽകി. അയോഗ്യമായിട്ടും ശിവൻ അതു നൽകിയതിൽ സംശയമില്ല.
തതോ ഽയമ് ആവാപ്യ വരാന് സുവീരോ ഭവപ്രസാദാത് കുസുമം ജഗാമ ഗച്ഛന് സ ലങ്കാം ഭവപൂജനായ ഗങ്ഗാമ് അഗാച് ഛംഭുജടാപ്രസൂതാമ്
ശിവന്റെ കൃപയാൽ വരങ്ങൾ ലഭിച്ച ധീരൻ, ലങ്കയിലേക്കു ശിവനെ ആരാധിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ, ശംഭുവിന്റെ ജടയിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഗംഗയെ സമീപിച്ചു.
സംപൂജയിത്വാ വിവിധൈശ് ച മന്ത്രൈര് ഗങ്ഗാജലൈഃ ശംഭുമ് അദീനസത്ത്വഃ അസിം സ ലേഭേ ശശിഖണ്ഡഭൂഷാത് സിദ്ധിം ച സര്വര്ദ്ധിമ് അഭീപ്സിതാം ച
അദീനചിത്തനായവൻ വിവിധ മന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗംഗാജലത്തിൽ ശംഭുവിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചു. അതിനുശേഷം ചന്ദ്രക്കലാഭൂഷിതമായ വാൾ ലഭിച്ചു, ആഗ്രഹിച്ച സിദ്ധിയും സമ്പത്തും നേടി.
മദ്ദത്തമന്ത്രം ശശിരക്ഷണായ സ സാധയാമ് ആസ ഭവം പ്രപൂജ്യ സിദ്ധേ തു മന്ത്രേ പുനര് ഏവ ലങ്കാമ് അയാത് സ രക്ഷോധിപതിഃ സ തുഷ്ടഃ
ഞാൻ നൽകിയ മന്ത്രം ചന്ദ്രനെ രക്ഷിക്കാൻ ഭവനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ച് സിദ്ധീകരിച്ചു. മന്ത്രം സിദ്ധമായപ്പോൾ ആ രക്ഷസാധിപതി സന്തോഷത്തോടെ വീണ്ടും ലങ്കയിലേക്ക് മടങ്ങി.
തതഃ പ്രഭൃത്യ് ഏതദ് അതിപ്രഭാവം തീര്ഥം മഹാസിദ്ധിദമ് ഇഷ്ടദം ച സമസ്തപാപൌഘവിനാശനം ച സിദ്ധൈര് അശേഷൈഃ പരിസേവിതം ച
അന്നുമുതൽ ഈ അതിമഹത്തായ തീർത്ഥം വലിയ സിദ്ധികളും ആഗ്രഹിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നതും എല്ലാ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതും സിദ്ധന്മാർ എല്ലാം സേവിക്കുന്നതും ആയി.
പരുഷ്ണീസംഗമം ചേതി തീര്ഥം ത്രൈലോക്യവിശ്രുതമ് തസ്യ സ്വരൂപം വക്ഷ്യാമി ശൃണു പാപവിനാശനമ്
പരുഷ്ണീസംഗമം എന്ന തീർത്ഥം മൂന്നു ലോകത്തിലും പ്രസിദ്ധമാണ്. അതിന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം — കേൾക്കൂ, ഇത് പാപം നശിപ്പിക്കുന്നു.
അത്രിര് ആരാധയാമ് ആസ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാന് തേഷു തുഷ്ടേഷു സ പ്രാഹ പുത്രാ യൂയം ഭവിഷ്യഥ
അത്രി ബ്രഹ്മാവിനെയും വിഷ്ണുവിനെയും മഹേശ്വരനെയും ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു. അവർ സന്തോഷിച്ചപ്പോൾ, 'നിങ്ങൾ എന്റെ മക്കളാകും' എന്നു പറഞ്ഞു.
തഥാ ചൈകാ രൂപവതീ കന്യാ മമ ഭവേത് സുരാഃ തഥാ പുത്രത്വമ് ആപുസ് തേ ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശ്വരാഃ
അങ്ങനെ ഒരു സുന്ദരിയായ മകൾ എനിക്ക് ജനിച്ചു, ദേവന്മാരേ. ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മഹേശ്വരനും എന്റെ മക്കളായി.
കന്യാം ച ജനയാമ് ആസ ശുഭാത്രേയീതി നാമതഃ ദത്തഃ സോമോ ഽഥ ദുര്വാസാഃ പുത്രാസ് തസ്യ മഹാത്മനഃ
ശുഭാത്രേയി എന്ന പേരിൽ ഒരു മകൾ അവൻ ജനിപ്പിച്ചു. സോമനും ദുർവാസനും ആ മഹാത്മാവിന്റെ മക്കളായി.
അഗ്നേര് അങ്ഗിരസോ ജാതോ ഹ്യ് അങ്ഗാരൈര് അങ്ഗിരാ യതഃ തസ്മാദ് അങ്ഗിരസേ പ്രാദാദ് ആത്രേയീമ് അതിരോചിഷമ്
അഗ്നിയിൽ നിന്നു അങ്കിരസു അങ്കാരങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ചു. അങ്കിരസു അത്രിയ്ക്ക് പ്രകാശമുള്ള അത്രേയിയെ നൽകി.