ത്വയി സ്മൃതേ ജഗന്നാഥ ശോകദാരിദ്ര്യദുഷ്കൃതമ് നാശം യാതി വിപത്തിര് മേ ത്വയി ദൃഷ്ടേ കഥം സ്ഥിതാ
ലോകനാഥനേ, നിന്നെ ഓർക്കുമ്പോൾ ദു:ഖവും ദാരിദ്ര്യവും ദുർഭാഗ്യവും നശിക്കുന്നു; എന്നാൽ നിന്നെ നേരിൽ കണ്ടിട്ടും എനിക്ക് ദുർഘടങ്ങൾ എങ്ങനെ തുടരുന്നു?
സ്വകൃതം ഭുജ്യതേ ഭൂതൈഃ സര്വൈഃ സര്വത്ര സര്വദാ ന കോപി കസ്യചിത് കിംചിത് കരോത്യ് അത്ര ഹിതാഹിതേ
ആൾ ചെയ്തതെല്ലാം എല്ലാ ജീവികളും എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും; മറ്റൊരാള്ക്ക് ആരും നല്ലതോ ചീത്തയോ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.
യാദൃശം ചോപ്യതേ ബീജം ഫലം ഭവതി താദൃശമ് രസാലഃ സ്യാന് ന നിമ്ബസ്യ ബീജാജ് ജാത്വ് അപി കുത്രചിത്
എന്ത് വിത്ത് വിതച്ചാലോ അതുതന്നെ ഫലം ലഭിക്കും; മാവിന്റെ വിത്തിൽ നിന്നു കയ്പ്പുള്ള അരയാൽ ഒരിക്കലും എവിടെയും ഉണ്ടാകില്ല.
ന കൃതാ ഗൌതമീസേവാ നാര്ചിതൌ ഹരിശംകരൌ ന ദത്തം യൈശ് ച വിപ്രേഭ്യസ് തേ കഥം ഭാജനം ശ്രിയഃ
ഗൗതമീ നദിയെ സേവിക്കാതവരും ഹരിയും ശങ്കരനെയും പൂജിക്കാതവരും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്യാതവരും എങ്ങനെ ഐശ്വര്യത്തിന് അർഹരാകും?
ത്വയാ ന ദത്തം കിംചിച് ച ബ്രാഹ്മണേഭ്യോ മമാപി ച യദ് ദീയതേ തദ് ഏവേഹ പരസ്മിംശ് ചോപതിഷ്ഠതി
നീയും ഞാനും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഒന്നും നൽകിയിട്ടില്ല; ഇവിടെ എന്ത് നൽകിയാലോ അതുതന്നെ ഈ ലോകത്തും മറ്റുലോകത്തും നിലനിൽക്കും.
മൃദ്ഭിര് വാര്ഭിഃ കുശൈര് മന്ത്രൈഃ ശുചികര്മ സദൈവ യത് കരോതി തസ്മാത് പൂതാത്മാ ശരീരസ്യ ച ശോഷണാത്
മണ്ണുകൊണ്ടും വെള്ളംകൊണ്ടും ദർഭകൊണ്ടും മന്ത്രങ്ങളാൽ ശുദ്ധികർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, ശരീരം ക്ഷയിച്ചാലും ശുദ്ധാത്മാവായവൻ ശുദ്ധനാകുന്നു.
വിനാ ദാനേന ന ക്വാപി ഭോഗാവാപ്തിര് നൃണാം ഭവേത് സത്കര്മാചരണാച് ഛുദ്ധോ വിരക്തഃ സ്യാത് തതോ നരഃ
ദാനം ഇല്ലാതെ മനുഷ്യന് എവിടെയും ആസ്വാദനം ലഭിക്കില്ല; നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുമ്പോൾ മനസ്സു ശുദ്ധിയും വിരക്തിയും ഉണ്ടാകും, അങ്ങനെ മനുഷ്യൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.
തതോ ഽപ്രതിഹതജ്ഞാനോ ജീവന്മുക്തസ് തതോ ഭവേത് സര്വേഷാം സുലഭാ മുക്തിര് മദ്ഭക്ത്യാ ചേഹ പൂര്തതഃ
അതിനുശേഷം, അറിവ് തടസ്സമില്ലാതെ വരുമ്പോൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മോക്ഷം ലഭിക്കും; എല്ലാവർക്കും എളുപ്പത്തിൽ മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നത് എന്റെ ഭക്തിയിലൂടെയും ഇവിടെ ദാനത്തിലൂടെയും ആണ്.
ഭുക്തിര് ദാനാദിനാ സര്വഭൂതദുഃഖനിബര്ഹണാത് അഥവാ ലപ്സ്യസേ മുക്തിം ഭക്ത്യാ ഭുക്തിം ന ലപ്സ്യസേ
ദാനം പോലുള്ള പ്രവർത്തികളാൽ, എല്ലാ ജീവികളുടെ ദു:ഖം നീക്കുമ്പോൾ ആസ്വാദനം ലഭിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തിയാൽ മോക്ഷം ലഭിക്കും, ആസ്വാദനം ലഭിക്കില്ല.
ഭക്ത്യാ മുക്തിഃ കഥം ഭൂയാദ് ഭുക്തേര് മുക്തിഃ സുദുര്ലഭാ ജാതാ ചേദ് ദേഹിനാം മുക്തിഃ കിമ് അന്യേന പ്രയോജനമ്
ഭക്തിയാൽ എങ്ങനെ മോക്ഷം ലഭിക്കും? ആസ്വാദനത്തിലൂടെ മോക്ഷം വളരെ അപൂർവം; ശരീരമുള്ളവർക്കു മോക്ഷം ലഭിച്ചാൽ പിന്നെ മറ്റെന്തിനാണ് ആവശ്യം?
ഭക്ത്യാ മുക്തിഃ സര്വപൂജ്യാ താമ് ഇച്ഛേയം ജഗന്മയ
ഭക്തിയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന മോക്ഷം എല്ലാവരും ആദരിക്കുന്നതാണ്; ലോകത്തിന്റെ സാരമായ ഞാനത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഏതദ് ഏവാന്തരം ബ്രഹ്മന് ദീയതേ മാമ് അനുസ്മരന് ബ്രാഹ്മണായാഥവാര്ഥിഭ്യസ് തദ് ഏവാക്ഷയതാം വ്രജേത്
ബ്രഹ്മനേ, ഈ രഹസ്യം തന്നെയാണ് നൽകുന്നത്: എന്നെ ഓർക്കുന്നവർക്ക്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും ഇത് തന്നാൽ അതു നശിക്കാതെ നിലനിൽക്കും.
മാമ് അധ്യാത്വാഥ യദ് ദദ്യാത് തത് തന്മാത്രഫലപ്രദമ് തത് പുനര് ദത്തമ് ഏവേഹ ന ഭോഗായാത്ര കല്പതേ
എന്നെ ധ്യാനിച്ച് എന്ത് നൽകിയാലും അതിന് അതിന്റെ ഫലം മാത്രം ലഭിക്കും; ഇവിടെ നൽകിയതൊന്നും ആസ്വാദനത്തിനായി അല്ല.
തസ്മാദ് ദേഹി മഹാബുദ്ധേ ഭോജ്യം കിംചിന് മമ ധ്രുവമ് അഥവാ വിപ്രമുഖ്യായ ഗൌതമീതീരമ് ആശ്രിതഃ
അതിനാൽ, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, എനിക്ക് കുറച്ച് ഭക്ഷണം കൊടുക്കൂ, അല്ലെങ്കിൽ ഗൗതമിയുടെ തീരത്ത് അഭയം പ്രാപിച്ച പ്രധാന ബ്രാഹ്മണന് കൊടുക്കൂ.
മൌദ്ഗല്യഃ പ്രാഹ തം വിഷ്ണും ദേയം മമ ന വിദ്യതേ നാന്യത് കിംചന ദേഹാദി യത് തത് ത്വയി സമര്പിതമ്
മൗദ്ഗല്യൻ വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് നൽകാൻ ഒന്നുമില്ല; ശരീരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതൊക്കെയും ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ നിനക്കു സമർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.'
തതോ വിഷ്ണുര് ഗരുത്മന്തം പ്രാഹ ശീഘ്രം ജഗത്പതിഃ ഇഹാനയസ്വ കണിശം മമായം ചാര്പയിഷ്യതി
അതിനുശേഷം ലോകനാഥനായ വിഷ്ണു ഗരുഡനോട് പറഞ്ഞു: 'വേഗത്തിൽ കണിശനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക; അവൻ ഇത് എനിക്ക് സമർപ്പിക്കും.'
തതോ യോഗ്യാന് അയം ഭോഗാന് പ്രാപ്സ്യതേ മനസഃ പ്രിയാന് ആകര്ണ്യ സ്വാമിനാദിഷ്ടം തഥാ ചക്രേ സ പക്ഷിരാട്
അതിനുശേഷം അവൻ മനസ്സിന് ഇഷ്ടമായ യോഗ്യമായ ആസ്വാദ്യങ്ങൾ നേടും; സ്വാമിയുടെ കല്പന കേട്ട പക്ഷിരാജാവ് അതുപോലെ ചെയ്തു.
വിഷ്ണുഹസ്തേ കണാന് പ്രാദാത് സ മൌദ്ഗല്യോ യതവ്രതഃ ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ വിഷ്ണുര് വിശ്വകര്മാണമ് അബ്രവീത്
മൗദ്ഗല്യൻ, വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിൽ ധാന്യങ്ങൾ നൽകി; അതിനിടയിൽ വിഷ്ണു വിശ്വകർമ്മനോട് പറഞ്ഞു.
യാവച് ചാസ്യ കുലേ സപ്ത പുരുഷാസ് താവദ് ഏവ തു ഭവിതാരോ മഹാബുദ്ധേ താവത് കാമാ മനീഷിതാഃ ഗാവോ ഹിരണ്യം ധാന്യാനി വസ്ത്രാണ്യ് ആഭരണാനി ച
അവന്റെ കുടുംബത്തിൽ ഏഴു പേർ ഉണ്ടാകുന്നവരെ, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, അവർ നിലനിൽക്കും; ആ കാലം മുഴുവൻ ആഗ്രഹിച്ച ആനന്ദങ്ങൾ — പശുക്കൾ, പൊന്നു, ധാന്യങ്ങൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ, ആഭരണങ്ങൾ — അവർക്കു ലഭിക്കും.
യച് ച കിംചിന് മനഃപ്രീത്യൈ ലോകേ ഭവതി ഭൂഷണമ് തത് സര്വമ് ആപ മൌദ്ഗല്യോ വിഷ്ണുഗങ്ഗാപ്രഭാവതഃ
ലോകത്തിൽ മനസ്സിന് സന്തോഷം നൽകുന്ന ആഭരണങ്ങൾ എന്തൊക്കെയോ അതൊക്കെയും, വിഷ്ണുവിന്റെയും ഗംഗയുടെ ശക്തിയാലാണ് മൗദ്ഗല്യൻ നേടിയത്.
ഗൃഹം ഗച്ഛേതി മൌദ്ഗല്യോ വിഷ്ണുനോക്തസ് തതോ യയൌ ആശ്രമേ സ്വസ്യ സര്വര്ദ്ധിം ദൃഷ്ട്വാ ഋഷിര് അഭാഷത
'നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകൂ' എന്ന് വിഷ്ണു പറഞ്ഞതോടെ മൗദ്ഗല്യൻ പോയി; തന്റെ ആശ്രമത്തിൽ സമൃദ്ധി കണ്ടു, ആ ഋഷി പറഞ്ഞു.
അഹോ ദാനപ്രഭാവോ ഽയമ് അഹോ വിഷ്ണോര് അനുസ്മൃതിഃ അഹോ ഗങ്ഗാപ്രഭാവശ് ച കൈര് വിചാര്യോ മഹാന് അയമ്
അഹോ, ഇതാണ് ദാനത്തിന്റെ ശക്തി! അഹോ, വിഷ്ണുവിനെ ഓർക്കുന്നതിന്റെ ഫലം! അഹോ, ഗംഗയുടെ ശക്തിയും! ഈ മഹത്വം ആരാൽ മനസ്സിലാക്കാനാകും?
മൌദ്ഗല്യോ ഭാര്യയാ സാര്ധം പുത്രൈഃ പൌത്രൈശ് ച ബന്ധുഭിഃ പിതൃഭ്യാം ബുഭുജേ ഭോഗാന് ഭുക്തിം മുക്തിമ് അവാപ ച
മൗദ്ഗല്യൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം, മക്കളും മരുമക്കളും ബന്ധുക്കളും മാതാപിതാക്കളും കൂടെ, ആസ്വാദ്യങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു, ആസ്വാദനവും മോക്ഷവും നേടി.
തതഃ പ്രഭൃതി തത് തീര്ഥം മൌദ്ഗല്യം വൈഷ്ണവം തഥാ തത്ര സ്നാനം ച ദാനം ച ഭുക്തിമുക്തിഫലപ്രദമ്
അതിനുശേഷം ആ തീർത്ഥം മൗദ്ഗല്യൻ്റെ വൈഷ്ണവ തീർത്ഥമായി; അവിടെ സ്നാനവും ദാനവും ആസ്വാദനത്തെയും മോക്ഷത്തെയും ഫലം നൽകുന്നു.
തത്ര ശ്രുതിഃ സ്മൃതിര് വാപി തീര്ഥസ്യ സ്യാത് കഥംചന തസ്യ വിഷ്ണുര് ഭവേത് പ്രീതഃ പാപൈര് മുക്തഃ സുഖീ ഭവേത്
വേദങ്ങളിലും സ്മൃതികളിലും ഒരിടത്ത് തീർത്ഥത്തെ കുറിച്ച് പറയപ്പെട്ടാൽ, അതു കേട്ടവരെ വിഷ്ണു സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹിക്കും; അവർ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും.
ഏകാദശ സഹസ്രാണി തീര്ഥാനാം തീരയോര് ദ്വയോഃ സര്വാര്ഥദായിനാം തത്ര സ്നാനദാനജപാദിഭിഃ
ആരുവിനും ഇരുവശത്തും പതിനൊന്നായിരം തീർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവയിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നതും ദാനം ചെയ്യുന്നതും ജപം ചെയ്യുന്നതും മറ്റും ചെയ്താൽ എല്ലാ ഇഷ്ടഫലങ്ങളും ലഭിക്കും.
ലക്ഷ്മീതീര്ഥമ് ഇതി ഖ്യാതം സാക്ഷാല് ലക്ഷ്മീവിവര്ധനമ് അലക്ഷ്മീനാശനം പുണ്യമ് ആഖ്യാനം ശൃണു നാരദ
നാരദാ, 'ലക്ഷ്മീതീർത്ഥം' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായ, നേരിട്ട് ഐശ്വര്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതും ദാരിദ്ര്യം നശിപ്പിക്കുന്നതുമായ, പുണ്യഫലമുള്ള ആ കഥ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കു.
സംവാദശ് ച പുരാ ത്വ് ആസീല് ലക്ഷ്മ്യാഃ പുത്ര ദരിദ്രയാ പരസ്പരവിരോധിന്യാവ് ഉഭേ വിശ്വം സമീയതുഃ
പണ്ടൊരിക്കൽ ലക്ഷ്മിക്കും അവളുടെ മകനായ ദാരിദ്ര്യത്തിനും തമ്മിൽ ഒരു സംവാദം ഉണ്ടായി; തമ്മിൽ വിരുദ്ധരായ ഇരുവരും ലോകം മുഴുവൻ സഞ്ചരിച്ചു.
താഭ്യാമ് അവ്യാപൃതം വസ്തു തന് നാസ്തി ഭുവനത്രയേ മമ ജ്യൈഷ്ഠ്യം മമ ജ്യൈഷ്ഠ്യമ് ഇത്യ് ഊചതുര് ഉഭേ മിഥഃ അഹം പൂര്വം സമുദ്ഭൂതാ ഇത്യ് ആഹ ശ്രിയമ് ഓജസാ
ഭൂമിയിലെ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഇവർക്കു ബാധിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല. ഇരുവരും തമ്മിൽ 'എനിക്ക് മുതുമയാണ്, എനിക്ക് മുതുമയാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞു. ദാരിദ്ര്യം ശക്തിയായി ശ്രീയോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാനാണ് ആദ്യം ജനിച്ചത്.'
കുലം ശീലം ജീവിതം വാ ദേഹിനാമ് അഹമ് ഏവ തു മയാ വിനാ ദേഹഭാജോ ജീവന്തോ ഽപി മൃതാ ഇവ
ദേഹമുള്ളവർക്കു കുടുംബവും ശീലവും ജീവനും ഞാൻ തന്നെയാണ്; എന്നെ കൂടാതെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരും മരിച്ചവരുപോലെയാണ്.