തസ്മാദ് യസ്മാത് തസ്യ മൃത്യുര് അഥവാപി പരാഭവഃ ജായേത ശൃണു തത് സര്വം വക്ഷ്യേ ഽഹം പ്രീതയേ തവ
അതിനാൽ, അവന്റെ മരണവും അല്ലെങ്കിൽ പരാജയവും എങ്ങനെ സംഭവിക്കും എന്ന് ഞാൻ എല്ലാം പറയാം; അതു ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു, നിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി.
ഹിരണ്യസ്യ സുതോ വീരഃ പിതൃവ്യസ്യ സുതോ ബലീ തസ്മാന് മമ സ്യാത് സ ഭ്രാതാ വരദാനാച് ച ദര്പിതഃ
ഹിരണ്യന്റെ മകനും, അവന്റെ അമ്മാവന്റെ മകനും, ശക്തിയുള്ളവനും—അതിനാൽ അവൻ എന്റെ സഹോദരനാണ്. ലഭിച്ച വരംകൊണ്ട് അവൻ അഹങ്കാരിയുമാണ്.
ബ്രഹ്മാണം തോഷയാമ് ആസ തപസാ നിയമേന ച ഈദൃശം ബലമ് ആപന്നം തപസാ കിം ന സിധ്യതി
അവൻ തപസ്സും നിയന്ത്രണവും പാലിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ തപസ്സിലൂടെ ഈശ്വരൻ ശക്തി നേടിയപ്പോൾ, എന്താണ് സാധ്യമാകാത്തത്?
തസ്മാത് ത്വയാ ചിത്തരാഗോ വിസ്മയോ വാ കഥംചന ന കാര്യഃ ശൃണു തത്രേദം കാര്യം യത് തു ക്രമാഗതമ്
അതിനാൽ, നിന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമോ അത്ഭുതമോ ഒരിക്കലും വരുത്തരുത്. ഇനി ചെയ്യേണ്ടത് ക്രമത്തിൽ ഞാൻ പറയുന്നു, ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തു പൌലോമീ പ്രാഹേന്ദ്രം വിനയാന്വിതാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പോളോമി വിനയപൂർവ്വം ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു.
നാസാധ്യമ് അസ്തി തപസോ നാസാധ്യം യജ്ഞകര്മണഃ നാസാധ്യം ലോകനാഥസ്യ വിഷ്ണോര് ഭക്ത്യാ ഹരസ്യ ച
തപസ്സിലൂടെ സാധിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല, യജ്ഞകർമത്തിലൂടെയും സാധിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല, ലോകനാഥനായ വിഷ്ണുവിനോ ഹരനോടുള്ള ഭക്തിയിലോ സാധിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
പുനശ് ചേദം മയാ കാന്ത ശ്രുതമ് അസ്ത്യ് അതിശോഭനമ് സ്ത്രീണാം സ്വഭാവം ജാനന്തി സ്ത്രിയ ഏവ സുരാധിപ
പ്രിയമേ, ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു അതിമനോഹരമായ കാര്യം കേട്ടിട്ടുണ്ട്. സ്ത്രീകളുടെ സ്വഭാവം സ്ത്രീകൾക്കു മാത്രമേ അറിയൂ, ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയേ.
തസ്മാദ് ഭൂമേസ് തഥാ ചാപാം നാസാധ്യം വിദ്യതേ പ്രഭോ തപോ വാ യജ്ഞകര്മാദി താഭ്യാമ് ഏവ യതോ ഭവേത്
അതിനാൽ ഭൂമിക്കും സ്ത്രീകൾക്കും കൈവരിക്കാൻ കഴിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല, പ്രഭുവേ. തപസ്സായാലും യജ്ഞാദികളായ കർമ്മങ്ങളായാലും അവയൊക്കെയും അവരിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
തത്രാപി തീര്ഥഭൂതാ തു യാ ഭൂമിസ് താം വ്രജേദ് ഭവാന് തത്ര വിഷ്ണും ശിവം പൂജ്യ സര്വാന് കാമാന് അവാപ്സ്യസി
ഇവയിൽ തീർത്ഥമായ ഭൂമി നിങ്ങൾ സന്ദർശിക്കണം. അവിടെ വിഷ്ണുവിനെയും ശിവനെയും ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കും.
ശ്രുതമ് അസ്തി പുനശ് ചേദം സ്ത്രിയോ യാശ് ച പതിവ്രതാഃ താ ഏവ സര്വം ജാനന്തി ധൃതം താഭിശ് ചരാചരമ്
വീണ്ടും ഞാൻ കേട്ടത്, ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീകൾക്കു മാത്രമേ എല്ലാം അറിയാൻ കഴിയൂ. അവരാണ് ചലനശീലങ്ങളെയും അചലങ്ങളെയും കൈവശം വയ്ക്കുന്നത്.
പൃഥിവ്യാം സാരഭൂതം സ്യാത് തന്മധ്യേ ദണ്ഡകം വനമ് തത്ര ഗങ്ഗാ ജഗദ്ധാത്രീ തത്രേശം പൂജയ പ്രഭോ
ഭൂമിയുടെ സാരം അതിന്റെ നടുവിലാണ്, അവിടെയാണ് ദണ്ഡകവനം. അവിടെ ലോകത്തെ പോഷിക്കുന്ന ഗംഗാ നദി ഒഴുകുന്നു. അവിടെ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കൂ, പ്രഭുവേ.
വിഷ്ണും വാ ജഗതാമ് ഈശം ദീനാര്താര്തിഹരം വിഭുമ് അനാഥാനാമ് ഇഹ നൃണാം മജ്ജതാം ദുഃഖസാഗരേ
ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ വിഷ്ണുവിനെ ആരാധിക്കൂ. ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നവരുടെ കഷ്ടതകൾ നീക്കം ചെയ്യുന്നവനും, സഹായം ഇല്ലാതെ ദു:ഖസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്ന മനുഷ്യർക്കു ആശ്രയവുമാണ് അദ്ദേഹം.
ഹരോ ഹരിര് വാ ഗങ്ഗാ വാ ക്വാപ്യ് അന്യച് ഛരണം നഹി തസ്മാത് സര്വപ്രയത്നേന തോഷയൈതാന് സമാഹിതഃ
ഹരനും ഹരിയും ഗംഗയും ഒഴികെ മറ്റൊന്നും എവിടെയും ആശ്രയമില്ല. അതിനാൽ എല്ലാ പ്രയത്നത്തോടും ഏകാഗ്രതയോടും കൂടി ഇവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കണം.
ഭക്ത്യാ സ്തോത്രൈശ് ച തപസാ കുരു ചൈവ മയാ സഹ തതഃ പ്രാപ്സ്യസി കല്യാണമ് ഈശവിഷ്ണുപ്രസാദജമ്
ഭക്തിയോടും സ്തോത്രങ്ങളോടും തപസ്സോടും കൂടി എന്നോടൊപ്പം പൂജ നടത്തൂ. അപ്പോൾ ശിവനും വിഷ്ണുവും അനുഗ്രഹിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ശുഭഫലം നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കും.
അജ്ഞാത്വൈകഗുണം കര്മ ഫലം ദാസ്യതി കര്മിണഃ ജ്ഞാത്വാ ശതഗുണം തത് സ്യാദ് ഭാര്യയാ ച തദ് അക്ഷയമ്
ജ്ഞാനം ഇല്ലാതെ ചെയ്ത കർമ്മം സാധാരണ ഫലം മാത്രം നൽകും. ജ്ഞാനത്തോടെ ചെയ്താൽ നൂറിരട്ടി ഫലം ലഭിക്കും; ഭാര്യയോടൊപ്പം ചെയ്താൽ അതിന് അവസാനമില്ല.
പുംസഃ സര്വേഷു കാര്യേഷു ഭാര്യൈവേഹ സഹായിനീ സ്വല്പാനാമ് അപി കാര്യാണാം നഹി സിദ്ധിസ് തയാ വിനാ
പുരുഷന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ഭാര്യ മാത്രമാണ് സത്യസഹായി. ചെറുതായ കാര്യങ്ങൾ പോലും അവളില്ലാതെ വിജയിക്കാനാവില്ല.
ഏകേന യത് കൃതം കര്മ തസ്മാദ് അര്ധഫലം ഭവേത് ജായയാ തു കൃതം നാഥ പുഷ്കലം പുരുഷോ ലഭേത്
ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്ത പ്രവർത്തിക്ക് അർദ്ധഫലമേ ലഭിക്കൂ. ഭാര്യയോടൊപ്പം ചെയ്താൽ, പ്രഭുവേ, പുരുഷന് സമൃദ്ധമായ ഫലം ലഭിക്കും.
തസ്മാദ് ഏതത് സുവിദിതമ് അര്ധോ ജായാ ഇതി ശ്രുതേഃ ശ്രൂയതേ ദണ്ഡകാരണ്യേ സരിച്ഛ്രേഷ്ഠാസ്തി ഗൌതമീ
അതുകൊണ്ട് ഇതു നന്നായി മനസ്സിലാക്കണം: ഭാര്യയാണ് പുരുഷന്റെ അർദ്ധം എന്നു ശാസ്ത്രം പറയുന്നു. ദണ്ഡകവനത്തിൽ ഗൗതമി എന്ന ഉത്തമനദി ഉണ്ടെന്ന് കേൾക്കപ്പെടുന്നു.
അശേഷാഘപ്രശമനീ സര്വാഭീഷ്ടപ്രദായിനീ തസ്മാദ് ഗച്ഛ മയാ തത്ര കുരു പുണ്യം മഹാഫലമ്
അവൾ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കം ചെയ്ത് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്നവളാണ്. അതിനാൽ എന്നോടൊപ്പം അവിടെ ചെന്നു വലിയ ഫലമുള്ള പുണ്യങ്ങൾ ചെയ്യൂ.
തതഃ ശത്രൂന് നിഹത്യാജൌ മഹത് സുഖമ് അവാപ്സ്യസി
ശത്രുക്കളെ യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ച ശേഷം, നീ വലിയ സന്തോഷം അനുഭവിക്കും.
തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ സ ഗുരുണാ ഭാര്യയാ ച ശതക്രതുഃ യയൌ ഗങ്ഗാം ജഗദ്ധാത്രീം ഗൌതമീം ചേതി വിശ്രുതാമ്
‘ശരി’ എന്ന് ഗുരുവിനും ഭാര്യയ്ക്കുമൊപ്പം ശതക്രതു പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവൻ ലോകത്തെ പോഷിക്കുന്ന ഗംഗയെയും ഗൗതമി എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായ നദിയെയും സന്ദർശിച്ചു.
ദണ്ഡകാരണ്യമധ്യസ്ഥാം യയൌ സ പ്രീതിമാന് ഹരിഃ തപഃ കര്തും മനശ് ചക്രേ ദേവദേവായ ശംഭവേ
ഹരി സന്തോഷത്തോടെ ദണ്ഡകവനത്തിന്റെ നടുവിലേക്കു പോയി, ദേവദേവനായ ശംഭുവിന് തപസ്സു ചെയ്യാൻ മനസ്സുറപ്പിച്ചു.
ഗങ്ഗാം നത്വാ തു പ്രഥമം സ്നാത്വാ ച സ കൃതാഞ്ജലിഃ ശിവൈകശരണോ ഭൂത്വാ സ്തോത്രം ചേദം തതോ ഽബ്രവീത്
ആദ്യം ഗംഗയെ നമസ്കരിച്ച് സ്നാനം ചെയ്തു, കയ്യുകൂടി നിൽക്കുകയും ശിവനിൽ മാത്രം ആശ്രയം തേടുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ ഈ സ്തോത്രം പറഞ്ഞു.
സ്വമായയാ യോ ഹ്യ് അഖിലം ചരാചരം സൃജത്യ് അവത്യ് അത്തി ന സജ്ജതേ ഽസ്മിന് ഏകഃ സ്വതന്ത്രോ ഽദ്വയചിത് സുഖാത്മകഃ സ നഃ പ്രസന്നോ ഽസ്തു പിനാകപാണിഃ
സ്വന്തം മായയാൽ സകല ചലനശീലങ്ങളെയും അചലങ്ങളെയും സൃഷ്ടിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും സംഹരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനും, അതിൽ ആസ്വാദനമില്ലാത്ത ഏകസ്വതന്ത്രനും അദ്വയാനന്ദസ്വരൂപനുമായ പിനാകപാണി നമ്മോടു ദയയുള്ളവനാകട്ടെ.
ന യസ്യ തത്ത്വം സനകാദയോ ഽപി ജാനന്തി വേദാന്തരഹസ്യവിജ്ഞാഃ സ പാര്വതീശഃ സകലാഭിലാഷ ദാതാ പ്രസന്നോ ഽസ്തു മമാന്ധകാരിഃ
വേദാന്തത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ അറിയുന്ന സനകാദിമുനികൾക്കു പോലും യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം അറിയാനാവാത്ത പാർവതിയുടെ നാഥൻ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നല്കുന്ന ദയാമയൻ, എന്റെ അജ്ഞാനാന്ധകാരം നീക്കി അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.
സൃഷ്ട്വാ സ്വയംഭൂര് ഭഗവാന് വിരിഞ്ചിം ഭയംകരം ചാസ്യ ശിരോ ഽന്വപശ്യത് ഛിത്ത്വാ നഖാഗ്രൈര് നഖസക്തമ് ഏതച് ചിക്ഷേപ തസ്മാദ് അഭവത് ത്രിവര്ഗഃ
സ്വയംഭുവായ ഭഗവാൻ, ഭയങ്കരനായ വിരിഞ്ചിയെ സൃഷ്ടിച്ചു, അവന്റെ തലനോക്കി, തനിക്കു nails ന്റെ അഗ്രം കൊണ്ട് അതു മുറിച്ച് അകറ്റി. അതിൽ നിന്ന് മൂന്നു പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഉദിച്ചു.
പാപം ദരിദ്രം ത്വ് അഥ ലോഭയാച്ഞേ മോഹോ വിപച് ചേതി തതോ ഽപ്യ് അനന്തമ് ജാതപ്രഭാവം ഭവദുഃഖരൂപം ബഭൂവ തൈര് വ്യാപ്തമ് ഇദം സമസ്തമ്
പാപം, ദാരിദ്ര്യം, ലോഭം, മോഹം, ദുരിതം എന്നിവ അനന്തമായി ജനിച്ചു; അവ ഭവദുഃഖത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചു.
അവേക്ഷ്യ സര്വം ചകിതഃ സുരേശോ ദേവീമ് അവോചജ് ജഗദ് അസ്തമ് ഏതി ത്വം പാഹി ലോകേശ്വരി ലോകമാതര് ഉമേ ശരണ്യേ സുഭഗേ സുഭദ്രേ
ഇതെല്ലാം കണ്ടു, ദേവന്മാരുടെ നാഥൻ ഭയപ്പെട്ടു, ദേവിയെ ചേർന്ന് പറഞ്ഞു: 'ലോകം മുങ്ങുന്നു; ലോകങ്ങളുടെ നാഥേ, ലോകമാതാവായ ഉമേ, അഭയം നൽകുന്നവളേ, ഭദ്രയേ, ദയയുള്ളവളേ, ഈ ലോകത്തെ രക്ഷിക്കണമേ.'
ജഗത്പ്രതിഷ്ഠേ വരദേ ജയ ത്വം ഭുക്തിഃ സമാധിഃ പരമാ ച മുക്തിഃ സ്വാഹാ സ്വധാ സ്വസ്തിര് അനാദിസിദ്ധിര് ഗീര് ബുദ്ധിര് ആസീര് അജരാമരേ ത്വമ്
ലോകത്തിന്റെ ആധാരമായ, വരങ്ങൾ നൽകുന്നവളേ, ജയിക്കണമേ! നീയാണു അനുഭവം, ഏകാഗ്രത, പരമ മോക്ഷം, സ്വാഹാ, സ്വധാ, ക്ഷേമം, ആദികാലത്തെ സിദ്ധി, വാക്ക്, ബുദ്ധി, അനുഗ്രഹം, മരണമില്ലാത്തതും വൃദ്ധിയില്ലാത്തതും.
വിദ്യാദിരൂപേണ ജഗത്ത്രയേ ത്വം രക്ഷാം കരോഷ്യ് ഏവ മദാജ്ഞയാ ച ത്വയൈവ സൃഷ്ടം ഭുവനത്രയം സ്യാദ് യതഃ പ്രകൃത്യൈവ തഥൈവ ചിത്രമ്
വിദ്യയുടെയും മറ്റു രൂപങ്ങളിലെയും നീ, എന്റെ കല്പനപ്രകാരം മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും രക്ഷിക്കുന്നു; ഈ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം നിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്, അതുകൊണ്ടു അതിന്റെ വൈവിധ്യവും അതുപോലെയാണ്.