സുതാപതിം ഹിരണ്യസുതം വിക്രാന്തം തം മഹാശനിമ് അതിസംമാനിതസ് തേന ജാമാത്രാ വരുണഃ പ്രഭുഃ
വളരെ ആദരവോടെ വരുണൻ തന്റെ ജാമാതാവായ ഹിരണ്യപുത്രനായ മഹാശനിയെ സമീപിച്ചു.
പപ്രച്ഛാഗമനം ദൈത്യോ വിനയാച് ഛ്വശുരം തദാ വരുണഃ പ്രാഹ തം ദൈത്യം യദ് ആഗമനകാരണമ്
അപ്പോൾ ദാനവൻ വിനയപൂർവ്വം തന്റെ ശ്വശുരനോടു വരവിന്റെ കാര്യം ചോദിച്ചു; വരുണൻ അതിന്റെ കാരണം ദാനവനോട് പറഞ്ഞു.
ഇന്ദ്രം ദേഹി മഹാബാഹോ യസ് ത്വയാ നിര്ജിതഃ പുരാ ബദ്ധം രസാതലസ്ഥം തം ദേവാനാമ് അധിപം സഖേ
'നിന്റെ കരത്തിൽ ജയിക്കപ്പെട്ട് പാതാളത്തിൽ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ ഇന്ദ്രനെ, മഹാബാഹുവേ, എന്റെ സുഹൃത്ത്, എനിക്ക് നൽകൂ.'
അസ്മാകം സര്വദാ മാന്യം ദേഹി ത്വം മമ ശത്രുഹന് ബദ്ധ്വാ വിമോക്ഷണം ശത്രോര് മഹതേ യശസേ സതാമ്
'എല്ലാവർക്കും എപ്പോഴും ആദരിക്കപ്പെടുന്നവനെ ഞങ്ങൾക്ക് നൽകണം, എന്റെ ശത്രുവിനെ സംഹരിച്ചവനേ; ശത്രുവിനെ കെട്ടി വിട്ടയച്ചാൽ സന്മാർഗ്ഗികൾക്കിടയിൽ വലിയ പ്രശസ്തി നേടും.'
തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ കഥംചിത് സ ദൈത്യേശോ വരുണായ തമ് പ്രാദാദ് ഇന്ദ്രം ശചീകാന്തം വാരണേന സമന്വിതമ്
'ശരി' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ദാനവാധിപൻ അല്പം മടിച്ചുകൊണ്ട് ശചിയുടെ പ്രിയനായ ഇന്ദ്രനെയും ആനയെയും കെട്ടിയതോടെ വരുണന് നൽകി.
സ ദൈത്യമധ്യേ ഽതിവിരാജമാനോ ഹരിം തദോവാച ജലേശസംനിധൌ സംപൂജ്യ ചൈവാഥ മഹോപചാരൈര് മഹാശനിര് മഘവന്തം ബഭാഷേ
ദാനവന്മാരുടെ നടുവിൽ അതീവ പ്രകാശത്തോടെ മഹാശനി, വെള്ളത്തിന്റെ അധിപൻ സന്നിധിയിൽ മഹാബലികൾ നൽകി ഹരിയെ ആദരിച്ച്, മഘവാനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
കേന ത്വമ് ഇന്ദ്രോ ഽദ്യ കൃതോ ഽസി കേന വീര്യം തവേദൃഗ് ബഹു ഭാഷസേ ച ത്വം സംഗരേ ശത്രുഭിര് ബാധ്യസേ ച തഥാപി ചേന്ദ്രോ ഭവസീതി ചിത്രമ്
'ഇന്ന് നിന്നെ ഇന്ദ്രനാക്കിയതാരാണ്? നീ യാതൊരു ശക്തിയാൽ യുദ്ധത്തിൽ ഇങ്ങനെ അധികം സംസാരിക്കുന്നു? ശത്രുക്കൾ നിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിട്ടും നീ വീണ്ടും ഇന്ദ്രനാകുന്നു, അത്ഭുതം തന്നെ.'
അഥാപി ബദ്ധാ പുരുഷേണ കാചിത് തസ്യാഃ പതിസ് താം മോചയതീതി യുക്തമ് സ്ത്രിയോ ഽസ്വതന്ത്രാഃ പുരുഷപ്രധാനാസ് ത്വം വൈ പുമാന് ഭവിതാ ശക്ര സാധോ
'എങ്കിലും, ഒരു സ്ത്രീയെ പുരുഷൻ കെട്ടിയാൽ, ഭർത്താവാണ് അവളെ മോചിപ്പിക്കേണ്ടത് — അതാണ് ശരി. സ്ത്രീകൾ സ്വതന്ത്രരല്ല; പുരുഷന്മാർ മുൻപന്തിയിലാണ്. ശക്രാ, നീ ശരിക്കും പുരുഷനാകും, മഹാനേ.'
ബദ്ധോ മയാ സംഗരേ വാഹനേന ക്വാപ്യ് അസ്ത്രം തേ വജ്രമ് ഉദ്ദാമശക്തി ചിന്താരത്നം നന്ദനം യോഷിതസ് താ യശോ ബലം ദേവരാജോപഭോഗ്യമ്
യുദ്ധത്തിൽ ഞാൻ നിന്നെ പിടിച്ചുവെച്ചു. നിന്റെ വാഹനം, അത്യധിക ശക്തിയുള്ള വജ്രായുധം, ഇഷ്ടംപോലെ നൽകുന്ന രത്നം, നന്ദനവനം, ആ ദേവസ്ത്രീയർ, നിന്റെ പ്രശസ്തിയും ശക്തിയും—ഇവയെല്ലാം ദേവരാജാവിന് ആസ്വദിക്കാനാണ്.
തജ് ജീവനം യത് തു യശോനിധാനം സ ഏവ മൃത്യുര് യശസോ യദ് വിരോധി ഏവം ജാനഞ് ശക്ര കഥം ജലേശാന് മുക്തിം പ്രാപ്തോ നൈവ ലജ്ജാം ഭജേഥാഃ
ജീവൻ എന്നതും, പ്രശസ്തിയുടെ നിധിയാണ്; എന്നാൽ പ്രശസ്തിക്ക് വിരുദ്ധമായാൽ അതേത് മരണവുമാണ്. ഇതറിയുമ്പോൾ, ശക്രാ, നീ ജലദേവന്മാരിൽ നിന്ന് മോചനം നേടിയിട്ടും എങ്ങനെ ലജ്ജിക്കാതെ ഇരിക്കാം?
ത്രിവിഷ്ടപസ്ഥഃ പരിവേഷ്ടിതഃ സന് സര്വൈഃ സുരൈഃ കാന്തയാ വീജ്യമാനഃ സംസ്തൂയമാനശ് ച തഥാപ്സരോഭിര് നൂനം ലജ്ജാ തേ ബിഭേതീതി മന്യേ
നീ സ്വർഗത്തിൽ ദേവന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പ്രിയഭാര്യ കാറ്റുവീശി, അപ്സരസുകൾ സ്തുതിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ, ലജ്ജ തന്നെ നിന്നെ ഭയന്ന് ഒഴിഞ്ഞു പോയതാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
ത്വം വൃത്രഹാ നമുചേശ് ചാപി ഹന്താ പുരാം ഭേത്താ ഗോത്രഭിദ് വജ്രബാഹുഃ ഏവം സുരാസ് ത്വാം പരിപൂജയന്തീത്യ് അതോ ജിഷ്ണോ സര്വമ് ഏതത് ത്യജസ്വ
നീ വൃത്രനെയും നമുചിയെയും സംഹരിച്ചവൻ, നഗരങ്ങൾ തകർത്തവൻ, തടസ്സങ്ങൾ പൊളിച്ചവൻ, വജ്രായുധധാരി—ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ നിന്നെ ആദരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ജയശാലിയായവനേ, ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കണം.
വികാരമ് ആപ്യാപ്യ് അഹിതോദ്ഭവം യേ ജീവന്തി ലോകാന് അനുസംവിശന്തി ഭവാദൃശാം ദുശ്ച്യവനാബ്ജജന്മാ കഥം ന ഹൃദ്ഭേദമ് അവാപ കര്താ
വൈരത്തിൽ നിന്നുള്ള മാറ്റം ഏറ്റുവാങ്ങി, ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ—നീ പോലെ കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ, ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഹൃദയം തകർന്നുപോകാതെ എങ്ങനെ ഇരിക്കും?
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തു ദൈത്യേശോ വരുണായ മഹാത്മനേ പ്രാദാദ് ഇന്ദ്രം പുനശ് ചേദം വചനം തദ് അഭാഷത
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദൈത്യാധിപൻ മഹാത്മാവായ വരുണനെ വീണ്ടും ഇന്ദ്രനു നൽകി, പിന്നെ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
അദ്യ പ്രഭൃത്യ് അസൌ ശിഷ്യ ഇന്ദ്രഃ സ്യാദ് വരുണോ ഗുരുഃ ശ്വശുരോ മമ യേന ത്വം മുക്തിമ് ആപ്തോ ഽസി വാസവ
ഇന്ന് മുതൽ ഇന്ദ്രൻ ശിഷ്യനാകും, വരുണൻ ഗുരുവും, എന്റെ അച്ഛൻമാരുമാണ്. വാസവാ, നീ മോചനം നേടിയത് അവനാൽ തന്നെയാണ്.
തഥാ ത്വം ഭൃത്യഭാവേന വര്തേഥാ വരുണം പ്രതി നോ ചേദ് ബദ്ധ്വാ പുനസ് ത്വാം വൈ ക്ഷേപ്സ്യേ ചൈവ രസാതലമ്
അതുകൊണ്ട്, വരുണനെ നീ ഭൃത്യനായി ആദരിക്കണം; അങ്ങനെ ചെയ്യില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്നെ വീണ്ടും ബന്ധിച്ച് പാതാളത്തിലേക്ക് തള്ളിക്കളയും.
ഏവം നിര്ഭര്ത്സ്യ തം ശക്രം ഹസംശ് ചാപി പുനഃ പുനഃ അബ്രവീദ് ഗച്ഛ ഗച്ഛേതി വരുണം ചാനുമന്യ തു
ഇങ്ങനെ ശക്രനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിച്ച്, 'പോകൂ, പോകൂ' എന്നു പറഞ്ഞു, വരുണനെയും അനുമതിപ്രകാരം വിട്ടയച്ചു.
സ തു പ്രാപ്തഃ സ്വനിലയം ലജ്ജയാ കലുഷീകൃതഃ പൌലോമ്യാം പ്രാഹ തത് സര്വം യത് തച് ഛത്രുപരാഭവമ്
അവൻ തന്റെ ഭവനത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി, ലജ്ജയിൽ മനസ്സ് മലിനമായി, ശത്രുവിനാൽ തോറ്റതും ഉൾപ്പെടെ സംഭവിച്ചതെല്ലാം പോളോമിയോട് പറഞ്ഞു.
ഏവമ് ഉക്തഃ കൃതശ് ചൈവ ശത്രുണാഹം വരാനനേ നിര്വാപയാമി യേന സ്വമ് ആത്മാനം സുഭഗേ വദ
ഇങ്ങനെ ശത്രുവിൽ നിന്ന് കേട്ടും അനുഭവിച്ചും ഞാൻ പറഞ്ഞത്: 'മനോഹരമുഖിയായേ, എങ്ങനെ ഞാൻ വീണ്ടും എന്റെ മാനം വീണ്ടെടുക്കാം എന്ന് പറയൂ.'
ദാനവാനാമ് അഥോദ്ഭൂതിം ശക്ര മായാം പരാഭവമ് വരദാനം തഥാ മൃത്യും ജാനേ ഽഹം ബലസൂദന
ശക്തിനാശകനേ, ദാനവരുടെ ഉത്ഭവവും, അവരുടെ മായയും, പരാജയവും, ലഭിച്ച വരവും, മരണവും—ഇവയെല്ലാം ഞാൻ അറിയുന്നു.
തസ്മാദ് യസ്മാത് തസ്യ മൃത്യുര് അഥവാപി പരാഭവഃ ജായേത ശൃണു തത് സര്വം വക്ഷ്യേ ഽഹം പ്രീതയേ തവ
അതിനാൽ, അവന്റെ മരണവും അല്ലെങ്കിൽ പരാജയവും എങ്ങനെ സംഭവിക്കും എന്ന് ഞാൻ എല്ലാം പറയാം; അതു ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു, നിന്റെ സന്തോഷത്തിനായി.
ഹിരണ്യസ്യ സുതോ വീരഃ പിതൃവ്യസ്യ സുതോ ബലീ തസ്മാന് മമ സ്യാത് സ ഭ്രാതാ വരദാനാച് ച ദര്പിതഃ
ഹിരണ്യന്റെ മകനും, അവന്റെ അമ്മാവന്റെ മകനും, ശക്തിയുള്ളവനും—അതിനാൽ അവൻ എന്റെ സഹോദരനാണ്. ലഭിച്ച വരംകൊണ്ട് അവൻ അഹങ്കാരിയുമാണ്.
ബ്രഹ്മാണം തോഷയാമ് ആസ തപസാ നിയമേന ച ഈദൃശം ബലമ് ആപന്നം തപസാ കിം ന സിധ്യതി
അവൻ തപസ്സും നിയന്ത്രണവും പാലിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ തപസ്സിലൂടെ ഈശ്വരൻ ശക്തി നേടിയപ്പോൾ, എന്താണ് സാധ്യമാകാത്തത്?
തസ്മാത് ത്വയാ ചിത്തരാഗോ വിസ്മയോ വാ കഥംചന ന കാര്യഃ ശൃണു തത്രേദം കാര്യം യത് തു ക്രമാഗതമ്
അതിനാൽ, നിന്റെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമോ അത്ഭുതമോ ഒരിക്കലും വരുത്തരുത്. ഇനി ചെയ്യേണ്ടത് ക്രമത്തിൽ ഞാൻ പറയുന്നു, ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കു.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തു പൌലോമീ പ്രാഹേന്ദ്രം വിനയാന്വിതാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പോളോമി വിനയപൂർവ്വം ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു.
നാസാധ്യമ് അസ്തി തപസോ നാസാധ്യം യജ്ഞകര്മണഃ നാസാധ്യം ലോകനാഥസ്യ വിഷ്ണോര് ഭക്ത്യാ ഹരസ്യ ച
തപസ്സിലൂടെ സാധിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല, യജ്ഞകർമത്തിലൂടെയും സാധിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല, ലോകനാഥനായ വിഷ്ണുവിനോ ഹരനോടുള്ള ഭക്തിയിലോ സാധിക്കാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
പുനശ് ചേദം മയാ കാന്ത ശ്രുതമ് അസ്ത്യ് അതിശോഭനമ് സ്ത്രീണാം സ്വഭാവം ജാനന്തി സ്ത്രിയ ഏവ സുരാധിപ
പ്രിയമേ, ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു അതിമനോഹരമായ കാര്യം കേട്ടിട്ടുണ്ട്. സ്ത്രീകളുടെ സ്വഭാവം സ്ത്രീകൾക്കു മാത്രമേ അറിയൂ, ദേവന്മാരുടെ അധിപതിയേ.
തസ്മാദ് ഭൂമേസ് തഥാ ചാപാം നാസാധ്യം വിദ്യതേ പ്രഭോ തപോ വാ യജ്ഞകര്മാദി താഭ്യാമ് ഏവ യതോ ഭവേത്
അതിനാൽ ഭൂമിക്കും സ്ത്രീകൾക്കും കൈവരിക്കാൻ കഴിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല, പ്രഭുവേ. തപസ്സായാലും യജ്ഞാദികളായ കർമ്മങ്ങളായാലും അവയൊക്കെയും അവരിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
തത്രാപി തീര്ഥഭൂതാ തു യാ ഭൂമിസ് താം വ്രജേദ് ഭവാന് തത്ര വിഷ്ണും ശിവം പൂജ്യ സര്വാന് കാമാന് അവാപ്സ്യസി
ഇവയിൽ തീർത്ഥമായ ഭൂമി നിങ്ങൾ സന്ദർശിക്കണം. അവിടെ വിഷ്ണുവിനെയും ശിവനെയും ആരാധിച്ചാൽ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കും.
ശ്രുതമ് അസ്തി പുനശ് ചേദം സ്ത്രിയോ യാശ് ച പതിവ്രതാഃ താ ഏവ സര്വം ജാനന്തി ധൃതം താഭിശ് ചരാചരമ്
വീണ്ടും ഞാൻ കേട്ടത്, ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീകൾക്കു മാത്രമേ എല്ലാം അറിയാൻ കഴിയൂ. അവരാണ് ചലനശീലങ്ങളെയും അചലങ്ങളെയും കൈവശം വയ്ക്കുന്നത്.