തദാഹമ് അബ്രവം വഹ്നേ ഗൌതമീം ഗച്ഛ ശംകരമ് സ്തുത്വാ തത്ര മഹാബാഹോ നിവേദയ ജഗത്പതേഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'വഹ്നേ, ഗൗതമിയിലേക്കു പോയി ശങ്കരനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ ലോകനാഥനോട് അറിയിക്കൂ.'
മാഹേശ്വരേണ വീര്യേണ തവ ദേഹസ്ഥിതേന ച ഏവംവിധം ത്വ് അപത്യം തേ ജാതം വഹ്നേ തതോ ഭവാന്
മഹേശ്വരന്റെ ശക്തിയും നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതും കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ മക്കൾ നിനക്കു ജനിച്ചത്, വഹ്നേ; അതിനാൽ നീ—
നിവേദയസ്വ ദേവായ ദേവാനാം ശാപമ് ഈദൃശമ് സ്വാപത്യരക്ഷണായാസൌ ശംഭുഃ ശ്രേയഃ കരിഷ്യതി
—ദേവന്മാരുടെ ദേവനോടു ഈ ശാപം അറിയിക്കണം, അങ്ങനെ ശംഭു നിന്റെ മക്കളുടെ രക്ഷക്കും ക്ഷേമത്തിനും കാരണമാകും.
സ്തുഹി ദേവം ച ദേവീം ച ഭക്ത്യാ പ്രീതോ ഭവേച് ഛിവഃ തതസ് ത്വ് അപത്യവിഷയേ പ്രിയാന് കാമാന് അവാപ്സ്യസി
ദേവനെയും ദേവിയെയും ഭക്തിയോടെ സ്തുതിക്കൂ; ശിവൻ സന്തോഷിക്കും, പിന്നെ നിന്റെ മക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രിയപ്പെട്ട ആഗ്രഹങ്ങൾ നിനക്ക് ലഭിക്കും.
തതോ മദ്വചനാദ് അഗ്നിര് ഗങ്ഗാം ഗത്വാ മഹേശ്വരമ് തുഷ്ടാവ നിയതോ വാക്യൈഃ സ്തുതിഭിര് വേദസംമിതൈഃ
എന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച് അഗ്നി ഗംഗയിലേക്കു പോയി, അവിടെ മഹേശ്വരനെ ശുദ്ധമായ വാക്കുകളാൽ, വേദസമ്മതമായ സ്തുതികളാൽ സ്തുതിച്ചു.
വിശ്വസ്യ ജഗതോ ധാതാ വിശ്വമൂര്തിര് നിരഞ്ജനഃ ആദികര്താ സ്വയംഭൂശ് ച തം നമാമി ജഗത്പതിമ്
ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവും, സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ രൂപവും, നിർമലനും, ആദികർത്താവും സ്വയംഭുവുമായ, ഈ ലോകനാഥനോട് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
യോ ഽഗ്നിര് ഭൂത്വാ സംഹരതി സ്രഷ്ടാ വൈ ജലരൂപതഃ സൂര്യരൂപേണ യഃ പാതി തം നമാമി ച ത്ര്യമ്ബകമ്
അഗ്നിയായി നശിപ്പിക്കുന്നവനും, ജലരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടികർത്താവും, സൂര്യനായി രക്ഷകനുമായ, ആ ത്രയാംബകനെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
തതഃ പ്രസന്നോ ഭഗവാന് അനന്തഃ ശംഭുര് അവ്യയഃ വരേണ ച്ഛന്ദയാമ് ആസ പാവകം സുരപൂജിതമ്
അതിനുശേഷം അനന്തനും ശിവനും അക്ഷയനും ആയ ഭഗവാൻ സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാർ ആദരിച്ച അഗ്നിക്ക് ഒരു വരം അനുവദിച്ചു.
സ വിനീതഃ ശിവം പ്രാഹ തവ വീര്യം മയി സ്ഥിതമ് തേന ജാതഃ സുതോ രമ്യഃ സുവര്ണോ ലോകവിശ്രുതഃ
വിനയത്തോടെ അഗ്നി ശിവനോട് പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ശക്തി എന്നിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ ലോകങ്ങളിൽ പ്രശസ്തനായ മനോഹരനായ ഒരു മകൻ, സുവർണ്ണൻ, ജനിച്ചു.'
തഥാ സുവര്ണാ പുത്രീ ച തസ്മാദ് ഏവ ജഗത്പ്രഭോ അന്യോന്യവീര്യസങ്ഗാച് ച തദ്ദോഷാദ് ഉഭയം ത്വ് ഇദമ്
അങ്ങനെ തന്നെ, സുവർണ്ണ എന്ന പുത്രി നിന്നിൽ നിന്നുമാണ്, ലോകനാഥാ; പരസ്പരശക്തിയുടെ സംയോജനത്താൽ, ആ ദോഷം മൂലം ഇരുവരും ഇങ്ങനെ ജനിച്ചു.
വ്യഭിചാരാത് സദോഷം ച അപത്യമ് അഭവച് ഛിവ ശാപം ദദുഃ സുരാഃ സര്വേ തയോഃ ശാന്തിം കുരു പ്രഭോ
വ്യഭിചാരത്താൽ സന്താനത്തിൽ ദോഷം ഉണ്ടായി; ശിവാ, എല്ലാ ദേവന്മാരും അവർക്കു ശാപം നൽകി—പ്രഭോ, ഇരുവർക്കും സമാധാനം നൽകണം.
തദഗ്നിവചനാച് ഛംഭുഃ പ്രോവാചേദം ശുഭോദയമ്
അഗ്നിയുടെ വാക്ക് കേട്ടശേഷം ശംഭു ശുഭമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
മദ്വീര്യാദ് അഭവത് ത്വത്തഃ സുവര്ണോ ഭൂരിവിക്രമഃ സമഗ്രാ ഋദ്ധയഃ സര്വാഃ സുവര്ണേ ഽസ്മിന് സമാഹിതാഃ
എന്റെ ശക്തിയിൽ നിന്നും നിന്നിൽ നിന്നുമാണ് വലിയ വീര്യശാലിയായ സുവർണ്ണൻ ജനിച്ചത്; എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും ഈ സുവർണ്ണനിൽ ഏകോപിതമാണ്.
ഭവിഷ്യന്തി ന സംദേഹോ വഹ്നേ ശൃണു വചോ മമ ത്രയാണാമ് അപി ലോകാനാം പാവനഃ സ ഭവിഷ്യതി
അഗ്നേ, സംശയമില്ല, എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കു: അവൻ മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവനാകും.
സ ഏവ ചാമൃതം ലോകേ സ ഏവ സുരവല്ലഭഃ സ ഏവ ഭുക്തിമുക്തീ ച സ ഏവ മഖദക്ഷിണാ
ലോകത്തിൽ അമൃതം അവനാണ്, ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയൻ അവനാണ്, അനുഭവവും മോക്ഷവും അവനാണ്, യാഗഫലവും അവനാണ്.
സ ഏവ രൂപം സര്വസ്യ ഗുരൂണാമ് അപ്യ് അസൌ ഗുരുഃ വീര്യം ശ്രേഷ്ഠതമം വിദ്യാദ് വീര്യം മത്തോ യദ് ഉത്തമമ്
അവനാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും രൂപം; ഗുരുക്കന്മാരിൽ പോലും ഗുരു അവനാണ്. അവന്റെ ശക്തി ഏറ്റവും ഉന്നതമായതാണെന്ന് അറിയണം, അതാണ് എന്നിൽ നിന്നുള്ള പരമശക്തി.
വിശേഷതസ് ത്വയി ക്ഷിപ്തം തസ്യ കാ സ്യാദ് വിചാരണാ ഹീനം തേന വിനാ സര്വം സംപൂര്ണാസ് തേന സംപദഃ
പ്രത്യേകമായി, അതു നിന്നിൽ നിക്ഷേപിച്ചതിനാൽ, ഇനി ചിന്തിക്കാൻ എന്തുണ്ട്? അതില്ലാതെ എല്ലാം അപൂർണ്ണമാണ്; അതോടെ എല്ലാ സമ്പത്തുകളും പൂർണ്ണമാകും.
ജീവന്തോ ഽപി മൃതാഃ സര്വേ സുവര്ണേന വിനാ നരാഃ നിര്ഗുണോ ഽപി ധനീ മാന്യഃ സഗുണോ ഽപ്യ് അധനോ നഹി
സുവർണ്ണം ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചാലും എല്ലാവരും മരിച്ചവരാണ്; ഗുണമില്ലാത്ത ധനികൻ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു, ഗുണമുള്ള ദരിദ്രൻ അങ്ങനെയല്ല.
തസ്മാന് നാതഃ പരം കിംചിത് സുവര്ണാദ് ധി ഭവിഷ്യതി തഥാ ചൈഷാ സുവര്ണാപി സ്യാദ് ഉത്കൃഷ്ടാപി ചഞ്ചലാ
അതിനാൽ, സുവർണ്ണത്തെക്കാൾ ഉയർന്നത് ഒന്നുമില്ല; അതുപോലെ, സുവർണ്ണം ഉത്തമമായിട്ടും അസ്ഥിരമാണ്.
അനയാ വീക്ഷിതം സര്വം ന്യൂനം പൂര്ണം ഭവിഷ്യതി തപസാ ജപഹോമൈശ് ച യേയം പ്രാപ്യാ ജഗത്ത്രയേ
അവളാൽ കാണുന്ന എല്ലാം, കുറവോ പൂർണ്ണമോ, പൂർണ്ണമാകും; തപസ്സും ജപവും ഹോമവുംകൊണ്ട് അവളെ മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും പ്രാപിക്കാം.
തസ്യാഃ പ്രഭാവം പ്രാശസ്ത്യമ് അഗ്നേ കിംചിച് ച കീര്ത്യതേ സര്വത്ര യാ തു സംതിഷ്ഠേദ് ആയാതു വിചരിഷ്യതി
അവളുടെ ശക്തിയും മഹത്വവും, അഗ്നേ, എവിടെയും കുറച്ചു മാത്രം പ്രസിദ്ധമാണ്; അവൾ എവിടെയുണ്ടായാലും അവൾക്ക് വരാനും സഞ്ചരിക്കാനും അനുവദിക്കണം.
സുവര്ണാ കമലാ സാക്ഷാത് പവിത്രാ ച ഭവിഷ്യതി അദ്യ പ്രഭൃത്യ് ആത്മജയോസ് തഥാ സ്വൈരം വിചേഷ്ടതോഃ
സുവർണ്ണ തന്നെ കമലയായും ശുദ്ധയായും മാറും; ഇന്നുമുതൽ ഇരുവരും സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കട്ടെ.
തഥാപി ചൈതയോഃ പുണ്യം ന ഭൂതം ന ഭവിഷ്യതി
എന്നിരുന്നാലും, ഈ ഇരുവരുടെ പുണ്യം മുമ്പും ഉണ്ടായിട്ടില്ല, ഭാവിയിലും ഉണ്ടാകില്ല.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തതഃ ശംഭുഃ സാക്ഷാത് തത്രാഭവച് ഛിവഃ ലിങ്ഗരൂപേണ സര്വേഷാം ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ശംഭു അവിടെ തന്നെ ശിവനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി ലിംഗരൂപത്തിൽ.
വരാന് പ്രാപ്യ സുതാഭ്യാം സ അഗ്നിസ് തുഷ്ടോ ഽഭവത് തതഃ സ്വഭര്ത്രാ ച സുവര്ണാ സാ ധര്മേണാഗ്നിസുതാ മുദാ
മക്കളുടെ വഴി ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങൾ കൊണ്ടു അഗ്നിദേവൻ സന്തോഷിച്ചു. അഗ്നിയുടെ മകൾ സുവർണ്ണയും ഭർത്താവിനൊപ്പം ധർമ്മപാതയിൽ ആനന്ദത്തോടെ ജീവിച്ചു.
വര്തയാമ് ആസ പുത്രോ ഽപി വഹ്നേഃ സംകല്പയാ മുദാ ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ സ്വര്ണാമ് അഗ്നേര് ദുഹിതരം മുനേ
അഗ്നിയുടെ മകനും സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ പ്രതിജ്ഞ പാലിച്ചു. അതിനിടയിൽ, മഹർഷേ, അഗ്നിയുടെ മകൾ സുവർണ്ണ—
പരിഭൂയ ച ധര്മം തം ശാര്ദൂലോ ദാനവേശ്വരഃ അഹരദ് ഭാഗ്യസൌഭാഗ്യവിലാസവസതിം ഛലാത്
—ധർമ്മം അവഗണിച്ച് ദാനവാധിപൻ ശാർദൂലൻ വഞ്ചനയിലൂടെ ഭാഗ്യവും സൗഭാഗ്യവും നിറഞ്ഞ സുവർണ്ണയെ അപഹരിച്ചു.
നീതാ രസാതലം തേന സുവര്ണാ ലോകവിശ്രുതാ ജാമാതാഗ്നേഃ സ ധര്മശ് ച അഗ്നിശ് ചൈവ സ ഹവ്യവാട്
ലോകങ്ങളിൽ പ്രശസ്തയായ സുവർണ്ണയെ ശാർദൂലൻ പാതാളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അങ്ങനെ അഗ്നിയുടെ മരുമകനായ ധർമ്മനും അഗ്നിയും—
വിഷ്ണവേ ലോകനാഥായ സ്തുത്വാ ചൈവ പുനഃ പുനഃ കാര്യവിജ്ഞാപനം ചോഭൌ ചക്രതുഃ പ്രഭവിഷ്ണവേ
—ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ വിഷ്ണുവിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്തുതിച്ചു, ഇരുവരും ചേർന്ന് മഹാശക്തനായ വിഷ്ണുവിനോട് തങ്ങളുടെ അപേക്ഷ വെച്ചു.
തതശ് ചക്രേണ ചിച്ഛേദ ശാര്ദൂലസ്യ ശിരോ ഹരിഃ സാനീതാ വിഷ്ണുനാ ദേവീ സുവര്ണാ ലോകസുന്ദരീ
അപ്പോൾ ഹരി തന്റെ ചക്രം ഉപയോഗിച്ച് ശാർദൂലന്റെ തല വെട്ടി. ലോകസുന്ദരിയായ സുവർണ്ണയെ ദേവനായ വിഷ്ണു തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.