ജയ ഭൂതപതേ നാഥ ജയ പന്നഗശായിനേ ജയ സര്വഗ ഗോവിന്ദ ജയ വിശ്വകൃതേ നമഃ
ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനേ, ജയം! പന്നഗശയനേ, ജയം! എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഗോവിന്ദാ, ജയം! ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവേ, ജയം! നമസ്കാരം!
ജയ വിശ്വഭുജേ ദേവ ജയ വിശ്വധൃതേ നമഃ ജയേശ സദസത് ത്വം വൈ ജയ മാധവ ധര്മിണേ
ലോകത്തെ താങ്ങുന്ന ദേവനേ, ജയം! വിശ്വധാരനേ, നമസ്കാരം! ജയത്തിന്റെ നാഥനേ, സതും അസതും ആയവനേ, ജയം! ധർമ്മപരനായ മാധവാ, ജയം!
ജയ കാമദ കാമ ത്വം ജയ രാമ ഗുണാര്ണവ ജയ പുഷ്ടിദ പുഷ്ടീശ ജയ കല്യാണദായിനേ
ആശകൾ നിറവേറ്റുന്നവനേ, ആശയാകാരനായവനേ, ജയം! ഗുണങ്ങളുടെ സമുദ്രമായ രാമാ, ജയം! പോഷണം നൽകുന്നവനേ, സമൃദ്ധിയുടെ നാഥനേ, ജയം! മംഗളം നൽകുന്നവനേ, ജയം!
ജയ ഭൂതപ ഭൂതേശ ജയ മാനവിധായിനേ ജയ കര്മദ കര്മ ത്വം ജയ പീതാമ്ബരച്ഛദ
ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനേ, സകലജീവികളുടെ നാഥനേ, ജയം! മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, ജയം! കർമഫലം നൽകുന്നവനേ, കർമമായവനേ, ജയം! മഞ്ഞവസ്ത്രം ധരിച്ചവനേ, ജയം!
ജയ സര്വേശ സര്വസ് ത്വം ജയ മങ്ഗലരൂപിണേ ജയ സത്ത്വാധിനാഥായ ജയ വേദവിദേ നമഃ
സകലത്തിന്റെയും ഇശ്വരനേ, എല്ലാം തന്നെയായവനേ, ജയം! മംഗളരൂപനേ, ജയം! സത്ത്വഗുണത്തിന്റെ നാഥനേ, ജയം! വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവനേ, നമസ്കാരം!
ജയ ജന്മദ ജന്മിസ്ഥ പരമാത്മന് നമോ ഽസ്തു തേ ജയ മുക്തിദ മുക്തിസ് ത്വം ജയ ഭുക്തിദ കേശവ
ജന്മത്തിന്റെയും ജന്മസ്ഥാനമായ പരമാത്മാവേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം! മോക്ഷം നൽകുന്നവനേ, മോക്ഷമായവനേ, ജയം! ഭോഗം നൽകുന്ന കേശവാ, ജയം!
ജയ ലോകദ ലോകേശ ജയ പാപവിനാശന ജയ വത്സല ഭക്താനാം ജയ ചക്രധൃതേ നമഃ
ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായുള്ളോനേ, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഭക്തന്മാരെ സ്നേഹിക്കുന്നവനേ, ചക്രം കൈവശമുള്ളവനേ, നിനക്കു ജയമാകട്ടെ, നമസ്കാരം.
ജയ മാനദ മാനസ് ത്വം ജയ ലോകനമസ്കൃത ജയ ധര്മദ ധര്മസ് ത്വം ജയ സംസാരപാരഗ
മാന്യത നൽകുന്നവനേ, മനസ്സാകുന്നവനേ, ലോകങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നവനേ, ധർമ്മം നൽകുന്നവനേ, ധർമ്മം തന്നെയാകുന്നവനേ, ഈ ജന്മമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു ജയമാകട്ടെ.
ജയ അന്നദ അന്നം ത്വം ജയ വാചസ്പതേ നമഃ ജയ ശക്തിദ ശക്തിസ് ത്വം ജയ ജൈത്രവരപ്രദ
അഹാരം നൽകുന്നവനേ, അഹാരം തന്നെയാകുന്നവനേ, വാക്കിന്റെ അധിപനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം, ശക്തി നൽകുന്നവനേ, ശക്തി തന്നെയാകുന്നവനേ, പരമവിജയവും വരങ്ങളും നൽകുന്നവനേ, നിനക്കു ജയമാകട്ടെ.
ജയ യജ്ഞദ യജ്ഞസ് ത്വം ജയ പദ്മദലേക്ഷണ ജയ ദാനദ ദാനം ത്വം ജയ കൈടഭസൂദന
യജ്ഞം നൽകുന്നവനേ, യജ്ഞം തന്നെയാകുന്നവനേ, താമരപ്പൂക്കണ്ണുള്ളവനേ, ദാനം നൽകുന്നവനേ, ദാനം തന്നെയാകുന്നവനേ, കൈടഭനെ സംഹരിച്ചവനേ, നിനക്കു ജയമാകട്ടെ.
ജയ കീര്തിദ കീര്തിസ് ത്വം ജയ മൂര്തിദ മൂര്തിധൃക് ജയ സൌഖ്യദ സൌഖ്യാത്മഞ് ജയ പാവനപാവന
കീർത്തി നൽകുന്നവനേ, കീർത്തി തന്നെയാകുന്നവനേ, രൂപം നൽകുന്നവനേ, എല്ലാ രൂപങ്ങളും ധരിക്കുന്നവനേ, സുഖം നൽകുന്നവനേ, സുഖത്തിന്റെ സ്വരൂപമായവനേ, വിശുദ്ധരെ പോലും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു ജയമാകട്ടെ.
ജയ ശാന്തിദ ശാന്തിസ് ത്വം ജയ ശംകരസംഭവ ജയ പാനദ പാനസ് ത്വം ജയ ജ്യോതിഃസ്വരൂപിണേ
ശാന്തി നൽകുന്നവനേ, ശാന്തി തന്നെയാകുന്നവനേ, ശംകരനിൽ നിന്നു ജനിച്ചവനേ, പാനം നൽകുന്നവനേ, പാനം തന്നെയാകുന്നവനേ, പ്രകാശത്തിന്റെ സ്വരൂപമായവനേ, നിനക്കു ജയമാകട്ടെ.
ജയ വാമന വിത്തേശ ജയ ധൂമപതാകിനേ ജയ സര്വസ്യ ജഗതോ ദാതൃമൂര്തേ നമോ ഽസ്തു തേ
വാമനനേ, സമ്പത്തിന്റെ നാഥനേ, പുകപടയുള്ളവനേ, ലോകത്തിന് എല്ലാം നൽകുന്നവനേ, ദാനസ്വരൂപമായ നിന്റെ സന്നിധിക്ക് നമസ്കാരം.
ത്വമ് ഏവ ലോകത്രയവര്തിജീവ നികായസംക്ലേശവിനാശദക്ഷ ശ്രീപുണ്ഡരീകാക്ഷ കൃപാനിധേ ത്വം നിധേഹി പാണിം മമ മൂര്ധ്നി വിഷ്ണോ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ജീവന്റെ രൂപമായവനേ, സകലജനങ്ങളുടെ ദു:ഖങ്ങൾ നീക്കുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, താമരപ്പൂക്കണ്ണുള്ളവനേ, കരുണാസാഗരനേ, വിഷ്ണുവേ, ദയവായി എന്റെ തലയിൽ നിന്റെ കൈ വെക്കണമേ.
ഏവം സ്തുവന്തം ഭഗവാഞ് ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ വരേണ ച്ഛന്ദയാമ് ആസ സര്വകാമസമൃദ്ധിദഃ
അവൻ ഇങ്ങനെ സ്തുതി ചെയ്തപ്പോൾ, ശംഖവും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ള ഭഗവാൻ അവനോട് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു വരം ചോദിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവനായി.
ധന്വന്തരിഃ പ്രീതമനാ വരദാനേന ചക്രിണഃ വരദാനായ ദേവേശം ഗോവിന്ദം സംസ്ഥിതം പുരഃ
ചക്രധാരിയായ ഭഗവാനിൽ നിന്നു ലഭിച്ച വരം കൊണ്ടു സന്തോഷം കൊണ്ടു, ധന്വന്തരി, ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ ഗോവിന്ദന്റെ മുമ്പിൽ വരം സ്വീകരിക്കാൻ നിന്നു.
തമ് ആഹ നൃപതിഃ പ്രഹ്വഃ സുരരാജ്യം മമേപ്സിതമ് തച് ച ദത്തം ത്വയാ വിഷ്ണോ പ്രാപ്തോ ഽസ്മി കൃതകൃത്യതാമ്
ആ രാജാവ് വിനയത്തോടെ തലകൂന്തി പറഞ്ഞു: ദേവേന്ദ്രപദം എന്നെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. വിഷ്ണുവേ, നീ അതു തന്നു; ഞാൻ എന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയിരിക്കുന്നു.
സ്തുതഃ സംപൂജിതോ വിഷ്ണുസ് തത്രൈവാന്തരധീയത തഥൈവ ത്രിദശേശത്വമ് അവാപ നൃപതിഃ ക്രമാത്
സ്തുതിക്കുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്ത ശേഷം, വിഷ്ണു അവിടെ നിന്നു അപ്രത്യക്ഷനായി. അതിനുശേഷം, രാജാവ് ക്രമമായി ദേവന്മാരുടെ അധിപതിത്വം നേടി.
പ്രാഗര്ജിതാനേകകര്മപരിപാകവശാത് തതഃ ത്രിഃകൃത്വോ നാശമ് അഗമത് സഹസ്രാക്ഷഃ സ്വകാത് പദാത്
മുന്ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത അനേകം കർമ്മങ്ങളുടെ ഫലമായി, ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രൻ മൂന്നു പ്രാവശ്യം തന്റെ സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
നഹുഷാദ് വൃത്രഹത്യായാഃ സിന്ധുസേനവധാത് തതഃ അഹല്യായാം ച ഗമനാദ് യേന കേന ച ഹേതുനാ
നഹുഷന്റെ കാരണവും, വൃത്രനെ കൊന്നതിന്റെ പേരിലും, സിന്ധുസേനനെ സംഹരിച്ചതിനും, അഹല്യയോടൊപ്പം ചേർന്നതിന്റെ പേരിലും, മറ്റു പല കാരണങ്ങൾ കൊണ്ടും.
സ്മാരം സ്മാരം തത് തദ് ഇന്ദ്രശ് ചിന്താസംതാപദുര്മനാഃ തതഃ സുരപതിഃ പ്രാഹ വാചസ്പതിമ് ഇദം വചഃ
ഇന്ദ്രൻ ഈ കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്ത്, മനസ്സിൽ വിഷമവും ദു:ഖവും നിറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, വാചസ്പതിയായ ബൃഹസ്പതിയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഹേതുനാ കേന വാഗീശ ഭ്രഷ്ടരാജ്യോ ഭവാമ്യ് അഹമ് മധ്യേ മധ്യേ പദഭ്രംശാദ് വരം നിഃശ്രീകതാ നൃണാമ്
വാഗീശനേ, ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നത്? ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, മനുഷ്യർക്കുള്ള ഏറ്റവും വലിയ അപമാനമായ നിരാശ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നു.
ഗഹനാം കര്മണാം ജീവഗതിം കോ വേത്തി തത്ത്വതഃ രഹസ്യം സര്വഭാവാനാം ജ്ഞാതും നാന്യഃ പ്രഗല്ഭതേ
ജീവികളുടെ കർമ്മഫലങ്ങളുടെ വഴിയും, അവരുടെ ഗതിയും യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണ് അറിയുന്നത്? എല്ലാ ജീവികളുടെയും രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കാൻ മറ്റാരും കഴിയില്ല.
ബൃഹസ്പതിര് ഹരിം പ്രാഹ ബ്രഹ്മാണം പൃച്ഛ ഗച്ഛ തമ് സ തു ജാനാതി യദ് ഭൂതം ഭവിഷ്യച് ചാപി വര്തനമ്
ബൃഹസ്പതി ഹരിയോട് പറഞ്ഞു: നീ ബ്രഹ്മാവിനോട് പോയി ചോദിക്കൂ. കഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതും ഇപ്പോൾ നടക്കുന്നതും ബ്രഹ്മാവിന് അറിയാം.
സ തു വക്ഷ്യതി യേനേദം ജാതം തച് ച മഹാമതേ താവ് ആഗത്യ മഹാപ്രാജ്ഞൌ നമസ്കൃത്യ മമാന്തികമ് കൃതാഞ്ജലിപുടോ ഭൂത്വാ മാമ് ഊചതുര് ഇദം വചഃ
അവൻ ആരാണെന്നു പറയും, മഹാമതിയായവളേ, ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്നു. പിന്നെ ആ രണ്ടു മഹാപണ്ഡിതന്മാർ ഇവിടെ എത്തി, കൈകൂപ്പി എനിക്കു നമസ്കരിച്ച്, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് കേന ദോഷേണ ശചീഭര്താ ഉദാരധീഃ രാജ്യാത് പ്രഭ്രശ്യതേ നാഥ സംശയം ഛേത്തുമ് അര്ഹസി
പ്രഭോ, ശചീഭർത്താവായ ഇന്ദ്രൻ, മഹാത്മാവായവൻ, ഏതു പാപം കൊണ്ടാണ് രാജ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നത്? സ്വാമി, ഞങ്ങളുടെ സംശയം നീക്കണമേ.
തദാഹമ് അബ്രവം ബ്രഹ്മംശ് ചിരം ധ്യാത്വാ ബൃഹസ്പതിമ് ഖണ്ഡധര്മാഖ്യദോഷേണ തേന രാജ്യപദാച് ച്യുതഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ, ബ്രഹ്മാവേ, ദീർഘമായി ധ്യാനിച്ച് ബൃഹസ്പതിയോട് പറഞ്ഞു: 'അവൻ കണ്ഠിതമായ ധർമ്മം പാലിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് രാജപദം നഷ്ടമായത്.'
ദേശകാലാദിദോഷേണ ശ്രദ്ധാമന്ത്രവിപര്യയാത് യഥാവദ്ദക്ഷിണാദാനാദ് അസദ്ദ്രവ്യപ്രദാനതഃ
ദേശവും കാലവും തുടങ്ങിയ പിഴവുകൾ, വിശ്വാസത്തിലും മന്ത്രത്തിലും തെറ്റുകൾ, യഥാവിധി ദാനം ചെയ്യാതിരിക്കുക, ശുദ്ധമല്ലാത്ത വസ്തുക്കൾ അർപ്പിക്കുക—
ദേവഭൂദേവതാവജ്ഞാപാതകാച് ച വിശേഷതഃ യത് ഖണ്ഡത്വം സ്വധര്മസ്യ ദേഹിനാമ് ഉപജായതേ
ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും ദേവതകളെയും അവജ്ഞയോടെ കാണുന്ന പാപം പ്രത്യേകിച്ച്, ഇതൊക്കെയാണ് ശരീരധാരികൾക്ക് സ്വന്തം ധർമ്മം പൂർണ്ണമാകാതെ പോകുന്നതിന് കാരണമാകുന്നത്.
തേനാതിമാനസസ് താപഃ പദഹാനിശ് ച ദുസ്ത്യജാ കൃതോ ഽപി ധര്മോ ഽനിഷ്ടായ ജായതേ ക്ഷുബ്ധചേതസാ
ഇതുകൊണ്ടാണ് അത്യധികമായ അഭിമാനം, ദു:ഖം, സ്ഥാനനഷ്ടം എന്നിവ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പ്രയാസം. മനസ്സിൽ കലഹമുള്ളവർക്കു ധർമ്മം ചെയ്താലും, അതു ദു:ഖത്തിനാണ് കാരണമാകുന്നത്.