തേഭ്യോ യദ് ഇദമ് അധികമ് അനുമന്യന്തു ദേവതാഃ തതഃ ക്ഷമേ ഽഹം ദേവാനാമ് അപരാധം നിരഞ്ജനഃ
അവർക്കു അധികമായി കിട്ടുന്നതെന്താണെങ്കിലും ദേവതകൾ അംഗീകരിക്കട്ടെ; അതിനുശേഷം, ഞാൻ നിർമലനായി ദേവന്മാരോടുള്ള തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കും.
തതഃ സമക്ഷം സുരസാക്ഷരാം ഗിരം സഹസ്രചക്ഷുഃപ്രമുഖാംസ് തഥാഗ്രതഃ ഉവാച ദേവാ അപി മേനിരേ വചോ ദധീചിപുത്രോദിതമ് ആദരേണ
അതിനുശേഷം, സഹസ്രനേത്രനായവനെ മുന്നിൽ വെച്ച് ദേവതകൾ ദൈവികഭാഷയിൽ പ്രസംഗിച്ചു; ദധീചിയുടെ മകനായവൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ദേവന്മാർ ആദരവോടെ അംഗീകരിച്ചു.
ബാലസ്യ ബുദ്ധിം വിനയം ച വിദ്യാം ശൌര്യം ബലം സാഹസം സത്യവാചമ് പിത്രോര് ഭക്തിം ഭാവശുദ്ധിം വിദിത്വാ തദാവാദീച് ഛംകരഃ പിപ്പലാദമ്
ആ ബാലന്റെ ബുദ്ധിയും വിനയവും വിജ്ഞാനവും വീരതയും ശക്തിയും ധൈര്യവും സത്യവാക്യതയും മാതാപിതാക്കൾക്കുള്ള ഭക്തിയും മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയും മനസ്സിലാക്കി, ശംകരൻ പിപ്പലാദനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വത്സ യദ് വൈ പ്രിയം കാമം യച് ചാപി സുരവല്ലഭമ് പ്രാപ്സ്യസേ വദ കല്യാണം നാന്യഥാ ത്വം മനഃ കൃഥാഃ
മകനേ, നിനക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമായ ആഗ്രഹം എന്താണെങ്കിലും, ദേവന്മാർക്ക് പ്രിയമായതും, നീ നേടും. നിന്റെ നല്ല ഭാഗ്യത്തിനായി ആഗ്രഹം പറയു; മനസ്സിൽ സംശയം വയ്ക്കേണ്ട.
യേ ഗങ്ഗായാമ് ആപ്ലുതാ ധര്മനിഷ്ഠാഃ സംപശ്യന്തി ത്വത്പദാബ്ജം മഹേശ സര്വാന് കാമാന് ആപ്നുവന്തു പ്രസഹ്യ ദേഹാന്തേ തേ പദമ് ആയാന്തു ശൈവമ്
ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവരും ഗംഗയിൽ കുളിച്ച് മഹേശന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ദർശിക്കുന്നവരും, അവർക്ക് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സഫലമാകട്ടെ; ശരീരം വിടുമ്പോൾ ശൈവലോകം പ്രാപിക്കട്ടെ.
താതഃ പ്രാപ്തസ് ത്വത്പദം ചാമ്ബികാ മേ നാഥ പ്രാപ്താ പിപ്പലശ് ചാമരാശ് ച സുഖം പ്രാപ്താ നാഥനാഥം വിലോക്യ ത്വാം പശ്യേയുസ് ത്വത്പദം തേ പ്രയാന്തു
അച്ഛൻ നിന്റെ പാദങ്ങൾ പ്രാപിച്ചു, അമ്മയായ അംബികയും നാഥാ, നിന്നെ പ്രാപിച്ചു. പിപ്പലയും അമരനും സന്തോഷം നേടി. അവർ, നാഥനാഥനായ നിന്നെ കണ്ട്, നിന്റെ പദം പ്രാപിക്കട്ടെ.
തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ പിപ്പലാദം ദേവദേവോ മഹേശ്വരഃ അഭിനന്ദ്യ ച തം ദേവൈഃ സാര്ധം വാക്യമ് അഥാബ്രവീത്
'അങ്ങനെ ആകട്ടെ' എന്ന് പിപ്പലാദനോട് പറഞ്ഞ്, മഹേശ്വരൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദേവാ അപി മുദാ യുക്താ നിര്ഭയാസ് തത്കൃതാദ് ഭയാത് ഇദമ് ഊചുഃ സര്വ ഏവ ദാധീചം ശിവസംനിധൌ
ആ സംഭവത്തിൽ നിന്നുള്ള ഭയം മാറി സന്തോഷത്തോടെ ദേവതകൾ ശിവന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ദധീചിയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
സുരാണാം യദ് അഭീഷ്ടം ച ത്വയാ കൃതമ് അസംശയമ് പാലിതാ ദേവദേവസ്യ ആജ്ഞാ ത്രൈലോക്യമണ്ഡനീ
ദേവന്മാർ ആഗ്രഹിച്ചതു നീ നിർവഹിച്ചു. ദേവദേവന്റെ ആജ്ഞയും, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ അലങ്കാരവും നീ പാലിച്ചു.
യാചിതം ച ത്വയാ പൂര്വം പരാര്ഥം നാത്മനേ ദ്വിജ തസ്മാദ് അന്യതമം ബ്രൂഹി കിംചിദ് ദാസ്യാമഹേ വയമ്
നീ മുമ്പ് അപേക്ഷിച്ചത് മറ്റുള്ളവരുടെ ഗുണത്തിനായിരുന്നല്ലാതെ നിന്റെതല്ല, ദ്വിജനേ. അതിനാൽ, വേറേതെങ്കിലും പറയു; അതു ഞങ്ങൾ നിനക്ക് നൽകാം.
പുനഃ പുനസ് തദ് ഏവോചുഃ സുരസംഘാ ദ്വിജോത്തമമ് കൃതാഞ്ജലിപുടഃ പൂര്വം നത്വാ ശംഭുസുരാന് ഇദമ് ഉവാച പിപ്പലാദശ് ച ഉമാം നത്വാ ച പിപ്പലാന്
പുനഃപുനഃ ദേവസംഘങ്ങൾ ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനോട് പറഞ്ഞു. അവൻ കയ്യുകൂപ്പി ആദ്യം ശംഭുവിനെയും ദേവന്മാരെയും നമസ്കരിച്ചു. പിന്നെ ഉമയെയും പിപ്പലന്മാരെയും നമസ്കരിച്ചു പിപ്പലാദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
പിതരൌ ദ്രഷ്ടുകാമോ ഽസ്മി സദാ മേ ശബ്ദഗോചരൌ തേ ധന്യാഃ പ്രാണിനോ ലോകേ മാതാപിത്രോര് വശേ സ്ഥിതാഃ
എനിക്ക് എപ്പോഴും മാതാപിതാക്കളെ കാണാനും അവരുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാനും ആഗ്രഹമുണ്ട്. ലോകത്തിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ കീഴിൽ കഴിയുന്ന ജീവികൾ ഭാഗ്യശാലികളാണ്.
ശുശ്രൂഷണപരാ നിത്യം തത്പാദാജ്ഞാപ്രതീക്ഷകാഃ ഇന്ദ്രിയാണി ശരീരം ച കുലം ശക്തിം ധിയം വപുഃ
എപ്പോഴും സേവനത്തിൽ മനസ്സോടെയും, അവരുടെ പാദങ്ങളിലേക്കുള്ള ആജ്ഞ കാത്ത്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ശരീരം, കുടുംബം, ശക്തി, ബുദ്ധി, സൗന്ദര്യം — എല്ലാം സമർപ്പിക്കണം.
പരിലഭ്യ തയോഃ കൃത്യേ കൃതകൃത്യോ ഭവേത് സ്വയമ് പശൂനാം പക്ഷിണാം ചാപി സുലഭം മാതൃദര്ശനമ്
അവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള കര്ത്തവ്യം നിറവേറ്റിയാൽ, മനുഷ്യൻ തൃപ്തനാകും; മൃഗങ്ങൾക്കും പക്ഷികൾക്കും അമ്മയെ കാണുന്നത് എളുപ്പമാണ്.
ദുര്ലഭം മമ തച് ചാപി പൃച്ഛേ പാപഫലം നു കിമ് ദുര്ലഭം ച തഥാ ചേത് സ്യാത് സര്വേഷാം യസ്യ കസ്യചിത്
എനിക്ക് മാത്രം അത് ദുർലഭമാണ് — ഇതെന്താണ് പാപഫലമോ? ഇത്രയും ദുർലഭമാണെങ്കിൽ, എല്ലാവർക്കും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ?
നോപപദ്യേത സുലഭം മത്തോ നാന്യോ ഽസ്തി പാപകൃത് തയോര് ദര്ശനമാത്രം ച യദി പ്രാപ്സ്യേ സുരോത്തമാഃ
എനിക്ക് അതു എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കില്ല; എന്നേക്കാൾ പാപം ചെയ്തവൻ ഇല്ല. ഞാൻ അവരെ ഒറ്റനോട്ടം കാണാൻ പോലും കഴിയുമെങ്കിൽ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ—
മനോവാക്കായകര്മഭ്യഃ ഫലം പ്രാപ്തം ഭവിഷ്യതി പിതരൌ യേ ന പശ്യന്തി സമുത്പന്നാ ന സംസൃതൌ തേഷാം മഹാപാതകാനാം കഃ സംഖ്യാം കര്തുമ് ഈശ്വരഃ
മനസ്സിലൂടെ, വാക്കിലൂടെ, ശരീരത്തിലൂടെ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളുടെ ഫലം ലഭിക്കും. ജനിച്ചിട്ടും മാതാപിതാക്കളെ ഈ ലോകത്ത് കാണാത്തവർ — അത്തരം വലിയ പാപികളുടെ എണ്ണം ആരാണ് എണ്ണാൻ കഴിയുക?
തദ് ഋഷേര് വചനം ശ്രുത്വാ മിഥഃ സംമന്ത്ര്യ തേ സുരാഃ വിമാനവരമ് ആരൂഢൌ പിതരൌ ദംപതീ ശുഭൌ
മഹർഷിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ദേവന്മാർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ചു; പിന്നെ, മനോഹരമായ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കയറി, പിതാവും മാതാവും — ആ ദമ്പതികൾ —
തവ സംദര്ശനാകാങ്ക്ഷൌ ദ്രക്ഷ്യസേ വാദ്യ നിശ്ചിതമ് വിഷാദം ലോഭമോഹൌ ച ത്യക്ത്വാ ചിത്തം ശമം നയ
നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരാണ് അവർ; നീ ഇന്ന് തന്നെ അവരെ കാണും എന്നത് ഉറപ്പാണ്. ദു:ഖവും, ലോഭവും, മോഹവും വിട്ട് മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കണം.
പശ്യ പശ്യേതി തം പ്രാഹുര് ദാധീചം സുരസത്തമാഃ വിമാനവരമ് ആരൂഢൌ സ്വര്ഗിണൌ സ്വര്ണഭൂഷണൌ
'നോക്കു, നോക്കു' എന്ന് ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠർ ദധീചിക്ക് പറഞ്ഞു; സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ്, ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കയറിയവരായിരുന്നു അവർ.
തവ സംദര്ശനാകാങ്ക്ഷൌ പിതരൌ ദംപതീ ശുഭൌ വീജ്യമാനൌ സുരസ്ത്രീഭിഃ സ്തൂയമാനൌ ച കിംനരൈഃ
നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച നിന്റെ പുണ്യവാനായ മാതാപിതാക്കൾ, ദിവ്യസ്ത്രീകൾ കാറ്റുവീശി, കിന്നരന്മാർ സ്തുതിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നതായിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ സ മാതാപിതരൌ നനാമ ശിവസംനിധൌ ഹര്ഷബാഷ്പാശ്രുനയനൌ സ കഥംചിദ് ഉവാച തൌ
മാതാപിതാക്കളെ കണ്ടപ്പോൾ, ശിവന്റെ സന്നിധിയിൽ തലവാഴ്ത്തി, സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീരോടെ, എങ്ങിനെയോ അവരോട് സംസാരിച്ചു.
താരയന്ത്യ് ഏവ പിതരാവ് അന്യേ പുത്രാഃ കുലോദ്വഹാഃ അഹം തു മാതുര് ഉദരേ കേവലം ഭേദകാരണമ് ഏവംഭൂതോ ഽപി തൌ മോഹാത് പശ്യേയമ് അതിദുര്മതിഃ
മറ്റു മക്കൾ കുടുംബത്തെ ഉയർത്തി മാതാപിതാക്കളെ രക്ഷിക്കുന്നു; പക്ഷേ ഞാൻ അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ വേദനയ്ക്ക് മാത്രം കാരണമായിരുന്നു. അങ്ങനെയെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ മോഹത്തിൽ ആകുന്നു, ഈ അജ്ഞാനത്തോടെയും അവരെ കാണുന്നു.
താവ് ആലോക്യ തതോ ദുഃഖാദ് വക്തും നൈവ ശശാക സഃ ദേവാശ് ച മാതാപിതരൌ പിപ്പലാദമ് അഥാബ്രുവന്
അവരെ കണ്ടപ്പോൾ, ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ നിന്നു; ദേവന്മാർ പിപ്പലാദന്റെ മാതാപിതാക്കളോട് പറഞ്ഞു.
ധന്യസ് ത്വം പുത്ര ലോകേഷു യസ്യ കീര്തിര് ഗതാ ദിവമ് സാക്ഷാത്കൃതസ് ത്വയാ ത്ര്യക്ഷോ ദേവാശ് ചാശ്വാസിതാസ് ത്വയാ ത്വയാ പുത്രേണ സല്ലോകാ ന ക്ഷീയന്തേ കദാചന
ലോകങ്ങളിൽ നീ ഭാഗ്യവാനാണ്, നിന്റെ കീർത്തി സ്വർഗ്ഗത്തേയും എത്തി. ശിവനെ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചവനാണ് നീ, ദേവന്മാർക്കും ആശ്വാസം നൽകിയവനാണ്. അങ്ങനെയുള്ള മകനാൽ കുടുംബം ഒരിക്കലും ക്ഷയിക്കില്ല.
പുഷ്പവൃഷ്ടിസ് തദാ സ്വര്ഗാത് പപാത തസ്യ മൂര്ധനി ജയശബ്ദഃ സുരൈര് ഉക്തഃ പ്രാദുര്ഭൂതോ മഹാമുനേ
അപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പൂക്കൾ അവന്റെ തലയിൽ വീണു; ദേവന്മാർ ജയഘോഷം നടത്തി, മഹർഷി അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ആശിഷം തു സുതേ ദത്ത്വാ ദധീചിഃ സഹ ഭാര്യയാ ശംഭും ഗങ്ഗാം സുരാന് നത്വാ പുത്രം വാക്യമ് അഥാബ്രവീത്
മകനോട് അനുഗ്രഹം നൽകി, ദധീചിയും ഭാര്യയും ചേർന്ന് ശംഭുവിനും ഗംഗയ്ക്കും ദേവന്മാർക്കും വന്ദനം ചെയ്ത്, മകനോട് പറഞ്ഞു.
പ്രാപ്യ ഭാര്യാം ശിവേ ഭക്തിം കുരു ഗങ്ഗാം ച സേവയ പുത്രാന് ഉത്പാദ്യ വിധിവദ് യജ്ഞാന് ഇഷ്ട്വാ സദക്ഷിണാന് കൃതകൃത്യസ് തതോ വത്സ ആക്രമസ്വ ചിരം ദിവമ്
ഭാര്യയെ പ്രാപിച്ചാൽ, ശിവഭക്തി പുലർത്തണം, ഗംഗയെ സേവിക്കണം. മക്കളെ വിധിപ്രകാരം ജനിപ്പിച്ച്, യജ്ഞങ്ങൾ ദാനസഹിതം നടത്തണം; അങ്ങനെ കര്ത്തവ്യം നിറവേറ്റിയ ശേഷം, കുഞ്ഞേ, നീ ദീർഘകാലം സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പ്രവേശിക്കണം.
കരോമ്യ് ഏവമ് ഇതി പ്രാഹ ദധീചിം പിപ്പലാശനഃ ദധീചിഃ പുത്രമ് ആശ്വാസ്യ ഭാര്യയാ ച പുനഃ പുനഃ
'അങ്ങനെ ചെയ്യും' എന്ന് പിപ്പലാദൻ ദധീചിയെ അറിയിച്ചു. ദധീചി, മകനെയും ഭാര്യയെയും വീണ്ടും വീണ്ടും ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അനുജ്ഞാതഃ സുരഗണൈഃ പുനഃ സ ദിവമ് ആക്രമത് ദേവാ അപ്യ് ഊചിരേ സര്വേ പിപ്പലാദം സസംഭ്രമാഃ
ദേവസംഘം അനുമതി നൽകിയതോടെ, അവൻ വീണ്ടും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് കയറി; എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭക്തിപൂർവ്വം പിപ്പലാദനോട് പറഞ്ഞു.