തീര്ഥാത് തു പിപ്പലാത് പൂര്വം യാവദ് യോജനസംഖ്യയാ പ്രാതിഷ്ഠദ് വഡവാരൂപാ കൃത്യാ സാ ഋഷിനിര്മിതാ
പിപ്പലാ തീർത്ഥത്തിൽ നിന്ന്, പിപ്പലാദനു മുമ്പിൽ, എത്ര യോജന ദൂരം വേണമെങ്കിലും, വഡവയുടെ രൂപത്തിൽ ആ കൃത്യ, ഋഷി സൃഷ്ടിച്ചവളായി, പുറപ്പെട്ടു.
തസ്യാം ജാതോ മഹാന് അഗ്നിര് ലോകസംഹരണക്ഷമഃ തം ദൃഷ്ട്വാ വിബുധാഃ സര്വേ ത്രസ്താഃ ശംഭുമ് ഉപാഗമന്
അവളിൽ നിന്ന് ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന മഹത്തായ അഗ്നി ഉദിച്ചു. അതു കണ്ട ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഭയപ്പെട്ടു ശംഭുവിനോടു സമീപിച്ചു.
ചക്രേശ്വരം പിപ്പലേശം പിപ്പലാദേന തോഷിതമ് സ്തുവന്തോ ഭീതമനസഃ ശംഭുമ് ഊചുര് ദിവൌകസഃ
ചക്രേശ്വരനും പിപ്പലേശനുമായ ശംഭുവിനെ, പിപ്പലാദനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച ദൈവത്തെ, ഭയപ്പെട്ട മനസ്സോടെ ദിവ്യവാസികൾ സ്തുതിച്ചു, ശംഭുവിനോട് പറഞ്ഞു.
രക്ഷസ്വ ശംഭോ കൃത്യാസ്മാന് ബാധതേ തദ്ഭവാനലഃ ശരണം ഭവ സര്വേശ ഭീതാനാമ് അഭയപ്രദ
ശംഭുവേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ! ആ കൃത്യ ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു, അവളുടെ അഗ്നി ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു. സർവ്വേശ്വരാ, ഭയപ്പെട്ടവർക്കു അഭയം നൽകുന്നവനേ, ഞങ്ങൾക്ക് ആശ്രയമായിരിക്കുക.
സര്വതഃ പരിഭൂതാനാമ് ആര്താനാം ശ്രാന്തചേതസാമ് സര്വേഷാമ് ഏവ ജന്തൂനാം ത്വമ് ഏവ ശരണം ശിവ
എല്ലാ അവമാനിതരായവർക്കും, കഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കും, മനസ്സിൽ ക്ഷീണിച്ചവർക്കും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും, ശിവനേ, നീയൊന്നാണ് ആശ്രയം.
ഋഷിണാഭ്യര്ഥിതാ കൃത്യാ ത്വച്ചക്ഷുര്വഹ്നിനിര്ഗതാ സാ ജിഘാംസതി ലോകാംസ് ത്രീംസ് ത്വം നസ് ത്രാതാ ന ചേതരഃ
ഋഷിയുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം, നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നു അഗ്നിയായി പുറത്ത് വന്ന കൃത്യ, മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ നീയല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല.
താന് അബ്രവീജ് ജഗന്നാഥോ യോജനാന്തര്നിവാസിനഃ ന ബാധതേ ത്വ് അസൌ കൃത്യാ തസ്മാദ് യൂയമ് അഹര്നിശമ് ഇഹൈവാസധ്വമ് അമരാസ് തസ്യാ വോ ന ഭയം ഭവേത്
അവിടെ ഒരു യോജന ദൂരത്ത് പാർക്കുന്ന ദേവന്മാരോടു ലോകനാഥൻ പറഞ്ഞു: ആ പ്രവർത്തി നിങ്ങളെ ബാധിക്കില്ല. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ ദൈവങ്ങൾ, രാത്രി പകലൊന്നുമില്ലാതെ ഇവിടെയേ ഇരിക്കണം. അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
പുനര് ഊചുഃ സുരേശാനം ത്വയാ ദത്തം ത്രിവിഷ്ടപമ് തത് ത്യക്ത്വാത്ര കഥം നാഥ വത്സ്യാമസ് ത്രിദശാര്ചിത
പിന്നീട് ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുക്കൾ ആ മഹാത്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: ഭഗവാനേ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് സ്വർഗം തന്നിട്ടുണ്ട്. ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന ആ ലോകം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ പാർക്കും?
ദേവാനാം വചനം ശ്രുത്വാ ശിവോ വാക്യമ് അഥാബ്രവീത്
ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ശിവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദേവോ ഽസൌ വിശ്വതശ്ചക്ഷുര് യോ ദേവോ വിശ്വതോമുഖഃ യോ രശ്മിഭിസ് തു ധമതേ നിത്യം യോ ജനകോ മതഃ
അവൻ തന്നെയാണ് സർവ്വദർശി ദേവൻ, എല്ലായിടത്തും മുഖമുള്ളവൻ, എപ്പോഴും കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നവൻ, സൃഷ്ടാവെന്നു കരുതപ്പെടുന്നവൻ.
സ സൂര്യ ഏക ഏവാത്ര സാക്ഷാദ് രൂപേണ സര്വദാ സ്ഥിതിം കരോതു തന്മൂര്തൌ ഭവിഷ്യന്ത്യ് അഖിലാഃ സ്ഥിതാഃ
ഇവിടെ അവൻ ഒരേയൊരു സൂര്യനാണ്, എപ്പോഴും വ്യക്തമായ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. അവന്റെ രൂപത്തിൽ എല്ലാവരും നിലകൊള്ളട്ടെ.
തഥേതി ശംഭുവചനാത് പാരിജാതതരോസ് തദാ ദേവാ ദിവാകരം ചക്രുസ് ത്വഷ്ടാ ഭാസ്കരമ് അബ്രവീത്
ശംഭുവിന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ദേവന്മാർ പാരിജാതവൃക്ഷത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യനെ സൃഷ്ടിച്ചു. ത്വഷ്ടാവ് ഭാസ്കരനോട് പറഞ്ഞു.
ഇഹൈവാസ്സ്വ ജഗത്സ്വാമിന് രക്ഷേമാന് വിബുധാന് സ്വയമ് സ്വാംശൈശ് ച വയമ് അപ്യ് അത്ര തിഷ്ഠാമഃ ശംഭുസംനിധൌ
ലോകനാഥാ, ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ, ദേവന്മാരെ നിങ്ങൾ തന്നെ രക്ഷിക്കൂ. ഞങ്ങൾക്കും ഞങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങളോടെ ശംഭുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇവിടെയിരിക്കും.
ചക്രേശ്വരസ്യ പരിതോ യാവദ് യോജനസംഖ്യയാ ഗങ്ഗായാ ഉഭയം തീരമ് ആസാദ്യാസന് സുരോത്തമാഃ
ചക്രധാരിയുടെ ചുറ്റും, യോജനങ്ങളുടെ അളവിൽ, ഗംഗയുടെ ഇരുവശത്തേക്കും ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ എത്തി ഇരുന്നു.
അങ്ഗുല്യര്ധാര്ധമാത്രം തു ഗങ്ഗാതീരം സമാശ്രിതാഃ തിസ്രഃ കോട്യസ് തഥാ പഞ്ച ശതാനി മുനിസത്തമ തീര്ഥാനാം തത്ര വ്യുഷ്ടിം ച കഃ ശൃണോതി ബ്രവീതി വാ
ഗംഗയുടെ തീരത്ത്, വിരലിന്റെ അരയളവിൽ, മൂന്നു കോടി അഞ്ചു നൂറ് തീർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, മഹർഷേ. അവയുടെ ക്രമം ആരാണ് വിശദമായി പറയാൻ കഴിയുക?
തതഃ സുരഗണാഃ സര്വേ വിനീതാഃ ശിവമ് അബ്രുവന്
അതിനുശേഷം എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും വിനയത്തോടെ ശിവനോടു പറഞ്ഞു.
പിപ്പലാദം സുരേശാന ശമം നയ ജഗന്മയ
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, സർവ്വലോക രൂപനേ, പിപ്പലാദനിൽ ശാന്തി വരുത്തണമേ.
ഓം ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ജഗന്നാഥഃ പിപ്പലാദമ് അവോചത
'ഓം' എന്ന് ഉച്ചരിച്ച് ലോകനാഥൻ പിപ്പലാദനോട് പറഞ്ഞു.
നാശിതേഷ്വ് അപി ദേവേഷു പിതാ തേ നാഗമിഷ്യതി ദത്താഃ പിത്രാ തവ പ്രാണാ ദേവാനാം കാര്യസിദ്ധയേ
ദേവന്മാർ നശിച്ചാലും, നിന്റെ അച്ഛൻ തിരികെ വരില്ല. ദേവന്മാരുടെ കാര്യസിദ്ധിക്ക് വേണ്ടി നിന്റെ ജീവൻ അച്ഛൻ തന്നു.
ദീനാര്തകരുണാബന്ധുഃ കോ ഹി താദൃഗ്ഭവേ ഭവേത് തഥാ യാതാ ദിവം താത തവ മാതാ പതിവ്രതാ
ദു:ഖിതർക്കും പീഡിതർക്കും അങ്ങനെയൊരു സ്നേഹിതൻ ആരാണ്? അങ്ങനെ, നിന്റെ ഭർത്തൃഭക്തയായ അമ്മ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു, മകനേ.
സമാ കാപ്യ് അത്ര മതയാ ലോപാമുദ്രാപ്യ് അരുന്ധതീ യദ് അസ്ഥിഭിഃ സുരാഃ സര്വേ ജയിനഃ സുഖിനഃ സദാ
ഇവിടെ, ഏതോ വിധത്തിൽ, ലോപാമുദ്രയും അരുന്ധതിയും തുല്യരാണ്; അവരുടെ അസ്ഥികൾകൊണ്ട് ദേവന്മാർ എപ്പോഴും ജയിക്കുകയും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തേനാവാപ്തം യശഃ സ്ഫീതം തവ മാത്രാക്ഷയം കൃതമ് ത്വയാ പുത്രേണ സര്വത്ര നാതഃ പരതരം കൃതമ്
ഇതുകൊണ്ട് നിന്റെ അമ്മയുടെ കീർത്തി വളരുകയും അക്ഷയം ആകുകയും ചെയ്തു; നീ മകനായി എല്ലായിടത്തും അതു സാധിച്ചു. അതിലധികം വലിയൊരു കാര്യം ഇല്ല.
ത്വത്പ്രതാപഭയാത് സ്വര്ഗാച് ച്യുതാംസ് ത്വം പാതുമ് അര്ഹസി കാംദിശീകാംസ് തവ ഭയാദ് അമരാംസ് ത്രാതുമ് അര്ഹസി നാര്തത്രാണാദ് അഭ്യധികം സുകൃതം ക്വാപി വിദ്യതേ
നിന്റെ ശക്തിയുടെ ഭയത്തിൽ സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തായ കാന്തിശികന്മാരെ നീ രക്ഷിക്കണം; ദേവന്മാരെയും നിന്റെ ഭയത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കണം. പീഡിതരെ രക്ഷിക്കുന്നതിൽക്കാൾ വലിയ ഒരു പുണ്യവും മറ്റൊന്നുമില്ല.
യാവദ് യശഃ സ്ഫുരതി ചാരു മനുഷ്യലോകേ അഹാനി താവന്തി ദിവം ഗതസ്യ ദിനേ ദിനേ വര്ഷസംഖ്യാ പരസ്മിംല് ലോകേ വാസോ ജായതേ നിര്വികാരഃ
നിന്റെ കീർത്തി മനുഷ്യലോകത്ത് എത്രനാൾ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അത്ര ദിവസങ്ങൾ, ഓരോ ദിവസവും, പരലോകത്ത് വർഷങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ നീ മാറ്റമില്ലാതെ താമസിക്കും.
മൃതാസ് ത ഏവാത്ര യശോ ന യേഷാമ് അന്ധാസ് ത ഏവ ശ്രുതവര്ജിതാ യേ യേ ദാനശീലാ ന നപുംസകാസ് തേ യേ ധര്മശീലാ ന ത ഏവ ശോച്യാഃ
ഇവിടെ പ്രശസ്തിയില്ലാത്തവരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചവരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്; പഠനം ഇല്ലാത്തവരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ കുരുടന്മാർ. ദാനശീലമുള്ളവർക്ക് അശക്തതയില്ല, ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരെ ആരും കരുണിക്കേണ്ടതില്ല.
ഭാഷിതം ദേവദേവസ്യ ശ്രുത്വാ ശാന്തോ ഽഭവന് മുനിഃ കൃതാഞ്ജലിപുടോ ഭൂത്വാ നത്വാ നാഥമ് അഥാബ്രവീത്
ദേവദേവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ആ മുനി മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ കയ്യുകൂപ്പി, ഗുരുവിനെ നമസ്കരിച്ചു, പിന്നെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
വാഗ്ഭിര് മനോഭിഃ കൃതിഭിഃ കദാചിന് മമോപകുര്വന്തി ഹിതേ രതാ യേ തേഭ്യോ ഹിതാര്ഥം ത്വ് ഇഹ ചാപരേഷാം സോമം നമസ്യാമി സുരാദിപൂജ്യമ്
എനിക്ക് വാക്കുകളും ചിന്തകളും പ്രവർത്തികളും കൊണ്ട് എപ്പോഴെങ്കിലും സഹായം ചെയ്തവരും എന്റെ ക്ഷേമത്തിൽ മനസ്സോടെ ഉള്ളവർക്കും, അവരുടെ ഗുണത്തിനും മറ്റുള്ളവർക്കും വേണ്ടി ദേവന്മാർക്കും ആദരിക്കപ്പെടുന്ന സോമനെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
സംരക്ഷിതോ യൈര് അഭിവര്ധിതശ് ച സമാനഗോത്രശ് ച സമാനധര്മാ തേഷാമ് അഭീഷ്ടാനി ശിവഃ കരോതു ബാലേന്ദുമൌലിം പ്രണതോ ഽസ്മി നിത്യമ്
എന്നെ സംരക്ഷിച്ചും വളർത്തിയുമുള്ളവർക്കും, എന്റെ കുടുംബവും ധർമ്മവും പങ്കിടുന്നവർക്കും, അവരുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ചന്ദ്രക്കല അണിഞ്ഞ ശിവൻ പൂർത്തിയാക്കട്ടെ. ഞാൻ അവനോട് എപ്പോഴും നമസ്കരിക്കുന്നു.
യൈര് അഹം വര്ധിതോ നിത്യം മാതൃവത് പിതൃവത് പ്രഭോ തന്നാമ്നാ ജായതാം തീര്ഥം ദേവദേവ ജഗത്ത്രയേ
പ്രഭോ, അമ്മയെയും അച്ഛനെയും പോലെ എന്നെ എന്നും വളർത്തിയവരുടെ പേരിൽ, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഒരു തീർത്ഥം ജനിക്കട്ടെ.
യശസ് തു തേഷാം ഭവിതാ തേഭ്യോ ഽഹമ് അനൃണസ് തതഃ യാനി ക്ഷേത്രാണി ദേവാനാം യാനി തീര്ഥാനി ഭൂതലേ
അവരുടെ കീർത്തി നിലനിൽക്കും, അതിലൂടെ ഞാൻ അവരോട് കടമില്ലാത്തവനാകും. ഭൂമിയിൽ ദേവന്മാരുടെ എല്ലാ കൃഷിഭൂമികളും തീർത്ഥങ്ങളും