തസ്മാന് മേ ദേഹി സാമര്ഥ്യം നാശയേയം സുരാന് യഥാ അവധ്യസേവ്യസ് ത്രൈലോക്യേ ത്വമ് ഏവ ശശിശേഖര
അതുകൊണ്ട്, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും അവധ്യനും അപരാജിതനുമായ ശശിശേഖരാ, നീപോലെ ദേവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ എന്നെ ശക്തിയുള്ളവനാക്കണമേ.
തൃതീയം നയനം ദ്രഷ്ടും യദി ശക്നോഷി മേ ഽനഘ തതഃ സമര്ഥോ ഭവിതാ ദേവാംശ് ഛേദയിതും ഭവാന്
പാപമില്ലാത്തവനേ, നീ എന്റെ മൂന്നാമത്തെ കണ്ണ് കാണാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, അപ്പോൾ ദേവന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ നീശക്തനായിരിക്കും.
തതോ ദ്രഷ്ടും മനശ് ചക്രേ തൃതീയം ലോചനം വിഭോഃ ന ശശാക തദോവാച ന ശക്തോ ഽസ്മീതി ശംകരമ്
അപ്പോൾ അവൻ ഭഗവാന്റെ മൂന്നാമത്തെ കണ്ണ് കാണാൻ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ, അതിന് കഴിയാതെ, ശങ്കരനോടു "എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല" എന്നു പറഞ്ഞു.
കിംചിത് കുരു തപോ ബാല യദാ ദ്രക്ഷ്യസി ലോചനമ് തൃതീയം ത്വം തദാഭീഷ്ടം പ്രാപ്സ്യസേ നാത്ര സംശയഃ
"കുഞ്ഞേ, കുറെ തപസ്സു ചെയ്യു. നീ മൂന്നാമത്തെ കണ്ണ് കാണുമ്പോൾ, നിന്റെ ആഗ്രഹം നിർവഹിക്കപ്പെടും. ഇതിൽ സംശയമില്ല."
ഏതച് ഛ്രുത്വേശാനവാക്യം തപസേ കൃതനിശ്ചയഃ ദധീചിസൂനുര് ധര്മാത്മാ തത്രൈവ ബഹുലാഃ സമാഃ
ഈശാനന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ ദധീചിയുടെ മകൻ തപസ്സിന് ഉറച്ച മനസ്സോടെ അവിടെ തന്നെ വർഷങ്ങളോളം തുടര്ന്നു.
ശിവധ്യാനൈകനിരതോ ബാലോ ഽപി ബലവാന് ഇവ പ്രത്യഹം പ്രാതര് ഉത്ഥായ സ്നാത്വാ നത്വാ ഗുരൂന് ക്രമാത്
കുഞ്ഞായിരുന്നിട്ടും ശിവധ്യാനത്തിൽ മാത്രം ലയിച്ചവനായി, അവൻ ശക്തനായവനായി. ഓരോ ദിവസവും പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ്, കുളിച്ച്, ഗുരുക്കന്മാരെ അനുക്രമം വണങ്ങി.
സുഖാസീനോ മനഃ കൃത്വാ സുഷുമ്നായാമ് അനന്യധീഃ ഹസ്തസ്വസ്തികമ് ആരോപ്യ നാഭൌ വിസ്മൃതസംസൃതിഃ
സുഖമായി ഇരുന്ന്, മനസ്സിനെ സുഷുമ്നയിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, കൈകൾ സ്വസ്തികമുദ്രയിൽ നാഭിയിൽ വച്ച്, ജനനമരണചക്രം മറന്നവനായി.
സ്ഥാനാത് സ്ഥാനാന്തരോത്കര്ഷാന് വിദധ്യൌ ശാംഭവം മഹഃ ദദര്ശ ചക്ഷുര് ദേവസ്യ തൃതീയം പിപ്പലാശനഃ കൃതാഞ്ജലിപുടോ ഭൂത്വാ വിനീത ഇദമ് അബ്രവീത്
സ്ഥിതിയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു നിലയിലേക്ക് ഉയർന്ന്, ശംഭുവിന്റെ പരമോന്നത മഹത്വം ധ്യാനിച്ചു. പിപ്പലാദൻ ഭഗവാന്റെ മൂന്നാമത്തെ കണ്ണ് കണ്ടു, കൈകൾ കൂപ്പി വിനയത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ശംഭുനാ ദേവദേവേന വരോ ദത്തഃ പുരാ മമ താര്തീയചക്ഷുഷോ ജ്യോതിര് യദാ പശ്യസി തത്ക്ഷണാത്
ദേവദേവനായ ശംഭു എന്നെ ഒരു കാലത്ത് അനുഗ്രഹം നൽകി: നീ മൂന്നാമത്തെ കണ്ണിന്റെ പ്രകാശം കാണുന്ന സമയത്ത്, അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അതേ നിമിഷം—
സര്വം തേ പ്രാര്ഥിതം സിധ്യേദ് ഇത്യ് ആഹ ത്രിദശേശ്വരഃ തസ്മാദ് രിപുവിനാശായ ഹേതുഭൂതാം പ്രയച്ഛ മേ
നിന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറും എന്നു അമരന്മാരുടെ ഇശ്വരൻ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട്, എന്റെ ശത്രുക്കളുടെ നാശത്തിന് കാരണമാകുന്നതെന്തോ, അത് എനിക്ക് നൽകണം.
തദൈവ പിപ്പലാഃ പ്രോചുര് വഡവാപി മഹാദ്യുതേ മാതാ തവ പ്രാതിഥേയീ വദന്ത്യ് ഏവം ദിവം ഗതാ
അപ്പോൾ പിപ്പലാ മരങ്ങളും മഹാ പ്രകാശമുള്ള വഡവയും പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ അമ്മ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോയവൾ, ഇതെല്ലാം നിനക്കായി മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞിരുന്നു.'
പരാഭിദ്രോഹനിരതാ വിസ്മൃതാത്മഹിതാ നരാഃ ഇതസ് തതോ ഭ്രാന്തചിത്താഃ പതന്തി നരകാവടേ
മറ്റുള്ളവരെ ദോഷപ്പെടുത്തുന്നതിൽ മുഴുകി, സ്വന്തം നന്മ മറന്ന മനുഷ്യർ, മനസ്സിൽ ആശയക്കുഴപ്പംകൊണ്ട് ഇവിടെ അങ്ങോട്ട് അലഞ്ഞുനടന്ന്, നരകത്തിന്റെ വാതിലിലേക്ക് വീഴുന്നു.
തന് മാതൃവചനം ശ്രുത്വാ കുപിതഃ പിപ്പലാശനഃ അഭിമാനേ ജ്വലത്യ് അന്തഃ സാധുവാദോ നിരര്ഥകഃ
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പിപ്പലാദന് കോപം വന്നു; അഹങ്കാരം ഉള്ളിൽ കത്തിയപ്പോൾ, സന്മാർഗ്ഗികളുടെ പ്രശംസ പോലും അവനു അർത്ഥശൂന്യമായി.
ദേഹി ദേഹീതി തം പ്രാഹ കൃത്യാ നേത്രവിനിര്ഗതാ വഡവേതി സ്മരന് വിപ്രഃ കൃത്യാപി വഡവാകൃതിഃ
അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്ന കൃത്യ എന്ന ദുഷ്ടാത്മാവ്, 'എനിക്ക് തരൂ, തരൂ' എന്നു പറഞ്ഞു. വഡവയെ ഓർത്ത്, ആ ഋഷി മറുപടി പറഞ്ഞു; അപ്പോൾ ആ കൃത്യയും വഡവയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
സര്വസത്ത്വവിനാശായ പ്രഭൂതാനലഗര്ഭിണീ ഗഭസ്തിനീ ബാലഗര്ഭാ യാ മാതാ പിപ്പലാശിനഃ
എല്ലാ ജീവികളെയും നശിപ്പിക്കാൻ, അവൾ ശക്തമായ അഗ്നിയെ ഗർഭത്തിൽ ധരിച്ചു; പ്രകാശമുള്ളതും, കുഞ്ഞിനെ ഗർഭത്തിൽ വച്ചതുമായ പിപ്പലാദന്റെ അമ്മയായിരുന്നു അവൾ.
തദ്ധ്യാനയോഗാത് തു ജാതാ കൃത്യാ സാനലഗര്ഭിണീ ഉത്പന്നാ സാ മഹാരൌദ്രാ മൃത്യുജിഹ്വേവ ഭീഷണാ
ധ്യാനവും യോഗവും കൊണ്ടാണ് ആ കൃത്യ, അഗ്നിയെ ഗർഭത്തിൽ വച്ചവളായി ജനിച്ചത്. അവൾ ഭയാനകവും ക്രൂരവുമായ രൂപത്തിൽ, മരണത്തിന്റെ നാവുപോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അവോചത് പിപ്പലാദം തം കിം കൃത്യം മേ വദസ്വ തത് പിപ്പലാദോ ഽപി താം പ്രാഹ ദേവാന് ഖാദ രിപൂന് മമ
അവൾ പിപ്പലാദനോട് ചോദിച്ചു: 'എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം?' പിപ്പലാദൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരെ, എന്റെ ശത്രുക്കളെ തിന്നുക.'
ജഗ്രാഹ സാ തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ പിപ്പലാദം പുരസ്ഥിതമ് സ പ്രാഹ കിമ് ഇദം കൃത്യേ സാ ചാപ്യ് ആഹ ത്വയോദിതമ്
'ശരി' എന്നു പറഞ്ഞ്, അവൾ മുന്നിൽ നിന്ന പിപ്പലാദനെ പിടിച്ചു. പിപ്പലാദൻ ചോദിച്ചു: 'കൃത്യേ, ഇതെന്താണ്?' അവൾ പറഞ്ഞു: 'നീ കല്പിച്ചതുപോലെയാണ്.'
ദേവൈശ് ച നിര്മിതം ദേഹം തതോ ഭീതഃ ശിവം യയൌ തുഷ്ടാവ ദേവം സ മുനിഃ കൃത്യാം പ്രാഹ തദാ ശിവഃ
ദേവന്മാർ അവൾക്കായി ഒരു ശരീരം സൃഷ്ടിച്ചു; ഭയപ്പെട്ട പിപ്പലാദൻ ശിവനോടു പോയി, ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു. അപ്പോൾ ശിവൻ ആ കൃത്യയോട് സംസാരിച്ചു.
യോജനാന്തഃസ്ഥിതാഞ് ജീവാന് ന ഗൃഹാണ മദാജ്ഞയാ തസ്മാദ് യാഹി തതോ ദൂരം കൃത്യേ കൃത്യം തതഃ കുരു
എന്റെ കല്പനപ്രകാരം, ഒരു യോജന ദൂരത്തുള്ള ജീവികളെ നീ പിടിക്കരുത്. അതുകൊണ്ട്, കൃത്യേ, നീ അകലെ പോയി, അവിടെ നിന്റെ ജോലി ചെയ്യുക.
തീര്ഥാത് തു പിപ്പലാത് പൂര്വം യാവദ് യോജനസംഖ്യയാ പ്രാതിഷ്ഠദ് വഡവാരൂപാ കൃത്യാ സാ ഋഷിനിര്മിതാ
പിപ്പലാ തീർത്ഥത്തിൽ നിന്ന്, പിപ്പലാദനു മുമ്പിൽ, എത്ര യോജന ദൂരം വേണമെങ്കിലും, വഡവയുടെ രൂപത്തിൽ ആ കൃത്യ, ഋഷി സൃഷ്ടിച്ചവളായി, പുറപ്പെട്ടു.
തസ്യാം ജാതോ മഹാന് അഗ്നിര് ലോകസംഹരണക്ഷമഃ തം ദൃഷ്ട്വാ വിബുധാഃ സര്വേ ത്രസ്താഃ ശംഭുമ് ഉപാഗമന്
അവളിൽ നിന്ന് ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന മഹത്തായ അഗ്നി ഉദിച്ചു. അതു കണ്ട ദേവന്മാർ എല്ലാവരും ഭയപ്പെട്ടു ശംഭുവിനോടു സമീപിച്ചു.
ചക്രേശ്വരം പിപ്പലേശം പിപ്പലാദേന തോഷിതമ് സ്തുവന്തോ ഭീതമനസഃ ശംഭുമ് ഊചുര് ദിവൌകസഃ
ചക്രേശ്വരനും പിപ്പലേശനുമായ ശംഭുവിനെ, പിപ്പലാദനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച ദൈവത്തെ, ഭയപ്പെട്ട മനസ്സോടെ ദിവ്യവാസികൾ സ്തുതിച്ചു, ശംഭുവിനോട് പറഞ്ഞു.
രക്ഷസ്വ ശംഭോ കൃത്യാസ്മാന് ബാധതേ തദ്ഭവാനലഃ ശരണം ഭവ സര്വേശ ഭീതാനാമ് അഭയപ്രദ
ശംഭുവേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കൂ! ആ കൃത്യ ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു, അവളുടെ അഗ്നി ഭീഷണി ഉയർത്തുന്നു. സർവ്വേശ്വരാ, ഭയപ്പെട്ടവർക്കു അഭയം നൽകുന്നവനേ, ഞങ്ങൾക്ക് ആശ്രയമായിരിക്കുക.
സര്വതഃ പരിഭൂതാനാമ് ആര്താനാം ശ്രാന്തചേതസാമ് സര്വേഷാമ് ഏവ ജന്തൂനാം ത്വമ് ഏവ ശരണം ശിവ
എല്ലാ അവമാനിതരായവർക്കും, കഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കും, മനസ്സിൽ ക്ഷീണിച്ചവർക്കും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും, ശിവനേ, നീയൊന്നാണ് ആശ്രയം.
ഋഷിണാഭ്യര്ഥിതാ കൃത്യാ ത്വച്ചക്ഷുര്വഹ്നിനിര്ഗതാ സാ ജിഘാംസതി ലോകാംസ് ത്രീംസ് ത്വം നസ് ത്രാതാ ന ചേതരഃ
ഋഷിയുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം, നിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നു അഗ്നിയായി പുറത്ത് വന്ന കൃത്യ, മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ നീയല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല.
താന് അബ്രവീജ് ജഗന്നാഥോ യോജനാന്തര്നിവാസിനഃ ന ബാധതേ ത്വ് അസൌ കൃത്യാ തസ്മാദ് യൂയമ് അഹര്നിശമ് ഇഹൈവാസധ്വമ് അമരാസ് തസ്യാ വോ ന ഭയം ഭവേത്
അവിടെ ഒരു യോജന ദൂരത്ത് പാർക്കുന്ന ദേവന്മാരോടു ലോകനാഥൻ പറഞ്ഞു: ആ പ്രവർത്തി നിങ്ങളെ ബാധിക്കില്ല. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ ദൈവങ്ങൾ, രാത്രി പകലൊന്നുമില്ലാതെ ഇവിടെയേ ഇരിക്കണം. അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
പുനര് ഊചുഃ സുരേശാനം ത്വയാ ദത്തം ത്രിവിഷ്ടപമ് തത് ത്യക്ത്വാത്ര കഥം നാഥ വത്സ്യാമസ് ത്രിദശാര്ചിത
പിന്നീട് ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുക്കൾ ആ മഹാത്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: ഭഗവാനേ, നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് സ്വർഗം തന്നിട്ടുണ്ട്. ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന ആ ലോകം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ പാർക്കും?
ദേവാനാം വചനം ശ്രുത്വാ ശിവോ വാക്യമ് അഥാബ്രവീത്
ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ശിവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദേവോ ഽസൌ വിശ്വതശ്ചക്ഷുര് യോ ദേവോ വിശ്വതോമുഖഃ യോ രശ്മിഭിസ് തു ധമതേ നിത്യം യോ ജനകോ മതഃ
അവൻ തന്നെയാണ് സർവ്വദർശി ദേവൻ, എല്ലായിടത്തും മുഖമുള്ളവൻ, എപ്പോഴും കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നവൻ, സൃഷ്ടാവെന്നു കരുതപ്പെടുന്നവൻ.