തതശ് ച കുപിതോ മൃത്യുഃ പ്രായാച് ഛ്വേതഗൃഹം സ്വയമ് ബഹിഃസ്ഥിതാംസ് തദാ പശ്യന് മൃത്യുര് ദൂതാന് ഭയാര്ദിതാന് പ്രോവാച കിമ് ഇദം ദൂതാ മൃത്യുമ് ഊചുശ് ച ദൂതകാഃ
അപ്പോൾ കോപത്തോടെ മരണൻ സ്വയം ശ്വേതന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി; പുറത്തു നിന്ന ഭയത്താൽ വിറയുന്ന ദൂതന്മാരെ കണ്ടു, മരണൻ ചോദിച്ചു: 'എന്താണ് ഇത് ദൂതന്മാരേ?' ദൂതന്മാർ മരണനോട് പറഞ്ഞു.
ശിവേന രക്ഷിതം ശ്വേതം വയം നോ വീക്ഷിതും ക്ഷമാഃ യേഷാം പ്രസന്നോ ഗിരിശസ് തേഷാം കാ നാമ ഭീതയഃ
'ശിവൻ ശ്വേതനെ രക്ഷിക്കുന്നു—ഞങ്ങൾ അവനെ നോക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല. ഗിരിശൻ ദയയോടെ നോക്കുന്നവർക്കു ഭയമൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല.'
പാശപാണിസ് തദാ മൃത്യുഃ പ്രാവിശദ് യത്ര സ ദ്വിജഃ നാസൌ വിപ്രോ വിജാനാതി മൃത്യും വാ യമകിംകരാന്
അപ്പോൾ പാശം കൈവശം വെച്ച മരണൻ ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ അടുത്ത് കയറി; പക്ഷേ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ മരണനെയും യമദൂതന്മാരെയും കണ്ടില്ല.
ശിവം പൂജയതേ ഭക്ത്യാ ശ്വേതസ്യ തു സമീപതഃ മൃത്യും പാശധരം ദൃഷ്ട്വാ ദണ്ഡീ പ്രോവാച വിസ്മിതഃ
ശ്വേതൻ ഭക്തിയോടെ ശിവനെ പൂജിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ അടുത്ത്, പാശം പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മരണനെ കണ്ട സന്ന്യാസി അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു.
കിമ് അത്ര വീക്ഷസേ മൃത്യോ ദണ്ഡിനം മൃത്യുര് അബ്രവീത്
ഇവിടെ നീ എന്തിനാണ് നോക്കുന്നത്, മരണമേ, ദണ്ഡം കൈവശമുള്ളവനെ നോക്കിയതെന്ത്? അപ്പോൾ മരണം പറഞ്ഞു:
ശ്വേതം നേതുമ് ഇഹായാതസ് തസ്മാദ് വീക്ഷേ ദ്വിജോത്തമമ്
ശ്വേതനെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഞാൻ ഇവിടെ വന്നതാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഈ മഹാനായ ദ്വിജനെ നോക്കുന്നത്.
ത്വം ഗച്ഛേത്യ് അബ്രവീദ് ദണ്ഡീ മൃത്യുഃ പാശാന് അഥാക്ഷിപത് ശ്വേതായ മുനിശാര്ദൂല തതോ ദണ്ഡീ ചുകോപ ഹ
ദണ്ഡിയൻ പറഞ്ഞു: 'നീ പോകൂ.' അപ്പോൾ മരണം തന്റെ പാശം ശ്വേതനിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. അതു കണ്ട ദണ്ഡിയൻ അതീവ കോപിച്ചു.
ശിവദത്തേന ദണ്ഡേന ദണ്ഡീ മൃത്യുമ് അതാഡയത് തതഃ പാശധരോ മൃത്യുഃ പപാത ധരണീതലേ
ശിവൻ നൽകിയ ദണ്ഡം കൊണ്ടു ദണ്ഡിയൻ മരണത്തെ അടിച്ചു. അപ്പോൾ പാശം കൈവശമുള്ള മരണം നിലത്ത് വീണു.
തതസ് തേ സത്വരം ദൂതാ ഹതം മൃത്യുമ് അവേക്ഷ്യ ച യമായ സര്വമ് അവദന് വധം മൃത്യോസ് തു ദണ്ഡിനാ
അതിനുശേഷം ദൂതന്മാർ ഉടൻ തന്നെ മരണൻ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ടു, യമനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു: ദണ്ഡിയൻ മരണനെ കൊല്ലുകയുണ്ടായി എന്ന്.
തതശ് ച കുപിതോ ധര്മോ യമോ മഹിഷവാഹനഃ ചിത്രഗുപ്തം ബഹുബലം യമദണ്ഡം ച രക്ഷകമ്
അതിനുശേഷം ധർമ്മനായ യമൻ, മഹിഷം കയറുന്നവൻ, കോപിച്ചു. ചിത്രഗുപ്തനും ശക്തരായ അനുചിതന്മാരെയും യമദണ്ഡത്തെയും രക്ഷകരെയും വിളിച്ചു.
മഹിഷം ഭൂതവേതാലാന് ആധിവ്യാധീംസ് തഥൈവ ച അക്ഷിരോഗാന് കുക്ഷിരോഗാന് കര്ണശൂലം തഥൈവ ച
അവൻ മഹിഷത്തെയും, ഭൂതങ്ങളെയും, വെതാലങ്ങളെയും, വ്യാധികളെയും, കണ്ണ് രോഗങ്ങളെയും, വയറു രോഗങ്ങളെയും, ചെവി വേദനയെയും വിളിച്ചു.
ജ്വരം ച ത്രിവിധം പാപം നരകാണി പൃഥക് പൃഥക് ത്വരന്താമ് ഇതി താന് ഉക്ത്വാ ജഗാമ ത്വരിതോ യമഃ
മൂന്നു തരത്തിലുള്ള ജ്വരത്തെയും, പാപങ്ങളെയും, വിവിധ നരകങ്ങളെയും വിളിച്ചു: 'വേഗത്തിൽ പോകട്ടെ' എന്ന് അവരെ പറഞ്ഞ്, യമൻ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
ഏതൈര് അന്യൈഃ പരിവൃതോ യത്ര ശ്വേതോ ദ്വിജോത്തമഃ തമ് ആയാന്തം യമം ദൃഷ്ട്വാ നന്ദീ പ്രോവാച സായുധഃ
ഇവരെയും മറ്റു പലരെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി, യമൻ ശ്വേതൻ ഇരുന്നിടത്തേക്ക് ചെന്നു. അപ്പോൾ യമൻ വരുന്നത് കണ്ടു ആയുധധാരിയായ നന്ദി പറഞ്ഞു.
വിനായകം തഥാ സ്കന്ദം ഭൂതനാഥം തു ദണ്ഡിനമ് തത്ര തദ് യുദ്ധമ് അഭവത് സര്വലോകഭയാവഹമ്
വിനായകനും, സ്കന്ദനും, ഭൂതനാഥനും, ദണ്ഡിയനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു യുദ്ധം ഉണ്ടായി.
കാര്ത്തികേയഃ സ്വയം ശക്ത്യാ ബിഭേദ യമകിംകരാന് ദക്ഷിണാശാപതിം ചാപി നിജഘാന ബലാന്വിതമ്
കാർത്തികേയൻ തന്നെ തന്റെ ശക്തിയാൽ യമന്റെ അനുചിതന്മാരെ തകർത്തു. ദക്ഷിണ ദിക്കിന്റെ അധിപനെയും, ശക്തിയുള്ളവനെയും, അവൻ സംഹരിച്ചു.
ഹതാവശിഷ്ടാ യാമ്യാസ് തേ ആദിത്യായ ന്യവേദയന് ആദിത്യോ ഽപി സുരൈഃ സാര്ധം ശ്രുത്വാ തന് മഹദ് അദ്ഭുതമ്
കൊല്ലപ്പെട്ടവരിൽ ശേഷിച്ച യമന്റെ അനുചിതന്മാർ ആദിത്യനോട് വിവരം അറിയിച്ചു. ആദിത്യനും ദേവന്മാരോടൊപ്പം ആ അത്ഭുതകരമായ സംഭവം കേട്ടു.
ലോകപാലൈര് അനുവൃതോ മമാന്തികമ് ഉപാഗമത് അഹം വിഷ്ണുശ് ച ഭഗവാന് ഇന്ദ്രോ ഽഗ്നിര് വരുണസ് തഥാ
ലോകപാലന്മാരെ കൂട്ടി, ഞങ്ങളൊക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു; ഞാനും, മഹാവിഷ്ണുവും, ഇന്ദ്രനും, അഗ്നിയും, വരുണനും കൂടി,
ചന്ദ്രാദിത്യാവ് അശ്വിനൌ ച ലോകപാലാ മരുദ്ഗണാഃ ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ വയം യാതാ യമാന്തികമ്
ചന്ദ്രനും, സൂര്യനും, അശ്വിനികളും, ലോകപാലന്മാരും, മരുത്ഗണങ്ങളും, ഇവരും മറ്റു അനേകരും, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും യമന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
മൃത ആസ്തേ ദക്ഷിണേശോ ഗങ്ഗാതീരേ ബലാന്വിതഃ സമുദ്രാശ് ച നദാ നാഗാ നാനാഭൂതാന്യ് അനേകശഃ
ദക്ഷിണ ദിക്കിന്റെ അധിപൻ ശക്തിയോടെ ഗംഗയുടെ തീരത്ത് മരിച്ചുകിടക്കുന്നു; സമുദ്രങ്ങളും, നദികളും, നാഗങ്ങളും, അനേകം ജീവികളും അവിടെ ഉണ്ട്.
തത്രാജഗ്മുഃ സുരേശാനം ദ്രഷ്ടും വൈവസ്വതം യമമ് തം ദൃഷ്ട്വാ ഹതസൈന്യം ച യമം ദേവാ ഭയാര്ദിതാഃ കൃതാഞ്ജലിപുടാഃ ശംഭുമ് ഊചുഃ സര്വേ പുനഃ പുനഃ
അവിടെ ദേവാധിപന്മാർ വൈവസ്വതനായ യമനെ കാണാൻ എത്തിയപ്പോൾ, യമനും അവന്റെ സൈന്യവും കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ട ദേവന്മാർ ഭയത്തോടെ കയ്യുയർത്തി ശംഭുവിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഭക്തിപ്രിയത്വം തേ നിത്യം ദുഷ്ടഹന്തൃത്വമ് ഏവ ച ആദികര്തര് നമസ് തുഭ്യം നീലകണ്ഠ നമോ ഽസ്തു തേ ബ്രഹ്മപ്രിയ നമസ് തേ ഽസ്തു ദേവപ്രിയ നമോ ഽസ്തു തേ
നിന്റെ ഭക്തരെ സ്നേഹിക്കുന്നവനും, ദുഷ്ടരെ സംഹരിക്കുന്നവനും, ആദികർത്താവായവനേ, നമസ്കാരം. നീലകണ്ഠനേ, നമസ്കാരം. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രിയനേ, നമസ്കാരം. ദേവന്മാരുടെ പ്രിയനേ, നമസ്കാരം.
ശ്വേതം ദ്വിജം ഭക്തമ് അനായുഷം തേ നേതും യമാദിഃ സകലോ ഽസമര്ഥഃ സംതോഷമ് ആപ്താഃ പരമം സമീക്ഷ്യ ഭക്തപ്രിയത്വം ത്വയി നാഥ സത്യമ്
നിന്റെ ഭക്തനായ ശ്വേതൻ, ദ്വിജൻ, ആയുസ്സില്ലാതായവനെ കൊണ്ടുപോകാൻ യമനും മറ്റുള്ളവരും അശക്തരായി. നിന്റെ പരമാനന്ദവും, ഭക്തപ്രിയത്വവും കണ്ടു, നാഥാ, നീ സത്യമാണെന്ന് എല്ലാവരും മനസ്സിലാക്കി.
യേ ത്വാം പ്രപന്നാഃ ശരണം കൃപാലും നാലം കൃതാന്തോ ഽപ്യ് അനുവീക്ഷിതും താന് ഏവം വിദിത്വാ ശിവ ഏവ സര്വേ ത്വാമ് ഏവ ഭക്ത്യാ പരയാ ഭജന്തേ
കരുണാമയനായോനാഥനേ, നിന്നിൽ അഭയം തേടിയവരെ പോലും മരണൻ നോക്കാൻ പോലും ധൈര്യമില്ല. ഈ സത്യം അറിഞ്ഞ്, ശിവനേ, എല്ലാവരും പരമഭക്തിയോടെ നിന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നു.
ത്വമ് ഏവ ജഗതാം നാഥ കിം ന സ്മരസി ശംകര ത്വാം വിനാ കഃ സമര്ഥോ ഽത്ര വ്യവസ്ഥാം കര്തുമ് ഈശ്വരഃ
ലോകങ്ങളുടെ ഏകാധിപതിയായോ ശംകരാ, നീ മറന്നോ? നിന്നില്ലാതെ, ഈ ലോകത്തിൽ ക്രമം സ്ഥാപിക്കാൻ മറ്റാര്ക്കും കഴിയുമോ, പ്രഭുവേ?
ഏവം തു സ്തുവതാം തേഷാം പുരസ്താദ് അഭവച് ഛിവഃ കിം ദദാമീതി താന് ആഹ ഇദമ് ഊചുഃ സുരാ അപി
അവരിങ്ങനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ശിവൻ അവർക്കു മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷനായി, 'എന്ത് തരണമെന്നു പറയൂ' എന്ന് ചോദിച്ചു. ദേവന്മാരും അപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അയം വൈവസ്വതോ ധര്മോ നിയന്താ സര്വദേഹിനാമ് ധര്മാധര്മവ്യവസ്ഥായാം സ്ഥാപിതോ ലോകപാലകഃ
ഈ വൈവസ്വതധർമ്മം എല്ലാ ജീവികൾക്കും നിയന്ത്രകനാണ്; ധർമ്മവും അധർമ്മവും നിലനിർത്താൻ ലോകപാലകനായി അവൻ നിയമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
നായം വധമ് അവാപ്നോതി നാപരാധീ ന പാപകൃത് വിനാ തേന ജഗദ്ധാതുര് നൈവ കിംചിദ് ഭവിഷ്യതി
അവൻ മരണത്തിന് ഇരയാകുന്നവനല്ല, കുറ്റക്കാരനോ പാപിയോ അല്ല; അവനില്ലാതെ, ലോകസ്രഷ്ടാവിനും ഒന്നും സൃഷ്ടിക്കാനാവില്ല.
തസ്മാജ് ജീവയ ദേവേശ യമം സബലവാഹനമ് പ്രാര്ഥനാ സഫലാ നാഥ മഹത്സു ന വൃഥാ ഭവേത്
അതിനാൽ, ദേവാദിദേവനേ, യമനെയും അവന്റെ കൂട്ടരും വാഹനവും കൂടി ജീവിപ്പിക്കണം. മഹാന്മാരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ വ്യർത്ഥമാകരുതേ, നാഥാ.
തതഃ പ്രോവാച ഭഗവാഞ് ജീവയേയമ് അസംശയമ് യമം യദി വചോ മേ ഽദ്യ അനുമന്യന്തി ദേവതാഃ
അപ്പോൾ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് ദേവന്മാർ എന്റെ വാക്ക് അംഗീകരിച്ചാൽ, ഞാൻ യമനെ ഉറപ്പായും ജീവിപ്പിക്കും.'
തതഃ പ്രോചുഃ സുരാഃ സര്വേ കുര്മോ വാക്യം ത്വയോദിതമ് ഹരിബ്രഹ്മാദിസഹിതം വശേ യസ്യാഖിലം ജഗത്
അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ വാക്ക് ഞങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നു, ഹരിയും ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവന്മാരുമൊക്കെ, ഈ സർവ്വലോകവും വശീകരിക്കുന്നവനേ.'