തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ ച വൃഷഭോ നാഗേന ഗരുഡേന ച ശനൈഃ സ ശംകരം ഗത്വാ സര്വം തസ്മൈ ന്യവേദയത് ശംകരോ ഽപി ഗരുത്മന്തം പ്രോവാച ശശിശേഖരഃ
അതെ എന്ന് പറഞ്ഞ് വൃഷഭം, പാമ്പിനെയും ഗരുഡനെയും കൂട്ടി പതുക്കെ ശംകരന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, എല്ലാം അവനോട് പറഞ്ഞു. ചന്ദ്രനെ കിരീടമാക്കി ധരിക്കുന്ന ശംകരൻ ഗരുത്മാനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
യാഹി ഗങ്ഗാം മഹാബാഹോ ഗൌതമീം ലോകപാവനീമ് സര്വകാമപ്രദാം ശാന്താം താമ് ആപ്ലുത്യ പുനര് വപുഃ
മഹാബാഹുവായവനേ, നീ ഗംഗയിലേക്കു പോകണം — ലോകങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന ഗൗതമിയെ, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നല്കുന്ന, ശാന്തമായ അവളെ. അവിടെ കുളിച്ച് നിന്ന്റെ രൂപം വീണ്ടും പ്രാപിക്കും.
പ്രാപ്സ്യസേ സര്വകാമാംശ് ച ശതധാഥ സഹസ്രധാ സര്വപാപോപതപ്താ യേ ദുര്ദൈവോന്മൂലിതോദ്യമാഃ പ്രാണിനോ ഽഭീഷ്ടദാ തേഷാം ശരണം ഖഗ ഗൌതമീ
നീ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൂറിരട്ടി, ആയിരംപിരട്ടി നേടും. എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ കത്തിപ്പോകുന്ന, ദുർദൈവം കൊണ്ട് ശ്രമം നശിച്ച ജീവികൾക്കു, അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു ലഭിക്കും; അവർക്കു ഗൗതമി ആശ്രയമാണ്, പക്ഷിയേ.
തദ്വാക്യം പ്രണതോ ഭൂത്വാ ശ്രുത്വാ തു ഗരുഡോ ഽഭ്യഗാത് ഗങ്ഗാമ് ആപ്ലുത്യ ഗരുഡഃ ശിവം വിഷ്ണും നനാമ സഃ
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വന്ദിച്ച്, ഗരുഡൻ ഗംഗയിലേക്കു പോയി കുളിച്ചു, പിന്നെ ശിവനെയും വിഷ്ണുവിനെയും പ്രണാമം ചെയ്തു.
തതഃ സ്വര്ണമയഃ പക്ഷീ വജ്രദേഹോ മഹാബലഃ വേഗീ ഭവന് മുനിശ്രേഷ്ഠ പുനര് വിഷ്ണുമ് ഇയാത് സുധീഃ
അതിനുശേഷം, പൊന്നുപക്ഷങ്ങളുള്ള, വജ്രംപോലുള്ള ശരീരവും മഹാബലവും വേഗവും ഉള്ള ആ പക്ഷി, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, വിവേകത്തോടെ വീണ്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു.
തതഃ പ്രഭൃതി തത് തീര്ഥം ഗാരുഡം സര്വകാമദമ് തത്ര സ്നാനാദി യത് കിംചിത് കരോതി പ്രയതോ നരഃ സര്വം തദ് അക്ഷയം വത്സ ശിവവിഷ്ണുപ്രിയാവഹമ്
അത് മുതൽ ആ തീർത്ഥം ഗാരുഡം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നല്കുന്ന സ്ഥലമായി. അവിടെ ഭക്തിയോടെ കുളിക്കുകയോ, യാതൊരു കര്മ്മവും ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നവരുടെ എല്ലാ ഫലങ്ങളും ശിവനും വിഷ്ണുവും പ്രിയപ്പെട്ടതായും, അക്ഷയമായതായും മാറും, കുഞ്ഞേ.
തതോ ഗോവര്ധനം തീര്ഥം സര്വപാപപ്രണാശനമ് പിതൄണാം പുണ്യജനനം സ്മരണാദ് അപി പാപനുത്
അതിനുശേഷം ഗോവർധന തീർത്ഥം, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നതും, പിതൃകൾക്ക് പുണ്യം നൽകുന്നതും, ഓർത്താൽ പോലും പാപം നീക്കുന്നതുമായതായിരിക്കുന്നു.
തസ്യ പ്രഭാവ ഏഷ സ്യാന് മയാ ദൃഷ്ടസ് തു നാരദ ബ്രാഹ്മണഃ കര്ഷകഃ കശ്ചിജ് ജാബാലിര് ഇതി വിശ്രുതഃ
അവന്റെ ശക്തി ഇങ്ങനെയാണ്, നാരദാ, ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടത്. ജാബാലി എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണ കർഷകനുണ്ടായിരുന്നു.
ന വിമുഞ്ചത്യ് അനഡ്വാഹൌ മധ്യം യാതേ ഽപി ഭാസ്കരേ പ്രതോദേന പ്രതുദതി പൃഷ്ഠതോ ഽപി ച പാര്ശ്വയോഃ
സൂര്യൻ മധ്യാഹ്നത്തിൽ എത്തിയാലും, അവൻ കാളകളുടെ നൂൽ അഴിച്ചുകൊടുക്കുന്നില്ല; പിറകിലും വശങ്ങളിലും അവരെ ചവിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും.
തൌ ഗാവാവ് അശ്രുപൂര്ണാക്ഷൌ ദൃഷ്ട്വാ ഗൌഃ കാമദോഹിനീ സുരഭിര് ജഗതാം മാതാ നന്ദിനേ സര്വമ് അബ്രവീത്
അവരെ കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരോടെ കാണുമ്പോൾ, ലോകത്തിന്റെ മാതാവും, ആഗ്രഹങ്ങൾ നല്കുന്ന സുരഭി എന്ന പശു, നന്ദിയോടു എല്ലാം പറഞ്ഞു.
സ ചാപി വ്യഥിതോ ഭൂത്വാ ശംഭവേ തന് ന്യവേദയത് ശംഭുശ് ച വൃഷഭം പ്രാഹ സര്വം സിധ്യതു തേ വചഃ
അവനും വിഷമത്തോടെ ശംഭുവിനോട് അതെല്ലാം അറിയിച്ചു. ശംഭു വൃഷഭനോടു പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ വാക്കുകൾ എല്ലാം സഫലമാകട്ടെ.'
ശിവാജ്ഞാസഹിതോ നന്ദീ ഗോജാതം സര്വമ് ആഹരത് നഷ്ടേഷു ഗോഷു സര്വേഷു സ്വര്ഗേ മര്ത്യേ തതസ് ത്വരാ
ശിവന്റെ ആജ്ഞയോടെ നന്ദി പശുക്കളിൽ ജനിച്ചതെല്ലാം കൊണ്ടുവന്നു. സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും പശുക്കൾ എല്ലാം ഇല്ലാതായപ്പോൾ, അതിവേഗം പ്രവർത്തനം തുടങ്ങി.
മാമ് അവോചന് സുരഗണാ വിനാ ഗോഭിര് ന ജീവ്യതേ താന് അവോചം സുരാന് സര്വാഞ് ശംകരം യാത യാചത
ദേവതകൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'പശുക്കൾ ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.' ഞാൻ അവരോട് പറഞ്ഞു: 'എല്ലാവരും ശംകരന്റെ അടുക്കൽ പോയി അപേക്ഷിക്കൂ.'
തഥൈവേശം തു തേ സര്വേ സ്തുത്വാ കാര്യം ന്യവേദയന് ഈശോ ഽപി വിബുധാന് ആഹ ജാനാതി വൃഷഭോ മമ
അങ്ങനെ എല്ലാവരും ഈശ്വരനെ സ്തുതിച്ച് തങ്ങളുടെ കാര്യം അറിയിച്ചു. ഈശ്വരൻ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് നന്ദി അറിയുന്നു.'
തേ വൃഷം പ്രോചുര് അമരാ ദേഹി ഗാ ഉപകാരിണഃ വൃഷോ ഽപി വിബുധാന് ആഹ ഗോസവഃ ക്രിയതാം ക്രതുഃ
ദേവന്മാർ ആ കാളയോട് പറഞ്ഞു: 'നമുക്ക് ആ പശുക്കളെ തരിക.' കാളയോ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'ഗോസവം എന്ന യജ്ഞം നടത്തണം.'
തതഃ പ്രാപ്സ്യഥ ഗാഃ സര്വാ യാ ദിവ്യാ യാശ് ച മാനുഷാഃ തതഃ പ്രവര്തതേ യജ്ഞോ ഗോസവോ ദേവനിര്മിതഃ
അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് സ്വർഗീയവും ഭൂമിയിലെയും എല്ലാ പശുക്കളും ലഭിക്കും. അപ്പോൾ ദേവന്മാർ സ്ഥാപിച്ച ഗോസവയജ്ഞം ആരംഭിക്കും.
ഗൌതമ്യാശ് ച ശുഭേ പാര്ശ്വേ ഗാവോ വവൃധിരേ തതഃ ഗോവര്ധനം തു തത് തീര്ഥം ദേവാനാം പ്രീതിവര്ധനമ്
ഗൗതമി നദിയുടെ പുണ്യമായ കരയിൽ പശുക്കൾ വളർന്നു繁ച്ചു. അങ്ങനെ ദേവന്മാരുടെ സന്തോഷം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ഗോവർദ്ധനം ആ തിര്ഥമായി.
തത്ര സ്നാനം മുനിശ്രേഷ്ഠ ഗോസഹസ്രഫലപ്രദമ് കിംചിദ് ദാനാദിനാ യത് സ്യാത് ഫലം തത് തു ന വിദ്മഹേ
മുനിശ്രേഷ്ഠാ, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ ആയിരം പശുക്കൾ ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം ലഭിക്കും. ദാനം മുതലായവയാൽ കിട്ടുന്ന ഫലം എത്രയാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല.
പാപപ്രണാശനം നാമ തീര്ഥം പാപഭയാപഹമ് നാമധേയം പ്രവക്ഷ്യാമി ശൃണു നാരദ യത്നതഃ
പാപവും ഭയവും നീക്കുന്ന പാപപ്രണാശനം എന്ന തിര്ഥം ഉണ്ട്. അതിന്റെ പേര് ഞാൻ പറയാം, നാരദാ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
ധൃതവ്രത ഇതി ഖ്യാതോ ബ്രാഹ്മണോ ലോകവിശ്രുതഃ തസ്യ ഭാര്യാ മഹീ നാമ തരുണീ ലോകസുന്ദരീ
ധൃതവ്രതൻ എന്ന പേരിൽ ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ഭാര്യ മഹി എന്ന യുവതിയും ലോകസുന്ദരിയുമായിരുന്നു.
തസ്യ പുത്രഃ സൂര്യനിഭഃ സനാജ്ജാത ഇതി ശ്രുതഃ ധൃതവ്രതം തഥാകര്ഷന് മൃത്യുഃ കാലേരിതോ മുനേ
അവർക്കൊരു മകൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ളവൻ, സനാജ്ജാതൻ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ പേര്. മുനീ, കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ മൃത്യു ധൃതവ്രതനെ എടുത്തുപോയി.
തതഃ സാ ബാലവിധവാ ബാലപുത്രാ സുരൂപിണീ ത്രാതാരം നൈവ പശ്യന്തീ ഗാലവാശ്രമമ് അഭ്യഗാത്
അപ്പോൾ, ബാലവയസ്സിൽ തന്നെ വിധവയായ അവൾ, കുഞ്ഞുമകനെക്കൊണ്ട്, ആരും രക്ഷിക്കാനില്ലാതെ, ഗാലവമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി.
തസ്മൈ പുത്രം നിവേദ്യാഥ സ്വൈരിണീ പാപമോഹിതാ സാ ബഭ്രാമ ബഹൂന് ദേശാന് പുംസ്കാമാ കാമചാരിണീ
അവൾ തന്റെ മകനെ അവിടെയിട്ട്, പാപത്തിലും മോഹത്തിലും ആകൃഷ്ടയായി, പുരുഷന്മാരെ തേടി, ആഗ്രഹങ്ങൾ പിന്തുടർന്ന് പല ദേശങ്ങളിലും അലയിച്ചു.
തത്പുത്രോ ഗാലവഗൃഹേ വേദവേദാങ്ഗപാരഗഃ ജാതോ ഽപി മാതൃദോഷേണ വേശ്യേരിതമതിസ് ത്വ് അഭൂത്
അവളുടെ മകൻ ഗാലവന്റെ വീട്ടിൽ ജനിച്ച്, വേദവും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളും പഠിച്ചിട്ടും, അമ്മയുടെ ദോഷം കൊണ്ടു വേശ്യയുടെ മനസ്സാക്ഷി അവനിൽ വളർന്നു.
ജനസ്ഥാനമ് ഇതി ഖ്യാതം നാനാജാതിസമാവൃതമ് തത്രാസൌ പണ്യവേഷേണ അധ്യാസ്തേ ച മഹീ തഥാ
ജനസ്ഥാനം എന്ന പേരിൽ പല ജാതിക്കാരും താമസിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥലത്ത് അവൻ വ്യാപാരിയുടെ വേഷത്തിൽ താമസിച്ചു. അവിടെ മഹിയും അതുപോലെ ജീവിച്ചു.
തത്സുതോ ഽപി ബഹൂന് ദേശാന് പരിബഭ്രാമ കാമുകഃ സോ ഽപി കാലവശാത് തത്ര ജനസ്ഥാനേ ഽവസത് തദാ
അവളുടെ മകനും ആസ്വാദനത്തിനായി പല ദേശങ്ങളിൽ അലയിച്ചു. വിധിയുടെ അനുസരണത്തിൽ, അപ്പോഴവൻ ജനസ്ഥാനത്താണ് താമസിച്ചത്.
സ്ത്രിയമ് ആകാങ്ക്ഷതേ വേശ്യാം ധൃതവ്രതസുതോ ദ്വിജഃ മഹീ ചാപി ധനം ദാതൄന് പുരുഷാന് സമപേക്ഷതേ
ധൃതവ്രതന്റെ മകൻ, ഒരു ദ്വിജൻ, ഒരു വേശ്യയെ ആഗ്രഹിച്ചു. മഹി ധനം ലഭിക്കാൻ പുരുഷന്മാരെ അന്വേഷിച്ചു.
മേനേ ന പുത്രമ് ആത്മീയം സ ചാപി ന തു മാതരമ് തയോഃ സമാഗമശ് ചാസീദ് വിധിനാ മാതൃപുത്രയോഃ
അവൻ അവളെ തന്റെ അമ്മയെന്നു കരുതിയില്ല, അവളും അവനെ മകനെന്നു കാണുന്നില്ലായിരുന്നു. വിധിയുടെ ഇച്ഛയാൽ അമ്മയും മകനും തമ്മിൽ ബന്ധം ഉണ്ടായി.
ഏവം ബഹുതിഥേ കാലേ പുത്രേ മാതരി ഗച്ഛതി തയോഃ പരസ്പരം ജ്ഞാനം നൈവാസീന് മാതൃപുത്രയോഃ
അങ്ങനെ, മകൻ അമ്മയോടൊപ്പം കഴിയുമ്പോൾ, ഇരുവരും തമ്മിൽ അമ്മയും മകനും ആണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ടായില്ല.
ഏവം പ്രവര്തമാനസ്യ പിതൃധര്മേണ സന്മതിഃ ആസീത് തസ്യാപ്യ് അസദ്വൃത്തേഃ ശൃണു നാരദ ചിത്രവത്
ഇങ്ങനെ അവൻ തെറ്റായ വഴിയിൽ തുടരുമ്പോൾ, നല്ലൊരു ചിന്ത അവനിൽ ഉദിച്ചു. നാരദാ, ഈ അത്ഭുതമായ കഥ നീ കേൾക്കൂ.