ആകൃഷ്ടോ ഽഹം തവ ഗുണൈ രൂപം സ്മൃത്വാ സ്ഖലത്പദഃ ഇതി ബ്രുവന് ഹസന് ഹസ്തമ് ആദായാന്തഃ സമാവിശത്
നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഓർത്ത്, രൂപം മനസ്സിൽ വരുത്തി, ഞാൻ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു, കാലടി തളർന്നു പോയി. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ചിരിച്ച് അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കടന്നു.
ന ബുബോധ ത്വ് അഹല്യാ തം ജാരം മേനേ തു ഗൌതമമ് രമമാണാ യഥാസൌഖ്യം പ്രാഗാച് ഛിഷ്യൈഃ സ ഗൌതമഃ
അഹല്യയ്ക്ക് അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവൾ അതിനെ ഗൗതമൻ തന്നെ എന്നു കരുതി, ഇഷ്ടം പോലെ ആനന്ദിച്ചു. അപ്പോൾ ഗൗതമൻ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം പുറത്ത് പോയിരുന്നു.
ആഗച്ഛന്തം നിത്യമ് ഏവ അഹല്യാ പ്രിയവാദിനീ പ്രതിയാതി പ്രിയം വക്തി തോഷയന്തീ ച തം ഗുണൈഃ
എപ്പോഴെങ്കിലും അവൻ വന്നാൽ, അഹല്യ സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു, സ്വാഗതം ചെയ്തു, സ്നേഹവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, തന്റെ ഗുണങ്ങളാൽ അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
താമ് അദൃഷ്ട്വാ മഹാപ്രാജ്ഞോ മേനേ തന് മഹദ് അദ്ഭുതമ് ദ്വാരസ്ഥിതം മുനിശ്രേഷ്ഠം സര്വേ പശ്യന്തി നാരദ
അവളെ കാണാതെ, മഹാപണ്ഡിതനായ സന്യാസി അതിനെ വലിയ അത്ഭുതം എന്ന് കരുതി; നാരദാ, എല്ലാ ആളുകളും വാതിലിൽ നിന്നിരുന്ന മഹർഷിയെ കണ്ടു.
അഗ്നിഹോത്രസ്യ ശാലായാ രക്ഷിണോ ഗൃഹകര്മിണഃ ഊചുര് മുനിവരം ഭീതാ ഗൌതമം വിസ്മയാന്വിതാഃ
അഗ്നിഹോത്രശാലയുടെ കാവലാളുകളും വീട്ടുപണിക്കാരും ഭയത്തിലും അത്ഭുതത്തിലും, മഹർഷിയായ ഗൗതമനോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് കിമ് ഇദം ചിത്രം ബഹിര് അന്തശ് ച ദൃശ്യസേ പ്രിയയാന്തഃ പ്രവിഷ്ടോ ഽസി തഥൈവ ച ബഹിര് ഭവാന് അഹോ തപഃപ്രഭാവോ ഽയം നാനാരൂപധരോ ഭവാന്
ഭഗവൻ, ഇതെന്ത് അത്ഭുതമാണ്? നിങ്ങൾ അകത്തും പുറത്തും കാണപ്പെടുന്നു; പ്രിയയോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് കടന്നിട്ടും, പുറത്തും നില്ക്കുന്നു. അയ്യോ, ഇതാണ് തപസ്സിന്റെ ശക്തി! നിങ്ങൾ പല രൂപങ്ങളും ധരിക്കുന്നു.
തച് ഛ്രുത്വാ വിസ്മിതസ് ത്വ് അന്തഃ പ്രവിഷ്ടഃ കോ നു തിഷ്ഠതി പ്രിയേ അഹല്യേ ഭവതി കിം മാം ന പ്രതിഭാഷസേ ഇത്യ് ഋഷേര് വചനം ശ്രുത്വാ അഹല്യാ ജാരമ് അബ്രവീത്
അത് കേട്ട്, അത്ഭുതപ്പെട്ടു, അകത്തേക്ക് കടന്ന് ചോദിച്ചു: 'ആരാണ് ഇവിടെ, പ്രിയ അഹല്യേ? എനിക്ക് നീ എന്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കില്ല?' സന്യാസിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അഹല്യ തന്റെ കാമുകനോട് പറഞ്ഞു.
കോ ഭവാന് മുനിരൂപേണ പാപം ത്വം കൃതവാന് അസി ഇതി ബ്രുവതീ ശയനാദ് ഉത്ഥിതാ സത്വരം ഭയാത്
'ആരാണ് നീ, സന്യാസിയുടെ രൂപത്തിൽ വന്നത്? നീ പാപം ചെയ്തു!' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭയത്താൽ ഉടൻ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
സ ചാപി പാപകൃച് ഛക്രോ ബിഡാലോ ഽഭൂന് മുനേര് ഭയാത് ത്രസ്താം ച വികൃതാം ദൃഷ്ട്വാ സ്വപ്രിയാം ദൂഷിതാം തദാ
പാപം ചെയ്ത ഇന്ദ്രൻ, സന്യാസിയെ ഭയന്ന്, പൂച്ചയായി മാറി; ഭയപ്പെട്ടും മാറിപ്പോയ പ്രിയയെ, അപ്പോൾ ദൂഷിതയായവളെ കണ്ടു.
ഉവാച സ മുനിഃ കോപാത് കിമ് ഇദം സാഹസം കൃതമ് ഇതി ബ്രുവന്തം ഭര്താരം സാപി നോവാച ലജ്ജിതാ
കോപത്തോടെ സന്യാസി പറഞ്ഞു: 'ഇത് എന്ത് ദൗസാഹസ്യമാണ്?' ഭർത്താവിനോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ ലജ്ജിച്ചു, ഒന്നും മറുപടി പറയാതെ നിന്നു.
അന്വേഷയംസ് തു തം ജാരം ബിഡാലം ദദൃശേ മുനിഃ കോ ഭവാന് ഇതി തം പ്രാഹ ഭസ്മീകുര്യാം മൃഷാവദന്
അവൻ കാമുകനെ അന്വേഷിച്ചു, പൂച്ചയെ കണ്ടു; 'ആരാണ് നീ?' എന്ന് ചോദിച്ചു. അവൻ കള്ളമായി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ചാരമായിപ്പോകട്ടെ'.
കൃതാഞ്ജലിപുടോ ഭൂത്വാ ചൈവമ് ആഹ ശചീപതിഃ ശചീഭര്താ പുരാം ഭേത്താ തപോധന പുരുഷ്ടുതഃ
കൈകൂപ്പി ആദരത്തോടെ ശചിയുടെ ഭർത്താവ് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ശചിയുടെ ഭർത്താവും, നഗരങ്ങൾ തകർത്തവനും, മനുഷ്യർ പുകഴ്ത്തുന്നവനും, മഹാതപസ്സുകാരാ'.
മമേദം പാപമ് ആപന്നം സത്യമ് ഉക്തം മയാനഘ മഹദ്വിഗര്ഹിതം കര്മ കൃതവാന് അസ്മ്യ് അഹം മുനേ
'ഈ പാപം എന്നെ ബാധിച്ചു; ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്, പാപരഹിതനേ. ഞാൻ വലിയ അപകീർത്തിയുള്ള പ്രവൃത്തി ചെയ്തിരിക്കുന്നു, സന്യാസിനേ'.
സ്മരസായകനിര്ഭിന്നഹൃദയാഃ കിം ന കുര്വതേ ബ്രഹ്മന് മയി മഹാപാപേ ക്ഷമസ്വ കരുണാനിധേ
'ബ്രാഹ്മണനേ, കാമബാണം ഹൃദയത്തിൽ തുളഞ്ഞവരൊക്കെ എന്തും ചെയ്യുമല്ലോ. ഞാൻ വലിയ പാപിയാണെങ്കിലും, കരുണാസാഗരാ, എന്നെ ക്ഷമിക്കണേ'.
സന്തഃ കൃതാപരാധേ ഽപി ന രൌക്ഷ്യം ജാതു കുര്വതേ നിശമ്യ തദ് വചോ വിപ്രോ ഹരിമ് ആഹ രുഷാന്വിതഃ
'സദ്പുരുഷന്മാർ, അക്രമം സംഭവിച്ചാലും, ഒരിക്കലും കഠിനത കാണിക്കാറില്ല.' ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സന്യാസി കോപത്തോടെ ഹരിയോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗഭക്ത്യാ കൃതം പാപം സഹസ്രഭഗവാന് ഭവ താമ് അപ്യ് ആഹ മുനിഃ കോപാത് ത്വം ച ശുഷ്കനദീ ഭവ
'ഭഗഭക്തിയാൽ ചെയ്ത പാപം കൊണ്ടു, നീ സഹസ്രഭഗവാൻ ആകുക.' സന്യാസി കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'നീ ഉണങ്ങിയ നദിയായി മാറുക'.
തതഃ പ്രസാദയാമ് ആസ കഥയന്തീ തദാകൃതിമ്
അപ്പോൾ അവൾ ആ സംഭവങ്ങൾ വിശദീകരിച്ച്, ഭർത്താവിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മനസാപ്യ് അന്യപുരുഷം പാപിഷ്ഠാഃ കാമയന്തി യാഃ അക്ഷയാന് യാന്തി നരകാംസ് താസാം സര്വേ ഽപി പൂര്വജാഃ
മനസ്സിൽ പോലും മറ്റൊരു പുരുഷനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പാപിനികൾ, അവരുടെയും അവരുടെ മുൻപക്കാർക്കും, അവസാനമില്ലാത്ത നരകങ്ങളിൽ പോകേണ്ടിവരും.
ഭൂത്വാ പ്രസന്നോ ഭഗവന്ന് അവധാരയ മദ്വചഃ തവ രൂപേണ ചാഗത്യ മാമ് അഗാത് സാക്ഷിണസ് ത്വ് ഇമേ
ഭഗവാനേ, സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ വാക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കണം. ഇവർ നിന്റെ രൂപം ധരിച്ച് സാക്ഷികളായി എന്റെ അടുത്ത് വന്നവരാണ്.
തഥേതി രക്ഷിണഃ പ്രോചുര് അഹല്യാ സത്യവാദിനീ ധ്യാനേനാപി മുനിര് ജ്ഞാത്വാ ശാന്തഃ പ്രാഹ പതിവ്രതാമ്
"അങ്ങനെയാകട്ടെ," എന്ന് രക്ഷകർ പറഞ്ഞു. സത്യം പറയുന്ന അഹല്യയും അതിൽ സമ്മതിച്ചു. ധ്യാനത്തിലൂടെ എല്ലാം അറിഞ്ഞ മുനി ശാന്തനായി ആ ഭക്തിപൂർവ്വം ഭർത്താവിനെ സേവിച്ച സ്ത്രീയോട് പറഞ്ഞു.
യദാ തു സംഗതാ ഭദ്രേ ഗൌതമ്യാ സരിദീശയാ നദീ ഭൂത്വാ പുനാ രൂപം പ്രാപ്സ്യസേ പ്രിയകൃന് മമ
ഭാഗ്യവതിയായവളേ, നീ ഗൗതമിയെന്ന നദിദേവിയുമായി ഒന്നിക്കുന്നപ്പോൾ, നീ ഒരു നദിയായി മാറും. പിന്നെ, എനിക്ക് പ്രിയമായവളേ, വീണ്ടും നിന്റെ രൂപം ലഭിക്കും.
ഇത്യ് ഋഷേര് വചനം ശ്രുത്വാ തഥാ ചക്രേ പതിവ്രതാ തയാ തു സംഗതാ ദേവ്യാ അഹല്യാ ഗൌതമപ്രിയാ
മുനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട അഹല്യ ഭർത്താവിനോടുള്ള ഭക്തിയോടെ അതുപോലെ ചെയ്തു. അങ്ങനെ, ഗൗതമന് പ്രിയയായ അഹല്യ ദേവിയുമായി ഒന്നായി.
പുനസ് തദ് രൂപമ് അഭവദ് യന് മയാ നിര്മിതം പുരാ തതഃ കൃതാഞ്ജലിപുടഃ സുരരാട് പ്രാഹ ഗൌതമമ്
മുന്പ് ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച അതേ രൂപം അവൾക്ക് വീണ്ടും ലഭിച്ചു. അതിനുശേഷം, ദേവരാജാവ് കയ്യുകൂപ്പി ഗൗതമനോട് പറഞ്ഞു.
മാം പാഹി മുനിശാര്ദൂല പാപിഷ്ഠം ഗൃഹമ് ആഗതമ് പാദയോഃ പതിതം ദൃഷ്ട്വാ കൃപയാ പ്രാഹ ഗൌതമഃ
മുനിശ്രേഷ്ഠനേ, ഞാൻ ഏറ്റവും പാപിയായവൻ, നിന്റെ വീട്ടിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ കാലിൽ വീണിരിക്കുന്ന എന്നെ കണ്ട്, ഗൗതമൻ കരുണയോടെ പറഞ്ഞു.
ഗൌതമീം ഗച്ഛ ഭദ്രം തേ സ്നാനം കുരു പുരംദര ക്ഷണാന് നിര്ധൂതപാപസ് ത്വം സഹസ്രാക്ഷോ ഭവിഷ്യസി
ഗൗതമിയിലേക്കു പോവുക, നിനക്ക് ആശംസകൾ. പുരന്ദരാ, അവിടെ കുളിച്ചാൽ നിന്റെ പാപങ്ങൾ ഒരു ക്ഷണത്തിൽ അകന്നു നീ വീണ്ടും ആയിരം കണ്ണുള്ളവനാകും.
ഉഭയം വിസ്മയകരം ദൃഷ്ടവാന് അസ്മി നാരദ അഹല്യായാഃ പുനര്ഭാവം ശചീഭര്താ സഹസ്രദൃക്
നാരദാ, ഞാൻ ഈ രണ്ട് അത്ഭുതകരമായ സംഭവങ്ങളും കണ്ടു: അഹല്യയുടെ പുനർജനവും ശചീഭർത്താവായ ആയിരം കണ്ണുള്ളവനെയും.
തതഃ പ്രഭൃതി തത് തീര്ഥമ് അഹല്യാസംഗമം ശുഭമ് ഇന്ദ്രതീര്ഥമ് ഇതി ഖ്യാതം സര്വകാമപ്രദം നൃണാമ്
അന്ന് മുതൽ അഹല്യയുടെ സംഗമം നടന്ന ആ പുണ്യസ്ഥലം ഇന്ദ്രതീർഥം എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായി. അതു മനുഷ്യർക്കു എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും നൽകുന്നതായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.
തസ്മാദ് അപ്യ് അപരം തീര്ഥം ജനസ്ഥാനമ് ഇതി ശ്രുതമ് ചതുര്യോജനവിസ്തീര്ണം സ്മരണാന് മുക്തിദം നൃണാമ്
അതിനു ശേഷം മറ്റൊരു തീർഥം ഉണ്ട്, ജനസ്ഥാനം എന്നാണത് അറിയപ്പെടുന്നത്. നാലു യോജന വീതിയുള്ളതും, അതിനെ ഓർക്കുന്നതു മാത്രം മനുഷ്യരെ മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതുമാണ്.
വൈവസ്വതാന്വയേ ജാതോ രാജാഭൂജ് ജനകഃ പുരാ സോ ഽപാംപതേസ് തു തനുജാമ് ഉപയേമേ ഗുണാര്ണവാമ്
വൈവസ്വതന്റെ വംശത്തിൽ ജനക എന്ന രാജാവ് ജനിച്ചു. ആ രാജാവ് ജലദേവന്റെ ഗുണസമ്പന്നയായ പുത്രിയെ വിവാഹം ചെയ്തു.
ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാം ജനകാം ജനകോ നൃപഃ അനുരൂപഗുണത്വാച് ച തസ്യ ഭാര്യാ ഗുണാര്ണവാ
ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയുടെ ആധാരമായിരുന്നു രാജാവ് ജനക. അവന്റെ ഭാര്യ ഗുണാർണവാ, അവനോടു തുല്യഗുണമുള്ളവളായിരുന്നു.