തതഃ പ്രീതമനാസ് തസ്മൈ ഗൌതമായ മഹാത്മനേ പ്രാദാം ബ്രഹ്മഗിരിം പുണ്യം സര്വകാമപ്രദം ശുഭമ്
അതിനുശേഷം ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ മഹാത്മാവായ ഗൗതമനു എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന, പുണ്യമുള്ള ബ്രഹ്മഗിരി സമ്മാനിച്ചു.
അഹല്യായാം മുനിശ്രേഷ്ഠോ രേമേ തത്ര സ ഗൌതമഃ ഗൌതമസ്യ കഥാം പുണ്യാം ശ്രുത്വാ ശക്രസ് ത്രിവിഷ്ടപേ
അവിടെ മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗൗതമൻ അഹല്യയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. ഗൗതമന്റെ പുണ്യകഥ കേട്ടു സ്വർഗത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ ആകുലനായി.
തമ് ആശ്രമം തം ച മുനിം തസ്യ ഭാര്യാമ് അനിന്ദിതാമ് ഭൂത്വാ ബ്രാഹ്മണവേഷേണ ദ്രഷ്ടുമ് ആഗാച് ഛതക്രതുഃ
ആ ആശ്രമത്തിലും ആ മഹർഷിയെയും അവന്റെ കുറ്റമില്ലാത്ത ഭാര്യയെയും കാണാൻ ബ്രാഹ്മണവേഷം ധരിച്ച് ഇന്ദ്രൻ അവിടെ എത്തി.
സ ദൃഷ്ട്വാ ഭവനം തസ്യ ഭാര്യാം ച വിഭവം തഥാ പാപീയസീം മതിം കൃത്വാ അഹല്യാം സമുദൈക്ഷത
അവന്റെ വീടും ഭാര്യയും സമ്പത്തും കണ്ടു, മനസ്സിൽ ദുഷ്ടചിന്തയോടെ ഇന്ദ്രൻ അഹല്യയെ നോക്കി.
നാത്മാനം ന പരം ദേശം കാലം ശാപാദ് ഋഷേര് ഭയമ് ന ബുബോധ തദാ വത്സ കാമാകൃഷ്ടഃ ശതക്രതുഃ
ആ സമയത്ത്, വാത്സ, കാമത്തിൽ ആകർഷിതനായ ഇന്ദ്രന് സ്വയം, മറ്റുള്ളവർ, സ്ഥലം, സമയം, മഹർഷിയുടെ ശാപം എന്നിവ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
തദ്ധ്യാനപരമോ നിത്യം സുരരാജ്യേന ഗര്വിതഃ സംതപ്താങ്ഗഃ കഥം കുര്യാം പ്രവേശോ മേ കഥം ഭവേത്
എപ്പോഴും ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി, ദേവേന്ദ്രത്വത്തിൽ അഭിമാനത്തോടെ, ദേഹത്തിൽ ചൂടോടെ, 'എങ്ങനെ ഞാൻ അകത്തു കയറാം? എങ്ങനെ സാധിക്കും?' എന്ന് ഇന്ദ്രൻ ചിന്തിച്ചു.
ഏവം വസന് വിപ്രരൂപോ നാന്തരം ത്വ് അധ്യഗച്ഛത സ കദാചിന് മഹാപ്രാജ്ഞഃ കൃത്വാ പൌര്വാഹ്ണികീം ക്രിയാമ്
ബ്രാഹ്മണവേഷത്തിൽ അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, ഇന്ദ്രന് അവസരം കിട്ടിയില്ല. ഒരു ദിവസം മഹാപണ്ഡിതനായ ഗൗതമൻ രാവിലെ കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി—
സഹിതോ ഗൌതമഃ ശിഷ്യൈര് നിര്ഗതശ് ചാശ്രമാദ് ബഹിഃ ആശ്രമം ഗൌതമീം വിപ്രാന് ധാന്യാനി വിവിധാനി ച
ഗൗതമൻ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി; ആശ്രമവും ഗൗതമിയും ബ്രാഹ്മണന്മാരും വിവിധ ധാന്യങ്ങളും കാണാനായിരുന്നു.
ദ്രഷ്ടും ഗതോ മുനിവര ഇന്ദ്രസ് തം സമുദൈക്ഷത ഇദമ് അന്തരമ് ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ചക്രേ കാര്യം മനഃപ്രിയമ്
മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഇന്ദ്രൻ അവരെ കാണാൻ വന്നു, അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു; 'ഇതാ അവസരം' എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി, ഇഷ്ടംപോലെ പ്രവർത്തിച്ചു.
രൂപം കൃത്വാ ഗൌതമസ്യ പ്രിയേപ്സുഃ സ ശതക്രതുഃ താം ദൃഷ്ട്വാ ചാരുസര്വാങ്ഗീമ് അഹല്യാം വാക്യമ് അബ്രവീത്
ഗൗതമന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ആനന്ദം നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഇന്ദ്രൻ ആ മനോഹരമായ അഹല്യയെ കണ്ടു, അവളോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ആകൃഷ്ടോ ഽഹം തവ ഗുണൈ രൂപം സ്മൃത്വാ സ്ഖലത്പദഃ ഇതി ബ്രുവന് ഹസന് ഹസ്തമ് ആദായാന്തഃ സമാവിശത്
നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഓർത്ത്, രൂപം മനസ്സിൽ വരുത്തി, ഞാൻ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു, കാലടി തളർന്നു പോയി. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ചിരിച്ച് അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കടന്നു.
ന ബുബോധ ത്വ് അഹല്യാ തം ജാരം മേനേ തു ഗൌതമമ് രമമാണാ യഥാസൌഖ്യം പ്രാഗാച് ഛിഷ്യൈഃ സ ഗൌതമഃ
അഹല്യയ്ക്ക് അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവൾ അതിനെ ഗൗതമൻ തന്നെ എന്നു കരുതി, ഇഷ്ടം പോലെ ആനന്ദിച്ചു. അപ്പോൾ ഗൗതമൻ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം പുറത്ത് പോയിരുന്നു.
ആഗച്ഛന്തം നിത്യമ് ഏവ അഹല്യാ പ്രിയവാദിനീ പ്രതിയാതി പ്രിയം വക്തി തോഷയന്തീ ച തം ഗുണൈഃ
എപ്പോഴെങ്കിലും അവൻ വന്നാൽ, അഹല്യ സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു, സ്വാഗതം ചെയ്തു, സ്നേഹവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, തന്റെ ഗുണങ്ങളാൽ അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
താമ് അദൃഷ്ട്വാ മഹാപ്രാജ്ഞോ മേനേ തന് മഹദ് അദ്ഭുതമ് ദ്വാരസ്ഥിതം മുനിശ്രേഷ്ഠം സര്വേ പശ്യന്തി നാരദ
അവളെ കാണാതെ, മഹാപണ്ഡിതനായ സന്യാസി അതിനെ വലിയ അത്ഭുതം എന്ന് കരുതി; നാരദാ, എല്ലാ ആളുകളും വാതിലിൽ നിന്നിരുന്ന മഹർഷിയെ കണ്ടു.
അഗ്നിഹോത്രസ്യ ശാലായാ രക്ഷിണോ ഗൃഹകര്മിണഃ ഊചുര് മുനിവരം ഭീതാ ഗൌതമം വിസ്മയാന്വിതാഃ
അഗ്നിഹോത്രശാലയുടെ കാവലാളുകളും വീട്ടുപണിക്കാരും ഭയത്തിലും അത്ഭുതത്തിലും, മഹർഷിയായ ഗൗതമനോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് കിമ് ഇദം ചിത്രം ബഹിര് അന്തശ് ച ദൃശ്യസേ പ്രിയയാന്തഃ പ്രവിഷ്ടോ ഽസി തഥൈവ ച ബഹിര് ഭവാന് അഹോ തപഃപ്രഭാവോ ഽയം നാനാരൂപധരോ ഭവാന്
ഭഗവൻ, ഇതെന്ത് അത്ഭുതമാണ്? നിങ്ങൾ അകത്തും പുറത്തും കാണപ്പെടുന്നു; പ്രിയയോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് കടന്നിട്ടും, പുറത്തും നില്ക്കുന്നു. അയ്യോ, ഇതാണ് തപസ്സിന്റെ ശക്തി! നിങ്ങൾ പല രൂപങ്ങളും ധരിക്കുന്നു.
തച് ഛ്രുത്വാ വിസ്മിതസ് ത്വ് അന്തഃ പ്രവിഷ്ടഃ കോ നു തിഷ്ഠതി പ്രിയേ അഹല്യേ ഭവതി കിം മാം ന പ്രതിഭാഷസേ ഇത്യ് ഋഷേര് വചനം ശ്രുത്വാ അഹല്യാ ജാരമ് അബ്രവീത്
അത് കേട്ട്, അത്ഭുതപ്പെട്ടു, അകത്തേക്ക് കടന്ന് ചോദിച്ചു: 'ആരാണ് ഇവിടെ, പ്രിയ അഹല്യേ? എനിക്ക് നീ എന്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കില്ല?' സന്യാസിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അഹല്യ തന്റെ കാമുകനോട് പറഞ്ഞു.
കോ ഭവാന് മുനിരൂപേണ പാപം ത്വം കൃതവാന് അസി ഇതി ബ്രുവതീ ശയനാദ് ഉത്ഥിതാ സത്വരം ഭയാത്
'ആരാണ് നീ, സന്യാസിയുടെ രൂപത്തിൽ വന്നത്? നീ പാപം ചെയ്തു!' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭയത്താൽ ഉടൻ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
സ ചാപി പാപകൃച് ഛക്രോ ബിഡാലോ ഽഭൂന് മുനേര് ഭയാത് ത്രസ്താം ച വികൃതാം ദൃഷ്ട്വാ സ്വപ്രിയാം ദൂഷിതാം തദാ
പാപം ചെയ്ത ഇന്ദ്രൻ, സന്യാസിയെ ഭയന്ന്, പൂച്ചയായി മാറി; ഭയപ്പെട്ടും മാറിപ്പോയ പ്രിയയെ, അപ്പോൾ ദൂഷിതയായവളെ കണ്ടു.
ഉവാച സ മുനിഃ കോപാത് കിമ് ഇദം സാഹസം കൃതമ് ഇതി ബ്രുവന്തം ഭര്താരം സാപി നോവാച ലജ്ജിതാ
കോപത്തോടെ സന്യാസി പറഞ്ഞു: 'ഇത് എന്ത് ദൗസാഹസ്യമാണ്?' ഭർത്താവിനോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ ലജ്ജിച്ചു, ഒന്നും മറുപടി പറയാതെ നിന്നു.
അന്വേഷയംസ് തു തം ജാരം ബിഡാലം ദദൃശേ മുനിഃ കോ ഭവാന് ഇതി തം പ്രാഹ ഭസ്മീകുര്യാം മൃഷാവദന്
അവൻ കാമുകനെ അന്വേഷിച്ചു, പൂച്ചയെ കണ്ടു; 'ആരാണ് നീ?' എന്ന് ചോദിച്ചു. അവൻ കള്ളമായി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ചാരമായിപ്പോകട്ടെ'.
കൃതാഞ്ജലിപുടോ ഭൂത്വാ ചൈവമ് ആഹ ശചീപതിഃ ശചീഭര്താ പുരാം ഭേത്താ തപോധന പുരുഷ്ടുതഃ
കൈകൂപ്പി ആദരത്തോടെ ശചിയുടെ ഭർത്താവ് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ശചിയുടെ ഭർത്താവും, നഗരങ്ങൾ തകർത്തവനും, മനുഷ്യർ പുകഴ്ത്തുന്നവനും, മഹാതപസ്സുകാരാ'.
മമേദം പാപമ് ആപന്നം സത്യമ് ഉക്തം മയാനഘ മഹദ്വിഗര്ഹിതം കര്മ കൃതവാന് അസ്മ്യ് അഹം മുനേ
'ഈ പാപം എന്നെ ബാധിച്ചു; ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്, പാപരഹിതനേ. ഞാൻ വലിയ അപകീർത്തിയുള്ള പ്രവൃത്തി ചെയ്തിരിക്കുന്നു, സന്യാസിനേ'.
സ്മരസായകനിര്ഭിന്നഹൃദയാഃ കിം ന കുര്വതേ ബ്രഹ്മന് മയി മഹാപാപേ ക്ഷമസ്വ കരുണാനിധേ
'ബ്രാഹ്മണനേ, കാമബാണം ഹൃദയത്തിൽ തുളഞ്ഞവരൊക്കെ എന്തും ചെയ്യുമല്ലോ. ഞാൻ വലിയ പാപിയാണെങ്കിലും, കരുണാസാഗരാ, എന്നെ ക്ഷമിക്കണേ'.
സന്തഃ കൃതാപരാധേ ഽപി ന രൌക്ഷ്യം ജാതു കുര്വതേ നിശമ്യ തദ് വചോ വിപ്രോ ഹരിമ് ആഹ രുഷാന്വിതഃ
'സദ്പുരുഷന്മാർ, അക്രമം സംഭവിച്ചാലും, ഒരിക്കലും കഠിനത കാണിക്കാറില്ല.' ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, സന്യാസി കോപത്തോടെ ഹരിയോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗഭക്ത്യാ കൃതം പാപം സഹസ്രഭഗവാന് ഭവ താമ് അപ്യ് ആഹ മുനിഃ കോപാത് ത്വം ച ശുഷ്കനദീ ഭവ
'ഭഗഭക്തിയാൽ ചെയ്ത പാപം കൊണ്ടു, നീ സഹസ്രഭഗവാൻ ആകുക.' സന്യാസി കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'നീ ഉണങ്ങിയ നദിയായി മാറുക'.
തതഃ പ്രസാദയാമ് ആസ കഥയന്തീ തദാകൃതിമ്
അപ്പോൾ അവൾ ആ സംഭവങ്ങൾ വിശദീകരിച്ച്, ഭർത്താവിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
മനസാപ്യ് അന്യപുരുഷം പാപിഷ്ഠാഃ കാമയന്തി യാഃ അക്ഷയാന് യാന്തി നരകാംസ് താസാം സര്വേ ഽപി പൂര്വജാഃ
മനസ്സിൽ പോലും മറ്റൊരു പുരുഷനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന പാപിനികൾ, അവരുടെയും അവരുടെ മുൻപക്കാർക്കും, അവസാനമില്ലാത്ത നരകങ്ങളിൽ പോകേണ്ടിവരും.
ഭൂത്വാ പ്രസന്നോ ഭഗവന്ന് അവധാരയ മദ്വചഃ തവ രൂപേണ ചാഗത്യ മാമ് അഗാത് സാക്ഷിണസ് ത്വ് ഇമേ
ഭഗവാനേ, സന്തോഷത്തോടെ എന്റെ വാക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കണം. ഇവർ നിന്റെ രൂപം ധരിച്ച് സാക്ഷികളായി എന്റെ അടുത്ത് വന്നവരാണ്.
തഥേതി രക്ഷിണഃ പ്രോചുര് അഹല്യാ സത്യവാദിനീ ധ്യാനേനാപി മുനിര് ജ്ഞാത്വാ ശാന്തഃ പ്രാഹ പതിവ്രതാമ്
"അങ്ങനെയാകട്ടെ," എന്ന് രക്ഷകർ പറഞ്ഞു. സത്യം പറയുന്ന അഹല്യയും അതിൽ സമ്മതിച്ചു. ധ്യാനത്തിലൂടെ എല്ലാം അറിഞ്ഞ മുനി ശാന്തനായി ആ ഭക്തിപൂർവ്വം ഭർത്താവിനെ സേവിച്ച സ്ത്രീയോട് പറഞ്ഞു.