നമസ്കൃത്വാബ്രവീദ് വാക്യം ഗൌതമോ മാം മഹാമതിഃ കമലാസന വിശ്വാത്മന് നമസ് തേ ഽസ്തു പുനഃ പുനഃ
വന്ദനം ചെയ്ത്, മഹാമതിയായ ഗൗതമൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'കമലാസനനായവനേ, വിശ്വാത്മാവേ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞാൻ നിന്നെ വന്ദിക്കുന്നു.'
പ്രദക്ഷിണീകൃതാ ബ്രഹ്മന് മയേയം വസുധാഖിലാ യദ് അത്ര യുക്തം ദേവേശ ജാനീതേ തദ് ഭവാന് സ്വയമ്
ബ്രഹ്മനേ, ഞാൻ ഈ മുഴുവൻ ഭൂമിയും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു. ഇതിൽ യോജ്യമായത് എന്താണെന്നു ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവായ നിങ്ങൾക്കുതന്നെ അറിയാം.
മയാ തു ധ്യാനയോഗേന ജ്ഞാത്വാ ഗൌതമമ് അബ്രവമ് തവൈവ ദീയതേ സുഭ്രൂഃ പ്രദക്ഷിണമ് ഇദം കൃതമ്
എനിക്ക് ധ്യാനയോഗത്തിലൂടെ എല്ലാം മനസ്സിലായി, ഗൗതമാ, പിന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'ഈ മനോഹരഭാമിനിയെ നിനക്കാണ് ഞാൻ നൽകുന്നത്; ഈ പ്രദക്ഷിണം പൂർത്തിയായി.'
ധര്മം ജാനീഹി വിപ്രര്ഷേ ദുര്ജ്ഞേയം നിഗമൈര് അപി അര്ധപ്രസൂതാ സുരഭിഃ സപ്തദ്വീപവതീ മഹീ
ധർമ്മം മനസ്സിലാക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമല്ല, മഹർഷേ, വേദങ്ങൾകൊണ്ടുപോലും അതിന് പൂർണ്ണമായ അറിവ് കിട്ടില്ല. അരക്കാലിൽ ജനിച്ച സുരഭി എന്നത് ഏഴു ദ്വീപുകളുള്ള ഭൂമിയാണ്.
കൃതാ പ്രദക്ഷിണാ തസ്യാഃ പൃഥിവ്യാഃ സാ കൃതാ ഭവേത് ലിങ്ഗം പ്രദക്ഷിണീകൃത്യ തദ് ഏവ ഫലമ് ആപ്നുയാത്
അവളെ, അതായത് ഭൂമിയെ, പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തതിന്റെ ഫലമാണ് ലഭിച്ചത്; അതുപോലെ ലിംഗത്തെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്താൽ അതേ ഫലം ലഭിക്കും.
തസ്മാത് സര്വപ്രയത്നേന മുനേ ഗൌതമ സുവ്രത തുഷ്ടോ ഽഹം തവ ധൈര്യേണ ജ്ഞാനേന തപസാ തഥാ
അതിനാൽ, ഗൗതമാ, നീ എല്ലാ ശ്രമത്തോടും ഭക്തിയോടും കൂടി നിന്നു. നിന്റെ ക്ഷമയിലും ജ്ഞാനത്തിലും തപസ്സിലും ഞാൻ അതീവ സന്തുഷ്ടനാണ്.
ദത്തേയമ് ഋഷിശാര്ദൂല കന്യാ ലോകവരാ മയാ ഇത്യ് ഉക്ത്വാഹം ഗൌതമായ അഹല്യാമ് അദദാം മുനേ
മഹർഷികളിൽ സിംഹമായവനേ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉത്തമയായ ഈ കന്യകയെ ഞാൻ നിനക്കു നൽകുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ്, അഹല്യയെ ഞാൻ ഗൗതമനു സമർപ്പിച്ചു.
ജാതേ വിവാഹേ തേ ദേവാഃ കൃത്വേലായാഃ പ്രദക്ഷിണമ് ശനൈഃ ശനൈര് അഥാഗത്യ ദദൃശുഃ സര്വ ഏവ തേ
നിന്റെ വിവാഹം നടന്നപ്പോൾ ദേവന്മാർ ശരിയായ സമയത്ത് പതിയെ വന്ന് ആ പ്രദക്ഷിണം എല്ലാവരും കണ്ടു.
തം ഗൌതമമ് അഹല്യാം ച ദാംപത്യം പ്രീതിവര്ധനമ് തേ ചാഗത്യാഥ പശ്യന്തോ വിസ്മിതാശ് ചാഭവന് സുരാഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ ഗൗതമനെയും അഹല്യയെയും കണ്ടു; അവരുടെ ഐക്യം സന്തോഷം വർദ്ധിപ്പിച്ചു. അത് കണ്ട ദേവന്മാർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അതിക്രാന്തേ വിവാഹേ തു സുരാഃ സര്വേ ദിവം യയുഃ സമത്സരഃ ശചീഭര്താ താമ് ഈക്ഷ്യ ച ദിവം യയൌ
വിവാഹം കഴിഞ്ഞതോടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ശചീഭർത്താവായ ഇന്ദ്രനും അവളെ കണ്ട ശേഷം സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
തതഃ പ്രീതമനാസ് തസ്മൈ ഗൌതമായ മഹാത്മനേ പ്രാദാം ബ്രഹ്മഗിരിം പുണ്യം സര്വകാമപ്രദം ശുഭമ്
അതിനുശേഷം ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ മഹാത്മാവായ ഗൗതമനു എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്ന, പുണ്യമുള്ള ബ്രഹ്മഗിരി സമ്മാനിച്ചു.
അഹല്യായാം മുനിശ്രേഷ്ഠോ രേമേ തത്ര സ ഗൌതമഃ ഗൌതമസ്യ കഥാം പുണ്യാം ശ്രുത്വാ ശക്രസ് ത്രിവിഷ്ടപേ
അവിടെ മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗൗതമൻ അഹല്യയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചു. ഗൗതമന്റെ പുണ്യകഥ കേട്ടു സ്വർഗത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ ആകുലനായി.
തമ് ആശ്രമം തം ച മുനിം തസ്യ ഭാര്യാമ് അനിന്ദിതാമ് ഭൂത്വാ ബ്രാഹ്മണവേഷേണ ദ്രഷ്ടുമ് ആഗാച് ഛതക്രതുഃ
ആ ആശ്രമത്തിലും ആ മഹർഷിയെയും അവന്റെ കുറ്റമില്ലാത്ത ഭാര്യയെയും കാണാൻ ബ്രാഹ്മണവേഷം ധരിച്ച് ഇന്ദ്രൻ അവിടെ എത്തി.
സ ദൃഷ്ട്വാ ഭവനം തസ്യ ഭാര്യാം ച വിഭവം തഥാ പാപീയസീം മതിം കൃത്വാ അഹല്യാം സമുദൈക്ഷത
അവന്റെ വീടും ഭാര്യയും സമ്പത്തും കണ്ടു, മനസ്സിൽ ദുഷ്ടചിന്തയോടെ ഇന്ദ്രൻ അഹല്യയെ നോക്കി.
നാത്മാനം ന പരം ദേശം കാലം ശാപാദ് ഋഷേര് ഭയമ് ന ബുബോധ തദാ വത്സ കാമാകൃഷ്ടഃ ശതക്രതുഃ
ആ സമയത്ത്, വാത്സ, കാമത്തിൽ ആകർഷിതനായ ഇന്ദ്രന് സ്വയം, മറ്റുള്ളവർ, സ്ഥലം, സമയം, മഹർഷിയുടെ ശാപം എന്നിവ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
തദ്ധ്യാനപരമോ നിത്യം സുരരാജ്യേന ഗര്വിതഃ സംതപ്താങ്ഗഃ കഥം കുര്യാം പ്രവേശോ മേ കഥം ഭവേത്
എപ്പോഴും ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി, ദേവേന്ദ്രത്വത്തിൽ അഭിമാനത്തോടെ, ദേഹത്തിൽ ചൂടോടെ, 'എങ്ങനെ ഞാൻ അകത്തു കയറാം? എങ്ങനെ സാധിക്കും?' എന്ന് ഇന്ദ്രൻ ചിന്തിച്ചു.
ഏവം വസന് വിപ്രരൂപോ നാന്തരം ത്വ് അധ്യഗച്ഛത സ കദാചിന് മഹാപ്രാജ്ഞഃ കൃത്വാ പൌര്വാഹ്ണികീം ക്രിയാമ്
ബ്രാഹ്മണവേഷത്തിൽ അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, ഇന്ദ്രന് അവസരം കിട്ടിയില്ല. ഒരു ദിവസം മഹാപണ്ഡിതനായ ഗൗതമൻ രാവിലെ കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി—
സഹിതോ ഗൌതമഃ ശിഷ്യൈര് നിര്ഗതശ് ചാശ്രമാദ് ബഹിഃ ആശ്രമം ഗൌതമീം വിപ്രാന് ധാന്യാനി വിവിധാനി ച
ഗൗതമൻ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി; ആശ്രമവും ഗൗതമിയും ബ്രാഹ്മണന്മാരും വിവിധ ധാന്യങ്ങളും കാണാനായിരുന്നു.
ദ്രഷ്ടും ഗതോ മുനിവര ഇന്ദ്രസ് തം സമുദൈക്ഷത ഇദമ് അന്തരമ് ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ചക്രേ കാര്യം മനഃപ്രിയമ്
മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഇന്ദ്രൻ അവരെ കാണാൻ വന്നു, അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു; 'ഇതാ അവസരം' എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി, ഇഷ്ടംപോലെ പ്രവർത്തിച്ചു.
രൂപം കൃത്വാ ഗൌതമസ്യ പ്രിയേപ്സുഃ സ ശതക്രതുഃ താം ദൃഷ്ട്വാ ചാരുസര്വാങ്ഗീമ് അഹല്യാം വാക്യമ് അബ്രവീത്
ഗൗതമന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ആനന്ദം നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ഇന്ദ്രൻ ആ മനോഹരമായ അഹല്യയെ കണ്ടു, അവളോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ആകൃഷ്ടോ ഽഹം തവ ഗുണൈ രൂപം സ്മൃത്വാ സ്ഖലത്പദഃ ഇതി ബ്രുവന് ഹസന് ഹസ്തമ് ആദായാന്തഃ സമാവിശത്
നിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഓർത്ത്, രൂപം മനസ്സിൽ വരുത്തി, ഞാൻ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു, കാലടി തളർന്നു പോയി. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ചിരിച്ച് അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കടന്നു.
ന ബുബോധ ത്വ് അഹല്യാ തം ജാരം മേനേ തു ഗൌതമമ് രമമാണാ യഥാസൌഖ്യം പ്രാഗാച് ഛിഷ്യൈഃ സ ഗൌതമഃ
അഹല്യയ്ക്ക് അവനെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അവൾ അതിനെ ഗൗതമൻ തന്നെ എന്നു കരുതി, ഇഷ്ടം പോലെ ആനന്ദിച്ചു. അപ്പോൾ ഗൗതമൻ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം പുറത്ത് പോയിരുന്നു.
ആഗച്ഛന്തം നിത്യമ് ഏവ അഹല്യാ പ്രിയവാദിനീ പ്രതിയാതി പ്രിയം വക്തി തോഷയന്തീ ച തം ഗുണൈഃ
എപ്പോഴെങ്കിലും അവൻ വന്നാൽ, അഹല്യ സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു, സ്വാഗതം ചെയ്തു, സ്നേഹവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, തന്റെ ഗുണങ്ങളാൽ അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
താമ് അദൃഷ്ട്വാ മഹാപ്രാജ്ഞോ മേനേ തന് മഹദ് അദ്ഭുതമ് ദ്വാരസ്ഥിതം മുനിശ്രേഷ്ഠം സര്വേ പശ്യന്തി നാരദ
അവളെ കാണാതെ, മഹാപണ്ഡിതനായ സന്യാസി അതിനെ വലിയ അത്ഭുതം എന്ന് കരുതി; നാരദാ, എല്ലാ ആളുകളും വാതിലിൽ നിന്നിരുന്ന മഹർഷിയെ കണ്ടു.
അഗ്നിഹോത്രസ്യ ശാലായാ രക്ഷിണോ ഗൃഹകര്മിണഃ ഊചുര് മുനിവരം ഭീതാ ഗൌതമം വിസ്മയാന്വിതാഃ
അഗ്നിഹോത്രശാലയുടെ കാവലാളുകളും വീട്ടുപണിക്കാരും ഭയത്തിലും അത്ഭുതത്തിലും, മഹർഷിയായ ഗൗതമനോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് കിമ് ഇദം ചിത്രം ബഹിര് അന്തശ് ച ദൃശ്യസേ പ്രിയയാന്തഃ പ്രവിഷ്ടോ ഽസി തഥൈവ ച ബഹിര് ഭവാന് അഹോ തപഃപ്രഭാവോ ഽയം നാനാരൂപധരോ ഭവാന്
ഭഗവൻ, ഇതെന്ത് അത്ഭുതമാണ്? നിങ്ങൾ അകത്തും പുറത്തും കാണപ്പെടുന്നു; പ്രിയയോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് കടന്നിട്ടും, പുറത്തും നില്ക്കുന്നു. അയ്യോ, ഇതാണ് തപസ്സിന്റെ ശക്തി! നിങ്ങൾ പല രൂപങ്ങളും ധരിക്കുന്നു.
തച് ഛ്രുത്വാ വിസ്മിതസ് ത്വ് അന്തഃ പ്രവിഷ്ടഃ കോ നു തിഷ്ഠതി പ്രിയേ അഹല്യേ ഭവതി കിം മാം ന പ്രതിഭാഷസേ ഇത്യ് ഋഷേര് വചനം ശ്രുത്വാ അഹല്യാ ജാരമ് അബ്രവീത്
അത് കേട്ട്, അത്ഭുതപ്പെട്ടു, അകത്തേക്ക് കടന്ന് ചോദിച്ചു: 'ആരാണ് ഇവിടെ, പ്രിയ അഹല്യേ? എനിക്ക് നീ എന്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കില്ല?' സന്യാസിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അഹല്യ തന്റെ കാമുകനോട് പറഞ്ഞു.
കോ ഭവാന് മുനിരൂപേണ പാപം ത്വം കൃതവാന് അസി ഇതി ബ്രുവതീ ശയനാദ് ഉത്ഥിതാ സത്വരം ഭയാത്
'ആരാണ് നീ, സന്യാസിയുടെ രൂപത്തിൽ വന്നത്? നീ പാപം ചെയ്തു!' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഭയത്താൽ ഉടൻ കിടക്കയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
സ ചാപി പാപകൃച് ഛക്രോ ബിഡാലോ ഽഭൂന് മുനേര് ഭയാത് ത്രസ്താം ച വികൃതാം ദൃഷ്ട്വാ സ്വപ്രിയാം ദൂഷിതാം തദാ
പാപം ചെയ്ത ഇന്ദ്രൻ, സന്യാസിയെ ഭയന്ന്, പൂച്ചയായി മാറി; ഭയപ്പെട്ടും മാറിപ്പോയ പ്രിയയെ, അപ്പോൾ ദൂഷിതയായവളെ കണ്ടു.
ഉവാച സ മുനിഃ കോപാത് കിമ് ഇദം സാഹസം കൃതമ് ഇതി ബ്രുവന്തം ഭര്താരം സാപി നോവാച ലജ്ജിതാ
കോപത്തോടെ സന്യാസി പറഞ്ഞു: 'ഇത് എന്ത് ദൗസാഹസ്യമാണ്?' ഭർത്താവിനോട് അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ ലജ്ജിച്ചു, ഒന്നും മറുപടി പറയാതെ നിന്നു.