ഏതന് ന ഗര്ഹിതം കര്മ കുര്യാമ് അഹമ് ഇദം ധ്രുവമ് കര്മണ്യ് അസ്മിന് മഹാക്രൂരേ സമാദേഷ്ടും ന വാര്ഹസി
ഇത് കുറ്റം ചൊല്ലേണ്ട പ്രവർത്തിയല്ല; ഞാൻ ഇത് നിർബന്ധമായും ചെയ്യും. ഇങ്ങനെയൊരു ക്രൂരമായ കാര്യത്തിന് എന്നെ നിർദ്ദേശിക്കേണ്ടതില്ല.
ഇതി ശ്രുത്വാ ച തദ് വാക്യം ഭാനുര് വചനമ് അബ്രവീത് കിം നാമ ഗര്ഹിതം കര്മ തവ കര്തുമ് അലം യമ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട സൂര്യൻ ചോദിച്ചു: യമനേ, നിനക്ക് ചെയ്യാൻ കുറ്റം ചൊല്ലാവുന്ന പ്രവർത്തി ഏതാണ്?
കിം ന ദൃഷ്ടാ ത്വയാ യാന്തീ ഗണികാ ഗണകിംകരൈഃ ഗീയമാനാ ദിവം സദ്യോ ഗൌതമീതോയമ് ആപ്ലുതാ
നീ കാണുന്നില്ലേ, ഗണിക തന്റെ സേവകരോടൊപ്പം ഗാനം കേട്ട്, ഗൗതമിയിൽ കുളിച്ച് ഉടൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയത്?
ത്വയാ ചാത്ര തപസ് തീവ്രം കൃതം പുത്ര സുദുഷ്കരമ് നൈവാന്തം തസ്യ പശ്യാമി തസ്മാദ് ഗച്ഛ നിജം പുരമ്
മകനേ, നീ ഇവിടെ അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സ് നടത്തി; അതിന്റെ അവസാനം ഞാൻ കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, നീ നിന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങു.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ഭഗവാന് ഭാനുസ് തത്ര സ്നാത്വാ ഗതോ ദിവമ് യമോ ഽപി സംഗമേ സ്നാത്വാ തതോ നിജപുരം യയൌ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ സൂര്യൻ അവിടെ കുളിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി; യമനും സംഗമത്തിൽ കുളിച്ച് തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഭൂതഹാപി തതഃ ശങ്കാം തത്യാജ ച മഹാമുനേ തഥാ ദൃഷ്ട്വാ യമം യാന്തം ചക്രേ ചക്രം പ്രയാണകമ്
ജീവികളെ സംഹരിക്കുന്നവനും അപ്പോൾ സംശയം വിട്ടു, മഹർഷേ. യമൻ പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ യാത്രയ്ക്കായി ചക്രം ചലിപ്പിച്ചു.
ഭഗവാന് യത്ര ഗോവിന്ദോ വനമാലാവിഭൂഷിതഃ ഇതി യഃ ശൃണുയാന് മര്ത്യഃ പഠേദ് വാപി സമാഹിതഃ
ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ വനമാല ധരിച്ച് വസിക്കുന്നിടത്ത്, ആരെങ്കിലും മനസ്സോടെ ഇത് കേൾക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ,
ആപദസ് തസ്യ നശ്യന്തി ദീര്ഘമ് ആയുര് അവാപ്നുയാത്
അവന്റെ ദുരിതങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടും, ദീർഘായുസ് ലഭിക്കും.
അഹല്യാസംഗമം ചേഹ തീര്ഥം ത്രൈലോക്യപാവനമ് ശൃണു സമ്യങ് മുനിശ്രേഷ്ഠ തത്ര വൃത്തമ് ഇദം യഥാ
മുനിശ്രേഷ്ഠാ, മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും വിശുദ്ധമാക്കുന്ന അഹല്യാസംഗമം എന്ന തീർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചും അവിടെ നടന്ന സംഭവങ്ങൾക്കുറിച്ചും ഇപ്പോൾ കേൾക്കു.
കൌതുകേനാതിമഹതാ മയാ പൂര്വം മുനീശ്വര സൃഷ്ടാ കന്യാ ബഹുവിധാ രൂപവത്യോ ഗുണാന്വിതാഃ
മഹാമുനീശ്വരാ, വലിയ ആസ്വാദനത്തോടെ ഞാൻ മുമ്പ് പലവിധ രൂപവും ഗുണവും ഉള്ള പെൺകുട്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.
താസാമ് ഏകാം ശ്രേഷ്ഠതമാം നിര്മമേ ശുഭലക്ഷണാമ് താം ബാലാം ചാരുസര്വാങ്ഗീം ദൃഷ്ട്വാ രൂപഗുണാന്വിതാമ്
അവരിൽ ഒരാളെ ഞാൻ ഏറ്റവും ഉത്തമയാക്കി, ശുഭലക്ഷണങ്ങളോടെ. ആ ബാലയെ, സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളോടും ഗുണത്തോടും കൂടിയവളെ ഞാൻ കണ്ടു.
കോ വാസ്യാഃ പോഷണേ ശക്ത ഇതി മേ ബുദ്ധിര് ആവിശത് ന ദൈത്യാനാം സുരാണാം ച ന മുനീനാം തഥൈവ ച
ആളാരാണ് ഇവളെ പോഷിക്കാൻ കഴിയുക എന്ന ചിന്ത എന്നിൽ ഉണർന്നു. ദാനവർക്കും ദേവർക്കും മുനികൾക്കുമല്ല അതിന് കഴിവ്.
നാസ്ത്യ് അസ്യാഃ പോഷണേ ശക്തിര് ഇതി മേ ബുദ്ധിര് അന്വഭൂത് ഗുണജ്യേഷ്ഠായ വിപ്രായ തപോയുക്തായ ധീമതേ
ഇവളെ പോഷിക്കാൻ ആര്ക്കും കഴിവില്ലെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഗുണങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതനും തപസ്സിലും ബുദ്ധിയിലും സമ്പന്നനുമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനാണ് അതിന് യോഗ്യൻ.
സര്വലക്ഷണയുക്തായ വേദവേദാങ്ഗവേദിനേ ഗൌതമായ മഹാപ്രാജ്ഞാമ് അദദാം പോഷണായ താമ്
എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളുമുള്ളവനും വേദവും അതിന്റെ അങ്കങ്ങളും അറിയുന്ന മഹാപണ്ഡിതനായ ഗൗതമനാണ് അവളെ പോഷിക്കാൻ ഞാൻ കൊടുത്തത്.
പാലയസ്വ മുനിശ്രേഷ്ഠ യാവദ് ആപ്സ്യതി യൌവനമ് യൌവനസ്ഥാം പുനഃ സാധ്വീമ് ആനയേഥാ മമാന്തികമ്
മഹർഷികളിലെ ശ്രേഷ്ഠനായോ, അവൾ യൗവനപ്രായം പ്രാപിക്കുന്നതുവരെ നീ അവളെ സൂക്ഷിക്കണം. അവൾ യൗവനത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, ആ സദ്ഗുണവതിയെ വീണ്ടും എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരിക.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ ഗൌതമായ പ്രാദാം കന്യാം സുമധ്യമാമ് താമ് ആദായ മുനിശ്രേഷ്ഠ തപസാ ഹതകല്മഷഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഗൗതമനോട് ആ സുന്ദരിയായ കന്യയെ ഞാൻ നൽകി. austerity-ൽ ശുദ്ധനായ മഹർഷി അവളെ ഏറ്റെടുത്തു.
താം പോഷയിത്വാ വിധിവദ് അലംകൃത്യ മമാന്തികമ് നിര്വികാരോ മുനിശ്രേഷ്ഠോ ഹ്യ് അഹല്യാമ് ആനയത് തദാ
അവളെ യഥാവിധി വളർത്തി, അലങ്കരിച്ച്, മനസ്സിൽ ഒരു വ്യതിയാനവും ഇല്ലാതെ മഹർഷി അഹല്യയെ എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു.
താം ദൃഷ്ട്വാ വിബുധാഃ സര്വേ ശക്രാഗ്നിവരുണാദയഃ മമ ദേയാ സുരേശാന ഇത്യ് ഊചുസ് തേ പൃഥക് പൃഥക്
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും—ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, വരുണൻ എന്നിവരും—എന്നോട് ഓരോരുത്തരും വേറേയായി, 'ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, അവളെ എനിക്ക് തരിക' എന്നു പറഞ്ഞു.
തഥൈവ മുനയഃ സാധ്യാ ദാനവാ യക്ഷരാക്ഷസാഃ താന് സര്വാന് ആഗതാന് ദൃഷ്ട്വാ കന്യാര്ഥമ് അഥ സംഗതാന്
അതുപോലെ തന്നെ, മഹർഷിമാർ, സാദ്ധ്യന്മാർ, ദാനവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ—എല്ലാവരും ആ കന്യയെ നേടാനായി അവിടെ കൂടി വന്നു.
ഇന്ദ്രസ്യ തു വിശേഷേണ മഹാംശ് ചാഭൂത് തദാ ഗ്രഹഃ ഗൌതമസ്യ തു മാഹാത്മ്യം ഗാമ്ഭീര്യം ധൈര്യമ് ഏവ ച
പക്ഷേ, പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ദ്രനിൽ വലിയ ആഗ്രഹം ഉണർന്നു. അതേസമയം, ഗൗതമന്റെ മഹത്വവും, ഗൗരവവും, ധൈര്യവും എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമായിരുന്നു.
സ്മൃത്വാ സുവിസ്മിതോ ഭൂത്വാ മമൈവമ് അഭവത് സുധീഃ ദേയേയം ഗൌതമായൈവ നാന്യയോഗ്യാ ശുഭാനനാ
ഇത് ഓർത്ത് ഞാൻ അതിശയിച്ചുപോയി. അപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നി: 'ഈ മംഗളമുഖിയായവളെ ഗൗതമനു മാത്രമേ നൽകാവൂ, മറ്റാര്ക്കും യോജ്യമല്ല.'
തസ്മാഐ ഏവ തു താം ദാസ്യേ തഥാപ്യ് ഏവമ് അചിന്തയമ് സര്വേഷാം ച മതിര് ധൈര്യം മഥിതം ബാലയാനയാ
അതിനാൽ ഞാൻ അവളെ ഗൗതമനു തന്നേ നൽകും. എന്നിരുന്നാലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചു: ഈ ബാലികയുടെ കാരണത്താൽ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സും ധൈര്യവും动ിച്ചുപോയിരിക്കുന്നു.
അഹല്യേതി സുരൈഃ പ്രോക്തം മയാ ച ഋഷിഭിസ് തദാ ദേവാന് ഋഷീംസ് തദാ വീക്ഷ്യ മയാ തത്രോക്തമ് ഉച്ചകൈഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാരും, ഞാനും, മഹർഷിമാരും അവളെ അഹല്യ എന്നു വിളിച്ചു. ദേവന്മാരെയും മഹർഷിമാരെയും കണ്ടു ഞാൻ അവിടെ ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
തസ്മൈ സാ ദീയതേ സുഭ്രൂര് യഃ പൃഥിവ്യാഃ പ്രദക്ഷിണാമ് കൃത്വോപതിഷ്ഠതേ പൂര്വം ന ചാന്യസ്മൈ പുനഃ പുനഃ
നീലനയനയുള്ളവളേ, ഭൂമിയെ ആദ്യം പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്നവനാണ് അവളെ ലഭിക്കുക. മറ്റാരും എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അവളെ നേടാൻ കഴിയില്ല.
തതഃ സര്വേ സുരഗണാഃ ശ്രുത്വാ വാക്യം മയേരിതമ് അഹല്യാര്ഥം സുരാ ജഗ്മുഃ പൃഥിവ്യാശ് ച പ്രദക്ഷിണേ
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, എല്ലാ ദേവസംഘങ്ങളും അഹല്യയെ നേടാനായി ഭൂമിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടു.
ഗതേഷു സുരസംഘേഷു ഗൌതമോ ഽപി മുനീശ്വര പ്രയത്നമ് അകരോത് കിംചിദ് അഹല്യാര്ഥമ് ഇമം തഥാ
ദേവന്മാരുടെ സംഘം പുറപ്പെട്ടതിനു ശേഷം, മഹർഷികളിലെ പ്രഭുവായ ഗൗതമനും അഹല്യയെ നേടാൻ തക്കവിധം ശ്രമം നടത്തി.
ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ ബ്രഹ്മന് സുരഭിഃ സര്വകാമധുക് അര്ധപ്രസൂതാ ഹ്യ് അഭവത് താം ദദര്ശ സ ഗൌതമഃ
അവിടെ, ബ്രഹ്മനേ, ആ ഇടയിൽ സർവ്വകാമദായിനിയായ സുരഭി പകുതിയായി പ്രസവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതു ഗൗതമൻ കണ്ടു.
തസ്യാഃ പ്രദക്ഷിണം ചക്രേ ഇയമ് ഉര്വീതി സംസ്മരന് ലിങ്ഗസ്യ ച സുരേശസ്യ പ്രദക്ഷിണമ് അഥാകരോത്
ഈ ഭൂമി സുരഭിയാണെന്ന് ഓർത്ത്, ഗൗതമൻ അവളെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു. പിന്നെ ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവിന്റെ ചിഹ്നത്തെയും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.
തയോഃ പ്രദക്ഷിണം കൃത്വാ ഗൌതമോ മുനിസത്തമഃ സര്വേഷാം ചൈവ ദേവാനാമ് ഏകം ചാപി പ്രദക്ഷിണമ്
അവ രണ്ടിനെയും പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത ശേഷം, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗൗതമൻ എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും വേണ്ടി ഒരിക്കൽ കൂടി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.
നൈവാഭവദ് ഭുവോ ഗന്തുഃ സംജാതം ദ്വിതയം മമ ഏവം നിശ്ചിത്യ സ മുനിര് മമാന്തികമ് അഥാഭ്യഗാത്
ഭൂമിയെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യാൻ മറ്റാരും കഴിയാതെ പോയി. അങ്ങനെ തീരുമാനിച്ച് ആ മഹർഷി എന്റെ അടുക്കൽ എത്തി.