ഇതി ശ്രുത്വാ വചസ് തസ്യാഃ ശക്രഃ സുരവരേശ്വരഃ ആദിദേശാബലാം ക്ഷാമാം സത്കൃത്യ ഗണികാം തഥാ
അവളുടെ വാക്കുകള് കേട്ടശേഷം, ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ശക്രന് ആ സുന്ദരിയായ വേശ്യയെ ആദരപൂര്വം വിളിച്ചു നിര്ദേശങ്ങള് നല്കി.
ഗണികേ ഗച്ഛ മേ കാര്യം കുരു സുന്ദരി മാ ചിരമ് കൃതകൃത്യാഗതാ ഭൂയോ വല്ലഭാ മേ യഥാ ശചീ
വേശ്യേ, നീ എന്റെ കാര്യത്തിന് പോകൂ, സുന്ദരിയേ, വൈകാതെ. വിജയത്തോടെ തിരികെ വന്നാല് ശചിപോലെ നീ എനിക്ക് പ്രിയയായിരിക്കും.
ഇത്യ് ആകര്ണ്യ വചഃ ശക്രാദ് ഉത്പത്യ ഗണികാ ദിശഃ ക്ഷണേന യമസാംനിധ്യമ് ആയാതാ ചാരുരൂപിണീ
ശക്രന്റെ ആജ്ഞ കേട്ടതോടെ, ആ വേശ്യ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ദിശകളിലൂടെ പറന്ന് യമന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലെത്തി, അതീവ ഭംഗിയോടെ.
യമാന്തികമ് അനുപ്രാപ്താ ദ്യോതയന്തീ ദിശോ ദശ സലീലം ലലിതം ബാലാ ജഗൌ ഹിന്ദോലകങ്കലമ്
യമന്റെ മുമ്പില് എത്തി, പത്ത് ദിശകളും പ്രകാശിപ്പിച്ച്, ആ സുന്ദരിയായ ബാലിക ലാളിത്യമോടെ ഹിന്ദോള രാഗം പാടിത്തുടങ്ങി.
തതശ് ചചാല കാലസ്യ മനോ ലോലം ചലാചലമ് അഥോന്മീല്യ യമോ നേത്രേ കാമപാവകപൂരിതേ
അതിനുശേഷം, കാലന്റെ മനസ്സ് അശാന്തമായി ചലിച്ചു; പിന്നെ യമന് കണ്ണുതുറന്ന്, ആകാംക്ഷയുടെ തീ നിറഞ്ഞ കാഴ്ചയോടെ നോക്കി.
തസ്യാം വ്യാപാരയാമ് ആസ ശ്രേയഃശത്രൌ മഹാമുനേ തതോ വിലീയ സാ സദ്യഃ സരിത്ത്വമ് അഗമത് തദാ
മഹാമുനിയേ, അവളില് യമന് തനിക്കു നല്ലതെന്നു കരുതി ഇടപെട്ടു. ഉടനെ അവള് അപ്രത്യക്ഷയായി, ഒരു നദിയായി മാറി.
ഗൌതമ്യാം തു സമാഗമ്യ ഗണികാഗണകിംകരൈഃ ഗീയമാനാ ഗതാ സ്വര്ഗേ തസ്യ തീര്ഥപ്രഭാവതഃ
ഗൗതമിയിൽ തന്റെ സേവകരോടും സംഗീതജ്ഞരോടും കൂടെ ചേർന്ന്, ആ ഗണിക അവിടെയുള്ള തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹിമകൊണ്ട് സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ഗച്ഛന്തീം ഗണികാം ദൃഷ്ട്വാ വിമാനസ്ഥാം ദിവം പ്രതി വിസ്മയം പരമം പ്രാപ്തഃ കാലസ് തരലലോചനഃ അഥാദിത്യേന ചാഗത്യ ഏവമ് ഉക്തോ യമസ് തദാ
ആ ഗണികയെ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ചഞ്ചലമായ കണ്ണുകളുള്ള കാലൻ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി. അപ്പോൾ സൂര്യൻ അവിടെ എത്തി യമനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കുരു പുത്ര നിജം കര്മ പ്രജാനാം ത്വം പരിക്ഷയമ് പശ്യ വാതം സദാ വാന്തം സൃജന്തം വേധസം പ്രജാഃ പര്യടന്തം ത്രിലോകീം മാം വഹന്തീം വസുധാം പ്രജാഃ
മകനേ, നീ നിന്റെ കടമ നിർവഹിക്കണം; ജീവികളുടെ അന്ത്യം നോക്കേണ്ടത് നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. കാറ്റ് എപ്പോഴും വീശി സൃഷ്ടികർത്താവിന് വേണ്ടി ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും, ലോകങ്ങളിൽ ജനങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നതും, ഭൂമി എല്ലാവരെയും ചുമക്കുന്നതും കാണു.
ഇതി ശ്രുത്വാ യമോ വാക്യം പിതുര് വചനമ് അബ്രവീത്
അങ്ങനെ അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട യമൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഏതന് ന ഗര്ഹിതം കര്മ കുര്യാമ് അഹമ് ഇദം ധ്രുവമ് കര്മണ്യ് അസ്മിന് മഹാക്രൂരേ സമാദേഷ്ടും ന വാര്ഹസി
ഇത് കുറ്റം ചൊല്ലേണ്ട പ്രവർത്തിയല്ല; ഞാൻ ഇത് നിർബന്ധമായും ചെയ്യും. ഇങ്ങനെയൊരു ക്രൂരമായ കാര്യത്തിന് എന്നെ നിർദ്ദേശിക്കേണ്ടതില്ല.
ഇതി ശ്രുത്വാ ച തദ് വാക്യം ഭാനുര് വചനമ് അബ്രവീത് കിം നാമ ഗര്ഹിതം കര്മ തവ കര്തുമ് അലം യമ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട സൂര്യൻ ചോദിച്ചു: യമനേ, നിനക്ക് ചെയ്യാൻ കുറ്റം ചൊല്ലാവുന്ന പ്രവർത്തി ഏതാണ്?
കിം ന ദൃഷ്ടാ ത്വയാ യാന്തീ ഗണികാ ഗണകിംകരൈഃ ഗീയമാനാ ദിവം സദ്യോ ഗൌതമീതോയമ് ആപ്ലുതാ
നീ കാണുന്നില്ലേ, ഗണിക തന്റെ സേവകരോടൊപ്പം ഗാനം കേട്ട്, ഗൗതമിയിൽ കുളിച്ച് ഉടൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയത്?
ത്വയാ ചാത്ര തപസ് തീവ്രം കൃതം പുത്ര സുദുഷ്കരമ് നൈവാന്തം തസ്യ പശ്യാമി തസ്മാദ് ഗച്ഛ നിജം പുരമ്
മകനേ, നീ ഇവിടെ അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സ് നടത്തി; അതിന്റെ അവസാനം ഞാൻ കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, നീ നിന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങു.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ഭഗവാന് ഭാനുസ് തത്ര സ്നാത്വാ ഗതോ ദിവമ് യമോ ഽപി സംഗമേ സ്നാത്വാ തതോ നിജപുരം യയൌ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ സൂര്യൻ അവിടെ കുളിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി; യമനും സംഗമത്തിൽ കുളിച്ച് തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഭൂതഹാപി തതഃ ശങ്കാം തത്യാജ ച മഹാമുനേ തഥാ ദൃഷ്ട്വാ യമം യാന്തം ചക്രേ ചക്രം പ്രയാണകമ്
ജീവികളെ സംഹരിക്കുന്നവനും അപ്പോൾ സംശയം വിട്ടു, മഹർഷേ. യമൻ പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ യാത്രയ്ക്കായി ചക്രം ചലിപ്പിച്ചു.
ഭഗവാന് യത്ര ഗോവിന്ദോ വനമാലാവിഭൂഷിതഃ ഇതി യഃ ശൃണുയാന് മര്ത്യഃ പഠേദ് വാപി സമാഹിതഃ
ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ വനമാല ധരിച്ച് വസിക്കുന്നിടത്ത്, ആരെങ്കിലും മനസ്സോടെ ഇത് കേൾക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ,
ആപദസ് തസ്യ നശ്യന്തി ദീര്ഘമ് ആയുര് അവാപ്നുയാത്
അവന്റെ ദുരിതങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടും, ദീർഘായുസ് ലഭിക്കും.
അഹല്യാസംഗമം ചേഹ തീര്ഥം ത്രൈലോക്യപാവനമ് ശൃണു സമ്യങ് മുനിശ്രേഷ്ഠ തത്ര വൃത്തമ് ഇദം യഥാ
മുനിശ്രേഷ്ഠാ, മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും വിശുദ്ധമാക്കുന്ന അഹല്യാസംഗമം എന്ന തീർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചും അവിടെ നടന്ന സംഭവങ്ങൾക്കുറിച്ചും ഇപ്പോൾ കേൾക്കു.
കൌതുകേനാതിമഹതാ മയാ പൂര്വം മുനീശ്വര സൃഷ്ടാ കന്യാ ബഹുവിധാ രൂപവത്യോ ഗുണാന്വിതാഃ
മഹാമുനീശ്വരാ, വലിയ ആസ്വാദനത്തോടെ ഞാൻ മുമ്പ് പലവിധ രൂപവും ഗുണവും ഉള്ള പെൺകുട്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.
താസാമ് ഏകാം ശ്രേഷ്ഠതമാം നിര്മമേ ശുഭലക്ഷണാമ് താം ബാലാം ചാരുസര്വാങ്ഗീം ദൃഷ്ട്വാ രൂപഗുണാന്വിതാമ്
അവരിൽ ഒരാളെ ഞാൻ ഏറ്റവും ഉത്തമയാക്കി, ശുഭലക്ഷണങ്ങളോടെ. ആ ബാലയെ, സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളോടും ഗുണത്തോടും കൂടിയവളെ ഞാൻ കണ്ടു.
കോ വാസ്യാഃ പോഷണേ ശക്ത ഇതി മേ ബുദ്ധിര് ആവിശത് ന ദൈത്യാനാം സുരാണാം ച ന മുനീനാം തഥൈവ ച
ആളാരാണ് ഇവളെ പോഷിക്കാൻ കഴിയുക എന്ന ചിന്ത എന്നിൽ ഉണർന്നു. ദാനവർക്കും ദേവർക്കും മുനികൾക്കുമല്ല അതിന് കഴിവ്.
നാസ്ത്യ് അസ്യാഃ പോഷണേ ശക്തിര് ഇതി മേ ബുദ്ധിര് അന്വഭൂത് ഗുണജ്യേഷ്ഠായ വിപ്രായ തപോയുക്തായ ധീമതേ
ഇവളെ പോഷിക്കാൻ ആര്ക്കും കഴിവില്ലെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഗുണങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതനും തപസ്സിലും ബുദ്ധിയിലും സമ്പന്നനുമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനാണ് അതിന് യോഗ്യൻ.
സര്വലക്ഷണയുക്തായ വേദവേദാങ്ഗവേദിനേ ഗൌതമായ മഹാപ്രാജ്ഞാമ് അദദാം പോഷണായ താമ്
എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളുമുള്ളവനും വേദവും അതിന്റെ അങ്കങ്ങളും അറിയുന്ന മഹാപണ്ഡിതനായ ഗൗതമനാണ് അവളെ പോഷിക്കാൻ ഞാൻ കൊടുത്തത്.
പാലയസ്വ മുനിശ്രേഷ്ഠ യാവദ് ആപ്സ്യതി യൌവനമ് യൌവനസ്ഥാം പുനഃ സാധ്വീമ് ആനയേഥാ മമാന്തികമ്
മഹർഷികളിലെ ശ്രേഷ്ഠനായോ, അവൾ യൗവനപ്രായം പ്രാപിക്കുന്നതുവരെ നീ അവളെ സൂക്ഷിക്കണം. അവൾ യൗവനത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, ആ സദ്ഗുണവതിയെ വീണ്ടും എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരിക.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ ഗൌതമായ പ്രാദാം കന്യാം സുമധ്യമാമ് താമ് ആദായ മുനിശ്രേഷ്ഠ തപസാ ഹതകല്മഷഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഗൗതമനോട് ആ സുന്ദരിയായ കന്യയെ ഞാൻ നൽകി. austerity-ൽ ശുദ്ധനായ മഹർഷി അവളെ ഏറ്റെടുത്തു.
താം പോഷയിത്വാ വിധിവദ് അലംകൃത്യ മമാന്തികമ് നിര്വികാരോ മുനിശ്രേഷ്ഠോ ഹ്യ് അഹല്യാമ് ആനയത് തദാ
അവളെ യഥാവിധി വളർത്തി, അലങ്കരിച്ച്, മനസ്സിൽ ഒരു വ്യതിയാനവും ഇല്ലാതെ മഹർഷി അഹല്യയെ എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു.
താം ദൃഷ്ട്വാ വിബുധാഃ സര്വേ ശക്രാഗ്നിവരുണാദയഃ മമ ദേയാ സുരേശാന ഇത്യ് ഊചുസ് തേ പൃഥക് പൃഥക്
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും—ഇന്ദ്രൻ, അഗ്നി, വരുണൻ എന്നിവരും—എന്നോട് ഓരോരുത്തരും വേറേയായി, 'ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, അവളെ എനിക്ക് തരിക' എന്നു പറഞ്ഞു.
തഥൈവ മുനയഃ സാധ്യാ ദാനവാ യക്ഷരാക്ഷസാഃ താന് സര്വാന് ആഗതാന് ദൃഷ്ട്വാ കന്യാര്ഥമ് അഥ സംഗതാന്
അതുപോലെ തന്നെ, മഹർഷിമാർ, സാദ്ധ്യന്മാർ, ദാനവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ—എല്ലാവരും ആ കന്യയെ നേടാനായി അവിടെ കൂടി വന്നു.
ഇന്ദ്രസ്യ തു വിശേഷേണ മഹാംശ് ചാഭൂത് തദാ ഗ്രഹഃ ഗൌതമസ്യ തു മാഹാത്മ്യം ഗാമ്ഭീര്യം ധൈര്യമ് ഏവ ച
പക്ഷേ, പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്ദ്രനിൽ വലിയ ആഗ്രഹം ഉണർന്നു. അതേസമയം, ഗൗതമന്റെ മഹത്വവും, ഗൗരവവും, ധൈര്യവും എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമായിരുന്നു.