അഹോ കഷ്ടം മഹാകഷ്ടം നഷ്ടാ മേ സുരനാഥതാ ഗോദാവര്യാം തപഃ കുര്യാദ് യമോ വൈ ദുഷ്ടചേഷ്ടിതഃ ജിഘൃക്ഷുര് മത്പദം നൂനം ദേവാ ഇതി മതിര് മമ
അയ്യോ, ഇതെന്തൊരു ദുരിതം! എന്റെ ദേവേന്ദ്രപദം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. ദുഷ്ടനായി യമന് ഗോദാവരിക്കരയില് തപസ്സു ചെയ്യുകയാണെങ്കില്, അവന് എന്റെ സ്ഥാനമെടുക്കാന് ഉദ്ദേശിക്കുകയാണ് — ദേവന്മാരേ, ഇതാണ് എന്റെ മനസ്സിലുള്ളത്.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ സഹസേന്ദ്രേണ ആഹൂതശ് ചാപ്സരോഗണഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ഇന്ദ്രന് ഉടനെ അപ്സരസ്മാരെ വിളിച്ചു.
കാ ഭവതീഷു കാലസ്യ സ്ഥിതസ്യ തപസി ദ്വിഷഃ തപഃപ്രണാശനേ ശക്താ ഇതി മേ ശീഘ്രമ് ഉച്യതാമ്
നിങ്ങളില് ആര്ക്കാണ് ഈ ശത്രുവിന്റെ ദീര്ഘമായ തപസ്സു തകര്ക്കാന് കഴിവുള്ളത്? ദയവായി ഉടനെ പറയൂ.
ഇതി ശക്രവചഃ ശ്രുത്വാ നോചേ കാപി മഹാമുനേ അഥ ശക്രഃ പ്രകോപേണ പ്രത്യുവാചാപ്സരോഗണമ്
ശക്രന്റെ വാക്കുകള് കേട്ടിട്ടും, വലിയ സന്യാസിമാരില് ആരും ഒന്നും പറയില്ല. അപ്പോള് ശക്രന് കോപത്തോടെ അപ്സരസ്മാരോട് പറഞ്ഞു.
ഉത്തരം നാബ്രവീത് കിംചിദ് യാമസ് തര്ഹി വയം സ്വയമ് സജ്ജാ ഭവന്തു വിബുധാഃ സൈന്യൈര് ആയാന്തു മാ ചിരമ് ഘാതയാമോ വയം ശത്രും തപസാ സ്വര്ഗകാമുകമ്
നിങ്ങളില് ആരും ഉത്തരം പറയാത്തതിനാല്, നാം തന്നെ പോകാം. ദേവന്മാര് സജ്ജരാകട്ടെ, അവരുടെ സൈന്യങ്ങളുമായി വൈകാതെ വരട്ടെ. തപസ്സിലൂടെ സ്വര്ഗം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഈ ശത്രുവിനെ നാം നശിപ്പിക്കാം.
ഇത്യ് ഉക്തേ സതി ദേവാനാം സേനാ പ്രാദുര്ബഭൂവ ഹ ഇതീന്ദ്രഹൃദയം ജ്ഞാത്വാ ഹരിണാ ലോകധാരിണാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ദേവസേന പ്രത്യക്ഷമായി. ഇന്ദ്രന്റെ മനസ്സറിയുന്ന ലോകപാലകനായ ഹരിയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പ്രേഷിതം ചക്രിണാ ചക്രം രക്ഷണായ യമസ്യ ഹി ചക്രം യത്രാഭവത് തത്ര ചക്രതീര്ഥമ് അനുത്തമമ്
യമനെ രക്ഷിക്കാന് ചക്രധാരിയായ ഹരി തന്റെ ചക്രം അയച്ചു. ചക്രം എവിടെയുണ്ടായോ, അവിടെ തന്നെ അതിവിശിഷ്ടമായ ചക്രതീര്ത്ഥം ഉദിച്ചുവന്നു.
അഥേന്ദ്രം മേനകാ പ്രാഹ ശങ്കിതേതി വചസ് തദാ
അതിനുശേഷം, മേനകാ സംശയത്തോടെ ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു.
കാലാവലോകനേ നാലം കാചിദ് അസ്തി സുരേശ്വര മരണം ച വരം ദേവ ഭവതോ ന യമാത് പുനഃ
ദേവരാജാ, ഞങ്ങളിലാര്ക്കും കാലന്റെ കണ്മുന്നില് നില്ക്കാന് കഴിയില്ല. ദേവാ, യമനാല് മരിക്കുന്നതിനെക്കാള് നിന്റെ കയ്യില് മരണം എനിക്കു മെച്ചമാണ്.
രൂപയൌവനമത്തേയം ഗണികായാചനം പ്രഭോ പ്രേഷണം തത് പ്രയച്ഛൈഷാ സ്വാമിത്വം മന്യതേ ത്വയാ
സ്വാമി, സൗന്ദര്യത്തിലും യൗവനത്തിലും മദിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ വേശ്യയ്ക്ക് ആരോടും അപേക്ഷിക്കേണ്ടത് പതിവാണ്. അവളെ അയക്കൂ; അവള് പോകട്ടെ. അവള് നിന്നുടേതാണെന്ന് തന്നെ കരുതുന്നു.
ഇതി ശ്രുത്വാ വചസ് തസ്യാഃ ശക്രഃ സുരവരേശ്വരഃ ആദിദേശാബലാം ക്ഷാമാം സത്കൃത്യ ഗണികാം തഥാ
അവളുടെ വാക്കുകള് കേട്ടശേഷം, ദേവന്മാരുടെ രാജാവായ ശക്രന് ആ സുന്ദരിയായ വേശ്യയെ ആദരപൂര്വം വിളിച്ചു നിര്ദേശങ്ങള് നല്കി.
ഗണികേ ഗച്ഛ മേ കാര്യം കുരു സുന്ദരി മാ ചിരമ് കൃതകൃത്യാഗതാ ഭൂയോ വല്ലഭാ മേ യഥാ ശചീ
വേശ്യേ, നീ എന്റെ കാര്യത്തിന് പോകൂ, സുന്ദരിയേ, വൈകാതെ. വിജയത്തോടെ തിരികെ വന്നാല് ശചിപോലെ നീ എനിക്ക് പ്രിയയായിരിക്കും.
ഇത്യ് ആകര്ണ്യ വചഃ ശക്രാദ് ഉത്പത്യ ഗണികാ ദിശഃ ക്ഷണേന യമസാംനിധ്യമ് ആയാതാ ചാരുരൂപിണീ
ശക്രന്റെ ആജ്ഞ കേട്ടതോടെ, ആ വേശ്യ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ദിശകളിലൂടെ പറന്ന് യമന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലെത്തി, അതീവ ഭംഗിയോടെ.
യമാന്തികമ് അനുപ്രാപ്താ ദ്യോതയന്തീ ദിശോ ദശ സലീലം ലലിതം ബാലാ ജഗൌ ഹിന്ദോലകങ്കലമ്
യമന്റെ മുമ്പില് എത്തി, പത്ത് ദിശകളും പ്രകാശിപ്പിച്ച്, ആ സുന്ദരിയായ ബാലിക ലാളിത്യമോടെ ഹിന്ദോള രാഗം പാടിത്തുടങ്ങി.
തതശ് ചചാല കാലസ്യ മനോ ലോലം ചലാചലമ് അഥോന്മീല്യ യമോ നേത്രേ കാമപാവകപൂരിതേ
അതിനുശേഷം, കാലന്റെ മനസ്സ് അശാന്തമായി ചലിച്ചു; പിന്നെ യമന് കണ്ണുതുറന്ന്, ആകാംക്ഷയുടെ തീ നിറഞ്ഞ കാഴ്ചയോടെ നോക്കി.
തസ്യാം വ്യാപാരയാമ് ആസ ശ്രേയഃശത്രൌ മഹാമുനേ തതോ വിലീയ സാ സദ്യഃ സരിത്ത്വമ് അഗമത് തദാ
മഹാമുനിയേ, അവളില് യമന് തനിക്കു നല്ലതെന്നു കരുതി ഇടപെട്ടു. ഉടനെ അവള് അപ്രത്യക്ഷയായി, ഒരു നദിയായി മാറി.
ഗൌതമ്യാം തു സമാഗമ്യ ഗണികാഗണകിംകരൈഃ ഗീയമാനാ ഗതാ സ്വര്ഗേ തസ്യ തീര്ഥപ്രഭാവതഃ
ഗൗതമിയിൽ തന്റെ സേവകരോടും സംഗീതജ്ഞരോടും കൂടെ ചേർന്ന്, ആ ഗണിക അവിടെയുള്ള തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹിമകൊണ്ട് സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ഗച്ഛന്തീം ഗണികാം ദൃഷ്ട്വാ വിമാനസ്ഥാം ദിവം പ്രതി വിസ്മയം പരമം പ്രാപ്തഃ കാലസ് തരലലോചനഃ അഥാദിത്യേന ചാഗത്യ ഏവമ് ഉക്തോ യമസ് തദാ
ആ ഗണികയെ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ചഞ്ചലമായ കണ്ണുകളുള്ള കാലൻ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി. അപ്പോൾ സൂര്യൻ അവിടെ എത്തി യമനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
കുരു പുത്ര നിജം കര്മ പ്രജാനാം ത്വം പരിക്ഷയമ് പശ്യ വാതം സദാ വാന്തം സൃജന്തം വേധസം പ്രജാഃ പര്യടന്തം ത്രിലോകീം മാം വഹന്തീം വസുധാം പ്രജാഃ
മകനേ, നീ നിന്റെ കടമ നിർവഹിക്കണം; ജീവികളുടെ അന്ത്യം നോക്കേണ്ടത് നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. കാറ്റ് എപ്പോഴും വീശി സൃഷ്ടികർത്താവിന് വേണ്ടി ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതും, ലോകങ്ങളിൽ ജനങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നതും, ഭൂമി എല്ലാവരെയും ചുമക്കുന്നതും കാണു.
ഇതി ശ്രുത്വാ യമോ വാക്യം പിതുര് വചനമ് അബ്രവീത്
അങ്ങനെ അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട യമൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഏതന് ന ഗര്ഹിതം കര്മ കുര്യാമ് അഹമ് ഇദം ധ്രുവമ് കര്മണ്യ് അസ്മിന് മഹാക്രൂരേ സമാദേഷ്ടും ന വാര്ഹസി
ഇത് കുറ്റം ചൊല്ലേണ്ട പ്രവർത്തിയല്ല; ഞാൻ ഇത് നിർബന്ധമായും ചെയ്യും. ഇങ്ങനെയൊരു ക്രൂരമായ കാര്യത്തിന് എന്നെ നിർദ്ദേശിക്കേണ്ടതില്ല.
ഇതി ശ്രുത്വാ ച തദ് വാക്യം ഭാനുര് വചനമ് അബ്രവീത് കിം നാമ ഗര്ഹിതം കര്മ തവ കര്തുമ് അലം യമ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട സൂര്യൻ ചോദിച്ചു: യമനേ, നിനക്ക് ചെയ്യാൻ കുറ്റം ചൊല്ലാവുന്ന പ്രവർത്തി ഏതാണ്?
കിം ന ദൃഷ്ടാ ത്വയാ യാന്തീ ഗണികാ ഗണകിംകരൈഃ ഗീയമാനാ ദിവം സദ്യോ ഗൌതമീതോയമ് ആപ്ലുതാ
നീ കാണുന്നില്ലേ, ഗണിക തന്റെ സേവകരോടൊപ്പം ഗാനം കേട്ട്, ഗൗതമിയിൽ കുളിച്ച് ഉടൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയത്?
ത്വയാ ചാത്ര തപസ് തീവ്രം കൃതം പുത്ര സുദുഷ്കരമ് നൈവാന്തം തസ്യ പശ്യാമി തസ്മാദ് ഗച്ഛ നിജം പുരമ്
മകനേ, നീ ഇവിടെ അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സ് നടത്തി; അതിന്റെ അവസാനം ഞാൻ കാണുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, നീ നിന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങു.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ഭഗവാന് ഭാനുസ് തത്ര സ്നാത്വാ ഗതോ ദിവമ് യമോ ഽപി സംഗമേ സ്നാത്വാ തതോ നിജപുരം യയൌ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭഗവാൻ സൂര്യൻ അവിടെ കുളിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി; യമനും സംഗമത്തിൽ കുളിച്ച് തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഭൂതഹാപി തതഃ ശങ്കാം തത്യാജ ച മഹാമുനേ തഥാ ദൃഷ്ട്വാ യമം യാന്തം ചക്രേ ചക്രം പ്രയാണകമ്
ജീവികളെ സംഹരിക്കുന്നവനും അപ്പോൾ സംശയം വിട്ടു, മഹർഷേ. യമൻ പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ യാത്രയ്ക്കായി ചക്രം ചലിപ്പിച്ചു.
ഭഗവാന് യത്ര ഗോവിന്ദോ വനമാലാവിഭൂഷിതഃ ഇതി യഃ ശൃണുയാന് മര്ത്യഃ പഠേദ് വാപി സമാഹിതഃ
ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ വനമാല ധരിച്ച് വസിക്കുന്നിടത്ത്, ആരെങ്കിലും മനസ്സോടെ ഇത് കേൾക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്താൽ,
ആപദസ് തസ്യ നശ്യന്തി ദീര്ഘമ് ആയുര് അവാപ്നുയാത്
അവന്റെ ദുരിതങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടും, ദീർഘായുസ് ലഭിക്കും.
അഹല്യാസംഗമം ചേഹ തീര്ഥം ത്രൈലോക്യപാവനമ് ശൃണു സമ്യങ് മുനിശ്രേഷ്ഠ തത്ര വൃത്തമ് ഇദം യഥാ
മുനിശ്രേഷ്ഠാ, മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും വിശുദ്ധമാക്കുന്ന അഹല്യാസംഗമം എന്ന തീർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചും അവിടെ നടന്ന സംഭവങ്ങൾക്കുറിച്ചും ഇപ്പോൾ കേൾക്കു.
കൌതുകേനാതിമഹതാ മയാ പൂര്വം മുനീശ്വര സൃഷ്ടാ കന്യാ ബഹുവിധാ രൂപവത്യോ ഗുണാന്വിതാഃ
മഹാമുനീശ്വരാ, വലിയ ആസ്വാദനത്തോടെ ഞാൻ മുമ്പ് പലവിധ രൂപവും ഗുണവും ഉള്ള പെൺകുട്ടികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.