കൃതാം ദ്വാരവതീം നാമ ബഹുദ്വാരാം മനോരമാമ് ഭോജവൃഷ്ണ്യന്ധകൈര് ഗുപ്താം വസുദേവപുരോഗമൈഃ
അവിടെ തന്നെ ദ്വാരവതി എന്ന മനോഹരവും അനേകം വാതിലുകളുള്ള നഗരവും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടു. ഭോജന്മാർ, വൃഷ്ണികൾ, അന്ധകർ, ഇവരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ വസുദേവൻ അവിടം സംരക്ഷിച്ചു.
തത്രൈവ രൈവതോ ജ്ഞാത്വാ യഥാതത്ത്വം ദ്വിജോത്തമാഃ കന്യാം താം ബലദേവായ സുഭദ്രാം നാമ രേവതീമ്
അവിടെ തന്നെ യഥാർത്ഥം മനസ്സിലാക്കി, മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, രൈവൻ തന്റെ മകൾ രേവതിയെ, സുഭദ്ര എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നവളെ, ബാലരാമനു നൽകി.
ദത്ത്വാ ജഗാമ ശിഖരം മേരോസ് തപസി സംസ്ഥിതഃ രേമേ രാമോ ഽപി ധര്മാത്മാ രേവത്യാ സഹിതഃ സുഖീ
മകളെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ച ശേഷം രൈവൻ മെരുപർവതത്തിന്റെ ശിഖരത്തിലേക്ക് പോയി തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ധാർമ്മികനായ രാമൻ രേവതിയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
കഥം ബഹുയുഗേ കാലേ സമതീതേ മഹാമതേ ന ജരാ രേവതീം പ്രാപ്താ രൈവതം ച കകുദ്മിനമ്
മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, ഇത്രയും യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും രേവതിയെയും കകുദ്മിനെയും വൃദ്ധാവസ്ഥ എങ്ങനെ ബാധിച്ചില്ല?
മേരും ഗതസ്യ വാ തസ്യ ശര്യാതേഃ സംതതിഃ കഥമ് സ്ഥിതാ പൃഥിവ്യാമ് അദ്യാപി ശ്രോതുമ് ഇച്ഛാമ തത്ത്വതഃ
ശര്യാതി മെരുപർവതത്തിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, അവന്റെ വംശം ഭൂമിയിൽ എങ്ങനെ തുടരാൻ കഴിഞ്ഞു? അതിന്റെ യഥാർത്ഥം ഞങ്ങൾ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ന ജരാ ക്ഷുത്പിപാസാ വാ ന മൃത്യുര് മുനിസത്തമാഃ ഋതുചക്രം പ്രഭവതി ബ്രഹ്മലോകേ സദാനഘാഃ കകുദ്മിനഃ സ്വര്ലോകം തു രൈവതസ്യ ഗതസ്യ ഹ
മഹർഷിമാരേ, അവിടെയില്ല വൃദ്ധാവസ്ഥയോ വിശപ്പോ ദാഹമോ മരണവും ഇല്ല. ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ പാപരഹിതനായ കകുദ്മി വസിക്കുന്നു, അവിടെ ঋതുക്കളുടെ ചക്രവും ബാധിക്കില്ല. രൈവൻ സ്വർഗലോകത്തിലേക്കാണ് പോയത്.
ഹൃതാ പുണ്യജനൈര് വിപ്രാ രാക്ഷസൈഃ സാ കുശസ്ഥലീ തസ്യ ഭ്രാതൃശതം ത്വ് ആസീദ് ധാര്മികസ്യ മഹാത്മനഃ
കുശസ്ഥലി പുണ്യശീലന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും കൈവശമാക്കി. ആ ധാർമ്മികനും മഹാത്മാവായവനും നൂറ് സഹോദരന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തദ് വധ്യമാനം രക്ഷോഭിര് ദിശഃ പ്രാക്രാമദ് അച്യുതാഃ വിദ്രുതസ്യ ച വിപ്രേന്ദ്രാസ് തസ്യ ഭ്രാതൃശതസ്യ വൈ
രാക്ഷസന്മാർ അവരെ കൊല്ലുമ്പോൾ, ജയിക്കാനാവാത്തവർ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി. മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആ നൂറ് സഹോദരന്മാരും പിരിഞ്ഞുപോയി.
അന്വവായസ് തു സുമഹാംസ് തത്ര തത്ര ദ്വിജോത്തമാഃ തേഷാം ഹ്യ് ഏതേ മുനിശ്രേഷ്ഠാഃ ശര്യാതാ ഇതി വിശ്രുതാഃ
അവരുടെ മഹത്തായ വംശം വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ തുടർന്നു. മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഇവരാണ് ശര്യാതന്മാർ എന്നറിയപ്പെടുന്നവർ.
ക്ഷത്രിയാ ഗുണസംപന്നാ ദിക്ഷു സര്വാസു വിശ്രുതാഃ ശര്വശഃ സര്വഗഹനം പ്രവിഷ്ടാസ് തേ മഹൌജസഃ
ഗുണസമ്പന്നരായ ആ ക്ഷത്രിയർ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും പ്രശസ്തരായി. മഹാശക്തിയുള്ള അവർ എല്ലാവരും എല്ലാ പ്രദേശങ്ങളിലും പ്രവേശിച്ചു.
നാഭാഗരിഷ്ടപുത്രൌ ദ്വൌ വൈശ്യൌ ബ്രാഹ്മണതാം ഗതൌ കരൂഷസ്യ തു കാരൂഷാഃ ക്ഷത്രിയാ യുദ്ധദുര്മദാഃ
നാഭാഗനും അരിഷ്ടനും ഉള്ള രണ്ട് മക്കൾ വൈശ്യരായിരുന്നെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണപദവി നേടി. കരൂഷന്റെ സന്തതിയായ കാരൂഷന്മാർ യുദ്ധത്തിൽ ഭയങ്കരമായ ക്ഷത്രിയർ ആയിരുന്നു.
പൃഷധ്രോ ഹിംസയിത്വാ തു ഗുരോര് ഗാം ദ്വിജസത്തമാഃ ശാപാച് ഛൂദ്രത്വമ് ആപന്നോ നവൈതേ പരികീര്തിതാഃ
പൃഷധ്രൻ തന്റെ ഗുരുവിന്റെ പശുവിനെ കൊല്ലുകയും, അതിനാൽ ശാപം ലഭിച്ച് ശൂദ്രനായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ ഈ ഒൻപത് പേരാണ് വിവരിക്കപ്പെട്ടത്.
വൈവസ്വതസ്യ തനയാ മുനേര് വൈ മുനിസത്തമാഃ ക്ഷുവതസ് തു മനോര് വിപ്രാ ഇക്ഷ്വാകുര് അഭവത് സുതഃ
മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, വൈവസ്വതമനുവിന്റെ മകളാണ് ഈ കഥയിലെ നായിക. മനു തുമ്മിയപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഇക്ഷ്വാകുവെന്ന പുത്രൻ അവനു ജനിച്ചു.
തസ്യ പുത്രശതം ത്വ് ആസീദ് ഇക്ഷ്വാകോര് ഭൂരിദക്ഷിണമ് തേഷാം വികുക്ഷിര് ജ്യേഷ്ഠസ് തു വികുക്ഷിത്വാദ് അയോധതാമ്
ഇക്ഷ്വാകുവിന് നൂറ് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ വളരെ ദാനശീലികൾ ആയിരുന്നു. അവരിൽ വിക്കുക്ഷി മൂത്തവനായിരുന്നു. അവൻ ഭക്ഷണത്തിൽ അകപ്പെട്ടതിനാൽ വിക്കുക്ഷി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.
പ്രാപ്തഃ പരമധര്മജ്ഞ സോ ഽയോധ്യാധിപതിഃ പ്രഭുഃ ശകുനിപ്രമുഖാസ് തസ്യ പുത്രാഃ പഞ്ചശതം സ്മൃതാഃ
അവൻ പരമധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവനായി അയോധ്യയുടെ രാജാവായി. ശകുനിയെ മുഖ്യനാക്കി അവന്റെ അഞ്ചുനൂറ് പുത്രന്മാരാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.
ഉത്തരാപഥദേശസ്യ രക്ഷിതാരോ മഹാബലാഃ ചത്വാരിംശദ് ദശാഷ്ടൌ ച ദക്ഷിണസ്യാം തഥാ ദിശി
വടക്കേ പ്രദേശം കാവൽ ചെയ്ത ശക്തശാലികൾ നാല്പത്തിയെട്ടുപേർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ തെക്കൻ ദിക്കിലും അത്തരം സംരക്ഷകർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വശാതിപ്രമുഖാശ് ചാന്യേ രക്ഷിതാരോ ദ്വിജോത്തമാഃ ഇക്ഷ്വാകുസ് തു വികുക്ഷിം വാഐ അഷ്ടകായാമ് അഥാദിശത്
വശാതി മുതലായ മറ്റുള്ളവരും സംരക്ഷകരായിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ. എന്നാൽ ഇക്ഷ്വാകു വിക്കുക്ഷിയെ അഷ്ടകയാഗത്തിന് പോകാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
മാംസമ് ആനയ ശ്രാദ്ധാര്ഥം മൃഗാന് ഹത്വാ മഹാബല ശ്രാദ്ധകര്മണി ചോദ്ദിഷ്ടോ അകൃതേ ശ്രാദ്ധകര്മണി
ശ്രാദ്ധത്തിനായി മാംസം കൊണ്ടുവരിക, മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടികൊണ്ട്, മഹാബലശാലിയേ. ശ്രാദ്ധകർമ്മം നടത്താൻ അവനെ നിയോഗിച്ചു, പക്ഷേ ആ ചടങ്ങ് ഇനിയും നടന്നിരുന്നില്ല.
ഭക്ഷയിത്വാ ശശം വിപ്രാഃ ശശാദോ മൃഗയാം ഗതഃ ഇക്ഷ്വാകുണാ പരിത്യക്തോ വസിഷ്ഠവചനാത് പ്രഭുഃ
അവൻ മുയലിനെ ഭക്ഷിച്ചതിനുശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ശശാദൻ വേട്ടയ്ക്കു പോയി. വസിഷ്ഠന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് ഇക്ഷ്വാകു അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
ഇക്ഷ്വാകൌ സംസ്ഥിതേ വിപ്രാഃ ശശാദസ് തു നൃപോ ഽഭവത് ശശാദസ്യ തു ദായാദഃ കകുത്സ്ഥോ നാമ വീര്യവാന്
ഇക്ഷ്വാകു അന്തരിച്ചപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ശശാദൻ രാജാവായി. ശശാദന്റെ വംശാവലി കാക്കുത്ഥനാണ്; അവൻ മഹാബലശാലിയായിരുന്നു.
അനേനാസ് തു കകുത്സ്ഥസ്യ പൃഥുശ് ചാനേനസഃ സ്മൃതഃ വിഷ്ടരാശ്വഃ പൃഥോഃ പുത്രസ് തസ്മാദ് ആര്ദ്രസ് ത്വ് അജായത
അനേനസിൽ നിന്ന് കാക്കുത്ഥനും, അനേനസിൽ നിന്ന് പൃഥുവും ജനിച്ചു. പൃഥുവിന്റെ പുത്രൻ വിശ്തരാശ്വൻ; അവനിൽ നിന്ന് ആർദ്രൻ ജനിച്ചു.
ആര്ദ്രസ് തു യുവനാശ്വസ് തു ശ്രാവസ്തസ് തത്സുതോ ദ്വിജാഃ ജജ്ഞേ ശ്രാവസ്തകോ രാജാ ശ്രാവസ്തീ യേന നിര്മിതാ
ആർദ്രന്റെ പുത്രൻ യുവനാശ്വൻ; അവന്റെ പുത്രൻ ശ്രാവസ്തൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ. ശ്രാവസ്തക എന്ന രാജാവാണ് ജനിച്ചത്; ശ്രാവസ്തി നഗരവും അവൻ സ്ഥാപിച്ചു.
ശ്രാവസ്തസ്യ തു ദായാദോ ബൃഹദശ്വോ മഹീപതിഃ കുവലാശ്വഃ സുതസ് തസ്യ രാജാ പരമധാര്മികഃ
ശ്രാവസ്തിയുടെ വംശാവലി ബൃഹദശ്വൻ എന്ന മഹാരാജാവാണ്. അവന്റെ പുത്രൻ കുവലാശ്വൻ; അവൻ പരമധാർമ്മികനായ രാജാവായിരുന്നു.
യഃ സ ധുന്ധുവധാദ് രാജാ ധുന്ധുമാരത്വമ് ആഗതഃ
അവനാണ് ധുന്ധുവിനെ സംഹരിച്ച് 'ധുന്ധുമാരൻ' എന്ന ബഹുമാനപദവി നേടിയ രാജാവ്.
ധുന്ധോര് വധം മഹാപ്രാജ്ഞ ശ്രോതുമ് ഇച്ഛാമ തത്ത്വതഃ യദ്വധാത് കുവലാശ്വോ ഽസൌ ധുന്ധുമാരത്വമ് ആഗതഃ
മഹാപണ്ഡിതനേ, ധുന്ധുവിന്റെ വധം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കുവലാശ്വൻ ആ വധം നടത്തി എങ്ങനെ 'ധുന്ധുമാരൻ' എന്ന പേര് ലഭിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞുതരിക.
കുവലാശ്വസ്യ പുത്രാണാം ശതമ് ഉത്തമധന്വിനാമ് സര്വേ വിദ്യാസു നിഷ്ണാതാ ബലവന്തോ ദുരാസദാഃ
കുവലാശ്വന് നൂറ് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവർ ഉത്തമധനുര്വ്വീരന്മാരും, എല്ലാ വിദ്യകളിലും പ്രാവീണ്യം നേടിയവരും, ശക്തരും ജയിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവരുമായിരുന്നു.
ബഭൂവുര് ധാര്മികാഃ സര്വേ യജ്വാനോ ഭൂരിദക്ഷിണാഃ കുവലാശ്വം പിതാ രാജ്യേ ബൃഹദശ്വോ ന്യയോജയത്
അവർക്കെല്ലാവരും ധാർമ്മികതയും യാഗശീലവും ദാനശീലവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ബൃഹദശ്വൻ തന്റെ പുത്രനായ കുവലാശ്വനെ രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി.
പുത്രസംക്രാമിതശ്രീസ് തു വനം രാജാ വിവേശ ഹ തമ് ഉത്തങ്കോ ഽഥ വിപ്രര്ഷിഃ പ്രയാന്തം പ്രത്യവാരയത്
പുത്രനിൽ രാജഭാഗ്യം കൈമാറിയ ശേഷം രാജാവ് വനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണർഷിയായ ഉത്തങ്കൻ അവനെ യാത്രയാകുമ്പോൾ തടഞ്ഞു.
ഭവതാ രക്ഷണം കാര്യം തച് ച കര്തും ത്വമ് അര്ഹസി നിരുദ്വിഗ്നസ് തപശ് ചര്തും നഹി ശക്നോമി പാര്ഥിവ
നിന്റെ കാവൽ ആവശ്യമാണ്; അതിനുള്ള യോഗ്യതയും നിന്നിലുണ്ട്. രാജാവേ, ഞാൻ ഭയമില്ലാതെ തപസ്സു ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല.
മമാശ്രമസമീപേ വൈ സമേഷു മരുധന്വസു സമുദ്രോ വാലുകാപൂര്ണ ഉദ്ദാലക ഇതി സ്മൃതഃ
എന്റെ ആശ്രമത്തിന് സമീപമുള്ള സമതലമായ മരുദന്വ പ്രദേശത്ത്, ഉദ്ദാലക എന്നറിയപ്പെടുന്ന മണലാൽ നിറഞ്ഞ സമുദ്രം ഉണ്ട്.