തസ്യ രൂപം ച വക്ഷ്യാമി മുനേ ശൃണു മഹാഫലമ് തത്ര ബ്രഹ്മഗിരൌ കശ്ചിദ് വ്യാധഃ പരമദാരുണഃ
അത് എങ്ങനെയാണെന്നു ഞാൻ പറയാം, മഹർഷേ, അതിന്റെ വലിയ ഫലവും കേൾക്കൂ. ബ്രഹ്മഗിരിയിൽ ഒരുപാട് ക്രൂരനായ ഒരു വേട്ടക്കാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഹിനസ്തി ബ്രാഹ്മണാന് സാധൂന് യതീന് ഗോപക്ഷിണോ മൃഗാന് ഏവംഭൂതഃ സ പാപാത്മാ ക്രോധനോ ഽനൃതഭാഷണഃ
അവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും സന്മാർഗ്ഗികളെയും യതികളെയും പശുപാലകരെയും മൃഗങ്ങളെയും ഉപദ്രവിച്ചു; അങ്ങനെ പാപമനസ്സും ക്രോധവും അസത്യവാക്കും ഉള്ളവനായിരുന്നു.
ഭീഷണാകൃതിര് അത്യുഗ്രോ നീലാക്ഷോ ഹ്രസ്വബാഹുകഃ ദന്തുരോ നഷ്ടനാസാക്ഷോ ഹ്രസ്വപാത് പൃഥുകുക്ഷികഃ
അവന് ഭയങ്കരമായ രൂപം, അത്യന്തം ക്രൂരത, ഇരുണ്ട കണ്ണുകൾ, ചെറുതായ കൈകൾ, പുറത്ത് കയറിയ പല്ലുകൾ, മൂക്കും കണ്ണുകളും ഇല്ലാത്തത്, ചെറുതായ കാലുകൾ, വിശാലമായ വയറ്—allാം അവനിൽ കാണാം.
ഹ്രസ്വോദരോ ഹ്രസ്വഭുജോ വികൃതോ ഗര്ദഭസ്വനഃ പാശഹസ്തഃ പാപചിത്തഃ പാപിഷ്ഠഃ സധനുഃ സദാ
ചെറുതായ വയറും കൈകളും, വലിച്ചുപൊട്ടിയ ശരീരം, കഴുതയുടെ പോലെ കത്തുന്ന ശബ്ദം, കൈയിൽ പാശം, ദുഷ്ടമായ മനസ്സ്, ഏറ്റവും പാപിയായവൻ, എല്ലായ്പ്പോഴും വില്ല് പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു.
തസ്യ ഭാര്യാ തഥാഭൂതാ അപത്യാന്യ് അപി നാരദ തയാ തു പ്രേര്യമാണോ ഽസൌ വിവേശ ഗഹനം വനമ്
അവന്റെ ഭാര്യയും കുട്ടികളും അതുപോലെയായിരുന്നു, നാരദാ. അവളുടെ പ്രേരണയാൽ അവൻ കാടിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് കടന്നു.
സ ജഘാന മൃഗാന് പാപഃ പക്ഷിണോ ബഹുരൂപിണഃ പഞ്ജരേ പ്രാക്ഷിപത് കാംശ്ചിജ് ജീവമാനാംസ് തഥേതരാന്
അവൻ, ആ പാപി, പലവിധ മൃഗങ്ങളെയും പക്ഷികളെയും കൊല്ലുകയും, ചില ജീവനുള്ളവയെ കൂട്ടിലിടുകയും, മറ്റുള്ളവരെയും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തിരുന്നു.
ക്ഷുധയാ പരിതപ്താങ്ഗോ വിഹ്വലസ് തൃഷയാ തഥാ ഭ്രാന്തദേശോ ബഹുതരം ന്യവര്തത ഗൃഹം പ്രതി
വിശപ്പിലും ദാഹത്തിലും കഠിനമായി പീഡിതനായി, വഴിതെറ്റി അലഞ്ഞു, വളരെ നേരം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോവാൻ തീരുമാനിച്ചു.
തതോ ഽപരാഹ്ണേ സംപ്രാപ്തേ നിവൃത്തേ മധുമാധവേ ക്ഷണാത് തഡിദ് ഗര്ജിതം ച സാഭ്രം ചൈവാഭവത് തദാ
അപ്പോൾ, ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് വസന്തകാലം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് മിന്നലും ഇടിമുഴക്കവും, മേഘങ്ങൾ കൂടി.
വവൌ വായുഃ സാശ്മവര്ഷോ വാരിധാരാതിഭീഷണഃ സ ഗച്ഛംല് ലുബ്ധകഃ ശ്രാന്തഃ പന്ഥാനം നാവബുധ്യത
കല്ലുകളും കനത്ത മഴയും വീശുന്ന ഭയങ്കരമായ കാറ്റ് വീശി; ആ വേട്ടക്കാരൻ ക്ഷീണിച്ച് നടന്ന് വഴികാണാതെ പോയി.
ജലം സ്ഥലം ഗര്തമ് അഥോ പന്ഥാനമ് അഥവാ ദിശഃ ന ബുബോധ തദാ പാപഃ ശ്രാന്തഃ ശരണമ് അപ്യ് അഥ
ജലം, കര, കുഴി, വഴി, ദിശ—ഒന്നും അവൻ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; ആ സമയത്ത്, ക്ഷീണിച്ച പാപി ഒരു അഭയം പോലും കണ്ടെത്താനായില്ല.
ക്വ ഗച്ഛാമി ക്വ തിഷ്ഠേയം കിം കരോമീത്യ് അചിന്തയത് സര്വേഷാം പ്രാണിനാം പ്രാണാന് ആഹര്താഹം യഥാന്തകഃ
'എവിടേക്ക് പോകാം? എവിടെ നിൽക്കാം? എന്ത് ചെയ്യണം?' എന്നിങ്ങനെ അവൻ ചിന്തിച്ചു. 'എല്ലാ ജീവികളുടെയും ജീവൻ എടുക്കുന്നവൻ ഞാൻ തന്നെ, യമൻ പോലെ.'
മമാപ്യ് അന്തകരം ഭൂതം സംപ്രാപ്തം ചാശ്മവര്ഷണമ് ത്രാതാരം നൈവ പശ്യാമി ശിലാം വാ വൃക്ഷമ് അന്തികേ
'ഇപ്പോൾ എന്റെ അന്ത്യം വരുത്തുന്ന കല്ലുവർഷം എത്തി. എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു പാറയോ വൃക്ഷമോ സമീപത്ത് കാണുന്നില്ല.' എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ചിന്ത.
ഏവം ബഹുവിധം വ്യാധോ വിചിന്ത്യാപശ്യദ് അന്തികേ വനേ വനസ്പതിമ് ഇവ നക്ഷത്രാണാം യഥാത്രിജമ്
ഇങ്ങനെ പലതും ചിന്തിച്ച ശേഷം, ആ വേട്ടക്കാരൻ സമീപത്തെ കാട്ടിൽ ഒരു വലിയ വൃക്ഷം കണ്ടു—നക്ഷത്രങ്ങളിൽ അത്രി മഹർഷിയെപ്പോലെയുള്ളത്.
മൃഗാണാം ച യഥാ സിംഹമ് ആശ്രമാണാം ഗൃഹാധിപമ് ഇന്ദ്രിയാണാം മന ഇവ ത്രാതാരം പ്രാണിനാം നഗമ്
മൃഗങ്ങളിൽ സിംഹംപോലെയും, ആശ്രമങ്ങളിൽ ഗൃഹസ്ഥനുപോലെയും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ മനസ്സുപോലെയും, ജീവജാലങ്ങൾക്ക് രക്ഷകനായി ആ വൃക്ഷം അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
ശ്രേഷ്ഠം വിടപിനം ശുഭ്രം ശാഖാപല്ലവമണ്ഡിതമ് തമ് ആശ്രിത്യോപവിഷ്ടോ ഽഭൂത് ക്ലിന്നവാസാ സ ലുബ്ധകഃ
ആ ഉത്തമവും പ്രകാശമുള്ളതുമായ, ശാഖകളും ഇളം ഇലയുമായി അലങ്കരിച്ച വൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ അഭയം തേടി, ആ വേട്ടക്കാരൻ തനിക്കു വസ്ത്രം മുഴുവൻ നനഞ്ഞ് ഇരുന്നു.
സ്മരന് ഭാര്യാമ് അപത്യാനി ജീവേയുര് അഥവാ ന വാ ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ തത്ര ചാസ്തം പ്രാപ്തോ ദിവാകരഃ
ഭാര്യയും കുട്ടികളും ഓർത്ത്, അവർ ജീവിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്ന് വിചാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അപ്പോൾ തന്നെ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു.
തമ് ഏവ നഗമ് ആശ്രിത്യ കപോതോ ഭാര്യയാ സഹ പുത്രപൌത്രൈഃ പരിവൃതോ ഹ്യ് ആസ്തേ തത്ര നഗോത്തമേ
അത് തന്നെയുള്ള വൃക്ഷത്തിൽ, തന്റെ ഭാര്യയോടൊപ്പം, മക്കളും മക്കളുടെ മക്കളും ചുറ്റും കൂടെ, ഒരു പാരാവതം അവിടെ താമസിച്ചു.
സുഖേന നിര്ഭയോ ഭൂത്വാ സുതൃപ്തഃ പ്രീത ഏവ ച ബഹവോ വത്സരാ യാതാ വസതസ് തസ്യ പക്ഷിണഃ
അവിടെ താമസിച്ച ആ പക്ഷി, സന്തോഷത്തോടെയും ഭയമില്ലാതെയും, പൂർണ്ണമായ തൃപ്തിയോടെയും, സന്തോഷത്തോടെയും, അനേകം വർഷങ്ങൾ കഴിച്ചു.
പതിവ്രതാ തസ്യ ഭാര്യാ സുപ്രീതാ തേന ചൈവ ഹി കോടരേ തന്നഗേ ശ്രേഷ്ഠേ ജലവായ്വഗ്നിവര്ജിതേ
അവന്റെ ഭാര്യ, ഭർത്താവിനോട് വിശ്വസ്തയായിരുന്നു, അവനാൽ വളരെ സന്തുഷ്ടയായിരുന്നു; ആ ഉത്തമവൃക്ഷത്തിലെ ഒരു പൊക്കിലിൽ, വെള്ളവും കാറ്റും അഗ്നിയും ഇല്ലാത്തിടത്ത്.
ഭാര്യാപുത്രൈഃ പരിവൃതഃ സര്വദാസ്തേ കപോതകഃ തസ്മിന് ദിനേ ദൈവവശാത് കപോതശ് ച കപോതകീ
ഭാര്യയും മക്കളും ചുറ്റും കൂടെ, ആ ചെറുപാരാവതം എപ്പോഴും അവിടെ താമസിച്ചു; അന്നേദിവസം, വിധിയുടെ ഇച്ഛയാൽ, ആ പാരാവതനും അവന്റെ ഭാര്യയും...
ഭക്ഷ്യാര്ഥം തു ഉഭൌ യാതൌ കപോതോ നഗമ് അഭ്യഗാത് സാപി ദൈവവശാത് പുത്ര പഞ്ജരസ്ഥൈവ വര്തതേ
ഭക്ഷണം തേടാൻ ഇരുവരും പുറപ്പെട്ടു. കപോതം മരംവഴി മടങ്ങി, പക്ഷേ ദൈവവിധിയാൽ കുഞ്ഞ് പഞ്ചരത്തിൽ തന്നെ കുടുങ്ങി നിന്നു.
ഗൃഹീതാ ലുബ്ധകേനാഥ ജീവമാനേവ വര്തതേ കപോതകോ ഽപ്യ് അപത്യാനി മാതൃഹീനാന്യ് ഉദീക്ഷ്യ ച
അവളെ വേട്ടക്കാരൻ ജീവനോടെ പിടിച്ചു. കപോതൻ, അമ്മയില്ലാതെ കുട്ടികളെ നോക്കി,
വര്ഷം ച ഭീഷണം പ്രാപ്തമ് അസ്തം യാതോ ദിവാകരഃ സ്വകോടരം തയാ ഹീനമ് ആലോക്യ വിലലാപ സഃ
ഭയങ്കരമായ മഴ എത്തി, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. അവളില്ലാതെ തന്റെ കൂടാരം കണ്ട കപോതൻ ദുഃഖത്തോടെ കരയാൻ തുടങ്ങി.
താം ബദ്ധാം പഞ്ജരസ്ഥാം വാ ന ബുബോധ കപോതരാട് അന്വാരേഭേ കപോതോ വൈ പ്രിയായാ ഗുണകീര്തനമ്
അവൾ പഞ്ചരത്തിൽ കുടുങ്ങിയെന്നു കപോതരാജാവിന് അറിയില്ലായിരുന്നു. കപോതൻ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ഓർത്ത് അവളുടെ ഗുണങ്ങൾ പാടാൻ തുടങ്ങി.
നാദ്യാപ്യ് ആയാതി കല്യാണീ മമ ഹര്ഷവിവര്ധിനീ മമ ധര്മസ്യ ജനനീ മമ ദേഹസ്യ ചേശ്വരീ
ഇപ്പോഴും എന്റെ സുഖം കൂട്ടുന്ന, എന്റെ ധർമ്മത്തിന് അമ്മയും ശരീരത്തിന് ഉടമയുമായ എന്റെ നല്ലവളൊന്നും മടങ്ങിയില്ല.
ധര്മാര്ഥകാമമോക്ഷാണാം സൈവ നിത്യം സഹായിനീ തുഷ്ടേ ഹസന്തീ രുഷ്ടേ ച മമ ദുഃഖപ്രമാര്ജനീ
ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം, മോക്ഷം എല്ലാം കൂടെ പങ്കിടുന്നവളാണ് അവൾ. സന്തോഷത്തിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ, കോപത്തിൽ എന്റെ ദുഃഖം അകറ്റുന്നവളാണ് അവൾ.
സഖീ മന്ത്രേഷു സാ നിത്യം മമ വാക്യരതാ സദാ നാദ്യാപ്യ് ആയാതി കല്യാണീ സംപ്രയാതേ ഽപി ഭാസ്കരേ
ആലോചനകളിൽ എപ്പോഴും കൂട്ടുകാരി, എന്റെ വാക്കുകളിൽ സന്തോഷം കാണുന്നവളാണ് അവൾ. സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചിട്ടും എന്റെ നല്ലവളൊന്നും മടങ്ങിയില്ല.
ന ജാനാതി വ്രതം മന്ത്രം ദൈവം ധര്മാര്ഥമ് ഏവ ച പതിവ്രതാ പതിപ്രാണാ പതിമന്ത്രാ പതിപ്രിയാ
വ്രതം, മന്ത്രം, ദൈവം, ധർമ്മം, സമ്പത്ത് എന്നിവയെ അവൾ അറിയില്ല. ഭർത്താവിനോടുള്ള ഭക്തിയിലാണ് അവളുടെ ജീവൻ, ഉപദേശം, സ്നേഹം എല്ലാം ഭർത്താവിനുവേണ്ടിയാണ്.
നാദ്യാപ്യ് ആയാതി കല്യാണീ കിം കരോമി ക്വ യാമി വാ കിം മേ ഗൃഹം കാനനം ച തയാ ഹീനം ഹി ദൃശ്യതേ
ഇപ്പോഴും എന്റെ നല്ലവളൊന്നും മടങ്ങിയില്ല. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും, എവിടേക്ക് പോകും? അവളില്ലാതെ എന്റെ വീട് പോലും കാടുപോലെയാണ്.
തയാ യുക്തം ശ്രിയാ യുക്തം ഭീഷണം വാപി ശോഭനമ് നാദ്യാപ്യ് ആയാതി മേ കാന്താ യയാ ഗൃഹമ് ഉദീരിതമ്
അവളോടൊപ്പം സമൃദ്ധിയിലോ കഷ്ടത്തിലോ പോലും ഭയങ്കരമായതും മനോഹരമാകും. വീട് സന്തോഷകരമാക്കിയ എന്റെ പ്രിയവളൊന്നും ഇനിയും മടങ്ങിയില്ല.