ശുഭമാരുതസംപന്നേ ഹര്ഷോത്കര്ഷൈകകാരണേ മേരുമന്ദരകൈലാസമൈനാകാദിനഗൈര് വൃതേ
ശുഭമായ കാറ്റുകൾ നിറഞ്ഞും, അത്യന്തം സന്തോഷം പകരുന്ന ഏക കാരണമായും, മേരു, മന്ദര, കൈലാസം, മൈനാകം തുടങ്ങിയ പർവതങ്ങൾ ചുറ്റിയുമുള്ള സ്ഥലത്ത്—
വസിഷ്ഠാഗസ്ത്യപൌലസ്ത്യലോമശാദിഭിര് ആവൃതേ മഹോത്സവേ വര്തമാനേ വിവാഹഃ സമജായത
വസിഷ്ഠൻ, അഗസ്ത്യൻ, പുലസ്ത്യൻ, ലോമശൻ എന്നിവരും മറ്റും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹോത്സവം നടക്കുമ്പോൾ വിവാഹം നടന്നു.
തത്ര വേദീ രത്നമയീ ശോഭിതാ സ്വര്ണഭൂഷിതാ വജ്രമാണിക്യവൈദൂര്യതന്മയസ്തമ്ഭശോഭിതാ
അവിടെ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ചും സ്വർണ്ണം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചും വജ്രം, മാനിക്യം, വൈഡൂര്യം എന്നിവ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച തൂണുകൾ കൊണ്ട് ഭംഗിയാർന്നുമുള്ള ഒരു വേദി ഉണ്ടായിരുന്നു.
ജയാലക്ഷ്മീശുഭാക്ഷാന്തികീര്തിപുഷ്ട്യാദിസംവൃതാ മേരുമന്ദരകൈലാസരൈവതൈഃ പരിശോഭിതൈഃ
ജയ, ലക്ഷ്മി, ശുഭ, ക്ഷാന്തി, കീർത്തി, പുഷ്ടി തുടങ്ങിയവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടും, മേരു, മന്ദര, കൈലാസം, രൈവതക തുടങ്ങിയ പർവതങ്ങളാൽ കൂടുതൽ ഭംഗിയാർന്നുമായിരുന്നു.
പൂജിതോ ലോകനാഥേന വിഷ്ണുനാ പ്രഭവിഷ്ണുനാ മൈനാകഃ പര്വതശ്രേഷ്ഠോ രേജേ ഽതീവ ഹിരണ്മയഃ
ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ വിഷ്ണു മഹത്വത്തോടെ മൈനാകപർവ്വതത്തെ ആദരിക്കുകയും, ആ സുവർണ്ണപ്രഭയുള്ള പർവ്വതശ്രേഷ്ഠൻ അതിയായി പ്രകാശിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഋഷയോ ലോകപാലാശ് ച ആദിത്യാഃ സമരുദ്ഗണാഃ വിവാഹേ വേദികാം ചക്രുര് ദേവദേവസ്യ ശൂലിനഃ
മഹർഷിമാർ, ലോകപാലകർ, ആദിത്യന്മാർ, മരുത്ഗണങ്ങൾ ഇവർ എല്ലാവരും ദേവദേവനായ ശൂലധാരിയുടെ വിവാഹത്തിന് വേണ്ടി വേദിക ഒരുക്കി.
വിശ്വകര്മാ സ്വയം ത്വഷ്ടാ വേദീം ചക്രേ സതോരണാമ് സുരഭീ നന്ദിനീ നന്ദാ സുനന്ദാ കാമദോഹിനീ
വിശ്വകർമ്മയും ത്വഷ്ടാവും ചേർന്ന് തോറണമുള്ള വേദിക സ്വയം നിർമിച്ചു; സുരഭി, നന്ദിനി, നന്ദാ, സുനന്ദാ, കാമദോഹിനി എന്നിവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആഭിസ് തു ശോഭിതേശാന്യാ വിവാഹഃ സമജായത സമുദ്രാഃ സരിതോ നാഗാ ഓഷധ്യോ ലോകമാതരഃ
ഇവരുടെ അലങ്കാരത്തിൽ വിവാഹം നടന്നു; സമുദ്രങ്ങൾ, നദികൾ, നാഗങ്ങൾ, ഔഷധികൾ, ലോകമാതാക്കൾ ഇവരും അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
സവനസ്പതിബീജാശ് ച സര്വേ തത്ര സമായയുഃ ഭുവഃ കര്മ ഇലാ ചക്രേ ഓഷധ്യസ് ത്വ് അന്നകര്മ ച
വൃക്ഷങ്ങളുടെ എല്ലാ വിത്തുകളും അവിടെ കൂടി; ഇളാ ഭൂമിയുടെ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു, ഔഷധികൾ അന്നത്തിനുള്ള കർമ്മങ്ങളും നിർവഹിച്ചു.
വരുണഃ പാനകര്മാണി ദാനകര്മ ധനാധിപഃ അഗ്നിശ് ചകാര തത്രാന്നം യച് ചേഷ്ടം ലോകനാഥയോഃ
വരുണൻ പാനീയങ്ങൾ ഒരുക്കി, ധനത്തിന്റെ അധിപൻ ദാനങ്ങൾ നടത്തി, അഗ്നി അവിടെ ലോകനാഥന്മാർക്ക് ഇഷ്ടമായ അന്നം പാകം ചെയ്തു.
തത്ര തത്ര പൃഥക് പൂജാം ചക്രേ വിഷ്ണുഃ സനാതനഃ വേദാശ് ച സരഹസ്യാ വൈ ഗായന്തി ച ഹസന്തി ച
സനാതനനായ വിഷ്ണു വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ പൂജ നടത്തി; രഹസ്യങ്ങളോടൊപ്പം വേദങ്ങൾ പാടുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
നൃത്യന്ത്യ് അപ്സരസഃ സര്വാ ജഗുര് ഗന്ധര്വകിംനരാഃ ലാജാധൃക് ചാപി മൈനാകോ ബഭൂവ മുനിസത്തമ
എല്ലാ അപ്സരസുകളും നൃത്തം ചെയ്തു, ഗന്ധർവരും കിന്നരന്മാരും പാടിച്ചു; മൈനാകൻ, മുനിശ്രേഷ്ഠൻ, ലാജകൾ കൈവശം വെച്ചു.
പുണ്യാഹവാചനം വൃത്തമ് അന്തര്വേശ്മനി നാരദ വേദികായാമ് ഉപാവിഷ്ടൌ ദംപതീ സുരസത്തമൌ
പുണ്യാഹവാചനം അകത്തുള്ള മന്ദിരത്തിൽ പൂർത്തിയായി, നാരദാ; ദിവ്യ ദമ്പതികൾ വേദികയിൽ ഇരുന്നു.
പ്രതിഷ്ഠാപ്യാഗ്നിം വിധിവദ് അശ്മാനം ചാപി പുത്രക ഹുത്വാ ലാജാംശ് ച വിധിവത് പ്രദക്ഷിണമ് അഥാകരോത്
കൃത്യമായി അഗ്നിയും കല്ലും സ്ഥാപിച്ച്, വിധിപ്രകാരം ലാജകൾ അർപ്പിച്ച്, അവർ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു.
അശ്മനഃ സ്പര്ശഹേതോശ് ച ദേവ്യങ്ഗുഷ്ഠം കരേ ഽസ്പൃശത് വിഷ്ണുനാ പ്രേരിതഃ ശംഭുര് ദക്ഷിണസ്യ പദസ്യ ച
കല്ല് സ്പർശിച്ചതിനാൽ, ദേവിയുടെ അംഗുഷ്ഠം ശംഭു, വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രേരണയിൽ, അവളുടെ വലതുകാലും സ്പർശിച്ചു.
താമ് അദര്ശമ് അഹം തത്ര ഹോമം കുര്വന് ഹരാന്തികേ ദൃഷ്ടേ ഽങ്ഗുഷ്ഠേ ദുഷ്ടബുദ്ധ്യാ വീര്യം സുസ്രാവ മേ തദാ
ഹരന്റെ സമീപത്ത് ഹോമം ചെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ അവളുടെ അംഗുഷ്ഠം കണ്ടു; മനസ്സ് അശാന്തമായപ്പോൾ എന്റെ വീര്യം പുറത്തുവന്നു.
ലജ്ജയാ കലുഷീഭൂതഃ സ്കന്നം വീര്യമ് അചൂര്ണയമ് മദ്വീര്യാച് ചൂര്ണിതാത് സൂക്ഷ്മാദ് വാലഖില്യാസ് തു ജജ്ഞിരേ
ലജ്ജയിൽ മലിനനായ്, ചിതറിയ വീര്യം ഞാൻ ചുരണ്ടി; അതിൽ നിന്നുള്ള സൂക്ഷ്മമായ ഭാഗത്തിൽ നിന്ന് വാലഖില്യന്മാർ ജനിച്ചു.
തതോ മഹാന് അഭൂത് തത്ര ഹാഹാകാരഃ സുരോദിതഃ ലജ്ജയാ പരിഭൂതോ ഽഹം നിര്ഗതസ് തു തദാസനാത്
അവിടെ വലിയ ഒരു ആഹാകാരം ദേവതകളിൽ ഉയർന്നു; ലജ്ജയിൽ അപമാനിതനായ് ഞാൻ ആാസനത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി.
പശ്യത്സു ദേവസംഘേഷു തൂഷ്ണീംഭൂതേഷു നാരദ ഗച്ഛന്തം മാം മഹാദേവോ ദൃഷ്ട്വാ നന്ദിനമ് അബ്രവീത്
ദേവസംഘം മൗനത്തിൽ നോക്കുന്പോൾ, നാരദാ, മഹാദേവൻ എന്നെ പുറത്ത് പോകുന്നത് കണ്ടു നന്ദിനോട് പറഞ്ഞു.
ബ്രഹ്മാണമ് ആഹ്വയസ്വേഹ ഗതപാപം കരോമ്യ് അഹമ് കൃതാപരാധേ ഽപി ജനേ സന്തഃ സകൃപമാനസാഃ മോഹയന്ത്യ് അപി വിദ്വാംസം വിഷയാണാമ് ഇയം സ്ഥിതിഃ
ബ്രഹ്മാവിനെ ഇവിടെ വിളിക്കൂ; ഞാൻ അവനെ പാപമുക്തനാക്കാം. പാപം ചെയ്താലും സദ്ഗുണികൾ കരുണയോടെ ക്ഷമിക്കും; വിവേകികൾ പോലും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മോഹിതരാവുന്നു — ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവം ഇതാണ്.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ സ ഭഗവാന് ഉമയാ സഹിതഃ ശിവഃ മമാനുകമ്പയാ ചൈവ ലോകാനാം ഹിതകാമ്യയാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ഉമയോടൊപ്പം ശിവൻ, എന്നോടുള്ള കരുണ കൊണ്ടും ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി,
ഏതച് ചകാര ലോകേശഃ ശൃണു നാരദ യത്നതഃ പാപിനാം പാപമോക്ഷായ ഭൂമിര് ആപോ ഭവിഷ്യതി
ഇതെല്ലാം ലോകനാഥൻ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്തു, നാരദാ; പാപികൾക്ക് പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കാനായി ഭൂമി വെള്ളമാകും.
തയോശ് ച സാരസര്വസ്വമ് ആഹരിഷ്യാമി പാവനമ് ഏവം നിശ്ചിത്യ ഭഗവാംസ് തയോഃ സാരം സമാഹരത്
അവരിൽ ഇരുവരിൽ നിന്നുമുള്ള ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ സാരം എടുക്കണമെന്ന് ഭഗവാൻ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ആ മഹാത്മാവ് അവരിൽ നിന്നുള്ള സാരവും ശേഖരിച്ചു.
ഭൂമിം കമണ്ഡലും കൃത്വാ തത്രാപഃ സംനിവേശ്യ ച പാവമാന്യാദിഭിഃ സൂക്തൈര് അഭിമന്ത്ര്യ ച യത്നതഃ
ഭൂമിയെ ഒരു കമണ്ഡലമായി രൂപപ്പെടുത്തി, അതിൽ വെള്ളം നിറച്ചു. പാവമാന്യാദി മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച് അതിനെ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ശുദ്ധീകരിച്ചു.
ത്രിജഗത്പാവനീം ശക്തിം തത്ര സസ്മാര പാപഹാ മാമ് ഉവാച സ ലോകേശോ ഗൃഹാണേമം കമണ്ഡലുമ്
അവിടെ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളെയും ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന ശക്തിയെ ഓർത്തു. ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ കമണ്ഡലു നീ എടുക്കൂ.'
ആപോ വൈ മാതരോ ദേവ്യോ ഭൂമിര് മാതാ തഥാപരാ സ്ഥിത്യുത്പത്തിവിനാശാനാം ഹേതുത്വമ് ഉഭയോഃ സ്ഥിതമ്
വെള്ളം ദേവമാതാക്കളാണ്; ഭൂമി മറ്റൊരു മാതാവാണ്. സൃഷ്ടിയും നിലനിൽപ്പും നാശവും ഇവ രണ്ടിലും നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
അത്ര പ്രതിഷ്ഠിതോ ധര്മോ ഹ്യ് അത്ര യജ്ഞഃ സനാതനഃ അത്ര ഭുക്തിശ് ച മുക്തിശ് ച സ്ഥാവരം ജങ്ഗമം തഥാ
ഇവിടെ തന്നെ ധർമ്മം നിലകൊള്ളുന്നു; ഇവിടെ ശാശ്വതമായ യജ്ഞവും ഉണ്ട്. അനുഭവവും മോക്ഷവും, ചലനമില്ലാത്തതും ചലിക്കുന്നതും എല്ലാം ഇവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്.
സ്മരണാന് മാനസം പാപം വചനാദ് വാചികം തഥാ സ്നാനപാനാഭിഷേകാച് ച പ്രണശ്യത്യ് അപി കായികമ്
ഓർക്കുന്നതിലൂടെ മനസ്സിലെ പാപം നശിക്കും; വാക്കിലൂടെ വാക്കിന്റെ പാപം; സ്നാനം ചെയ്യുമ്പോഴും കുടിക്കുമ്പോഴും അഭിഷേകം ചെയ്യുമ്പോഴും ശരീരത്തിലെ പാപവും അകറ്റപ്പെടും.
ഏതദ് ഏവാമൃതം ലോകേ നൈതസ്മാത് പാവനം പരമ് മയാഭിമന്ത്രിതം ബ്രഹ്മന് ഗൃഹാണേമം കമണ്ഡലുമ്
ലോകത്തിൽ ഇതാണ് അമൃതം; ഇതിൽക്കാൾ വിശുദ്ധമായത് ഒന്നുമില്ല. ഞാൻ ഇതിനെ മന്ത്രിച്ച് ശുദ്ധമാക്കിയിരിക്കുന്നു, ബ്രഹ്മനേ—ഈ കമണ്ഡലു നീ എടുക്കൂ.
അത്രത്യം വാരി യഃ കശ്ചിത് സ്മരേദ് അപി പഠേദ് അപി സ സര്വകാമാന് ആപ്നോതി ഗൃഹാണേമം കമണ്ഡലുമ്
ഇവിടെ ഉള്ള വെള്ളത്തെ ആരെങ്കിലും ഓർക്കുകയോ പാരായണം ചെയ്യുകയോ ചെയ്താൽ അവൻ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടും—ഈ കമണ്ഡലു നീ എടുക്കൂ.