ദേവാനാം പരമൈശ്വര്യം ഹൃതം തേന ബലീയസാ തതസ് തേ ശരണം ജഗ്മുര് ദേവാഃ സേന്ദ്രപുരോഗമാഃ
ആ ശക്തിയുള്ളവൻ ദേവന്മാരുടെ പരമാധികാരം എടുത്തെടുത്തു. അതിനുശേഷം ഇന്ദ്രൻമുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാർ അഭയം തേടി പോയി.
ക്ഷീരോദശായിനം ദേവം ജഗതാം പ്രപിതാമഹമ് കൃതാഞ്ജലിപുടാ ദേവാ വിഷ്ണുമ് ഊചുര് അനന്യഗാഃ
ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന ദേവനായ വിശ്ണുവിനോടാണ് ദേവന്മാർ കയ്യുകൂപ്പി, ലോകങ്ങളുടെ പ്രപിതാമഹനോടു, ഏകാഗ്രതയോടെ പ്രാർത്ഥിച്ചത്.
ത്വം ത്രാതാ ജഗതാം നാഥ ദേവാനാം കീര്തിവര്ധന സര്വേശ്വര ജഗദ്യോനേ ത്രയീമൂര്തേ നമോ ഽസ്തു തേ
ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനും, ദേവന്മാരുടെ മഹത്വം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനും, സർവ്വേശ്വരനും, സകലത്തിന്റെ ഉത്ഭവകാരണവുമായവനേ, മൂന്ന് വേദങ്ങളുടെയും രൂപമായവനേ, ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ലോകസ്രഷ്ടാസുരാന് ഹന്താ ത്വമ് ഏവ ജഗതാം പതിഃ സ്ഥിത്യുത്പത്തിവിനാശാനാം കാരണം ത്വം ജഗന്മയ
ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും, അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനും, ജഗതിന്റെ നാഥനും, സൃഷ്ടി, നില, സംഹാരം എന്നിവയുടെ കാരണം നീയാണു, എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനേ.
ത്രാതാ ന കോപ്യ് അസ്തി ജഗത്ത്രയേ ഽപി ശരീരിണാം സര്വവിപദ്ഗതാനാമ് ത്വയാ വിനാ വാരിജപത്ത്രനേത്ര താപത്രയാണാം ശരണം ന ചാന്യത്
മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും ശരീരമുള്ളവർക്കും, എല്ലാ കഷ്ടതകളിലും അകപ്പെട്ടവർക്കും, കമലനയനനേ, നിന്നെ കൂടാതെ മറ്റൊരാളും രക്ഷകനില്ല. താപത്രയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ നിന്നെ കൂടാതെ മറ്റൊരാശ്രയവുമില്ല.
പിതാ ച മാതാ ജഗതോ ഽഖിലസ്യ ത്വമ് ഏവ സേവാസുലഭോ ഽസി വിഷ്ണോ പ്രസീദ പാഹീശ മഹാഭയേഭ്യോ ശ്മദാര്തിഹന്താ വദ കസ് ത്വദന്യഃ
ലോകത്തിലെ എല്ലാവർക്കും പിതാവും മാതാവും നീയാണു, വിശ്ണുവേ, സേവനത്തിലൂടെ എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കാവുന്നവനേ, ദയചെയ്യണം, മഹാഭയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം. ഞങ്ങളുടെ ദുഃഖങ്ങൾ നീക്കാൻ നിന്നെ കൂടാതെ മറ്റാരുണ്ട്?
ആദികര്താ വരാഹസ് ത്വം മത്സ്യഃ കൂര്മസ് തഥൈവ ച ഇത്യാദിരൂപഭേദൈര് നോ രക്ഷസേ ഭയ ആഗതേ
ആദിസ്രഷ്ടാവും, വരാഹാവതാരവും, മത്സ്യവും, കൂർമ്മവും, ഇങ്ങനെ വിവിധ രൂപങ്ങളാൽ നീ ഞങ്ങളെ ഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു.
ഹൃതസ്വാമ്യാന് സുരഗണാന് ഹൃതദാരാന് ഗതാപദഃ കസ്മാന് ന രക്ഷസേ ദേവ അനന്യശരണാന് ഹരേ
ദേവന്മാർ അവരുടെ അധികാരവും ഭാര്യമാരെയും സ്ഥാനംകൂടി നഷ്ടപ്പെട്ടു. മറ്റൊരാശ്രയവുമില്ലാത്തവരെ, ഹരേ, നീ എന്തുകൊണ്ട് രക്ഷിക്കുന്നില്ല?
തതഃ പ്രോവാച ഭഗവാഞ് ശേഷശായീ ജഗത്പതിഃ കസ്മാച് ച ഭയമ് ആപന്നം തദ് ബ്രുവന്തു ഗതജ്വരാഃ തതഃ ശ്രിയഃ പതിം പ്രാഹുസ് തം താരകവധം പ്രതി
അപ്പോൾ അനന്തശയനനായ ലോകനാഥൻ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളുടെ ഭയത്തിന് കാരണമെന്തെന്ന് ഭയമില്ലാതെ പറയൂ.' പിന്നെ അവർ ശ്രീപതിയെ താറകാസുരന്റെ വധത്തെക്കുറിച്ച് അറിയിച്ചു.
താരകാദ് ഭയമ് ആപന്നം ഭീഷണം രോമഹര്ഷണമ് ന യുദ്ധൈസ് തപസാ ശാപൈര് ഹന്തും നൈവ ക്ഷമാ വയമ്
താറകാസുരനിൽ നിന്നുള്ള ഭയമാണ് ഞങ്ങളെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്നത്; അത്ര ഭയാനകവും രോമാഞ്ചം വരുത്തുന്നതുമാണ്. യുദ്ധത്താലോ, തപസ്സിനാലോ, ശാപങ്ങളാലോ ഞങ്ങൾക്ക് അവനെ കൊല്ലാൻ കഴിയുന്നില്ല.
അര്വാഗ്ദശാഹാദ് യോ ബാലസ് തസ്മാന് മൃത്യുമ് അവാപ്സ്യതി തസ്മാദ് ദേവ ന ചാന്യേഭ്യസ് തത്ര നീതിര് വിധീയതാമ്
ഇനി പത്ത് ദിവസത്തിനുശേഷം ജനിക്കുന്ന ഒരു ബാലൻ അവന്റെ മരണത്തിന് കാരണമാകും. അതിനാൽ, ദേവനേ, ഇതിൽ വേറേതെങ്കിലും വഴി ആലോചിക്കേണ്ടതില്ല.
പുനര് നാരായണഃ പ്രാഹ നാഹം ബലോത്കടഃ സുരാഃ ന മത്തോ മദപത്യാച് ച ന ദേവേഭ്യോ വധോ ഭവേത്
പിന്നീട് നാരായണൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരേ, ഞാൻ അത്ര ശക്തനായവൻ അല്ല; എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നോ, എന്റെ ഇഷ്ടദേവനിൽ നിന്നോ, ദേവന്മാരിൽ നിന്നോ അവന്റെ വധം സംഭവിക്കില്ല.'
ഈശ്വരാദ് യദി ജായേത അപത്യം ബഹുശക്തികമ് തസ്മാദ് വധമ് അവാപ്നോതി താരകോ ലോകദാരുണഃ
ഈശ്വരനിൽ നിന്നു വലിയ ശക്തിയുള്ള ഒരു കുട്ടി ജനിച്ചാൽ, ആ ഭയങ്കരനായ താറകാസുരൻ അപ്പോൾ കൊല്ലപ്പെടും.
തദ് ഗച്ഛാമഃ സുരാഃ സര്വേ യതിതുമ് ഋഷിഭിഃ സഹ ഭാര്യാര്ഥം പ്രഥമോ യത്നഃ കര്തവ്യഃ പ്രഭവിഷ്ണുഭിഃ
അതുകൊണ്ട്, ദേവന്മാരെല്ലാവരും ഋഷിമാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് ഭാര്യയെ നേടാൻ ശ്രമിക്കാം; ഏറ്റവും പ്രധാനമായ ശ്രമം ശക്തന്മാർ നടത്തണം.
തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ സുരഗണാ ജഗ്മുസ് തേ ച നഗോത്തമമ് ഹിമവന്തം രത്നമയം മേനാം ച ഹിമവത്പ്രിയാമ്
'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ് ദേവഗണങ്ങൾ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഉത്തമമായ പർവ്വതമായ ഹിമവാന്റെയും, ഹിമവാന്റെ പ്രിയയായ മേനയുടെയും അടുക്കൽ പോയി.
ഇദമ് ഊചുഃ സര്വ ഏവ സഭാര്യം തുഹിനം ഗിരിമ്
അവർ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഹിമപർവ്വതത്തെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ദാക്ഷായണീ ലോകമാതാ യാ ശക്തിഃ സംസ്ഥിതാ ഗിരൌ ബുദ്ധിഃ പ്രജ്ഞാ ധൃതിര് മേധാ ലജ്ജാ പുഷ്ടിഃ സരസ്വതീ
ദക്ഷന്റെ മകളായ ലോകമാതാവും, പർവ്വതത്തിൽ വസിക്കുന്ന ആ ശക്തിയും, ബുദ്ധി, ജ്ഞാനം, ധൈര്യം, വിവേകം, ലജ്ജ, പോഷണം, സരസ്വതി എന്നിവയും—all അവളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഏവം ത്വ് അനേകധാ ലോകേ യാ സ്ഥിതാ ലോകപാവനീ ദേവാനാം കാര്യസിദ്ധ്യര്ഥം യുവയോര് ഗര്ഭമ് ആവിശത്
ഇങ്ങനെ ലോകത്തിൽ പല രൂപങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ലോകശുദ്ധികരിയായ അവൾ, ദേവന്മാരുടെ കാര്യസിദ്ധിക്കായി നിങ്ങളിരുവരുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിക്കും.
സമുത്പന്നാ ജഗന്മാതാ ശംഭോഃ പത്നീ ഭവിഷ്യതി അസ്മാകം ഭവതാം ചാപി പാലനീ ച ഭവിഷ്യതി
ജനിക്കുന്നവൾ ലോകമാതാവായും, ശംഭുവിന്റെ ഭാവി ഭാര്യയായും, ഞങ്ങളുടെയും നിങ്ങളുടെ സംരക്ഷകയായും മാറും.
ഹിമവാന് അപി തദ് വാക്യം സുരാണാമ് അഭിനന്ദ്യ ച മേനാ ചാപി മഹോത്സാഹാ അസ്ത്വ് ഇത്യ് ഏവം വചോ ഽബ്രവീത്
ഹിമവാനും ദേവന്മാരുടെ വാക്ക് സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു; മഹോത്സാഹത്തോടെ മേനയും 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു.
തദോത്പന്നാ ജഗദ്ധാത്രീ ഗൌരീ ഹിമവതോ ഗൃഹേ ശിവധ്യാനരതാ നിത്യം തന്നിഷ്ഠാ തന്മനോഗതാ
അങ്ങനെ ലോകത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന ഗൗരി, ഹിമവാന്റെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചു; അവൾ ശിവധ്യാനത്തിൽ എപ്പോഴും ലയിച്ചിരിക്കുകയും, ശിവനിൽ മനസ്സും ഭക്തിയും ഉറപ്പായിരിക്കുകയും ചെയ്തു.
താം വൈ പ്രോചുഃ സുരഗണാ ഈശാര്ഥേ തപ ആവിശ തഥാ ഹിമവതഃ പൃഷ്ഠേ ഗൌരീ തേപേ തപോ മഹത്
അവളോടു ദേവഗണങ്ങൾ പറഞ്ഞു: 'ഈശ്വരനുവേണ്ടി തപസ്സിൽ ഏർപ്പെടണം.' അങ്ങനെ ഹിമവാന്റെ മലചിറകളിൽ ഗൗരി വലിയ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു.
പുനഃ സംമന്ത്രയാമ് ആസുര് ഈശോ ധ്യായതി താം ശിവാമ് ആത്മാനം വാ തഥാന്യദ് വാ ന ജാനീമഃ കഥം ഭവഃ
പിന്നീട് അവർ വീണ്ടും ആലോചിച്ചു: 'ഈശ്വരൻ അവളെയോ, തന്നെതന്നെയോ, മറ്റൊന്നെയോ ധ്യാനിക്കുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല; ഭവൻ എങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നു എന്ന് വ്യക്തമല്ല.'
മേനകായാഃ സുതായാം തു ചിത്തം ദധ്യാത് സുരേശ്വരഃ തത്ര നീതിര് വിധാതവ്യാ തതഃ ശ്രൈഷ്ഠ്യമ് അവാപ്സ്യഥ തതഃ പ്രാഹ മഹാബുദ്ധിര് വാചസ്പതിര് ഉദാരധീഃ
സുരേശ്വരൻ മേനയുടെ മകളിൽ മനസ്സു നിക്ഷേപിക്കണം; അതിനായി ഒരു മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തണം, അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ശ്രേഷ്ഠത ലഭിക്കും.' പിന്നെ മഹാബുദ്ധിയുള്ള വാഗ്ദേവത പറഞ്ഞു.
യസ് ത്വ് അയം മദനോ ധീമാന് കന്ദര്പഃ പുഷ്പചാപധൃക് സ വിധ്യതു ശിവം ശാന്തം ബാണൈഃ പുഷ്പമയൈഃ ശുഭൈഃ
ഇവിടെ ധീരനായ മദനൻ, കന്ദർപ്പൻ, പൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ വില്ല് കൈവശമുള്ളവൻ, ശാന്തനായ ശിവനെ ആ മനോഹരമായ പൂമ്പാണുകൾ കൊണ്ട് തൊടട്ടെ.
തേന വിദ്ധസ് ത്രിനേത്രോ ഽപി ഈശായാം ബുദ്ധിമ് ആദധേത് പരിണേഷ്യത്യ് അസൌ നൂനം തദാ താം ഗിരിജാം ഹരഃ
അവന്റെ ബാണം തൊട്ടാൽ, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ഈശ്വരനും ആ ദേവിയിലേക്കു മനസ്സു തിരിക്കും; അപ്പോൾ ഹരൻ ഗിരിജയെ വിവാഹം കഴിക്കും.
ജയിനഃ പഞ്ചബാണസ്യ ന ബാണാഃ ക്വാപി കുണ്ഠിതാഃ തഥോഢായാം ജഗദ്ധാത്ര്യാം ശംഭോഃ പുത്രോ ഭവിഷ്യതി
അഞ്ച് അമ്പുകളെ ജയിച്ചവന്റെ അമ്പുകൾ എവിടെയും മങ്ങാറില്ല. അതുകൊണ്ട് ലോകത്തെ താങ്ങുന്ന ദേവിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ശംഭുവിന്റെ മകൻ ജനിക്കും.
ജാതഃ പുത്രസ് ത്രിനേത്രസ്യ താരകം സ ഹനിഷ്യതി വസന്തം ച സഹായാര്ഥം ശോഭിഷ്ഠം കുസുമാകരമ്
മൂന്നു കണ്ണുള്ളവന്റെ മകനായി ജനിച്ചവൻ താരകനെ സംഹരിക്കും. സഹായത്തിനായി പുഷ്പങ്ങൾ നിറയുന്ന മനോഹരമായ വസന്തകാലം അവിടെ ഉണ്ടാകട്ടെ.
ആഹ്ലാദനം ച മനസാ കാമായൈനം പ്രയച്ഛഥ
ഹൃദയത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ നിങ്ങൾ ഈ കൃതി കാമദേവനു സമർപ്പിക്കണം.
തഥേത്യ് ഉക്ത്വാ സുരഗണാ മദനം കുസുമാകരമ് പ്രേഷയാമ് ആസുര് അവ്യഗ്രാഃ ശിവാന്തികമ് അരിംദമാഃ
അങ്ങനെയാകട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ്, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്ന ദേവതകൾ ആശങ്കയില്ലാതെ കാമദേവനെയും പുഷ്പകാലത്തെയും ശിവന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചു.