സേയമ് അസ്മാന് അപാസ്യേഹ വിവസ്വന് സംബുഭൂഷതി തസ്യാം മയോദ്യതഃ പാദോ ന തു ദേഹേ നിപാതിതഃ
ഇവിടെ, നമ്മെ ഉപേക്ഷിച്ച്, വിവസ്വാൻ അവളെ അലങ്കരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; ഞാൻ അവളെ അടിക്കാൻ കാലുയർത്തി, പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഇടുകയില്ലായിരുന്നു.
ബാല്യാദ് വാ യദി വാ ലൌല്യാന് മോഹാത് തത് ക്ഷന്തുമ് അര്ഹസി ശപ്തോ ഽഹമ് അസ്മി ലോകേശ ജനന്യാ തപതാം വര തവ പ്രസാദാച് ചരണോ ന പതേന് മമ ഗോപതേ
കുഞ്ഞുപോലെയോ, അതവാ ലാലച്ചത്താലോ, അല്ലെങ്കിൽ അവിവേകത്താലോ ചെയ്തതാണെങ്കിൽ, അതു ക്ഷമിക്കണം, ലോകത്തിലെ പ്രഭുവേ; അമ്മ എന്നെ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു, ദാഹമുള്ളവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, എന്നാൽ നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ എന്റെ കാൽ വീഴില്ല, പശുക്കളുടെ രക്ഷകനേ.
അസംശയം പുത്ര മഹദ് ഭവിഷ്യത്യ് അത്ര കാരണമ് യേന ത്വാമ് ആവിശത് ക്രോധോ ധര്മജ്ഞം സത്യവാദിനമ്
എന്തു സംശയവുമില്ല, മകനേ, നീ ധർമ്മവും സത്യം പറയുന്നതുമാണ്, എന്നാൽ ഈ കോപത്തിന് വലിയൊരു കാരണമുണ്ട്.
ന ശക്യമ് ഏതന് മിഥ്യാ തു കര്തും മാതൃവചസ് തവ കൃമയോ മാംസമ് ആദായ യാസ്യന്ത്യ് അവനിമ് ഏവ ച
നിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞത് തെറ്റാക്കാൻ കഴിയില്ല; കീടങ്ങൾ നിന്റെ മാംസം എടുത്ത് നിലത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകും.
കൃതമ് ഏവം വചസ് തഥ്യം മാതുസ് തവ ഭവിഷ്യതി ശാപസ്യ പരിഹാരേണ ത്വം ച ത്രാതോ ഭവിഷ്യസി
ഇങ്ങനെ, നിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമായിത്തീരും; എന്നാൽ ശാപം മാറ്റിയാൽ നീയും രക്ഷപ്പെടും.
ആദിത്യശ് ചാബ്രവീത് സംജ്ഞാം കിമര്ഥം തനയേഷു വൈ തുല്യേഷ്വ് അഭ്യധികഃ സ്നേഹ ഏകസ്മിന് ക്രിയതേ ത്വയാ
അപ്പോൾ ആദിത്യൻ സംജ്ഞയോട് ചോദിച്ചു: 'നിന്റെ മക്കളിൽ എല്ലാവരും ഒന്നു പോലെ ആണെങ്കിൽ, നീ ഒരാളോട് മാത്രം കൂടുതൽ സ്നേഹം കാണിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?'
സാ തത് പരിഹരന്തീ തു നാചചക്ഷേ വിവസ്വതേ സ ചാത്മാനം സമാധായ യോഗാത് തഥ്യമ് അപശ്യത
അവൾ അതിന് മറുപടി പറയാതെ വിവസ്വാനോട് മറച്ചു; എന്നാൽ വിവസ്വാൻ യോഗം ചെയ്തു സത്യം മനസ്സിലാക്കി.
താം ശപ്തുകാമോ ഭഗവാന് നാശപന് മുനിസത്തമാഃ മൂര്ധജേഷു നിജഗ്രാഹ സ തു താം മുനിസത്തമാഃ
അവളെ ശപിക്കാൻ ഭഗവാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, എന്നാൽ ശപിച്ചില്ല, മഹർഷിമാരേ; പക്ഷേ അവളുടെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു.
തതഃ സര്വം യഥാവൃത്തമ് ആചചക്ഷേ വിവസ്വതേ വിവസ്വാന് അഥ തച് ഛ്രുത്വാ ക്രുദ്ധസ് ത്വഷ്ടാരമ് അഭ്യഗാത്
അവൾ സംഭവിച്ചതെല്ലാം വിവസ്വാനോട് പറഞ്ഞുവെച്ചു; അതു കേട്ട വിവസ്വാൻ കോപത്തോടെ ത്വഷ്ടാരുടെ അടുക്കൽ പോയി.
ദൃഷ്ട്വാ തു തം യഥാന്യായമ് അര്ചയിത്വാ വിഭാവസുമ് നിര്ദഗ്ധുകാമം രോഷേണ സാന്ത്വയാമ് ആസ വൈ തദാ
അവളെ കണ്ടു, യോജിച്ച വിധത്തിൽ ആരാധിച്ച്, കോപത്തിൽ കത്താൻ തയ്യാറായിരുന്നവനെ ശാന്തിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
തവാതിതേജസാവിഷ്ടമ് ഇദം രൂപം ന ശോഭതേ അസഹന്തീ ച സംജ്ഞാ സാ വനേ ചരതി ശാഡ്വലേ
നിന്റെ അതിയായ തേജസ്സുകൊണ്ട് ഈ രൂപം മനോഹരമല്ല; അതു സഹിക്കാനാവാതെ സംജ്ഞാ പുല്ല് വളർന്ന കാടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ദ്രഷ്ടാ ഹി താം ഭവാന് അദ്യ സ്വാം ഭാര്യാം ശുഭചാരിണീമ് ശ്ലാഘ്യാം യോഗബലോപേതാം യോഗമ് ആസ്ഥായ ഗോപതേ
ഇന്ന് നീ, പശുക്കളുടെ രക്ഷകനേ, നിന്റെ തന്നെ സദാചാരമുള്ള, പ്രശംസനീയമായ, യോഗശക്തിയുള്ള ഭാര്യയെ, യോഗം ചെയ്ത് കാണും.
അനുകൂലം തു തേ ദേവ യദി സ്യാന് മമ സംമതമ് രൂപം നിര്വര്തയാമ്യ് അദ്യ തവ കാന്തമ് അരിംദമ
ദേവനേ, നിനക്ക് ഇഷ്ടവും എനിക്കുമനുസരണമാണെങ്കിൽ, ഇന്ന് ഞാൻ നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു രൂപം ഉണ്ടാക്കാം, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ.
തതോ ഽഭ്യുപഗമാത് ത്വഷ്ടാ മാര്തണ്ഡസ്യ വിവസ്വതഃ ഭ്രമിമ് ആരോപ്യ തത് തേജഃ ശാതയാമ് ആസ ഭോ ദ്വിജാഃ
അവന്റെ സമ്മതത്തോടെ ത്വഷ്ടാവ് മാർതാണ്ഡനായ വിവസ്വാനെ ചക്രത്തിൽ വെച്ച്, ആ തേജസ് കുറച്ചു, ദ്വിജന്മാരേ.
തതോ നിര്ഭാസിതം രൂപം തേജസാ സംഹതേന വൈ കാന്താത് കാന്തതരം ദ്രഷ്ടുമ് അധികം ശുശുഭേ തദാ
അപ്പോൾ, ആ തേജസ് ഒത്തുചേർന്നതോടെ, അത്ര മനോഹരമായ ഒരു രൂപം, മുൻപേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭംഗിയോടെ, കാണപ്പെട്ടു.
ദദര്ശ യോഗമ് ആസ്ഥായ സ്വാം ഭാര്യാം വഡവാം തതഃ അധൃഷ്യാം സര്വഭൂതാനാം തേജസാ നിയമേന ച
അപ്പോൾ, യോഗം ചെയ്തുകൊണ്ട്, അവൻ തന്റെ ഭാര്യയായ വഡവയെ കണ്ടു; അവൾ തന്റെ തേജസ്സിലും ശീലത്തിലും എല്ലാ ജീവികളും കീഴടക്കാൻ കഴിയാത്തവളായിരുന്നു.
വഡവാവപുഷാ വിപ്രാശ് ചരന്തീമ് അകുതോഭയാമ് സോ ഽശ്വരൂപേണ ഭഗവാംസ് താം മുഖേ സമഭാവയത്
വഡവയുടെ രൂപത്തിൽ ഭയമില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുന്ന അവളെ മഹർഷിമാർ കണ്ടു; ഭഗവാൻ കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ അവളുടെ വായിൽ എത്തി.
മൈഥുനായ വിചേഷ്ടന്തീം പരപുംസോ ഽവശങ്കയാ സാ തന് നിരവമച് ഛുക്രം നാസികാഭ്യാം വിവസ്വതഃ
അവൾ മറ്റൊരു പുരുഷനെ സംശയിച്ച്, സംയോജനത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുമ്പോൾ, വിവസ്വാന്റെ വീര്യം അവളുടെ മൂക്കിലൂടെ പുറത്തുവിട്ടു.
ദേവൌ തസ്യാമ് അജായേതാമ് അശ്വിനൌ ഭിഷജാം വരൌ നാസത്യശ് ചൈവ ദസ്രശ് ച സ്മൃതൌ ദ്വാവ് അശ്വിനാവ് ഇതി
അവളിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവർ ആയിരിക്കുന്നു അശ്വിനികൾ, വൈദ്യന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രഗത്ഭരായ ഇരുവരും. അവർക്ക് നാസത്യനും ദസ്രനും എന്ന പേരുകളുണ്ട്; ഈ ഇരുവരെയും അശ്വിനികൾ എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
മാര്തണ്ഡസ്യാത്മജാവ് ഏതാവ് അഷ്ടമസ്യ പ്രജാപതേഃ താം തു രൂപേണ കാന്തേന ദര്ശയാമ് ആസ ഭാസ്കരഃ
ഇവരാണ് അഷ്ടമൻ പ്രജാപതിയായ മാർതാണ്ഡന്റെ മക്കൾ. ഭാസ്കരൻ അവളെ മനോഹരമായ രൂപത്തിൽ ഇവർക്കു കാണിച്ചു.
സാ തു ദൃഷ്ട്വൈവ ഭര്താരം തുതോഷ മുനിസത്തമാഃ യമസ് തു കര്മണാ തേന ഭൃശം പീഡിതമാനസഃ
അവൾ ഭർത്താവിനെ കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ തൃപ്തിയായി, മഹർഷിമാരേ. എന്നാൽ യമൻ ആ പ്രവർത്തിയിൽ ദുഃഖിതനായി, അതുകൊണ്ട് മനസ്സ് വളരെ വേദനിച്ചു.
ധര്മേണ രഞ്ജയാമ് ആസ ധര്മരാജ ഇമാഃ പ്രജാഃ സ ലേഭേ കര്മണാ തേന ശുഭേന പരമദ്യുതിഃ
ധർമ്മരാജാവ് ഈ ജനങ്ങളെ ധർമ്മപഥത്തിൽ ആനന്ദിപ്പിച്ചു; ആ നല്ല പ്രവൃത്തിയാൽ അവൻ പരമമായ തേജസ്സും മഹത്വവും നേടി.
പിതൄണാമ് ആധിപത്യം ച ലോകപാലത്വമ് ഏവ ച മനുഃ പ്രജാപതിസ് ത്വ് ആസീത് സാവര്ണിഃ സ തപോധനാഃ
അവൻ പിതൃഭാവനിൽ അദ്ധിപത്യത്വവും ലോകപാലന പദവിയും നേടി; സാവർണിയുടെ മകൻ മനു പ്രജാപതിയായി, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായി.
ഭാവ്യഃ സമാഗതേ തസ്മിന് മനുഃ സാവര്ണികേ ഽന്തരേ മേരുപൃഷ്ഠേ തപോ നിത്യമ് അദ്യാപി സ ചരത്യ് ഉത
ആ കാലഘട്ടം വന്നാൽ സാവർണി മനുവായിരിക്കും; ഇന്നും അവൻ മെരു പർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ തപസ്സു തുടരുന്നു.
ഭ്രാതാ ശനൈശ്ചരസ് തസ്യ ഗ്രഹത്വം സ തു ലബ്ധവാന് ത്വഷ്ടാ തു തേജസാ തേന വിഷ്ണോശ് ചക്രമ് അകല്പയത്
അവന്റെ സഹോദരൻ ശനിദേവൻ ഗ്രഹമായി; തേജസ്സിൽ സമ്പന്നനായ ത്വഷ്ടാവ് വിഷ്ണുവിന്റെ ചക്രം നിർമ്മിച്ചു.
തദ് അപ്രതിഹതം യുദ്ധേ ദാനവാന്തചികീര്ഷയാ യവീയസീ തു സാപ്യ് ആസീദ് യമീ കന്യാ യശസ്വിനീ
യുദ്ധത്തിൽ തടയാനാകാത്ത, ദാനവരെ സംഹരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ആയുധം അങ്ങനെ ഉണ്ടായി; യമിയുടെ ഇളയ സഹോദരി യമിയാണ്, പ്രശസ്തയായ കന്യക.
അഭവച് ച സരിച്ഛ്രേഷ്ഠാ യമുനാ ലോകപാവനീ മനുര് ഇത്യ് ഉച്യതേ ലോകേ സാവര്ണ ഇതി ചോച്യതേ
അവൾ നദികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠയായ, ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന യമുനയായി; അവൻ ലോകത്ത് മനു എന്നും സാവർണി എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു.
ദ്വിതീയോ യഃ സുതസ് തസ്യ മനോര് ഭ്രാതാ ശനൈശ്ചരഃ ഗ്രഹത്വം സ ച ലേഭേ വൈ സര്വലോകാഭിപൂജിതഃ
ആ മനുവിന്റെ രണ്ടാം മകൻ, അവന്റെ സഹോദരൻ ശനി, ഗ്രഹപദവി നേടി, എല്ലായിടത്തും ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.
യ ഇദം ജന്മ ദേവാനാം ശൃണുയാന് നരസത്തമഃ ആപദം പ്രാപ്യ മുച്യേത പ്രാപ്നുയാച് ച മഹദ് യശഃ
ദൈവങ്ങളുടെ ഈ ജന്മകഥ കേൾക്കുന്ന ആരായാലും, മഹാനായവരേ, കഷ്ടതകളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, വലിയ പ്രശസ്തി നേടും.
മനോര് വൈവസ്വതസ്യാസന് പുത്രാ വൈ നവ തത്സമാഃ ഇക്ഷ്വാകുശ് ചൈവ നാഭാഗോ ധൃഷ്ടഃ ശര്യാതിര് ഏവ ച
വൈവസ്വത മനുവിന് ഒൻപത് മക്കളുണ്ടായിരുന്നു, അവൻപോലെ തുല്യന്മാർ: ഇക്ഷ്വാകു, നാഭാഗൻ, ധൃഷ്ടൻ, ശര്യാതി എന്നും.