പൂര്ണേ യുഗസഹസ്രേ തു കല്പോ നിഃശേഷ ഉച്യതേ തത്ര ഭൂതാനി സര്വാണി ദഗ്ധാന്യ് ആദിത്യരശ്മിഭിഃ
ആയിരം യുഗങ്ങൾ പൂർത്തിയായാൽ, ആ കല്പം മുഴുവനും അവസാനിക്കുന്നു. അപ്പോൾ എല്ലാ ജീവികളും സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളിൽ വെന്തുപോകുന്നു.
ബ്രഹ്മാണമ് അഗ്രതഃ കൃത്വാ സഹാദിത്യഗണൈര് ദ്വിജാഃ പ്രവിശന്തി സുരശ്രേഷ്ഠം ഹരിനാരായണം പ്രഭുമ്
ബ്രഹ്മാവിനെ മുന്നിൽ വെച്ച്, ആദിത്യരോടൊപ്പം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, അവർ ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഹരിനാരായണനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.
സ്രഷ്ടാരം സര്വഭൂതാനാം കല്പാന്തേഷു പുനഃ പുനഃ അവ്യക്തഃ ശാശ്വതോ ദേവസ് തസ്യ സര്വമ് ഇദം ജഗത്
എല്ലാ ജീവികളുടെയും സ്രഷ്ടാവ്, ഓരോ കല്പാവസാനത്തിലും വീണ്ടും വീണ്ടും, അവ്യക്തനും ശാശ്വതനും ആയ ദേവനാണ്. ഈ ലോകം മുഴുവനും അവനാണ്.
അത്ര വഃ കീര്തയിഷ്യാമി മനോര് വൈവസ്വതസ്യ വൈ വിസര്ഗം മുനിശാര്ദൂലാഃ സാംപ്രതസ്യ മഹാദ്യുതേഃ
മുനിമാരിൽ സിംഹമേ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ വൈവസ്വത മനുവിന്റെ, ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ മഹത്വമുള്ള സൃഷ്ടിയെ നിങ്ങൾക്കായി വിവരിക്കാം.
അത്ര വംശപ്രസങ്ഗേന കഥ്യമാനം പുരാതനമ് യത്രോത്പന്നോ മഹാത്മാ സ ഹരിര് വൃഷ്ണികുലേ പ്രഭുഃ
വംശപരമ്പരയുടെ ഭാഗമായി ഇവിടെ പറയുന്ന പുരാതനകഥയിൽ, മഹാത്മാവായ ഹരി, വൃഷ്ണി വംശത്തിൽ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു.
വിവസ്വാന് കശ്യപാജ് ജജ്ഞേ ദാക്ഷായണ്യാം ദ്വിജോത്തമാഃ തസ്യ ഭാര്യാഭവത് സംജ്ഞാ ത്വാഷ്ട്രീ ദേവീ വിവസ്വതഃ
വിവസ്വാൻ കശ്യപനും ദക്ഷയുടെ മകളായ ദാക്ഷായണിയിലും നിന്നാണ് ജനിച്ചത്, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ. വിവസ്വാന്റെ ഭാര്യ ത്വഷ്ടാവിന്റെ മകളായ ദേവിയായ സംജ്ഞയായിരുന്നു.
സുരേശ്വരീതി വിഖ്യാതാ ത്രിഷു ലോകേഷു ഭാവിനീ സാ വൈ ഭാര്യാ ഭഗവതോ മാര്തണ്ഡസ്യ മഹാത്മനഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സുരേശ്വരിയായി അറിയപ്പെടുന്ന അവൾ, മഹാത്മാവായ മാർതാണ്ഡന്റെ ഭാര്യയായി വിധിക്കപ്പെട്ടവളായിരുന്നു.
ഭര്തൃരൂപേണ നാതുഷ്യദ് രൂപയൌവനശാലിനീ സംജ്ഞാ നാമ സുതപസാ സുദീപ്തേന സമന്വിതാ
സൗന്ദര്യവും യൗവനവും ഉള്ളവളായിരുന്നെങ്കിലും ഭർത്താവിന്റെ രൂപത്തിൽ സംതൃപ്തിയുണ്ടായില്ല. സംജ്ഞ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന അവൾ വലിയ തപസ്സും പ്രകാശവും ഉള്ളവളായിരുന്നു.
ആദിത്യസ്യ ഹി തദ് രൂപം മണ്ഡലസ്യ സുതേജസാ ഗാത്രേഷു പരിദഗ്ധം വൈ നാതികാന്തമ് ഇവാഭവത്
സൂര്യന്റെ അത്യന്തം തെളിഞ്ഞ രൂപം അവളുടെ ശരീരഭാഗങ്ങളിൽ ദഹനമുണ്ടാക്കി, അതിനാൽ അതു അത്ര ആകർഷകമായിരുന്നില്ല.
ന ഖല്വ് അയം മൃതോ ഽണ്ഡസ്യ ഇതി സ്നേഹാദ് അഭാഷത അജാനന് കാശ്യപസ് തസ്മാന് മാര്തണ്ഡ ഇതി ചോച്യതേ
സ്നേഹത്താൽ, 'ഇവൻ മുട്ടിൽ നിന്ന് മരിച്ചവൻ അല്ല' എന്നു പറഞ്ഞു. അതറിയാതെ കശ്യപൻ അതിനാൽ മാർതാണ്ഡൻ എന്നു വിളിച്ചു.
തേജസ് ത്വ് അഭ്യധികം തസ്യ നിത്യമ് ഏവ വിവസ്വതഃ യേനാതിതാപയാമ് ആസ ത്രീംല് ലോകാന് കശ്യപാത്മജഃ
വിവസ്വാന്റെ തേജസ് എപ്പോഴും അതിക്രമമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് കശ്യപന്റെ മകൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും ദഹിപ്പിച്ചത്.
ത്രീണ്യ് അപത്യാനി ഭോ വിപ്രാഃ സംജ്ഞായാം തപതാം വരഃ ആദിത്യോ ജനയാമ് ആസ കന്യാം ദ്വൌ ച പ്രജാപതീ
ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, സംജ്ഞയിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ മൂന്നു മക്കളെ ജനിപ്പിച്ചു: ഒരു മകൾ, രണ്ടു പുത്രന്മാർ, അവർ പ്രജാപതിമാരാണ്.
മനുര് വൈവസ്വതഃ പൂര്വം ശ്രാദ്ധദേവഃ പ്രജാപതിഃ യമശ് ച യമുനാ ചൈവ യമജൌ സംബഭൂവതുഃ
വൈവസ്വതന്റെ മകൻ മനു, മുമ്പ് ശ്രാദ്ധദേവൻ എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്; പ്രജാപതിയായ യമനും യമുനയും ഇരട്ടകളായി ജനിച്ചു.
ശ്യാമവര്ണം തു തദ് രൂപം സംജ്ഞാ ദൃഷ്ട്വാ വിവസ്വതഃ അസഹന്തീ തു സ്വാം ഛായാം സവര്ണാം നിര്മമേ തതഃ
വൈവസ്വതന്റെ കറുത്ത വർണ്ണം കണ്ടപ്പോൾ, സംജ്ഞ, അതു സഹിക്കാനാവാതെ, തനിക്കു തുല്യമായ ഒരു നിഴൽ രൂപം സൃഷ്ടിച്ചു.
മായാമയീ തു സാ സംജ്ഞാ തസ്യാം ഛായാസമുത്ഥിതാമ് പ്രാഞ്ജലിഃ പ്രണതാ ഭൂത്വാ ഛായാ സംജ്ഞാം ദ്വിജോത്തമാഃ
മായാമയിയായ സംജ്ഞ, തനിൽ നിന്നു നിഴലിനെ സൃഷ്ടിച്ചു; കൈകൂപ്പി വിനീതയായി നിഴൽ സംജ്ഞയോട് അടുക്കി നിന്നു.
ഉവാച കിം മയാ കാര്യം കഥയസ്വ ശുചിസ്മിതേ സ്ഥിതാസ്മി തവ നിര്ദേശേ ശാധി മാം വരവര്ണിനി
'ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ദയവായി പറയൂ, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുള്ളവളേ. ഞാൻ നിന്റെ കല്പന കാത്ത് നിൽക്കുന്നു; എന്നെ ഉപദേശിക്കൂ, സുന്ദരിയേ.' എന്നു അവൾ പറഞ്ഞു.
അഹം യാസ്യാമി ഭദ്രം തേ സ്വമ് ഏവ ഭവനം പിതുഃ ത്വയൈവ ഭവനേ മഹ്യം വസ്തവ്യം നിര്വിശങ്കയാ
'ഞാൻ എന്റെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു; നിനക്ക് ഭയം ഇല്ലാതെ എന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ താമസിക്കണം.'
ഇമൌ ച ബാലകൌ മഹ്യം കന്യാ ചേയം സുമധ്യമാ സംഭാവ്യാസ് തേ ന ചാഖ്യേയമ് ഇദം ഭഗവതേ ക്വചിത്
'ഈ രണ്ടു കുട്ടികളും ഈ സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടിയും എന്റെവരാണ്; നീ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കണം, പക്ഷേ ഇതൊരിക്കലും ഭർത്താവിനോട് വെളിപ്പെടുത്തരുത്.'
ആ കചഗ്രഹണാദ് ദേവി ആ ശാപാന് നൈവ കര്ഹിചിത് ആഖ്യാസ്യാമി നമസ് തുഭ്യം ഗച്ഛ ദേവി യഥാസുഖമ്
'ദേവിയേ, നീയെന്തെങ്കിലും ശാപം ലഭിക്കുകയോ, മുടി പിടിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നതുവരെ ഞാൻ ഇതൊരിക്കലും പറയില്ല. നമസ്കാരം, ദേവിയേ, ഇഷ്ടം പോലെ പോകൂ.'
സമാദിശ്യ സവര്ണാം തു തഥേത്യ് ഉക്താ തയാ ച സാ ത്വഷ്ടുഃ സമീപമ് അഗമദ് വ്രീഡിതേവ തപസ്വിനീ
ഇങ്ങനെ സവർണ്ണയെ ഉപദേശിച്ച്, അവളുടെ സമ്മതം വാങ്ങി, സംജ്ഞ ലജ്ജയും വ്രതവും ഉള്ളവളായി ത്വഷ്ടാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു.
പിതുഃ സമീപഗാ സാ തു പിത്രാ നിര്ഭര്ത്സിതാ ശുഭാ ഭര്തുഃ സമീപം ഗച്ഛേതി നിയുക്താ ച പുനഃ പുനഃ
അവൾ അച്ഛന്റെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അച്ഛൻ അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഭർത്താവിന്റെ അടുക്കൽ പോകാൻ നിർബന്ധിച്ചു.
ആഗച്ഛദ് വഡവാ ഭൂത്വാ ആച്ഛാദ്യ രൂപമ് അനിന്ദിതാ കുരൂന് അഥോത്തരാന് ഗത്വാ തൃണാന്യ് അഥ ചചാര ഹ
അവൾ കുതിരയായി രൂപം മറച്ച്, കുറ്റം പറയാനില്ലാത്തവളായി, ഉത്തര കുരുദേശത്തേക്ക് പോയി അവിടെ പുല്ല് മേയാൻ തുടങ്ങി.
ദ്വിതീയായാം തു സംജ്ഞായാം സംജ്ഞേയമ് ഇതി ചിന്തയന് ആദിത്യോ ജനയാമ് ആസ പുത്രമ് ആത്മസമം തദാ
ഇവളാണ് തന്റെ രണ്ടാമത്തെ ഭാര്യയെന്ന് വിചാരിച്ച്, സൂര്യൻ അവളിൽ നിന്ന് തനിക്കു തുല്യനായ ഒരു മകനെ ജനിപ്പിച്ചു.
പൂര്വജസ്യ മനോര് വിപ്രാഃ സദൃശോ ഽയമ് ഇതി പ്രഭുഃ മനുര് ഏവാഭവന് നാമ്നാ സാവര്ണ ഇതി ചോച്യതേ
'ഇവൻ മുമ്പത്തെ മനുവിനോട് സാമ്യമുള്ളവനാണ്,' എന്ന് ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് അവനെ സവർണ്ണി എന്ന പേരിൽ വിളിച്ചു.
ദ്വിതീയോ യഃ സുതസ് തസ്യാഃ സ വിജ്ഞേയഃ ശനൈശ്ചരഃ സംജ്ഞാ തു പാര്ഥിവീ വിപ്രാഃ സ്വസ്യ പുത്രസ്യ വൈ തദാ
അവളിൽ ജനിച്ച രണ്ടാമത്തെ മകനാണ് ശനി; അപ്പോൾ സംജ്ഞ തന്റെ സ്വന്തം മകന്റെ അമ്മയായി.
ചകാരാഭ്യധികം സ്നേഹം ന തഥാ പൂര്വജേഷു വൈ മനുസ് തസ്യാഃ ക്ഷമത് തത് തു യമസ് തസ്യാ ന ചക്ഷമേ
അവൾ മുൻപത്തെ മക്കളേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്നേഹം ഈ മകനോട് കാണിച്ചു; മനു അതു സഹിച്ചു, പക്ഷേ യമൻ സഹിച്ചില്ല.
സ വൈ രോഷാച് ച ബാല്യാച് ച ഭാവിനോ ഽര്ഥസ്യ വാനഘ പദാ സംതര്ജയാമ് ആസ സംജ്ഞാം വൈവസ്വതോ യമഃ
കോപത്താലും ബാലിശത്വത്താലും, ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞില്ലാതെ, വൈവസ്വതന്റെ മകൻ യമൻ സംജ്ഞയെ കാലുകൊണ്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
തം ശശാപ തതഃ ക്രോധാത് സാവര്ണജനനീ തദാ ചരണഃ പതതാമ് ഏഷ തവേതി ഭൃശദുഃഖിതാ
അപ്പോൾ സവർണ്ണിയുടെ അമ്മ വലിയ ദുഃഖത്തോടെ, 'നിന്റെ കാൽ വീണുപോകട്ടെ' എന്ന് യമനെ ശപിച്ചു.
യമസ് തു തത് പിതുഃ സര്വം പ്രാഞ്ജലിഃ പ്രത്യവേദയത് ഭൃശം ശാപഭയോദ്വിഗ്നഃ സംജ്ഞാവാക്യൈര് വിശങ്കിതഃ
ശാപഭയത്താൽ അതിയായി ഉളളിപ്പെട്ട യമൻ, സംജ്ഞയുടെ വാക്കുകൾ കൊണ്ടും വിഷമിച്ച്, കൈകൂപ്പി എല്ലാം അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു.
ശാപോ ഽയം വിനിവര്തേത പ്രോവാച പിതരം ദ്വിജാഃ മാത്രാ സ്നേഹേന സര്വേഷു വര്തിതവ്യം സുതേഷു വൈ
'ഈ ശാപം നീങ്ങട്ടെ' എന്ന് യമൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ദ്വിജന്മാർ പറഞ്ഞു: 'അമ്മയെപ്പോലെ എല്ലാ മക്കളോടും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറണം.'