ഗായത്രീം പാവനീം ദേവീം ജപേദ് അഷ്ടോത്തരം ശതമ് അന്യാംശ് ച സൌരമന്ത്രാംശ് ച ജപ്ത്വാ തിഷ്ഠന് സമാഹിതഃ
പാവനിയായ ദേവിയായ ഗായത്രീയെ നൂറ് എട്ടു പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം; മറ്റു സൗരമന്ത്രങ്ങളും ജപിച്ച്, ശ്രദ്ധയോടെ നിൽക്കണം.
കൃത്വാ പ്രദക്ഷിണം സൂര്യം നമസ്കൃത്യോപവിശ്യ ച സ്വാധ്യായം പ്രാങ്മുഖഃ കൃത്വാ തര്പയേദ് ദൈവതാന്യ് ഋഷീന്
സൂര്യനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു നമസ്കരിച്ച്, കിഴക്കോട്ട് ഇരുന്നു സ്വാധ്യായം നടത്തി, ദേവന്മാർക്കും ഋഷികൾക്കും തൃപ്തി അർപ്പിക്കണം.
മനുഷ്യാംശ് ച പിതൄംശ് ചാന്യാന് നാമഗോത്രേണ മന്ത്രവിത് തോയേന തിലമിശ്രേണ വിധിവത് സുസമാഹിതഃ
മനുഷ്യന്മാർക്കും മറ്റു പിതാക്കന്മാർക്കും പേരും ഗോത്രവും പറഞ്ഞ്, മന്ത്രം അറിയുന്നവൻ എള്ള് കലർന്ന വെള്ളം യഥാവിധി അർപ്പിക്കണം.
തര്പണം ദേവതാനാം ച പൂര്വം കൃത്വാ സമാഹിതഃ അധികാരീ ഭവേത് പശ്ചാത് പിതൄണാം തര്പണേ ദ്വിജഃ
ആദ്യമായി ദേവന്മാർക്ക് തൃപ്തി അർപ്പിച്ച്, ശ്രദ്ധയോടെ, ശേഷം പിതാക്കന്മാർക്ക് തൃപ്തി അർപ്പിക്കാൻ അർഹത ലഭിക്കും.
ശ്രാദ്ധേ ഹവനകാലേ ച പാണിനൈകേന നിര്വപേത് തര്പണേ തൂഭയം കുര്യാദ് ഏഷ ഏവ വിധിഃ സദാ
ശ്രാദ്ധത്തിന്റെയും ഹോമത്തിന്റെയും സമയത്ത് ഒരുകൈ കൊണ്ട് മാത്രം അർപ്പണം നടത്തണം; എന്നാൽ തർപ്പണത്തിന് ഇരുകൈകളും ഉപയോഗിക്കണം. ഇതാണ് എപ്പോഴും നിർദേശിച്ചിരിക്കുന്ന വിധി.
അന്വാരബ്ധേന സവ്യേന പാണിനാ ദക്ഷിണേന തു തൃപ്യതാമ് ഇതി സിഞ്ചേത് തു നാമഗോത്രേണ വാഗ്യതഃ
ഇടത് കൈ താഴെ വെച്ച്, വലത് കൈ ഉപയോഗിച്ച് 'അവർ തൃപ്തരാകട്ടെ' എന്ന് പേരും ഗോത്രവും ഉച്ചരിച്ച് വെള്ളം ഒഴിക്കണം.
കായസ്ഥൈര് യസ് തിലൈര് മോഹാത് കരോതി പിതൃതര്പണമ് തര്പിതാസ് തേന പിതരസ് ത്വങ്മാംസരുധിരാസ്ഥിഭിഃ
അജ്ഞാനത്താൽ തിലം ശരീരത്തിൽ വെച്ച് പിതൃതർപ്പണം ചെയ്താൽ, പിതാക്കന്മാർക്ക് തൃപ്തി ലഭിക്കുന്നത് ത്വക്ക്, മാംസം, രക്തം, അസ്ഥി എന്നിവകൊണ്ടാണ്.
അങ്ഗസ്ഥൈര് ന തിലൈഃ കുര്യാദ് ദേവതാപിതൃതര്പണമ് രുധിരം തദ് ഭവേത് തോയം പ്രദാതാ കില്ബിഷീ ഭവേത്
അംഗങ്ങളിൽ തിലം വെച്ച് ദേവന്മാർക്കും പിതാക്കന്മാർക്കും തർപ്പണം ചെയ്യരുത്; അപ്പോൾ രക്തം തന്നെയാണ് വെള്ളമാകുന്നത്, അർപ്പിക്കുന്നവൻ പാപിയാവും.
ഭൂമ്യാം യദ് ദീയതേ തോയം ദാതാ ചൈവ ജലേ സ്ഥിതഃ വൃഥാ തന് മുനിശാര്ദൂലാ നോപതിഷ്ഠതി കസ്യചിത്
നീർത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ വെള്ളം നൽകുകയാണെങ്കിൽ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, അതിന് യാതൊരു ഫലവും ഇല്ല; അത് ആരെയും എത്തുന്നില്ല.
സ്ഥലേ സ്ഥിത്വാ ജലേ യസ് തു പ്രയച്ഛേദ് ഉദകം നരഃ പിതൄണാം നോപതിഷ്ഠേത സലിലം തന് നിരര്ഥകമ്
നിലത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് വെള്ളത്തിൽ വെള്ളം അർപ്പിച്ചാൽ, അതു പിതാക്കന്മാരെ എത്തുന്നില്ല; അങ്ങനെ നൽകിയ വെള്ളം വിഫലമാണ്.
ഉദകേ നോദകം കുര്യാത് പിതൃഭ്യശ് ച കദാചന ഉത്തീര്യ തു ശുചൌ ദേശേ കുര്യാദ് ഉദകതര്പണമ്
വെള്ളത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും പിതാക്കന്മാർക്ക് വെള്ളം അർപ്പിക്കരുത്; കരയിൽ എത്തി ശുദ്ധമായ സ്ഥലത്ത് തർപ്പണം നടത്തണം.
നോദകേഷു ന പാത്രേഷു ന ക്രുദ്ധോ നൈകപാണിനാ നോപതിഷ്ഠതി തത് തോയം യദ് ഭൂമ്യാം ന പ്രദീയതേ
വെള്ളത്തിൽ, പാത്രത്തിൽ, കോപത്തോടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുകൈ കൊണ്ട് നൽകിയ വെള്ളം ഫലപ്രദമല്ല; ഭൂമിയിൽ നൽകാത്ത വെള്ളം ഫലമില്ല.
പിതൄണാമ് അക്ഷയം സ്ഥാനം മഹീ ദത്താ മയാ ദ്വിജാഃ തസ്മാത് തത്രൈവ ദാതവ്യം പിതൄണാം പ്രീതിമ് ഇച്ഛതാ
പിതാക്കന്മാരുടെ ശാശ്വതമായ വാസസ്ഥലം ഭൂമി തന്നെയാണ്, ഞാൻ തന്നത്, ദ്വിജന്മാരേ; അതുകൊണ്ട് പിതാക്കന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അവിടെയേ വെള്ളം നൽകേണ്ടത്.
ഭൂമിപൃഷ്ഠേ സമുത്പന്നാ ഭൂമ്യാം ചൈവ ച സംസ്ഥിതാഃ ഭൂമ്യാം ചൈവ ലയം യാതാ ഭൂമൌ ദദ്യാത് തതോ ജലമ്
ഭൂമിയിൽ ജനിച്ച്, ഭൂമിയിൽ നിലകൊണ്ട്, ഭൂമിയിലേക്കാണ് ലയിക്കുന്നത്; അതിനാൽ ഭൂമിയിൽ തന്നെയാണ് വെള്ളം നൽകേണ്ടത്.
ആസ്തീര്യ ച കുശാന് സാഗ്രാംസ് താന് ആവാഹ്യ സ്വമന്ത്രതഃ പ്രാചീനാഗ്രേഷു വൈ ദേവാന് യാമ്യാഗ്രേഷു തഥാ പിതൄന്
അഗ്രങ്ങൾ അകത്തുള്ള കുശകൾ വിരിച്ച്, സ്വമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് അവയെ ആഹ്വാനിച്ച്, ദേവന്മാരെ കിഴക്കേ അഗ്രത്തും പിതാക്കന്മാരെ തെക്കേ അഗ്രത്തും സ്ഥാപിക്കണം.
ദേവാന് പിതൄംസ് തഥാ ചാന്യാന് സംതര്പ്യാചമ്യ വാഗ്യതഃ ഹസ്തമാത്രം ചതുഷ്കോണം ചതുര്ദ്വാരം സുശോഭനമ്
ദേവന്മാരെയും പിതാക്കന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, ആചമനം ചെയ്ത്, ഉച്ചരിച്ച്, കൈയുടെ വലുപ്പത്തിൽ നാലു വശവും ദ്വാരവും ഉള്ള മനോഹരമായ ചതുരശ്രം ഒരുക്കണം.
പുരം വിലിഖ്യ ഭോ വിപ്രാസ് തീരേ തസ്യ മഹോദധേഃ മധ്യേ തത്ര ലിഖേത് പദ്മമ് അഷ്ടപത്ത്രം സകര്ണികമ്
മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ തീരത്ത് നഗരം രേഖപ്പെടുത്തി, അതിന്റെ നടുവിൽ എട്ട് ദളങ്ങളുള്ള, മധ്യത്തിൽ വൃത്തമുള്ള ഒരു താമര വരയ്ക്കണം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
ഏവം മണ്ഡലമ് ആലിഖ്യ പൂജയേത് തത്ര ഭോ ദ്വിജാഃ അഷ്ടാക്ഷരവിധാനേന നാരായണമ് അജം വിഭുമ്
അങ്ങനെ മണ്ഡലം വരച്ച്, ദ്വിജന്മാരേ, അജനായ, സർവ്വശക്തനായ നാരായണനെ അഷ്ടാക്ഷരമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് അവിടെ ആരാധിക്കണം.
അതഃ പരം പ്രവക്ഷ്യാമി കായശോധനമ് ഉത്തമമ് അകാരം ഹൃദയേ ധ്യാത്വാ ചക്രരേഖാസമന്വിതമ്
ഇതിനുശേഷം ഞാൻ ഉത്തമമായ ശരീരശുദ്ധി വിശദീകരിക്കാം: ഹൃദയത്തിൽ 'അ' എന്ന അക്ഷരം ചക്രരേഖകളോടുകൂടി ധ്യാനിക്കണം.
ജ്വലന്തം ത്രിശിഖം ചൈവ ദഹന്തം പാപനാശനമ് ചന്ദ്രമണ്ഡലമധ്യസ്ഥം രാകാരം മൂര്ധ്നി ചിന്തയേത്
മൂന്നു ജ്വാലകളോടെ ദഹിപ്പിക്കുന്നതും പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതുമായ രൂപത്തിൽ, കിരീടത്തിലെ ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തിനുള്ളിൽ 'രാ' എന്ന അക്ഷരം ധ്യാനിക്കണം.
ശുക്ലവര്ണം പ്രവര്ഷന്തമ് അമൃതം പ്ലാവയന് മഹീമ് ഏവം നിര്ധൂതപാപസ് തു ദിവ്യദേഹസ് തതോ ഭവേത്
വെളുത്ത നിറത്തിൽ അമൃതം ഒഴിച്ചു ഭൂമിയെ നിറയ്ക്കുന്നതായി ധ്യാനിച്ചാൽ, അങ്ങനെ പാപങ്ങൾ അകറ്റി ദിവ്യശരീരം ലഭിക്കും.
അഷ്ടാക്ഷരം തതോ മന്ത്രം ന്യസേദ് ഏവാത്മനോ ബുധഃ വാമപാദം സമാരഭ്യ ക്രമശശ് ചൈവ വിന്യസേത്
ശേഷം, ജ്ഞാനികൾ അഷ്ടാക്ഷരമന്ത്രം സ്വശരീരത്തിൽ ഇടതുകാൽ മുതൽ ക്രമമായി സ്ഥാപിക്കണം.
പഞ്ചാങ്ഗം വൈഷ്ണവം ചൈവ ചതുര്വ്യൂഹം തഥൈവ ച കരശുദ്ധിം പ്രകുര്വീത മൂലമന്ത്രേണ സാധകഃ
സാധകൻ, വൈഷ്ണവരീതിയിലുള്ള അഞ്ചു വിധ ശുദ്ധിയും, നാലു രൂപങ്ങളുടെ ക്രമീകരണവും, കൈകളുടെ ശുദ്ധിയും, എല്ലാം മൂലമന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് നിർവഹിക്കണം.
ഏകൈകം ചൈവ വര്ണം തു അങ്ഗുലീഷു പൃഥക് പൃഥക് ഓംകാരം പൃഥിവീം ശുക്ലാം വാമപാദേ തു വിന്യസേത്
ഓരോ അക്ഷരവും വേർതിരിച്ച് വിരലുകളിൽ സ്ഥാപിക്കണം. ഭൂതത്ത്വമായ വെള്ള നിറമുള്ള ഓം എന്ന അക്ഷരം ഇടതുകാലിൽ സ്ഥാപിക്കണം.
നകാരഃ ശാംഭവഃ ശ്യാമോ ദക്ഷിണേ തു വ്യവസ്ഥിതഃ മോകാരം കാലമ് ഏവാഹുര് വാമകട്യാം നിധാപയേത്
ശിവനോടു ബന്ധപ്പെട്ട കറുത്ത നിറമുള്ള 'ന' എന്ന അക്ഷരം വലതുകാലിൽ സ്ഥാപിക്കണം. 'മോ' എന്ന അക്ഷരം, കാലം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, ഇടതുകൊക്കിൽ സ്ഥാപിക്കണം.
നാകാരഃ സര്വബീജം തു ദക്ഷിണസ്യാം വ്യവസ്ഥിതഃ രാകാരസ് തേജ ഇത്യ് ആഹുര് നാഭിദേശേ വ്യവസ്ഥിതഃ
സർവ്വബീജമായ 'ന' എന്ന അക്ഷരം വലതുഭാഗത്ത് സ്ഥാപിക്കണം. 'ര' എന്ന അക്ഷരം, അഗ്നി എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, നാഭിയിൽ സ്ഥാപിക്കണം.
വായവ്യോ ഽയം യകാരസ് തു വാമസ്കന്ധേ സമാശ്രിതഃ ണാകാരഃ സര്വഗോ ജ്ഞേയോ ദക്ഷിണാംസേ വ്യവസ്ഥിതഃ യകാരോ ഽയം ശിരസ്ഥശ് ച യത്ര ലോകാഃ പ്രതിഷ്ഠിതാഃ
വായുവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട 'യ' എന്ന അക്ഷരം ഇടതുചെവിയിൽ സ്ഥാപിക്കണം. സർവ്വവ്യാപിയായ 'ണ' എന്ന അക്ഷരം വലതുചെവിയിൽ സ്ഥാപിക്കണം. ലോകങ്ങൾ എല്ലാം നിലകൊള്ളുന്ന തലയിൽ ഈ 'യ' എന്ന അക്ഷരം സ്ഥാപിക്കണം.
മമാഗ്രേ ഽവസ്ഥിതോ വിഷ്ണുഃ പൃഷ്ഠതശ് ചാപി കേശവഃ ഗോവിന്ദോ ദക്ഷിണേ പാര്ശ്വേ വാമേ തു മധുസൂദനഃ
എന്റെ മുന്നിൽ വിഷ്ണു നിലകൊള്ളുന്നു, പിന്നിൽ കേശവൻ. വലതുവശത്ത് ഗോവിന്ദൻ, ഇടതുവശത്ത് മധുസൂദനൻ.
ഉപരിഷ്ടാത് തു വൈകുണ്ഠോ വാരാഹഃ പൃഥിവീതലേ അവാന്തരദിശോ യാസ് തു താസു സര്വാസു മാധവഃ
മുകളിൽ വൈകുണ്ഠം, താഴെ ഭൂമിയിൽ വാരാഹം. ഇടത്തിരിച്ചുള്ള എല്ലാ ദിശകളിലും മാധവൻ നിലകൊള്ളുന്നു.
ഗച്ഛതസ് തിഷ്ഠതോ വാപി ജാഗ്രതഃ സ്വപതോ ഽപി വാ നരസിംഹകൃതാ ഗുപ്തിര് വാസുദേവമയോ ഹ്യ് അഹമ്
നടക്കുമ്പോഴും, നിൽക്കുമ്പോഴും, ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും, ഉറങ്ങുമ്പോഴും, നരസിംഹൻ എന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു. ഞാൻ മുഴുവൻ വാസുദേവനാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.