മാര്കണ്ഡേയം വടം കൃഷ്ണം രൌഹിണേയം മഹോദധിമ് ഇന്ദ്രദ്യുമ്നസരശ് ചൈവ പഞ്ചതീര്ഥീവിധിഃ സ്മൃതഃ
മാർകണ്ടേയവടം, കൃഷ്ണവൃക്ഷം, രൗഹിണേയവൃക്ഷം, മഹാസമുദ്രം, ഇന്ദ്രദ്യുമ്നതടാകം — ഇവയെ അഞ്ചു തിര്ഥങ്ങൾ എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു.
പൂര്ണിമാ ജ്യേഷ്ഠമാസസ്യ ജ്യേഷ്ഠാ ഋക്ഷം യദാ ഭവേത് തദാ ഗച്ഛേദ് വിശേഷേണ തീര്ഥരാജം പരം ശുഭമ്
ജ്യേഷ്ഠമാസത്തിലെ പൗർണമി ജ്യേഷ്ഠാ നക്ഷത്രത്തിൽ വരുമ്പോൾ, അതിവിശേഷമായി ഏറ്റവും ഉത്തമമായ തിര്ഥരാജിൽ പോകണം.
കായവാങ്മാനസൈഃ ശുദ്ധസ് തദ്ഭാവോ നാന്യമാനസഃ സര്വദ്വംദ്വവിനിര്മുക്തോ വീതരാഗോ വിമത്സരഃ
ദേഹവും വാക്കും മനസ്സും ശുദ്ധമാക്കി, മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ, എല്ലാ ദ്വന്ദങ്ങളും വിട്ട്, രാഗരഹിതനും അസൂയയില്ലാത്തവനും ആകണം.
കല്പവൃക്ഷവടം രമ്യം തത്ര സ്നാത്വാ ജനാര്ദനമ് പ്രദക്ഷിണം പ്രകുര്വീത ത്രിവാരം സുസമാഹിതഃ
ആ മനോഹരമായ കല്പവൃക്ഷവടത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത ശേഷം, ജനാർദ്ദനനെ മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഭക്തിപൂർവ്വം പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യണം.
യം ദൃഷ്ട്വാ മുച്യതേ പാപാത് സപ്തജന്മസമുദ്ഭവാത് പുണ്യം ചാപ്നോതി വിപുലം ഗതിമ് ഇഷ്ടാം ച ഭോ ദ്വിജാഃ
അവനെ കണ്ടാൽ ഏഴു ജന്മങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും; വലിയ പുണ്യവും ഇഷ്ടമായ ഗതിയും, ദ്വിജന്മാരേ, ലഭിക്കും.
തസ്യ നാമാനി വക്ഷ്യാമി പ്രമാണം ച യുഗേ യുഗേ യഥാസംഖ്യം ച ഭോ വിപ്രാഃ കൃതാദിഷു യഥാക്രമമ്
അവന്റെ പേരുകളും ഓരോ യുഗത്തിൽ രൂപത്തിന്റെ അളവും, ക്രമമായി കൃതയുഗം മുതലുള്ള എണ്ണവും ഞാൻ പറയാം, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
വടം വടേശ്വരം കൃഷ്ണം പുരാണപുരുഷം ദ്വിജാഃ വടസ്യൈതാനി നാമാനി കീര്തിതാനി കൃതാദിഷു
വടം, വടേശ്വരൻ, കൃഷ്ണൻ, പുരാതനപുരുഷൻ — ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ഇവയാണ് വിവിധ യുഗങ്ങളിൽ വടത്തിന് പ്രസിദ്ധമായ പേരുകൾ.
യോജനം പാദഹീനം ച യോജനാര്ധം തദര്ധകമ് പ്രമാണം കല്പവൃക്ഷസ്യ കൃതാദൌ പരികീര്തിതമ്
ഒരു യോജനത്തിൽ പാദം കുറവ്, അർദ്ധയോജനവും അതിന്റെ പാതിയും — കൃതയുഗാരംഭത്തിൽ കല്പവൃക്ഷത്തിന്റെ അളവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
യഥോക്തേന തു മന്ത്രേണ നമസ്കൃത്വാ തു തം വടമ് ദക്ഷിണാഭിമുഖോ ഗച്ഛേദ് ധന്വന്തരശതത്രയമ്
നിർദ്ദേശിച്ച മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് ആ വടവൃക്ഷത്തിന് മുന്നിൽ നമസ്കരിച്ചു, ദക്ഷിണദിശയിലേക്ക് മൂവായിരം ധന്വന്തരി അളവ് ദൂരം മുന്നോട്ട് പോകണം.
യത്രാസൌ ദൃശ്യതേ വിഷ്ണുഃ സ്വര്ഗദ്വാരം മനോരമമ് സാഗരാമ്ഭഃസമാകൃഷ്ടം കാഷ്ഠം സര്വഗുണാന്വിതമ്
അവിടെ വിഷ്ണു ദർശനമാകുന്ന മനോഹരമായ സ്വർഗ്ഗദ്വാരം ഉണ്ട്; സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് എടുത്ത എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ള ഒരു മരക്കഷ്ണം അവിടെ കാണാം.
പ്രണിപത്യ തതസ് തം ഭോഃ പരിപൂജ്യ തതഃ പുനഃ മുച്യതേ സര്വരോഗാദ്യൈസ് തഥാ പാപൈര് ഗ്രഹാദിഭിഃ
അവിടെ നമസ്കരിച്ചു, ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ചാൽ, എല്ലാ രോഗങ്ങളും പാപങ്ങളും ഗ്രഹാദി ദോഷങ്ങളും എല്ലാം വിട്ടു പോകുന്നു.
ഉഗ്രസേനം പുരാ ദൃഷ്ട്വാ സ്വര്ഗദ്വാരേണ സാഗരമ് ഗത്വാചമ്യ ശുചിസ് തത്ര ധ്യാത്വാ നാരായണം പരമ്
സ്വർഗ്ഗദ്വാരത്തിൽ സമുദ്രത്തരികിൽ ഉഗ്രസേനനെ കണ്ടശേഷം, അവിടെ വെള്ളം കുടിച്ച് ശുദ്ധനായ്, പരമനായ നാരായണനെ ധ്യാനിക്കണം.
ന്യസേദ് അഷ്ടാക്ഷരം മന്ത്രം പശ്ചാദ് ധസ്തശരീരയോഃ ഓം നമോ നാരായണായേതി യം വദന്തി മനീഷിണഃ
ശേഷം, 'ഓം നമോ നാരായണായ' എന്ന അഷ്ടാക്ഷരമന്ത്രം കൈയിലും ശരീരത്തിലും സ്ഥാപിക്കണം എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.
കിം കാര്യം ബഹുഭിര് മന്ത്രൈര് മനോവിഭ്രമകാരകൈഃ ഓം നമോ നാരായണായേതി മന്ത്രഃ സര്വാര്ഥസാധകഃ
ബുദ്ധിയെ അലട്ടുന്ന അനവധി മന്ത്രങ്ങൾ എന്തിന്? 'ഓം നമോ നാരായണായ' എന്ന മന്ത്രം എല്ലാം ഫലിപ്പിക്കും.
ആപോ നരസ്യ സൂനുത്വാന് നാരാ ഇതീഹ കീര്തിതാഃ വിഷ്ണോസ് താസ് ത്വ് അയനം പൂര്വം തേന നാരായണഃ സ്മൃതഃ
ജലങ്ങൾ 'നാരാ' എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നത് അവർ നരന്റെ പുത്രന്മാർ ആകയാൽ ആണ്; ആ ജലങ്ങൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ആദ്യാവാസം ആയിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് അവനെ നാരായണൻ എന്നു ഓർക്കുന്നു.
നാരായണപരാ വേദാ നാരായണപരാ ദ്വിജാഃ നാരായണപരാ യജ്ഞാ നാരായണപരാഃ ക്രിയാഃ
വേദങ്ങൾ നാരായണനിൽ ലയിക്കുന്നു; ദ്വിജന്മാർ നാരായണനിൽ ഭക്തിയുള്ളവർ; യജ്ഞങ്ങൾ നാരായണനോടാണ്; എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും നാരായണനോടാണ്.
നാരായണപരാ പൃഥ്വീ നാരായണപരം ജലമ് നാരായണപരോ വഹ്നിര് നാരായണപരം നഭഃ
ഭൂമി നാരായണനോടാണ്; ജലം നാരായണനോടാണ്; അഗ്നി നാരായണനോടാണ്; ആകാശം നാരായണനോടാണ്.
നാരായണപരോ വായുര് നാരായണപരം മനഃ അഹംകാരശ് ച ബുദ്ധിശ് ച ഉഭേ നാരായണാത്മകേ
വായു നാരായണനോടാണ്; മനസ്സ് നാരായണനോടാണ്; അഹങ്കാരവും ബുദ്ധിയും രണ്ടും നാരായണസ്വഭാവമുള്ളവയാണ്.
ഭൂതം ഭവ്യം ഭവിഷ്യം ച യത് കിംചിജ് ജീവസംജ്ഞിതമ് സ്ഥൂലം സൂക്ഷ്മം പരം ചൈവ സര്വം നാരായണാത്മകമ്
ഭൂതകാലം, വർത്തമാനം, ഭാവി, ജീവൻ എന്നൊക്കെയായി അറിയപ്പെടുന്ന എല്ലാം—സ്ഥൂലമായതും സൂക്ഷ്മമായതും പരമമായതും—എല്ലാം നാരായണസ്വരൂപമാണ്.
ശബ്ദാദ്യാ വിഷയാഃ സര്വേ ശ്രോത്രാദീനീന്ദ്രിയാണി ച പ്രകൃതിഃ പുരുഷശ് ചൈവ സര്വേ നാരായണാത്മകാഃ
ശബ്ദം മുതലായ ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ, ശ്രവണാദി ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, പ്രകൃതിയും പുരുഷനും എല്ലാം നാരായണസ്വഭാവമുള്ളവയാണ്.
ജലേ സ്ഥലേ ച പാതാലേ സ്വര്ഗലോകേ ഽമ്ബരേ നഗേ അവഷ്ടഭ്യ ഇദം സര്വമ് ആസ്തേ നാരായണഃ പ്രഭുഃ
വെള്ളത്തിൽ, നിലത്തും, പാതാളത്തും, സ്വർഗ്ഗലോകത്തും, ആകാശത്തും, പർവതത്തും—ഇവയെല്ലാം ആക്രമിച്ച് നാരായണൻ സർവ്വവ്യാപിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.
കിം ചാത്ര ബഹുനോക്തേന ജഗദ് ഏതച് ചരാചരമ് ബ്രഹ്മാദിസ്തമ്ബപര്യന്തം സര്വം നാരായണാത്മകമ്
ഇവിടെ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല; ഈ സകല ജഗത്തും—ചലനമില്ലാത്തതും ചലിക്കുന്നതും, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഒരു പുല്ലുവരെയുമുള്ളതും—എല്ലാം നാരായണസ്വരൂപമാണ്.
നാരായണാത് പരം കിംചിന് നേഹ പശ്യാമി ഭോ ദ്വിജാഃ തേന വ്യാപ്തമ് ഇദം സര്വം ദൃശ്യാദൃശ്യം ചരാചരമ്
ദ്വിജന്മാരേ, നാരായണനിൽ നിന്ന് വേറെ ഒന്നും ഞാൻ ഇവിടെ കാണുന്നില്ല; ദൃശ്യവും അദൃശ്യവും, ചലനമുള്ളതും ഇല്ലാത്തതും എല്ലാം അവൻ ആക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
ആപോ ഹ്യ് ആയതനം വിഷ്ണോഃ സ ച ഏവാമ്ഭസാം പതിഃ തസ്മാദ് അപ്സു സ്മരേന് നിത്യം നാരായണമ് അഘാപഹമ്
ജലങ്ങൾ വിഷ്ണുവിന്റെ വാസസ്ഥലമാണ്; അവൻ ജലങ്ങളുടെ അധിപനുമാണ്; അതുകൊണ്ട് പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന നാരായണനെ ജലത്തിൽ എപ്പോഴും ഓർക്കണം.
സ്നാനകാലേ വിശേഷേണ ചോപസ്ഥായ ജലേ ശുചിഃ സ്മരേന് നാരായണം ധ്യായേദ് ധസ്തേ കായേ ച വിന്യസേത്
പ്രത്യേകിച്ച് സ്നാനസമയത്ത്, വെള്ളത്തിൽ ശുദ്ധനായ് ചെന്നു, നാരായണനെ ഓർക്കുകയും ധ്യാനിക്കുകയും കൈയിലും ശരീരത്തിലും മന്ത്രം സ്ഥാപിക്കയും വേണം.
ഓംകാരം ച നകാരം ച അങ്ഗുഷ്ഠേ ഹസ്തയോര് ന്യസേത് ശേഷൈര് ഹസ്തതലം യാവത് തര്ജന്യാദിഷു വിന്യസേത്
'ഓം' എന്ന അക്ഷരവും 'ന' എന്ന അക്ഷരവും ഇരുകൈകളുടെ അങ്ങൂഠിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ശേഷിച്ച അക്ഷരങ്ങൾ കൈതലത്തിലും തർജ്ജനിമുതലായ വിരലുകളിലും സ്ഥാപിക്കണം.
ഓംകാരം വാമപാദേ തു നകാരം ദക്ഷിണേ ന്യസേത് മോകാരം വാമകട്യാം തു നാകാരം ദക്ഷിണേ ന്യസേത്
വലതുകാലില് 'ഓം' എന്ന അക്ഷരം, ഇടതുകാലില് 'ന' എന്ന അക്ഷരം, ഇടതുകടിയില് 'മോ' എന്ന അക്ഷരം, വലതുകടിയില് 'ന' എന്ന അക്ഷരം സ്ഥാപിക്കണം.
രാകാരം നാഭിദേശേ തു യകാരം വാമബാഹുകേ ണാകാരം ദക്ഷിണേ ന്യസ്യ യകാരം മൂര്ധ്നി വിന്യസേത്
നാഭിയില് 'ര' എന്ന അക്ഷരം, ഇടതുകൈയില് 'യ' എന്ന അക്ഷരം, വലതുകൈയില് 'ണ' എന്ന അക്ഷരം, തലയില് 'യ' എന്ന അക്ഷരം സ്ഥാപിക്കണം.
അധശ് ചോര്ധ്വം ച ഹൃദയേ പാര്ശ്വതഃ പൃഷ്ഠതോ ഽഗ്രതഃ ധ്യാത്വാ നാരായണം പശ്ചാദ് ആരഭേത് കവചം ബുധഃ
മുകളിൽ, താഴെ, ഹൃദയത്തിൽ, ഇരുവശങ്ങളിലും, പുറകിലും മുന്നിലും നാരായണനെ ധ്യാനിച്ച്, ശേഷം ജ്ഞാനി കവചം ആരംഭിക്കണം.
പൂര്വേ മാം പാതു ഗോവിന്ദോ ദക്ഷിണേ മധുസൂദനഃ പശ്ചിമേ ശ്രീധരോ ദേവഃ കേശവസ് തു തഥോത്തരേ
കിഴക്കോട്ട് ഗോവിന്ദൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ, തെക്കോട്ട് മധുസൂദനൻ, പടിഞ്ഞാറോട്ട് ശ്രീധരൻ, വടക്കോട്ട് കേശവൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ.