ഓം നമോ വസുകര്ത്രേ ച വസുവാസപ്രദായ ച നമോ യജ്ഞസ്വരൂപായ യജ്ഞേശായ ച യോഗിനേ
ഓം, ധനം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, ധനത്തിന്റെ വാസം നൽകുന്നവനേ, യജ്ഞത്തിന്റെ സ്വരൂപമായവനേ, യജ്ഞങ്ങളുടെ ഇശ്വരനായ യോഗിയേ, നിനക്കു വന്ദനം.
യതിയോഗകരേശായ നമോ യജ്ഞാങ്ഗധാരിണേ സംകര്ഷണായ ച നമഃ പ്രലമ്ബമഥനായ ച
യതി യോഗം പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന നാഥനായവനേ, യജ്ഞത്തിന്റെ അവയവങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവനേ, സംകർഷണനേ, പ്രലമ്പനെ സംഹരിച്ചവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
മേഘഘോഷസ്വനോത്തീര്ണവേഗലാങ്ഗലധാരിണേ നമോ ഽസ്തു ജ്ഞാനിനാം ജ്ഞാന നാരായണപരായണ
മേഘങ്ങളുടെ ഗർജനയെ മറികടക്കുന്ന വേഗത്തിൽ നങ്ങലും കയ്യിൽ പിടിക്കുന്നവനേ, ജ്ഞാനികൾക്കിടയിൽ ജ്ഞാനമായും നാരായണഭക്തനായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ന മേ ഽസ്തി ത്വാമ് ഋതേ ബന്ധുര് നരകോത്താരണേ പ്രഭോ അതസ് ത്വാം സര്വഭാവേന പ്രണതോ നതവത്സല
പ്രഭോ, നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ നിന്നെക്കാൾ നല്ലൊരു സുഹൃത്ത് എനിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ മുഴുവൻ മനസ്സോടെ നമസ്കരിക്കുന്നു, നമസ്കാരികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവനേ.
മലം യത് കായജം വാപി മാനസം ചൈവ കേശവ ന തസ്യാന്യോ ഽസ്തി ദേവേശ ക്ഷാലകസ് ത്വാമ് ഋതേ ഽച്യുത
കേശവാ, ശരീരത്തിൽ നിന്നോ മനസ്സിൽ നിന്നോ വരുന്ന മലിനതിക്ക്, ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ അച്യുതനേ, നിന്നെക്കാൾ വേറെ ആരും ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇല്ല.
സംസര്ഗാണി സമസ്താനി വിഹായ ത്വാമ് ഉപസ്ഥിതഃ സങ്ഗോ മേ ഽസ്തു ത്വയാ സാര്ധമ് ആത്മലാഭായ കേശവ
എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ നിന്നിലേക്കാണ് വന്നത്. ആത്മലാഭത്തിനായി, കേശവാ, എനിക്ക് നിന്നോടൊപ്പം മാത്രം ബന്ധം ഉണ്ടാകട്ടെ.
കഷ്ടമ് ആപത് സുദുഷ്പാരം സംസാരം വേദ്മി കേശവ താപത്രയപരിക്ലിഷ്ടസ് തേന ത്വാം ശരണം ഗതഃ
കേശവാ, ഈ ഭയങ്കരവും കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതുമായ സംസാരമാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്. മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള ദു:ഖങ്ങളിൽ പെടുന്നവനായി ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു.
ഏഷണാഭിര് ജഗത് സര്വം മോഹിതം മായയാ തവ ആകര്ഷിതം ച ലോഭാദ്യൈര് അതസ് ത്വാമ് അഹമ് ആശ്രിതഃ
നിന്റെ മായയാൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ കുടുങ്ങി, ലോഭം മുതലായവ കൊണ്ട് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു.
നാസ്തി കിംചിത് സുഖം വിഷ്ണോ സംസാരസ്ഥസ്യ ദേഹിനഃ യഥാ യഥാ ഹി യജ്ഞേശ ത്വയി ചേതഃ പ്രവര്തതേ
വിഷ്ണോ, സംസാരത്തിൽ കഴിയുന്ന ശരീരമുള്ളവർക്കു യാതൊരു സുഖവും ഇല്ല. യജ്ഞങ്ങളുടെ നാഥനായ നാഥാ, മനസ്സ് നിന്നിലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ പരമസുഖം ലഭിക്കുന്നു.
തഥാ ഫലവിഹീനം തു സുഖമ് ആത്യന്തികം ലഭേത് നഷ്ടോ വിവേകശൂന്യോ ഽസ്മി ദൃശ്യതേ ജഗദ് ആതുരമ്
അങ്ങനെ ഫലമില്ലാത്ത പരമസുഖം ലഭിക്കുന്നു. ഞാൻ വിവേകശൂന്യനായി, ലോകം മുഴുവൻ ദു:ഖത്തിൽ ആണെന്ന് കാണുന്നു.
ഗോവിന്ദ ത്രാഹി സംസാരാന് മാമ് ഉദ്ധര്തും ത്വമ് അര്ഹസി മഗ്നസ്യ മോഹസലിലേ നിരുത്താരേ ഭവാര്ണവേ ഉദ്ധര്താ പുണ്ഡരീകാക്ഷ ത്വാമ് ഋതേ ഽന്യോ ന വിദ്യതേ
ഗോവിന്ദാ, സംസാരത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. മോഹത്തിന്റെ ആഴമുള്ള സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയ എനിക്ക് രക്ഷകൻ നീയല്ലാതെ വേറെ ആരുമില്ല, പുണ്ഡരികാക്ഷാ.
ഇത്ഥം സ്തുതസ് തതസ് തേന രാജ്ഞാ ശ്വേതേന ഭോ ദ്വിജാഃ തസ്മിന് ക്ഷേത്രവരേ ദിവ്യേ വിഖ്യാതേ പുരുഷോത്തമേ
ഇങ്ങനെ രാജാവ് ശ്വേതൻ ആ മഹത്തായ പുരുഷോത്തമക്ഷേത്രത്തിൽ വന്ദിച്ചു പുകഴ്ത്തി.
ഭക്തിം തസ്യ തു സംചിന്ത്യ ദേവദേവോ ജഗദ്ഗുരുഃ ആജഗാമ നൃപസ്യാഗ്രേ സര്വൈര് ദേവൈര് വൃതോ ഹരിഃ
അവനിലേക്കുള്ള ഭക്തിയെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, ദേവദേവനും ലോകഗുരുവുമായ ഹരി, എല്ലാ ദേവന്മാരോടും കൂടെ രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.
നീലജീമൂതസംകാശഃ പദ്മപത്ത്രായതേക്ഷണഃ ദധത് സുദര്ശനം ധീമാന് കരാഗ്രേ ദീപ്തമണ്ഡലമ്
അവൻ കറുത്ത മഴമേഘംപോലെയും, താമരയിലപോലെയുള്ള വിശാലമായ കണ്ണുകളുമായി, പ്രജ്ഞാനത്തോടെ, വിരലുകളിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന സുധർശന ചക്രം പിടിച്ചു നിന്നു.
ക്ഷീരോദജലസംകാശോ വിമലശ് ചന്ദ്രസംനിഭഃ രരാജ വാമഹസ്തേ ഽസ്യ പാഞ്ചജന്യോ മഹാദ്യുതിഃ
ക്ഷീരസാഗരത്തിന്റെ വെള്ളംപോലെയുള്ള നിർമ്മലമായ രൂപം, ചന്ദ്രനുപോലെ തെളിഞ്ഞതും ശുദ്ധവുമായിരുന്നു; അവന്റെ ഇടത്തയ്യിൽ മഹത്തായ പാഞ്ചജന്യശംഖം പ്രകാശിച്ചു.
പക്ഷിരാജധ്വജഃ ശ്രീമാന് ഗദാശാര്ങ്ഗാസിധൃക് പ്രഭുഃ ഉവാച സാധു ഭോ രാജന് യസ്യ തേ മതിര് ഉത്തമാ യദ് ഇഷ്ടം വര ഭദ്രം തേ പ്രസന്നോ ഽസ്മി തവാനഘ
പക്ഷിരാജാവിന്റെ പതാകയുമായി, മഹത്വവും ഐശ്വര്യവുമുള്ളവനും, ഗദ, ധനുസ്, വാൾ എന്നിവ കൈവശമുള്ളവനും ആയ പ്രഭു പറഞ്ഞു: 'നല്ലു രാജാവേ! നിന്റെ മനസ്സ് ഉത്തമമാണ്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചോദിക്കൂ. ആശംസകൾ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, പാപരഹിതനേ.'
ശ്രുത്വൈവം ദേവദേവസ്യ വാക്യം തത് പരമാമൃതമ് പ്രണമ്യ ശിരസോവാച ശ്വേതസ് തദ്ഗതമാനസഃ
ദേവദേവന്റെ ഈ അമൃതസമമായ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, മനസ്സു അവനിൽ ലയിച്ച ശ്വേതൻ തലവാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
യദ്യ് അഹം ഭഗവന് ഭക്തഃ പ്രയച്ഛ വരമ് ഉത്തമമ് ആബ്രഹ്മഭവനാദ് ഊര്ധ്വം വൈഷ്ണവം പദമ് അവ്യയമ്
എനിക്ക് ഭഗവാന്റെ ഭക്തി ഉണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി എനിക്ക് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ വരം നൽകണം: ബ്രഹ്മയുടെ ലോകത്തേക്കാൾ മുകളിലുള്ള, അക്ഷരമായ വൈഷ്ണവലോകം.
വിമലം വിരജം ശുദ്ധം സംസാരാസങ്ഗവര്ജിതമ് തത് പദം ഗന്തുമ് ഇച്ഛാമി ത്വത്പ്രസാദാജ് ജഗത്പതേ
നിർമ്മലവും, മലിനതയില്ലാത്തതും, ശുദ്ധവുമായ, ലോകബന്ധനങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ആ സ്ഥലം, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ എത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ലോകപാലകാ.
യത് പദം വിബുധാഃ സര്വേ മുനയഃ സിദ്ധയോഗിനഃ നാഭിഗച്ഛന്തി യദ് രമ്യം പരം പദമ് അനാമയമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരും, മുനിമാരും, സിദ്ധയോഗിമാരും പോലും എത്താൻ കഴിയാത്ത, ആനന്ദകരവും പരമവും ദുഃഖരഹിതവുമായ സ്ഥലം.
യാസ്യസി പരമം സ്ഥാനം രാജ്യാമൃതമ് ഉപാസ്യ ച സര്വാംല് ലോകാന് അതിക്രമ്യ മമ ലോകം ഗമിഷ്യസി
നീ പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തും, രാജസുഖത്തിന്റെ അമൃതം അനുഭവിക്കും, എല്ലാ ലോകങ്ങളും കടന്ന് എന്റെ ലോകത്തിൽ എത്തും.
കീര്തിസ് തവാത്ര രാജേന്ദ്ര ത്രീംല് ലോകാംശ് ച ഗമിഷ്യതി സാംനിധ്യം മമ ചൈവാത്ര സര്വദൈവ ഭവിഷ്യതി
രാജാധിരാജാ, നിന്റെ കീർത്തി മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും വ്യാപിക്കും, എന്റെ സാന്നിധ്യം ഇവിടെ എന്നും നിന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാകും.
ശ്വേതഗങ്ഗേതി ഗാസ്യന്തി സര്വേ തേ ദേവദാനവാഃ കുശാഗ്രേണാപി രാജേന്ദ്ര ശ്വേതഗാങ്ഗേയമ് അമ്ബു ച
എല്ലാ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും നിന്നെ ശ്വേതഗംഗ എന്നു പാടും; ഒരു ദർഭയും കൊണ്ടു പോലും, രാജാധിരാജാ, ശ്വേതഗംഗയുടെ ജലം മഹത്വം പ്രാപിക്കും.
സ്പൃഷ്ട്വാ സ്വര്ഗം ഗമിഷ്യന്തി മദ്ഭക്താ യേ സമാഹിതാഃ യസ് ത്വ് ഇമാം പ്രതിമാം ഗച്ഛേന് മാധവാഖ്യാം ശശിപ്രഭാമ്
ആത്മസമാധാനത്തോടെ ഈ ജലം സ്പർശിക്കുന്ന എന്റെ ഭക്തന്മാർ സ്വർഗത്തിൽ എത്തും; ചന്ദ്രപ്രഭയുള്ള, മാധവ എന്ന പേരിലുള്ള ഈ പ്രതിമയെ ആരെങ്കിലും സമീപിച്ചാൽ,
ശങ്ഖഗോക്ഷീരസംകാശാമ് അശേഷാഘവിനാശിനീമ് താം പ്രണമ്യ സകൃദ് ഭക്ത്യാ പുണ്ഡരീകനിഭേക്ഷണാമ്
ശംഖും പശുവിന്റെ പാലുംപോലെയുള്ള നിറം, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നതും, താമരപ്പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളതുമായ അവളെ ഒരിക്കൽ ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചാൽ,
വിഹായ സര്വലോകാന് വൈ മമ ലോകേ മഹീയതേ മന്വന്തരാണി തത്രൈവ ദേവകന്യാഭിര് ആവൃതഃ
എല്ലാ ലോകങ്ങളും വിട്ട്, എന്റെ ലോകത്തിൽ ദൈവകന്യകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഒരു മന്വന്തരകാലം അവിടെ മഹത്വം പ്രാപിക്കും.
ഗീയമാനശ് ച മധുരം സിദ്ധഗന്ധര്വസേവിതഃ ഭുനക്തി വിപുലാന് ഭോഗാന് യഥേഷ്ടം മാമകൈഃ സഹ
സിദ്ധഗന്ധർവന്മാർ സേവിക്കുകയും, മധുരമായി കീർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവൻ എന്റെ സ്വന്തംവരോടൊപ്പം ഇഷ്ടംപോലെ വിശാലമായ സൗഖ്യങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.
ച്യുതസ് തസ്മാദ് ഇഹാഗത്യ മനുഷ്യോ ബ്രാഹ്മണോ ഭവേത് വേദവേദാങ്ഗവിച് ഛ്രീമാന് ഭോഗവാംശ് ചിരജീവിതഃ
അവിടെ നിന്ന് വീണ് ഈ ലോകത്ത് വന്നാൽ, അവൻ മനുഷ്യനായി ജനിക്കും; ബ്രാഹ്മണനും, വേദവും അതിന്റെ അംഗങ്ങളും പഠിച്ചവനും, ഐശ്വര്യവാനും, ദീർഘായുസ്സുള്ളവനും ആകും.
ഗജാശ്വരഥയാനാഢ്യോ ധനധാന്യാവൃതഃ ശുചിഃ രൂപവാന് ബഹുഭാഗ്യശ് ച പുത്രപൌത്രസമന്വിതഃ
ആനകൾ, കുതിരകൾ, രഥങ്ങൾ, വാഹനങ്ങൾ, ധനം, ധാന്യം എന്നിവയിൽ സമ്പന്നനും, ശുദ്ധനും, സുന്ദരനും, ഭാഗ്യശാലിയും, പുത്രന്മാരും മുമ്മാരും കൂടെ ഉള്ളവനുമാകും.
പുരുഷോത്തമം പുനഃ പ്രാപ്യ വടമൂലേ ഽഥ സാഗരേ ത്യക്ത്വാ ദേഹം ഹരിം സ്മൃത്വാ തതഃ ശാന്തപദം വ്രജേത്
പുനരായും പുരുഷോത്തമനെ വടവൃക്ഷത്തിൻ കീഴിലോ സമുദ്രത്തിൻ അരികിലോ പ്രാപിച്ച്, ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഹരിയെ ഓർത്താൽ, അവൻ ശാന്തമായ അവസ്ഥയിൽ എത്തും.