ഓം നമഃ സാമരൂപായ സാമധ്വനിവരായ ച ഓം നമഃ സാമസൌമ്യായ സാമയോഗവിദേ നമഃ
ഓം, സാമവേദസ്വരൂപിയായവനേ, സാമഗാനങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, സാമത്തിന്റെ സൗമ്യമായവനേ, സാമയോഗം അറിയുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
സാമ്നേ ച സാമഗീതായ ഓം നമഃ സാമധാരിണേ സാമയജ്ഞവിദേ ചൈവ നമഃ സാമകരായ ച
സാമവും സാമഗീതവും ആയവനേ, ഓം, സാമം വഹിക്കുന്നവനേ, സാമയജ്ഞം അറിയുന്നവനേ, സാമം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമസ് ത്വ് അഥര്വശിരസേ നമോ ഽഥര്വസ്വരൂപിണേ നമോ ഽസ്ത്വ് അഥര്വപാദായ നമോ ഽഥര്വകരായ ച
അഥർവശിരസ്സിന് വന്ദനം, അഥർവസ്വരൂപിയായവനേ, അഥർവയുടെ പാദങ്ങൾക്കു വന്ദനം, അഥർവയുടെ കൈകൾക്കു വന്ദനം.
ഓം നമോ വജ്രശീര്ഷായ മധുകൈടഭഘാതിനേ മഹോദധിജലസ്ഥായ വേദാഹരണകാരിണേ
ഓം, വജ്രംപോലെയുള്ള തലവായവനേ, മധുവിനെയും കൈടഭനെയും സംഹരിച്ചവനേ, മഹാസമുദ്രത്തിൽ വസിക്കുന്നവനേ, വേദങ്ങൾ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
നമോ ദീപ്തസ്വരൂപായ ഹൃഷീകേശായ വൈ നമഃ നമോ ഭഗവതേ തുഭ്യം വാസുദേവായ തേ നമഃ
ദീപ്തമായ രൂപമുള്ള ഹൃഷീകേശനായുള്ള നമസ്കാരം, ഭഗവാനായ വാസുദേവനേ, നിനക്കു ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
നാരായണ നമസ് തുഭ്യം നമോ ലോകഹിതായ ച ഓം നമോ മോഹനാശായ ഭവഭങ്ഗകരായ ച
നാരായണാ, നിനക്കു വന്ദനം, ലോകങ്ങൾക്ക് ഹിതം ചെയ്യുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം. മോഹം നീക്കുന്നവനും ഭവബന്ധനം അകറ്റുന്നവനും ആയ നിനക്കു ഓം എന്ന വന്ദനം.
ഗതിപ്രദായ ച നമോ നമോ ബന്ധഹരായ ച ത്രൈലോക്യതേജസാം കര്ത്രേ നമസ് തേജഃസ്വരൂപിണേ
മോക്ഷം നൽകുന്നവനേ, ബന്ധനം അകറ്റുന്നവനേ, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കു പ്രകാശം നൽകുന്നവനേ, തേജസ്സിന്റെ സ്വരൂപമായവനേ, നിനക്കു ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
യോഗീശ്വരായ ശുദ്ധായ രാമായോത്തരണായ ച സുഖായ സുഖനേത്രായ നമഃ സുകൃതധാരിണേ
യോഗികളുടെ നാഥനായ ശുദ്ധനായ രാമാ, രക്ഷകനായവനേ, സുഖം നൽകുന്നവനേ, സുഖത്തിന്റെ ദാതാവായവനേ, സത്കർമ്മങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
വാസുദേവായ വന്ദ്യായ വാമദേവായ വൈ നമഃ ദേഹിനാം ദേഹകര്ത്രേ ച ഭേദഭങ്ഗകരായ ച
വാസുദേവനേ, വന്ദ്യനായവനേ, വാമദേവനേ, ശരീരമുള്ളവർക്കു ശരീരം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, ഭേദം അകറ്റുന്നവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ദേവൈര് വന്ദിതദേഹായ നമസ് തേ ദിവ്യമൌലിനേ നമോ വാസനിവാസായ വാസവ്യവഹരായ ച
ദേവന്മാർ വന്ദിക്കുന്ന ശരീരമുള്ളവനേ, ദിവ്യമായ കിരീടം ധരിച്ചവനേ, എല്ലാ വാസസ്ഥലങ്ങളിലും വസിക്കുന്നവനേ, എല്ലാ വാസങ്ങൾക്ക് ഉടമയായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ഓം നമോ വസുകര്ത്രേ ച വസുവാസപ്രദായ ച നമോ യജ്ഞസ്വരൂപായ യജ്ഞേശായ ച യോഗിനേ
ഓം, ധനം സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, ധനത്തിന്റെ വാസം നൽകുന്നവനേ, യജ്ഞത്തിന്റെ സ്വരൂപമായവനേ, യജ്ഞങ്ങളുടെ ഇശ്വരനായ യോഗിയേ, നിനക്കു വന്ദനം.
യതിയോഗകരേശായ നമോ യജ്ഞാങ്ഗധാരിണേ സംകര്ഷണായ ച നമഃ പ്രലമ്ബമഥനായ ച
യതി യോഗം പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന നാഥനായവനേ, യജ്ഞത്തിന്റെ അവയവങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവനേ, സംകർഷണനേ, പ്രലമ്പനെ സംഹരിച്ചവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
മേഘഘോഷസ്വനോത്തീര്ണവേഗലാങ്ഗലധാരിണേ നമോ ഽസ്തു ജ്ഞാനിനാം ജ്ഞാന നാരായണപരായണ
മേഘങ്ങളുടെ ഗർജനയെ മറികടക്കുന്ന വേഗത്തിൽ നങ്ങലും കയ്യിൽ പിടിക്കുന്നവനേ, ജ്ഞാനികൾക്കിടയിൽ ജ്ഞാനമായും നാരായണഭക്തനായവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ന മേ ഽസ്തി ത്വാമ് ഋതേ ബന്ധുര് നരകോത്താരണേ പ്രഭോ അതസ് ത്വാം സര്വഭാവേന പ്രണതോ നതവത്സല
പ്രഭോ, നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ നിന്നെക്കാൾ നല്ലൊരു സുഹൃത്ത് എനിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ മുഴുവൻ മനസ്സോടെ നമസ്കരിക്കുന്നു, നമസ്കാരികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവനേ.
മലം യത് കായജം വാപി മാനസം ചൈവ കേശവ ന തസ്യാന്യോ ഽസ്തി ദേവേശ ക്ഷാലകസ് ത്വാമ് ഋതേ ഽച്യുത
കേശവാ, ശരീരത്തിൽ നിന്നോ മനസ്സിൽ നിന്നോ വരുന്ന മലിനതിക്ക്, ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ അച്യുതനേ, നിന്നെക്കാൾ വേറെ ആരും ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇല്ല.
സംസര്ഗാണി സമസ്താനി വിഹായ ത്വാമ് ഉപസ്ഥിതഃ സങ്ഗോ മേ ഽസ്തു ത്വയാ സാര്ധമ് ആത്മലാഭായ കേശവ
എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ നിന്നിലേക്കാണ് വന്നത്. ആത്മലാഭത്തിനായി, കേശവാ, എനിക്ക് നിന്നോടൊപ്പം മാത്രം ബന്ധം ഉണ്ടാകട്ടെ.
കഷ്ടമ് ആപത് സുദുഷ്പാരം സംസാരം വേദ്മി കേശവ താപത്രയപരിക്ലിഷ്ടസ് തേന ത്വാം ശരണം ഗതഃ
കേശവാ, ഈ ഭയങ്കരവും കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതുമായ സംസാരമാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്. മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള ദു:ഖങ്ങളിൽ പെടുന്നവനായി ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു.
ഏഷണാഭിര് ജഗത് സര്വം മോഹിതം മായയാ തവ ആകര്ഷിതം ച ലോഭാദ്യൈര് അതസ് ത്വാമ് അഹമ് ആശ്രിതഃ
നിന്റെ മായയാൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ കുടുങ്ങി, ലോഭം മുതലായവ കൊണ്ട് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു.
നാസ്തി കിംചിത് സുഖം വിഷ്ണോ സംസാരസ്ഥസ്യ ദേഹിനഃ യഥാ യഥാ ഹി യജ്ഞേശ ത്വയി ചേതഃ പ്രവര്തതേ
വിഷ്ണോ, സംസാരത്തിൽ കഴിയുന്ന ശരീരമുള്ളവർക്കു യാതൊരു സുഖവും ഇല്ല. യജ്ഞങ്ങളുടെ നാഥനായ നാഥാ, മനസ്സ് നിന്നിലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ പരമസുഖം ലഭിക്കുന്നു.
തഥാ ഫലവിഹീനം തു സുഖമ് ആത്യന്തികം ലഭേത് നഷ്ടോ വിവേകശൂന്യോ ഽസ്മി ദൃശ്യതേ ജഗദ് ആതുരമ്
അങ്ങനെ ഫലമില്ലാത്ത പരമസുഖം ലഭിക്കുന്നു. ഞാൻ വിവേകശൂന്യനായി, ലോകം മുഴുവൻ ദു:ഖത്തിൽ ആണെന്ന് കാണുന്നു.
ഗോവിന്ദ ത്രാഹി സംസാരാന് മാമ് ഉദ്ധര്തും ത്വമ് അര്ഹസി മഗ്നസ്യ മോഹസലിലേ നിരുത്താരേ ഭവാര്ണവേ ഉദ്ധര്താ പുണ്ഡരീകാക്ഷ ത്വാമ് ഋതേ ഽന്യോ ന വിദ്യതേ
ഗോവിന്ദാ, സംസാരത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. മോഹത്തിന്റെ ആഴമുള്ള സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയ എനിക്ക് രക്ഷകൻ നീയല്ലാതെ വേറെ ആരുമില്ല, പുണ്ഡരികാക്ഷാ.
ഇത്ഥം സ്തുതസ് തതസ് തേന രാജ്ഞാ ശ്വേതേന ഭോ ദ്വിജാഃ തസ്മിന് ക്ഷേത്രവരേ ദിവ്യേ വിഖ്യാതേ പുരുഷോത്തമേ
ഇങ്ങനെ രാജാവ് ശ്വേതൻ ആ മഹത്തായ പുരുഷോത്തമക്ഷേത്രത്തിൽ വന്ദിച്ചു പുകഴ്ത്തി.
ഭക്തിം തസ്യ തു സംചിന്ത്യ ദേവദേവോ ജഗദ്ഗുരുഃ ആജഗാമ നൃപസ്യാഗ്രേ സര്വൈര് ദേവൈര് വൃതോ ഹരിഃ
അവനിലേക്കുള്ള ഭക്തിയെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, ദേവദേവനും ലോകഗുരുവുമായ ഹരി, എല്ലാ ദേവന്മാരോടും കൂടെ രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.
നീലജീമൂതസംകാശഃ പദ്മപത്ത്രായതേക്ഷണഃ ദധത് സുദര്ശനം ധീമാന് കരാഗ്രേ ദീപ്തമണ്ഡലമ്
അവൻ കറുത്ത മഴമേഘംപോലെയും, താമരയിലപോലെയുള്ള വിശാലമായ കണ്ണുകളുമായി, പ്രജ്ഞാനത്തോടെ, വിരലുകളിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന സുധർശന ചക്രം പിടിച്ചു നിന്നു.
ക്ഷീരോദജലസംകാശോ വിമലശ് ചന്ദ്രസംനിഭഃ രരാജ വാമഹസ്തേ ഽസ്യ പാഞ്ചജന്യോ മഹാദ്യുതിഃ
ക്ഷീരസാഗരത്തിന്റെ വെള്ളംപോലെയുള്ള നിർമ്മലമായ രൂപം, ചന്ദ്രനുപോലെ തെളിഞ്ഞതും ശുദ്ധവുമായിരുന്നു; അവന്റെ ഇടത്തയ്യിൽ മഹത്തായ പാഞ്ചജന്യശംഖം പ്രകാശിച്ചു.
പക്ഷിരാജധ്വജഃ ശ്രീമാന് ഗദാശാര്ങ്ഗാസിധൃക് പ്രഭുഃ ഉവാച സാധു ഭോ രാജന് യസ്യ തേ മതിര് ഉത്തമാ യദ് ഇഷ്ടം വര ഭദ്രം തേ പ്രസന്നോ ഽസ്മി തവാനഘ
പക്ഷിരാജാവിന്റെ പതാകയുമായി, മഹത്വവും ഐശ്വര്യവുമുള്ളവനും, ഗദ, ധനുസ്, വാൾ എന്നിവ കൈവശമുള്ളവനും ആയ പ്രഭു പറഞ്ഞു: 'നല്ലു രാജാവേ! നിന്റെ മനസ്സ് ഉത്തമമാണ്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചോദിക്കൂ. ആശംസകൾ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്, പാപരഹിതനേ.'
ശ്രുത്വൈവം ദേവദേവസ്യ വാക്യം തത് പരമാമൃതമ് പ്രണമ്യ ശിരസോവാച ശ്വേതസ് തദ്ഗതമാനസഃ
ദേവദേവന്റെ ഈ അമൃതസമമായ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, മനസ്സു അവനിൽ ലയിച്ച ശ്വേതൻ തലവാഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
യദ്യ് അഹം ഭഗവന് ഭക്തഃ പ്രയച്ഛ വരമ് ഉത്തമമ് ആബ്രഹ്മഭവനാദ് ഊര്ധ്വം വൈഷ്ണവം പദമ് അവ്യയമ്
എനിക്ക് ഭഗവാന്റെ ഭക്തി ഉണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി എനിക്ക് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ വരം നൽകണം: ബ്രഹ്മയുടെ ലോകത്തേക്കാൾ മുകളിലുള്ള, അക്ഷരമായ വൈഷ്ണവലോകം.
വിമലം വിരജം ശുദ്ധം സംസാരാസങ്ഗവര്ജിതമ് തത് പദം ഗന്തുമ് ഇച്ഛാമി ത്വത്പ്രസാദാജ് ജഗത്പതേ
നിർമ്മലവും, മലിനതയില്ലാത്തതും, ശുദ്ധവുമായ, ലോകബന്ധനങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ആ സ്ഥലം, നിന്റെ കൃപയാൽ ഞാൻ എത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, ലോകപാലകാ.
യത് പദം വിബുധാഃ സര്വേ മുനയഃ സിദ്ധയോഗിനഃ നാഭിഗച്ഛന്തി യദ് രമ്യം പരം പദമ് അനാമയമ്
എല്ലാ ദേവന്മാരും, മുനിമാരും, സിദ്ധയോഗിമാരും പോലും എത്താൻ കഴിയാത്ത, ആനന്ദകരവും പരമവും ദുഃഖരഹിതവുമായ സ്ഥലം.