ഏവമ് ഉക്ത്വാസിതൈഃ പദ്മൈഃ ശതൈര് ദശശതാദികൈഃ സംപൂജ്യ ച മഹാദേവം രാജാ വിദ്യാം പുനര് ജപേത്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വെള്ളിയുള്ള ten ആയിരക്കണക്കിന് താമരപൂക്കളാൽ മഹാദേവനെ പൂജിച്ചു, രാജാവ് വീണ്ടും മന്ത്രം ജപിച്ചു.
അതിഭക്തിം തു സംചിന്ത്യ നൃപസ്യ ജഗദീശ്വരഃ സാംനിധ്യമ് അഗമത് തുഷ്ടോ ശ്മീത്യ് ഉവാച സഹോമയാ
രാജാവിന്റെ അതിയായ ഭക്തി മനസ്സിൽ ധരിച്ചു, ലോകനാഥൻ സന്തോഷത്തോടെ ഉമയോടൊപ്പം നേരിട്ട് അവിടെ എത്തി.
ശ്രുത്വൈവം ഗിരമ് ഈശസ്യ വിലോക്യ സഹസാ ഹരമ് ഭസ്മദിഗ്ധം വിരൂപാക്ഷം ശരത്കുന്ദേന്ദുവര്ചസമ്
ഇങ്ങനെ ഈശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അപ്രതീക്ഷിതമായി ചാരുപൊടി പുരട്ടിയ, വിചിത്രമായ കണ്ണുകളുള്ള, ശരത്കാല കുണ്ടപൂവും ചന്ദ്രനും പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഹരനെ കണ്ടു.
ശാര്ദൂലചര്മവസനം ശശാങ്കാങ്കിതമൂര്ധജമ് മഹീം നിപത്യ സഹസാ പ്രണമ്യ സ തദാബ്രവീത്
കഴുത്തിൽ കടുവച്ചർമ്മം ധരിച്ചും, ചന്ദ്രൻ അലങ്കരിച്ച മുടിയുമുള്ള ഹരനെ കണ്ട രാജാവ് നിലത്ത് വീണ് വണങ്ങി, പിന്നെ പറഞ്ഞു.
കാരുണ്യം യദി മേ ദൃഷ്ട്വാ പ്രസന്നോ ഽസി പ്രഭോ യദി കാലസ്യ വശമ് ആപന്നോ ബാലകോ ദ്വിജപുത്രകഃ
പ്രഭോ, എന്റെ കരുണ കണ്ടു നീ സന്തോഷിച്ചാൽ, ഈ ബ്രാഹ്മണകുട്ടി കാലത്തിന്റെ അധീനതയിൽപ്പെട്ടാൽ,
ജീവത്വ് ഏഷ പുനര് ബാല ഇത്യ് ഏവം വ്രതമ് ആഹിതമ് അകസ്മാച് ച മൃതം ബാലം നിയമ്യ ഭഗവന് സ്വയമ് യഥോക്തായുഷ്യസംയുക്തം ക്ഷേമം കുരു മഹേശ്വര
ഈ കുട്ടി വീണ്ടും ജീവിക്കണം — ഇതാണ് എന്റെ വ്രതം. ഭഗവൻ, അപ്രതീക്ഷിതമായി മരിച്ച കുട്ടിക്ക് നീ തന്ന കൈവശം കൊണ്ടു, അവന്റെ ആയുസ്സനുസരിച്ച് സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം നൽകണം, മഹേശ്വരാ.
ശ്വേതസ്യൈതദ് വചഃ ശ്രുത്വാ മുദം പ്രാപ ഹരസ് തദാ കാലമ് ആജ്ഞാപയാമ് ആസ സര്വഭൂതഭയംകരമ്
ശ്വേതന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹരൻ സന്തോഷിച്ചു; പിന്നെ എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയമായ കാലനെ ആജ്ഞാപിച്ചു.
നിയമ്യ കാലം ദുര്ധര്ഷം യമസ്യാജ്ഞാകരം ദ്വിജാഃ ബാലം സംജീവയാമ് ആസ മൃത്യോര് മുഖഗതം പുനഃ
യമന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്ന, അതികഠിനനായ കാലനെ നിയന്ത്രിച്ച്, ഹരൻ മരണത്തിന്റെ വായിൽപ്പെട്ടിരുന്ന കുട്ടിയെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.
കൃത്വാ ക്ഷേമം ജഗത് സര്വം മുനേഃ പുത്രം സ തം ദ്വിജാഃ ദേവ്യാ സഹോമയാ ദേവസ് തത്രൈവാന്തരധീയത
ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം, ആ ദൈവം, ദേവിയോടും തന്റെ ശക്തിയോടും കൂടി, അതേ സ്ഥലത്ത് അത്ഭുതമായി അതിർത്തിയില്ലാതെ അപ്രത്യക്ഷനായി, മുനിയുടെ മകനു മുന്നിൽ നിന്നു.
ഏവം സംജീവയാമ് ആസ മുനേഃ പുത്രം നൃപോത്തമഃ
ഇങ്ങനെ രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, മുനിയുടെ മകനെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.
ദേവദേവ ജഗന്നാഥ ത്രൈലോക്യപ്രഭവാവ്യയ ബ്രൂഹി നഃ പരമം തഥ്യം ശ്വേതാഖ്യസ്യ ച സാംപ്രതമ്
ദേവന്മാരുടെ ദൈവമേ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥനേ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും ആദിയും അക്ഷയനുമാകുന്നവനേ, ശ്വേത എന്നവനേക്കുറിച്ചുള്ള പരമസത്യത്തെ ഞങ്ങൾക്കിപ്പോൾ പറയണമേ.
ശൃണുധ്വം മുനിശാര്ദൂലാഃ സര്വസത്ത്വഹിതാവഹമ് പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാതഥ്യം യത് പൃച്ഛഥ മമാനഘാഃ
മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഹിതം ആഗ്രഹിക്കുന്ന പാപരഹിതന്മാരേ, നിങ്ങൾ എന്നോടു ചോദിച്ചതുപോലെ ഞാൻ സത്യമായി എല്ലാം വിശദീകരിച്ചുതരാം, ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.
മാധവസ്യ ച മാഹാത്മ്യം സര്വപാപപ്രണാശനമ് യച് ഛ്രുത്വാഭിമതാന് കാമാന് ധ്രുവം പ്രാപ്നോതി മാനവഃ
മാധവന്റെ മഹത്വം എല്ലാപാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു; അതു കേട്ടാൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ ഇഷ്ടമായ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉറപ്പായി നേടും.
ശ്രുതവാന് ഋഷിഭിഃ പൂര്വം മാധവാഖ്യസ്യ ഭോ ദ്വിജാഃ ശൃണുധ്വം താം കഥാം ദിവ്യാം ഭയശോകാര്തിനാശിനീമ്
ദ്വിജന്മാരേ, പുരാതനമുനികളിൽ നിന്നു ഞാൻ മാധവന്റെ ദിവ്യകഥ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; ഭയം, ദുഃഖം, കഷ്ടം എന്നിവയെ നശിപ്പിക്കുന്ന ആ കഥ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.
സ കൃത്വാ രാജ്യമ് ഏകാഗ്ര്യം വര്ഷാണാം ച സഹസ്രശഃ വിചാര്യ ലൌകികാന് ധര്മാന് വൈദികാന് നിയമാംസ് തഥാ
അവൻ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ഏകാഗ്രതയോടെ രാജ്യം ഭരിച്ചു; ലോകീയധർമ്മങ്ങളും വൈദികനിയമങ്ങളും ആലോചിച്ചു നടന്നു.
കേശവാരാധനേ വിപ്രാ നിശ്ചിതം വ്രതമ് ആസ്ഥിതഃ സ ഗത്വാ പരമം ക്ഷേത്രം സാഗരം ദക്ഷിണാശ്രയമ്
കേശവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കാനുള്ള വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച മനസ്സോടെ, അവൻ ദക്ഷിണാസമുദ്രതീരത്തുള്ള പരമപുണ്യഭൂമിയിലേക്ക് പോയി.
തടേ തസ്മിഞ് ശുഭേ രമ്യേ ദേശേ കൃഷ്ണസ്യ ചാന്തികേ ശ്വേതോ ഽഥ കാരയാമ് ആസ പ്രാസാദം ശുഭലക്ഷണമ്
അവിടെ, ആ മനോഹരവും ശുഭകരവുമായ തീരത്ത്, കൃഷ്ണന്റെ അടുത്ത്, ശ്വേതൻ ഒരു ഭംഗിയുള്ള കൊട്ടാരം പണിതു.
ധന്വന്തരശതം ചൈകം ദേവദേവസ്യ ദക്ഷിണേ തതഃ ശ്വേതേന വിപ്രേന്ദ്രാഃ ശ്വേതശൈലമയേന ച
ദേവദേവന്റെ തെക്കുഭാഗത്ത്, ശ്വേതൻ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ശ്വേതശൈലത്തിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളയക്കല്ലുകൊണ്ടു നൂറു തൂണുകളുള്ള മണ്ഡപം പണിതു.
കൃതഃ സ ഭഗവാഞ് ശ്വേതോ മാധവശ് ചന്ദ്രസംനിഭഃ പ്രതിഷ്ഠാം വിധിവച് ചക്രേ യഥോദ്ദിഷ്ടാം സ്വയം തു സഃ
ആ ഭഗവാൻ ശ്വേതൻ, ചന്ദ്രനുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന മാധവനെ, തനിക്കു പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, എല്ലാ വിധികളും പാലിച്ച് പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.
ദത്ത്വാ ദാനം ദ്വിജാതിഭ്യോ ദീനാനാഥതപസ്വിനാമ് അഥാനന്തരതോ രാജാ മാധവസ്യ ച സംനിധൌ
ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ദരിദ്രർക്കും അനാഥർക്കും തപസ്സുകാര്ക്കും ദാനം നൽകി, രാജാവ് പിന്നീട് മാധവന്റെ സന്നിധിയിൽ,
മഹീം നിപത്യ സഹസാ ഓംകാരം ദ്വാദശാക്ഷരമ് ജപന് സ മൌനമ് ആസ്ഥായ മാസമ് ഏകം സമാധിനാ
അവൻ പെട്ടെന്ന് നിലത്തു വീണു, പന്ത്രണ്ടക്ഷരങ്ങളുള്ള ഓംകാരമുയർത്തി ജപിച്ചു, ഒരു മാസം മുഴുവൻ മൗനത്തിൽ, സമാധാനത്തിൽ ലീനനായി.
നിരാഹാരോ മഹാഭാഗഃ സമ്യഗ് വിഷ്ണുപദേ സ്ഥിതഃ ജപാന്തേ സ തു ദേവേശം സംസ്തോതുമ് ഉപചക്രമേ
അന്നം കഴിക്കാതെ, മഹാഭാഗനായവൻ വിഷ്ണുപാദത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു; ജപം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ദേവദേവനെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഓം നമോ വാസുദേവായ നമഃ സംകര്ഷണായ ച പ്രദ്യുമ്നായാനിരുദ്ധായ നമോ നാരായണായ ച
ഓം, വാസുദേവനേ നമസ്കാരം, സംകർഷണനേ നമസ്കാരം, പ്രദ്യുമ്നനേ, അനിരുദ്ധനേ, നാരായണനേ നമസ്കാരം.
നമോ ഽസ്തു ബഹുരൂപായ വിശ്വരൂപായ വേധസേ നിര്ഗുണായാപ്രതര്ക്യായ ശുചയേ ശുക്ലകര്മണേ
അനേകം രൂപങ്ങളുള്ളവനേ, വിശ്വരൂപനേ, സൃഷ്ടാവേ, ഗുണരഹിതനേ, മനസ്സിൽ പിടികൂടാനാവാത്തവനേ, ശുദ്ധനേ, ശുദ്ധകർമങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനേ, നമസ്കാരം.
ഓം നമഃ പദ്മനാഭായ പദ്മഗര്ഭോദ്ഭവായ ച നമോ ഽസ്തു പദ്മവര്ണായ പദ്മഹസ്തായ തേ നമഃ
ഓം, പദ്മനാഭനേ നമസ്കാരം, പദ്മത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവനേ നമസ്കാരം, പദ്മവർണ്ണനേ, പദ്മം കൈവശമുള്ളവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
ഓം നമഃ പുഷ്കരാക്ഷായ സഹസ്രാക്ഷായ മീഢുഷേ നമഃ സഹസ്രപാദായ സഹസ്രഭുജമന്യവേ
ഓം, പുഷ്കരാക്ഷനേ നമസ്കാരം, ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, ദയാനിധിയായവനേ, ആയിരം കാലുള്ളവനേ, ആയിരം കൈകളുള്ള ശക്തനേ, നമസ്കാരം.
ഓം നമോ ഽസ്തു വരാഹായ വരദായ സുമേധസേ വരിഷ്ഠായ വരേണ്യായ ശരണ്യായാച്യുതായ ച
ഓം, വരാഹനേ, വരങ്ങൾ നൽകുന്നവനേ, ഉത്തമമായ ജ്ഞാനമുള്ളവനേ, ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനേ, ഏറ്റവും വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നവനേ, അഭയം നൽകുന്നവനേ, അക്ഷരനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ഓം നമോ ബാലരൂപായ ബാലപദ്മപ്രഭായ ച ബാലാര്കസോമനേത്രായ മുഞ്ജകേശായ ധീമതേ
ഓം, ബാലസ്വരൂപിയായവനേ, ബാലതാമരയുടെ പ്രകാശമുള്ളവനേ, ബാലസൂര്യനും ചന്ദ്രനും പോലുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവനേ, മുഞ്ച പുല്ല് കൊണ്ടുള്ള ചുരുള്മുടിയുള്ളവനേ, ബുദ്ധിമാനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
കേശവായ നമോ നിത്യം നമോ നാരായണായ ച മാധവായ വരിഷ്ഠായ ഗോവിന്ദായ നമോ നമഃ
കേശവനേ, നിത്യവും നിനക്കു വന്ദനം. നാരായണനേ, മാധവനേ, ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനേ, ഗോവിന്ദനേ, വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദനം.
ഓം നമോ വിഷ്ണവേ നിത്യം ദേവായ വസുരേതസേ മധുസൂദനായ നമഃ ശുദ്ധായാംശുധരായ ച
ഓം, വിഷ്ണുവേ, ദൈവമേ, പ്രകാശമുള്ള വിത്തിന്റെ ഉടമനേ, മധുസൂദനനേ, വിശുദ്ധനേ, കിരണങ്ങൾ വഹിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു എപ്പോഴും വന്ദനം.