മയാ ചാരാധിതശ് ചാസൌ ശക്രേണ തദനന്തരമ് വിഭീഷണേന രാമേണ കസ് തം നാരാധയേത് പുമാന്
എന്നാൽ ഞാനും, പിന്നീട് ഇന്ദ്രനും, വിഭീഷണനും, രാമനും അവനെ ആരാധിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ളവനെ ആരാണ് ആരാധിക്കാതിരിക്കുക?
ശ്വേതഗങ്ഗാം നരഃ സ്നാത്വാ യഃ പശ്യേച് ഛ്വേതമാധവമ് മത്സ്യാഖ്യം മാധവം ചൈവ ശ്വേതദ്വീപം സ ഗച്ഛതി
ശ്വേതഗംഗയിൽ കുളിച്ച് ശ്വേതമാധവനെ, അതായത് മത്സ്യമാധവനെ, ദർശിക്കുന്നവൻ ശ്വേതദ്വീപിലേക്ക് പോകുന്നു.
ശ്വേതമാധവമാഹാത്മ്യം വക്തുമ് അര്ഹസ്യ് അശേഷതഃ വിസ്തരേണ ജഗന്നാഥ പ്രതിമാം തസ്യ വൈ ഹരേഃ
ജഗന്നാഥാ, ശ്വേതമാധവന്റെ മഹത്വവും ഹരിയുടെ പ്രതിമയും മുഴുവൻ വിശദമായി നീ പറയണം.
തസ്മിന് ക്ഷേത്രവരേ പുണ്യേ വിഖ്യാതേ ജഗതീതലേ ശ്വേതാഖ്യം മാധവം ദേവം കസ് തം സ്ഥാപിതവാന് പുരാ
ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തവും പുണ്യവുമായ ആ സ്ഥലത്ത്, ശ്വേതമാധവം എന്ന ദൈവത്തെ പുരാതനകാലത്ത് ആരാണ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്?
അഭൂത് കൃതയുഗേ വിപ്രാഃ ശ്വേതോ നാമ നൃപോ ബലീ മതിമാന് ധര്മവിച് ഛൂരഃ സത്യസംധോ ദൃഢവ്രതഃ
കൃതയുഗത്തിൽ ശക്തിയും ബുദ്ധിയും ധർമ്മജ്ഞതയും ധൈര്യവും വാഗ്ദാനപാലനവും വ്രതനിഷ്ഠയും ഉള്ള ശ്വേതൻ എന്നൊരു മഹാരാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
യസ്യ രാജ്യേ തു വര്ഷാണാം സഹസ്രം ദശ മാനവാഃ ഭവന്ത്യ് ആയുഷ്മന്തോ ലോകാ ബാലസ് തസ്മിന് ന സീദതി
അവന്റെ രാജ്യത്ത് പത്ത് ആയിരം വർഷം മനുഷ്യർ ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിച്ചു; ആ ലോകത്ത് ഒരു കുട്ടിയും കഷ്ടപ്പെടുകയില്ലായിരുന്നു.
വര്തമാനേ തദാ രാജ്യേ കിംചിത് കാലേ ഗതേ ദ്വിജാഃ കപാലഗൌതമോ നാമ ഋഷിഃ പരമധാര്മികഃ
അവൻ രാജാവായിരിക്കുമ്പോൾ കുറച്ച് കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കപാലഗൗതമൻ എന്ന ധർമ്മനിഷ്ഠനായ ഒരു ഋഷി ഉണ്ടായിരുന്നു.
സുതോ ഽസ്യാജാതദന്തശ് ച മൃതഃ കാലവശാദ് ദ്വിജാഃ തമ് ആദായ ഋഷിര് ധീമാന് നൃപസ്യാന്തികമ് ആനയത്
അവന്റെ മകനായ അജാതദന്തൻ, പല്ലില്ലാതെ ജനിച്ചവൻ, സമയത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ മരിച്ചുപോയി. ആ കുട്ടിയെ ഋഷി രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു.
ദൃഷ്ട്വൈവം നൃപതിഃ സുപ്തം കുമാരം ഗതചേതസമ് പ്രതിജ്ഞാമ് അകരോദ് വിപ്രാ ജീവനാര്ഥം ശിശോസ് തദാ
കുഞ്ഞിനെ അന്ധനായ നിലയിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ട രാജാവ്, കുട്ടിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
യാവദ് ബാലമ് അഹം ത്വ് ഏനം യമസ്യ സദനേ ഗതമ് നാനയേ സപ്തരാത്രേണ ചിതാം ദീപ്താം സമാരുഹേ
ഈ കുട്ടിയെ ഞാൻ ഏഴു രാത്രിക്കുള്ളിൽ യമലോകത്തിൽ നിന്ന് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ തീകൊളുത്തിയ ചിതയിൽ കയറിയിരിക്കും.
ഏവമ് ഉക്ത്വാസിതൈഃ പദ്മൈഃ ശതൈര് ദശശതാദികൈഃ സംപൂജ്യ ച മഹാദേവം രാജാ വിദ്യാം പുനര് ജപേത്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വെള്ളിയുള്ള ten ആയിരക്കണക്കിന് താമരപൂക്കളാൽ മഹാദേവനെ പൂജിച്ചു, രാജാവ് വീണ്ടും മന്ത്രം ജപിച്ചു.
അതിഭക്തിം തു സംചിന്ത്യ നൃപസ്യ ജഗദീശ്വരഃ സാംനിധ്യമ് അഗമത് തുഷ്ടോ ശ്മീത്യ് ഉവാച സഹോമയാ
രാജാവിന്റെ അതിയായ ഭക്തി മനസ്സിൽ ധരിച്ചു, ലോകനാഥൻ സന്തോഷത്തോടെ ഉമയോടൊപ്പം നേരിട്ട് അവിടെ എത്തി.
ശ്രുത്വൈവം ഗിരമ് ഈശസ്യ വിലോക്യ സഹസാ ഹരമ് ഭസ്മദിഗ്ധം വിരൂപാക്ഷം ശരത്കുന്ദേന്ദുവര്ചസമ്
ഇങ്ങനെ ഈശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അപ്രതീക്ഷിതമായി ചാരുപൊടി പുരട്ടിയ, വിചിത്രമായ കണ്ണുകളുള്ള, ശരത്കാല കുണ്ടപൂവും ചന്ദ്രനും പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഹരനെ കണ്ടു.
ശാര്ദൂലചര്മവസനം ശശാങ്കാങ്കിതമൂര്ധജമ് മഹീം നിപത്യ സഹസാ പ്രണമ്യ സ തദാബ്രവീത്
കഴുത്തിൽ കടുവച്ചർമ്മം ധരിച്ചും, ചന്ദ്രൻ അലങ്കരിച്ച മുടിയുമുള്ള ഹരനെ കണ്ട രാജാവ് നിലത്ത് വീണ് വണങ്ങി, പിന്നെ പറഞ്ഞു.
കാരുണ്യം യദി മേ ദൃഷ്ട്വാ പ്രസന്നോ ഽസി പ്രഭോ യദി കാലസ്യ വശമ് ആപന്നോ ബാലകോ ദ്വിജപുത്രകഃ
പ്രഭോ, എന്റെ കരുണ കണ്ടു നീ സന്തോഷിച്ചാൽ, ഈ ബ്രാഹ്മണകുട്ടി കാലത്തിന്റെ അധീനതയിൽപ്പെട്ടാൽ,
ജീവത്വ് ഏഷ പുനര് ബാല ഇത്യ് ഏവം വ്രതമ് ആഹിതമ് അകസ്മാച് ച മൃതം ബാലം നിയമ്യ ഭഗവന് സ്വയമ് യഥോക്തായുഷ്യസംയുക്തം ക്ഷേമം കുരു മഹേശ്വര
ഈ കുട്ടി വീണ്ടും ജീവിക്കണം — ഇതാണ് എന്റെ വ്രതം. ഭഗവൻ, അപ്രതീക്ഷിതമായി മരിച്ച കുട്ടിക്ക് നീ തന്ന കൈവശം കൊണ്ടു, അവന്റെ ആയുസ്സനുസരിച്ച് സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം നൽകണം, മഹേശ്വരാ.
ശ്വേതസ്യൈതദ് വചഃ ശ്രുത്വാ മുദം പ്രാപ ഹരസ് തദാ കാലമ് ആജ്ഞാപയാമ് ആസ സര്വഭൂതഭയംകരമ്
ശ്വേതന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹരൻ സന്തോഷിച്ചു; പിന്നെ എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയമായ കാലനെ ആജ്ഞാപിച്ചു.
നിയമ്യ കാലം ദുര്ധര്ഷം യമസ്യാജ്ഞാകരം ദ്വിജാഃ ബാലം സംജീവയാമ് ആസ മൃത്യോര് മുഖഗതം പുനഃ
യമന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്ന, അതികഠിനനായ കാലനെ നിയന്ത്രിച്ച്, ഹരൻ മരണത്തിന്റെ വായിൽപ്പെട്ടിരുന്ന കുട്ടിയെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.
കൃത്വാ ക്ഷേമം ജഗത് സര്വം മുനേഃ പുത്രം സ തം ദ്വിജാഃ ദേവ്യാ സഹോമയാ ദേവസ് തത്രൈവാന്തരധീയത
ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം, ആ ദൈവം, ദേവിയോടും തന്റെ ശക്തിയോടും കൂടി, അതേ സ്ഥലത്ത് അത്ഭുതമായി അതിർത്തിയില്ലാതെ അപ്രത്യക്ഷനായി, മുനിയുടെ മകനു മുന്നിൽ നിന്നു.
ഏവം സംജീവയാമ് ആസ മുനേഃ പുത്രം നൃപോത്തമഃ
ഇങ്ങനെ രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, മുനിയുടെ മകനെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.
ദേവദേവ ജഗന്നാഥ ത്രൈലോക്യപ്രഭവാവ്യയ ബ്രൂഹി നഃ പരമം തഥ്യം ശ്വേതാഖ്യസ്യ ച സാംപ്രതമ്
ദേവന്മാരുടെ ദൈവമേ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥനേ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും ആദിയും അക്ഷയനുമാകുന്നവനേ, ശ്വേത എന്നവനേക്കുറിച്ചുള്ള പരമസത്യത്തെ ഞങ്ങൾക്കിപ്പോൾ പറയണമേ.
ശൃണുധ്വം മുനിശാര്ദൂലാഃ സര്വസത്ത്വഹിതാവഹമ് പ്രവക്ഷ്യാമി യഥാതഥ്യം യത് പൃച്ഛഥ മമാനഘാഃ
മുനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഹിതം ആഗ്രഹിക്കുന്ന പാപരഹിതന്മാരേ, നിങ്ങൾ എന്നോടു ചോദിച്ചതുപോലെ ഞാൻ സത്യമായി എല്ലാം വിശദീകരിച്ചുതരാം, ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.
മാധവസ്യ ച മാഹാത്മ്യം സര്വപാപപ്രണാശനമ് യച് ഛ്രുത്വാഭിമതാന് കാമാന് ധ്രുവം പ്രാപ്നോതി മാനവഃ
മാധവന്റെ മഹത്വം എല്ലാപാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു; അതു കേട്ടാൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ ഇഷ്ടമായ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉറപ്പായി നേടും.
ശ്രുതവാന് ഋഷിഭിഃ പൂര്വം മാധവാഖ്യസ്യ ഭോ ദ്വിജാഃ ശൃണുധ്വം താം കഥാം ദിവ്യാം ഭയശോകാര്തിനാശിനീമ്
ദ്വിജന്മാരേ, പുരാതനമുനികളിൽ നിന്നു ഞാൻ മാധവന്റെ ദിവ്യകഥ കേട്ടിട്ടുണ്ട്; ഭയം, ദുഃഖം, കഷ്ടം എന്നിവയെ നശിപ്പിക്കുന്ന ആ കഥ നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.
സ കൃത്വാ രാജ്യമ് ഏകാഗ്ര്യം വര്ഷാണാം ച സഹസ്രശഃ വിചാര്യ ലൌകികാന് ധര്മാന് വൈദികാന് നിയമാംസ് തഥാ
അവൻ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ ഏകാഗ്രതയോടെ രാജ്യം ഭരിച്ചു; ലോകീയധർമ്മങ്ങളും വൈദികനിയമങ്ങളും ആലോചിച്ചു നടന്നു.
കേശവാരാധനേ വിപ്രാ നിശ്ചിതം വ്രതമ് ആസ്ഥിതഃ സ ഗത്വാ പരമം ക്ഷേത്രം സാഗരം ദക്ഷിണാശ്രയമ്
കേശവനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കാനുള്ള വ്രതത്തിൽ ഉറച്ച മനസ്സോടെ, അവൻ ദക്ഷിണാസമുദ്രതീരത്തുള്ള പരമപുണ്യഭൂമിയിലേക്ക് പോയി.
തടേ തസ്മിഞ് ശുഭേ രമ്യേ ദേശേ കൃഷ്ണസ്യ ചാന്തികേ ശ്വേതോ ഽഥ കാരയാമ് ആസ പ്രാസാദം ശുഭലക്ഷണമ്
അവിടെ, ആ മനോഹരവും ശുഭകരവുമായ തീരത്ത്, കൃഷ്ണന്റെ അടുത്ത്, ശ്വേതൻ ഒരു ഭംഗിയുള്ള കൊട്ടാരം പണിതു.
ധന്വന്തരശതം ചൈകം ദേവദേവസ്യ ദക്ഷിണേ തതഃ ശ്വേതേന വിപ്രേന്ദ്രാഃ ശ്വേതശൈലമയേന ച
ദേവദേവന്റെ തെക്കുഭാഗത്ത്, ശ്വേതൻ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ശ്വേതശൈലത്തിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളയക്കല്ലുകൊണ്ടു നൂറു തൂണുകളുള്ള മണ്ഡപം പണിതു.
കൃതഃ സ ഭഗവാഞ് ശ്വേതോ മാധവശ് ചന്ദ്രസംനിഭഃ പ്രതിഷ്ഠാം വിധിവച് ചക്രേ യഥോദ്ദിഷ്ടാം സ്വയം തു സഃ
ആ ഭഗവാൻ ശ്വേതൻ, ചന്ദ്രനുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന മാധവനെ, തനിക്കു പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, എല്ലാ വിധികളും പാലിച്ച് പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.
ദത്ത്വാ ദാനം ദ്വിജാതിഭ്യോ ദീനാനാഥതപസ്വിനാമ് അഥാനന്തരതോ രാജാ മാധവസ്യ ച സംനിധൌ
ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ദരിദ്രർക്കും അനാഥർക്കും തപസ്സുകാര്ക്കും ദാനം നൽകി, രാജാവ് പിന്നീട് മാധവന്റെ സന്നിധിയിൽ,