നരസിംഹേ പ്രസന്നേ തു പ്രാപ്നോത്യ് അന്യാംശ് ച വാഞ്ഛിതാന് യാന് യാന് കാമാന് അഭിധ്യായന് ഭജതേ നരകേസരീമ്
നരസിംഹൻ പ്രസന്നനാകുമ്പോൾ, നരകേസരിയെ ഭജിച്ച് മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ വാഞ്ഛിതങ്ങൾക്കും ലഭിക്കും.
താംസ് താന് കാമാന് അവാപ്നോതി നരോ നാസ്ത്യ് അത്ര സംശയഃ ദൃഷ്ട്വാ തം ദേവദേവേശം ഭക്ത്യാപൂജ്യ പ്രണമ്യ ച
അവനെ ഭക്തിയോടെ കണ്ട്, ആരാധിച്ച് നമസ്കരിച്ചാൽ, ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം ലഭിക്കും; ഇതിൽ യാതൊരു സംശയവും ഇല്ല.
ദശാനാമ് അശ്വമേധാനാം ഫലം ദശഗുണം ലഭേത് പാപൈഃ സര്വൈര് വിനിര്മുക്തോ ഗുണൈഃ സര്വൈര് അലംകൃതഃ
പത്ത് അശ്വമേധ യാഗങ്ങൾക്കുള്ള ഫലത്തിന്റെ പത്ത് ഇരട്ടിയോളം ഫലം ലഭിക്കും; എല്ലാപാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും അലങ്കൃതനാകും.
സര്വകാമസമൃദ്ധാത്മാ ജരാമരണവര്ജിതഃ സൌവര്ണേന വിമാനേന കിങ്കിണീജാലമാലിനാ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആത്മാവായി, വയസ്സും മരണമുമില്ലാതെയും, കിംകിണികൾ അണിഞ്ഞ സ്വർണ്ണവിമാനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കും.
സര്വകാമസമൃദ്ധേന കാമഗേന സുവര്ചസാ തരുണാദിത്യവര്ണേന മുക്താഹാരാവലമ്ബിനാ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറഞ്ഞവനായി, സ്വമനസ്സിന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ടും, പുതുവയസ്സുള്ള സൂര്യനുപോലെയുള്ള വർണ്ണത്തോടെയും, മുത്തുമാല അണിഞ്ഞവനായി.
ദിവ്യസ്ത്രീശതയുക്തേന ദിവ്യഗന്ധര്വനാദിനാ കുലൈകവിംശമ് ഉദ്ധൃത്യ ദേവവന് മുദിതഃ സുഖീ
നൂറുകണക്കിന് ദിവ്യസ്ത്രികളും ഗന്ധർവ്വന്മാരും കൂടെ, തന്റെ മുഴുവൻ കുടുംബത്തെയും ഉയർത്തി, ദൈവങ്ങളുടെ വനത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ആനന്ദിക്കും.
സ്തൂയമാനോ ഽപ്സരോഭിശ് ച വിഷ്ണുലോകം വ്രജേന് നരഃ ഭുക്ത്വാ തത്ര വരാന് ഭോഗാന് വിഷ്ണുലോകേ ദ്വിജോത്തമാഃ
അപ്സരസുകൾ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ, മനുഷ്യൻ വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് പോകും; അവിടെ ഉത്തമമായ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, വിഷ്ണുലോകത്തിൽ.
ഗന്ധര്വൈര് അപ്സരൈര് യുക്തഃ കൃത്വാ രൂപം ചതുര്ഭുജമ് മനോഹ്ലാദകരം സൌഖ്യം യാവദ് ആഭൂതസംപ്ലവമ്
ഗന്ധർവ്വരും അപ്സരസുകളും കൂടെ, നാലു കൈകളുള്ള രൂപം ധരിച്ച്, മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന സുഖം സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനംവരെ അനുഭവിക്കും.
പുണ്യക്ഷയാദ് ഇഹായാതഃ പ്രവരേ യോഗിനാം കുലേ ചതുര്വേദീ ഭവേദ് വിപ്രോ വേദവേദാങ്ഗപാരഗഃ വൈഷ്ണവം യോഗമ് ആസ്ഥായ തതോ മോക്ഷമ് അവാപ്നുയാത്
പുണ്യം തീർന്നാൽ, അവൻ ഇവിടെ തിരിച്ചുവരും; ഉത്തമനായ യോഗികളുടെ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച്, നാലു വേദങ്ങളും അതിന്റെ അങ്കങ്ങളും പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണനായി, വൈഷ്ണവയോഗം ആചരിച്ച്, പിന്നീട് മോക്ഷം നേടും.
അനന്താഖ്യം വാസുദേവം ദൃഷ്ട്വാ ഭക്ത്യാ പ്രണമ്യ ച സര്വപാപവിനിര്മുക്തോ നരോ യാതി പരം പദമ്
അനന്തൻ എന്ന വാസുദേവനെ ഭക്തിയോടെ കണ്ട് നമസ്കരിച്ചാൽ, എല്ലാപാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, മനുഷ്യൻ പരമപദം പ്രാപിക്കും.
മയാ ചാരാധിതശ് ചാസൌ ശക്രേണ തദനന്തരമ് വിഭീഷണേന രാമേണ കസ് തം നാരാധയേത് പുമാന്
എന്നാൽ ഞാനും, പിന്നീട് ഇന്ദ്രനും, വിഭീഷണനും, രാമനും അവനെ ആരാധിച്ചു. അങ്ങനെയുള്ളവനെ ആരാണ് ആരാധിക്കാതിരിക്കുക?
ശ്വേതഗങ്ഗാം നരഃ സ്നാത്വാ യഃ പശ്യേച് ഛ്വേതമാധവമ് മത്സ്യാഖ്യം മാധവം ചൈവ ശ്വേതദ്വീപം സ ഗച്ഛതി
ശ്വേതഗംഗയിൽ കുളിച്ച് ശ്വേതമാധവനെ, അതായത് മത്സ്യമാധവനെ, ദർശിക്കുന്നവൻ ശ്വേതദ്വീപിലേക്ക് പോകുന്നു.
ശ്വേതമാധവമാഹാത്മ്യം വക്തുമ് അര്ഹസ്യ് അശേഷതഃ വിസ്തരേണ ജഗന്നാഥ പ്രതിമാം തസ്യ വൈ ഹരേഃ
ജഗന്നാഥാ, ശ്വേതമാധവന്റെ മഹത്വവും ഹരിയുടെ പ്രതിമയും മുഴുവൻ വിശദമായി നീ പറയണം.
തസ്മിന് ക്ഷേത്രവരേ പുണ്യേ വിഖ്യാതേ ജഗതീതലേ ശ്വേതാഖ്യം മാധവം ദേവം കസ് തം സ്ഥാപിതവാന് പുരാ
ഭൂമിയിൽ പ്രശസ്തവും പുണ്യവുമായ ആ സ്ഥലത്ത്, ശ്വേതമാധവം എന്ന ദൈവത്തെ പുരാതനകാലത്ത് ആരാണ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്?
അഭൂത് കൃതയുഗേ വിപ്രാഃ ശ്വേതോ നാമ നൃപോ ബലീ മതിമാന് ധര്മവിച് ഛൂരഃ സത്യസംധോ ദൃഢവ്രതഃ
കൃതയുഗത്തിൽ ശക്തിയും ബുദ്ധിയും ധർമ്മജ്ഞതയും ധൈര്യവും വാഗ്ദാനപാലനവും വ്രതനിഷ്ഠയും ഉള്ള ശ്വേതൻ എന്നൊരു മഹാരാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
യസ്യ രാജ്യേ തു വര്ഷാണാം സഹസ്രം ദശ മാനവാഃ ഭവന്ത്യ് ആയുഷ്മന്തോ ലോകാ ബാലസ് തസ്മിന് ന സീദതി
അവന്റെ രാജ്യത്ത് പത്ത് ആയിരം വർഷം മനുഷ്യർ ദീർഘായുസ്സോടെ ജീവിച്ചു; ആ ലോകത്ത് ഒരു കുട്ടിയും കഷ്ടപ്പെടുകയില്ലായിരുന്നു.
വര്തമാനേ തദാ രാജ്യേ കിംചിത് കാലേ ഗതേ ദ്വിജാഃ കപാലഗൌതമോ നാമ ഋഷിഃ പരമധാര്മികഃ
അവൻ രാജാവായിരിക്കുമ്പോൾ കുറച്ച് കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കപാലഗൗതമൻ എന്ന ധർമ്മനിഷ്ഠനായ ഒരു ഋഷി ഉണ്ടായിരുന്നു.
സുതോ ഽസ്യാജാതദന്തശ് ച മൃതഃ കാലവശാദ് ദ്വിജാഃ തമ് ആദായ ഋഷിര് ധീമാന് നൃപസ്യാന്തികമ് ആനയത്
അവന്റെ മകനായ അജാതദന്തൻ, പല്ലില്ലാതെ ജനിച്ചവൻ, സമയത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ മരിച്ചുപോയി. ആ കുട്ടിയെ ഋഷി രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു.
ദൃഷ്ട്വൈവം നൃപതിഃ സുപ്തം കുമാരം ഗതചേതസമ് പ്രതിജ്ഞാമ് അകരോദ് വിപ്രാ ജീവനാര്ഥം ശിശോസ് തദാ
കുഞ്ഞിനെ അന്ധനായ നിലയിൽ കിടക്കുന്നത് കണ്ട രാജാവ്, കുട്ടിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.
യാവദ് ബാലമ് അഹം ത്വ് ഏനം യമസ്യ സദനേ ഗതമ് നാനയേ സപ്തരാത്രേണ ചിതാം ദീപ്താം സമാരുഹേ
ഈ കുട്ടിയെ ഞാൻ ഏഴു രാത്രിക്കുള്ളിൽ യമലോകത്തിൽ നിന്ന് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ തീകൊളുത്തിയ ചിതയിൽ കയറിയിരിക്കും.
ഏവമ് ഉക്ത്വാസിതൈഃ പദ്മൈഃ ശതൈര് ദശശതാദികൈഃ സംപൂജ്യ ച മഹാദേവം രാജാ വിദ്യാം പുനര് ജപേത്
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വെള്ളിയുള്ള ten ആയിരക്കണക്കിന് താമരപൂക്കളാൽ മഹാദേവനെ പൂജിച്ചു, രാജാവ് വീണ്ടും മന്ത്രം ജപിച്ചു.
അതിഭക്തിം തു സംചിന്ത്യ നൃപസ്യ ജഗദീശ്വരഃ സാംനിധ്യമ് അഗമത് തുഷ്ടോ ശ്മീത്യ് ഉവാച സഹോമയാ
രാജാവിന്റെ അതിയായ ഭക്തി മനസ്സിൽ ധരിച്ചു, ലോകനാഥൻ സന്തോഷത്തോടെ ഉമയോടൊപ്പം നേരിട്ട് അവിടെ എത്തി.
ശ്രുത്വൈവം ഗിരമ് ഈശസ്യ വിലോക്യ സഹസാ ഹരമ് ഭസ്മദിഗ്ധം വിരൂപാക്ഷം ശരത്കുന്ദേന്ദുവര്ചസമ്
ഇങ്ങനെ ഈശ്വരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അപ്രതീക്ഷിതമായി ചാരുപൊടി പുരട്ടിയ, വിചിത്രമായ കണ്ണുകളുള്ള, ശരത്കാല കുണ്ടപൂവും ചന്ദ്രനും പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഹരനെ കണ്ടു.
ശാര്ദൂലചര്മവസനം ശശാങ്കാങ്കിതമൂര്ധജമ് മഹീം നിപത്യ സഹസാ പ്രണമ്യ സ തദാബ്രവീത്
കഴുത്തിൽ കടുവച്ചർമ്മം ധരിച്ചും, ചന്ദ്രൻ അലങ്കരിച്ച മുടിയുമുള്ള ഹരനെ കണ്ട രാജാവ് നിലത്ത് വീണ് വണങ്ങി, പിന്നെ പറഞ്ഞു.
കാരുണ്യം യദി മേ ദൃഷ്ട്വാ പ്രസന്നോ ഽസി പ്രഭോ യദി കാലസ്യ വശമ് ആപന്നോ ബാലകോ ദ്വിജപുത്രകഃ
പ്രഭോ, എന്റെ കരുണ കണ്ടു നീ സന്തോഷിച്ചാൽ, ഈ ബ്രാഹ്മണകുട്ടി കാലത്തിന്റെ അധീനതയിൽപ്പെട്ടാൽ,
ജീവത്വ് ഏഷ പുനര് ബാല ഇത്യ് ഏവം വ്രതമ് ആഹിതമ് അകസ്മാച് ച മൃതം ബാലം നിയമ്യ ഭഗവന് സ്വയമ് യഥോക്തായുഷ്യസംയുക്തം ക്ഷേമം കുരു മഹേശ്വര
ഈ കുട്ടി വീണ്ടും ജീവിക്കണം — ഇതാണ് എന്റെ വ്രതം. ഭഗവൻ, അപ്രതീക്ഷിതമായി മരിച്ച കുട്ടിക്ക് നീ തന്ന കൈവശം കൊണ്ടു, അവന്റെ ആയുസ്സനുസരിച്ച് സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം നൽകണം, മഹേശ്വരാ.
ശ്വേതസ്യൈതദ് വചഃ ശ്രുത്വാ മുദം പ്രാപ ഹരസ് തദാ കാലമ് ആജ്ഞാപയാമ് ആസ സര്വഭൂതഭയംകരമ്
ശ്വേതന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹരൻ സന്തോഷിച്ചു; പിന്നെ എല്ലാ ജീവികൾക്കും ഭയമായ കാലനെ ആജ്ഞാപിച്ചു.
നിയമ്യ കാലം ദുര്ധര്ഷം യമസ്യാജ്ഞാകരം ദ്വിജാഃ ബാലം സംജീവയാമ് ആസ മൃത്യോര് മുഖഗതം പുനഃ
യമന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്ന, അതികഠിനനായ കാലനെ നിയന്ത്രിച്ച്, ഹരൻ മരണത്തിന്റെ വായിൽപ്പെട്ടിരുന്ന കുട്ടിയെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.
കൃത്വാ ക്ഷേമം ജഗത് സര്വം മുനേഃ പുത്രം സ തം ദ്വിജാഃ ദേവ്യാ സഹോമയാ ദേവസ് തത്രൈവാന്തരധീയത
ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം, ആ ദൈവം, ദേവിയോടും തന്റെ ശക്തിയോടും കൂടി, അതേ സ്ഥലത്ത് അത്ഭുതമായി അതിർത്തിയില്ലാതെ അപ്രത്യക്ഷനായി, മുനിയുടെ മകനു മുന്നിൽ നിന്നു.
ഏവം സംജീവയാമ് ആസ മുനേഃ പുത്രം നൃപോത്തമഃ
ഇങ്ങനെ രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, മുനിയുടെ മകനെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.