ലോഭാഭിഭൂതൈഃ കൃപണൈര് അനാര്യൈര് അകൃതാത്മഭിഃ തന് മാം മഹാഫലം വിദ്ധി നരാണാം ഭാവിതാത്മനാമ്
ലോഭം കൊണ്ട് അടിമകളായ, ദയയില്ലാത്ത, സദാചാരമില്ലാത്ത, മനസ്സു വളർന്നിട്ടില്ലാത്ത മനുഷ്യർക്കല്ല, മഹത്തായ ഫലമായ എന്നെ മനസ്സു ശുദ്ധിയുള്ള മനുഷ്യർക്കാണ് ലഭിക്കുക എന്ന് നീ അറിയണം.
സുദുഷ്പ്രാപം വിമൂഢാനാം മാം കുയോഗനിഷേവിണാമ് യദാ യദാ ഹി ധര്മസ്യ ഗ്ലാനിര് ഭവതി സത്തമ
തെറ്റായ മാർഗങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ട്, ബുദ്ധിഹീനരായവർക്കു എന്നെ പ്രാപിക്കുക അത്യന്തം ദുഷ്കരമാണ്; ധർമ്മം ക്ഷയിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും, മഹാനേ—
അഭ്യുത്ഥാനമ് അധര്മസ്യ തദാത്മാനം സൃജാമ്യ് അഹമ് ദൈത്യാ ഹിംസാനുരക്താശ് ച അവധ്യാഃ സുരസത്തമൈഃ
അധർമ്മം ഉയരുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ഞാൻ സ്വയം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; ക്രൂരതയോട് ആസക്തരായ ദാനവന്മാർ, ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠന്മാർക്കും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവരാണ്.
രാക്ഷസാശ് ചാപി ലോകേ ഽസ്മിന് യദോത്പത്സ്യന്തി ദാരുണാഃ തദാഹം സംപ്രസൂയാമി ഗൃഹേഷു പുണ്യകര്മണാമ്
ഈ ലോകത്ത് ഭയാനകമായ രാക്ഷസന്മാർ ജനിക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ ഞാൻ പുണ്യകർമ്മം ചെയ്യുന്നവരുടെ വീടുകളിൽ ജനിക്കുന്നു.
പ്രവിഷ്ടോ മാനുഷം ദേഹം സര്വം പ്രശമയാമ്യ് അഹമ് സൃഷ്ട്വാ ദേവമനുഷ്യാംശ് ച ഗന്ധര്വോരഗരാക്ഷസാന്
മനുഷ്യശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, എല്ലാം ശമിപ്പിക്കുന്നു; ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും ഗന്ധർവന്മാരെയും പാമ്പുകളെയും രാക്ഷസന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചശേഷം—
സ്ഥാവരാണി ച ഭൂതാനി സംഹരാമ്യ് ആത്മമായയാ കര്മകാലേ പുനര് ദേഹമ് അനുചിന്ത്യ സൃജാമ്യ് അഹമ്
സ്ഥാവരജന്തുക്കളെയും ഞാൻ എന്റെ ശക്തിയാൽ പിന്വലിക്കുന്നു; കര്മ്മത്തിന്റെ സമയത്ത് വീണ്ടും ആലോചിച്ച് ശരീരം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ആവിശ്യ മാനുഷം ദേഹം മര്യാദാബന്ധകാരണാത് ശ്വേതഃ കൃതയുഗേ ധര്മഃ ശ്യാമസ് ത്രേതായുഗേ മമ
മനുഷ്യശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, നിയന്ത്രണം സ്ഥാപിക്കാനാണ് ഞാൻ വരുന്നത്; കൃതയുഗത്തിൽ ധർമ്മം വെളുപ്പാണ്, ത്രേതായുഗത്തിൽ എന്റെ ധർമ്മം കറുപ്പാണ്.
രക്തോ ദ്വാപരമ് ആസാദ്യ കൃഷ്ണഃ കലിയുഗേ തഥാ ത്രയോ ഭാഗാ ഹ്യ് അധര്മസ്യ തസ്മിന് കാലേ ഭവന്തി ച
ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ചുവപ്പാണ്, കലിയുഗത്തിൽ കറുപ്പാണ്; ആ കാലത്ത് മൂന്നു ഭാഗം അധർമ്മം ഉയരും.
അന്തകാലേ ച സംപ്രാപ്തേ കാലോ ഭൂത്വാതിദാരുണഃ ത്രൈലോക്യം നാശയാമ്യ് ഏകഃ സര്വം സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്
അവസാനകാലം എത്തിയാൽ, അത്യന്തം ഭയാനകമായ കാലമായി ഞാൻ മാറി, മൂന്നു ലോകവും, എല്ലാം—സ്ഥാവരജംഗമങ്ങളായതെല്ലാം—നശിപ്പിക്കുന്നു.
അഹം ത്രിധര്മാ വിശ്വാത്മാ സര്വലോകസുഖാവഹഃ അഭിന്നഃ സര്വഗോ ഽനന്തോ ഹൃഷീകേശ ഉരുക്രമഃ
ഞാൻ മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള ധർമ്മം, സർവ്വലോകങ്ങൾക്കും ആനന്ദം നൽകുന്ന സർവ്വാത്മാവാണ്; എവിടെയും ഉള്ളവൻ, അഖണ്ഡൻ, അനന്തൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ നാഥൻ, മഹാശക്തൻ.
കാലചക്രം നയാമ്യ് ഏകോ ബ്രഹ്മരൂപം മമൈവ തത് ശമനം സര്വഭൂതാനാം സര്വഭൂതകൃതോദ്യമമ്
കാലചക്രം ഞാൻ ഒരുവൻ തന്നെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു; അതാണ് എന്റെ ബ്രഹ്മസ്വരൂപം, എല്ലാ ജീവികൾക്കും ശമനം നൽകുന്നവൻ, സകലജീവികളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്നവൻ.
ഏവം പ്രണിഹിതഃ സമ്യങ് മമാത്മാ മുനിസത്തമ സര്വഭൂതേഷു വിപ്രേന്ദ്ര ന ച മാം വേത്തി കശ്ചന
ഇങ്ങനെ എന്റെ ആത്മാവ് ശരിയായി സ്ഥാപിതമാണ്, മഹാമുനിയേ; എല്ലാ ജീവികളിലും ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, എങ്കിലും ആരും എന്നെ അറിയുന്നില്ല.
സര്വലോകേ ച മാം ഭക്താഃ പൂജയന്തി ച സര്വശഃ യച് ച കിംചിത് ത്വയാ പ്രാപ്തം മയി ക്ലേശാത്മകം ദ്വിജ
എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും എന്റെ ഭക്തർ എന്നെ എല്ലായിടത്തും ആരാധിക്കുന്നു; നീ എന്നിൽ അനുഭവിച്ച എല്ലാ കഷ്ടതകളും, ദ്വിജ, അതെ—
സുഖോദയായ തത് സര്വം ശ്രേയസേ ച തവാനഘ യച് ച കിംചിത് ത്വയാ ലോകേ ദൃഷ്ടം സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്
അവയെല്ലാം നിന്റെ ആനന്ദത്തിനും ക്ഷേമത്തിനുമാണ്, പാപരഹിതനേ; ലോകത്തിൽ നീ കണ്ടിട്ടുള്ള എല്ലാ ചലനസ്ഥാവരങ്ങളുമാണ്—
വിഹിതഃ സര്വ ഏവാസൌ മയാത്മാ ഭൂതഭാവനഃ അഹം നാരായണോ നാമ ശങ്ഖചക്രഗദാധരഃ
അവയെല്ലാം ഞാൻ, ജീവികളെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന ആത്മാവ്, സൃഷ്ടിച്ചവയാണ്; ഞാൻ നാരായണനാണ്, ശംഖം, ചക്രം, ഗദയുമേന്തുന്നവൻ.
യാവദ് യുഗാനാം വിപ്രര്ഷേ സഹസ്രം പരിവര്തതേ താവത് സ്വപിമി വിശ്വാത്മാ സര്വവിശ്വാനി മോഹയന്
ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുവരുമ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണമുനിശ്രേഷ്ഠാ, ആ കാലം മുഴുവൻ ഞാൻ വിശ്വാത്മാവായി ഉറങ്ങുന്നു, സർവ്വലോകങ്ങളെ മായയിൽ ആക്കി.
ഏവം സര്വമ് അഹം കാലമ് ഇഹാസേ മുനിസത്തമ അശിശുഃ ശിശുരൂപേണ യാവദ് ബ്രഹ്മാ ന ബുധ്യതേ
ഇങ്ങനെ, മഹാമുനിയേ, ഞാൻ എല്ലായിടത്തും കാലമായി നിലകൊള്ളുന്നു; ശിശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ, ബ്രഹ്മാവു ഉണരുന്നതുവരെ ഞാൻ അങ്ങിനെയാണ്.
മയാ ച ദത്തോ വിപ്രേന്ദ്ര വരസ് തേ ബ്രഹ്മരൂപിണാ അസകൃത് പരിതുഷ്ടേന വിപ്രര്ഷിഗണപൂജിത
ബ്രഹ്മസ്വരൂപമായ വരം ഞാൻ നിന്നെക്കൊണ്ട് നൽകിയിട്ടുണ്ട്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ; പലതവണ സന്തുഷ്ടനായി, ബ്രാഹ്മണമുനികൾക്ക് ആദരിക്കപ്പെട്ടവനായി.
സര്വമ് ഏകാര്ണവം കൃത്വാ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ നിര്ഗതോ ഽസി മയാജ്ഞാതസ് തതസ് തേ ദര്ശിതം ജഗത്
സകലവും ഒരൊറ്റ സമുദ്രമായി ലയിച്ചപ്പോൾ, നിലനിൽക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതുമായ എല്ലാം ഇല്ലാതായപ്പോൾ, നീ എനിക്ക് അറിയാതെ പുറത്തുവന്നു; അതിനുശേഷം ഈ ലോകം നിനക്കു കാണപ്പെട്ടു.
അഭ്യന്തരം ശരീരസ്യ പ്രവിഷ്ടോ ഽസി യദാ മമ ദൃഷ്ട്വാ ലോകം സമസ്തം ഹി വിസ്മിതോ നാവബുധ്യസേ
നീ എന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, മുഴുവൻ ലോകവും കണ്ടു അത്ഭുതപ്പെട്ടു, എന്നാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ നിന്നെ കഴിഞ്ഞില്ല.
തതോ ഽസി വക്ത്രാദ് വിപ്രര്ഷേ ദ്രുതം നിഃസാരിതോ മയാ ആഖ്യാതസ് തേ മയാ ചാത്മാ ദുര്ജ്ഞേയോ ഹി സുരാസുരൈഃ
അതിനുശേഷം, മഹർഷേ, ഞാൻ നിന്നെ വേഗത്തിൽ വായിലൂടെ പുറത്താക്കി; ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു, എന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്.
യാവത് സ ഭഗവാന് ബ്രഹ്മാ ന ബുധ്യേത മഹാതപാഃ താവത് ത്വമ് ഇഹ വിപ്രര്ഷേ വിശ്രബ്ധശ് ചര വൈ സുഖമ്
ആ മഹാതപസ്വിയായ ഭഗവാൻ ബ്രഹ്മാവിന് ബോധം വരുന്നതുവരെ, മഹർഷേ, നീ ഇവിടെ ഭയമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ താമസിക്കാം.
തതോ വിബുദ്ധേ തസ്മിംസ് തു സര്വലോകപിതാമഹേ ഏകോ ഭൂതാനി സ്രക്ഷ്യാമി ശരീരാണി ദ്വിജോത്തമ
അപ്പോഴാണ്, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവിന് ബോധം വന്നപ്പോൾ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഞാൻ ഒരുത്തനായി എല്ലാ ജീവികളും ശരീരങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കും.
ആകാശം പൃഥിവീം ജ്യോതിര് വായുഃ സലിലമ് ഏവ ച ലോകേ യച് ച ഭവേത് കിംചിദ് ഇഹ സ്ഥാവരജങ്ഗമമ്
ആകാശം, ഭൂമി, അഗ്നി, വായു, വെള്ളം, ലോകത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഏതൊക്കെയോ, നിലനിൽക്കുന്നതും ചലിക്കുന്നതുമായ എല്ലാം ഇവിടെ സൃഷ്ടിക്കും.
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തദാ വിപ്രാഃ പുനസ് തം പ്രാഹ മാധവഃ പൂര്ണേ യുഗസഹസ്രേ തു മേഘഗമ്ഭീരനിസ്വനഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, മഹർഷിമാരേ, ആയിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മേഘങ്ങളുടെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദംപോലുള്ള സ്വരത്തിൽ മാധവൻ വീണ്ടും അവനോട് പറഞ്ഞു.
മുനേ ബ്രൂഹി യദര്ഥം മാം സ്തുതവാന് പരമാര്ഥതഃ വരം വൃണീഷ്വ യച് ഛ്രേഷ്ഠം ദദാമി നചിരാദ് അഹമ്
മഹർഷേ, നീ എന്നെ സ്തുതിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് സത്യമായി പറയൂ; ഏറ്റവും നല്ല വരം തിരഞ്ഞെടുത്തുകൊൾക, ഞാൻ അതു വൈകാതെ നിനക്കു നൽകും.
ആയുഷ്മാന് അസി ദേവാനാം മദ്ഭക്തോ ഽസി ദൃഢവ്രതഃ തേന ത്വമ് അസി വിപ്രേന്ദ്ര പുനര് ദീര്ഘായുര് ആപ്നുഹി
ദേവന്മാരിൽ നീ ദീർഘായുസ്സുള്ളവനാണ്, എന്നോടുള്ള ഭക്തിയും ഉറച്ച വ്രതവും നിനക്കുണ്ട്; അതുകൊണ്ട്, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, നീ വീണ്ടും ദീർഘായുസ്സു നേടും.
ശ്രുത്വാ വാണീം ശുഭാം തസ്യ വിലോക്യ സ തദാ പുനഃ മൂര്ധ്നാ നിപത്യ സഹസാ പ്രണമ്യ പുനര് അബ്രവീത്
അവന്റെ ശുഭമായ വാക്കുകൾ കേട്ടു, അവനെ കണ്ടു, അവൻ ഉടൻ തലകുനിഞ്ഞ് ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ചു വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ദൃഷ്ടം പരം ഹി ദേവേശ തവ രൂപം ദ്വിജോത്തമ മോഹോ ഽയം വിഗതഃ സത്യം ത്വയി ദൃഷ്ടേ തു മേ ഹരേ
ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, നിന്റെ പരമരൂപം ഞാൻ കണ്ടു; ഹരിയേ, നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഈ മോഹം എനിക്ക് സത്യമായും അകന്നു.
ഏവമ് ഏവമ് അഹം നാഥ ഇച്ഛേയം ത്വത്പ്രസാദതഃ ലോകാനാം ച ഹിതാര്ഥായ നാനാഭാവപ്രശാന്തയേ
അതെ, പ്രഭുവേ, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഇതു മാത്രമാണ്: ലോകങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനും പലവിധ ഭേദഭാവങ്ങൾ ശമിപ്പിക്കാനുമാണ്.