കഥം പശ്യാമി തം ദേവം പുരുഷേശം സനാതനമ് ഇതി സംചിന്തയന് ദേവമ് ഏകാഗ്രേണ സനാതനമ്
'ആ ശാശ്വതനായ ഭഗവാനെ ഞാൻ എങ്ങനെ കാണാം?' എന്ന ചിന്തയിൽ, അവൻ മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി ശാശ്വതനായ ദൈവത്തെ ധ്യാനിച്ചു.
പ്രാപ്തവാംസ് തത് പദം ദിവ്യം മഹാപ്രലയകാരണമ് പുരുഷേശമ് ഇതി ഖ്യാതം വടരാജം സനാതനമ്
അവൻ ദിവ്യമായ ആ സ്ഥിതിയിലേക്കു, മഹാപ്രളയത്തിന് കാരണമായ, സകലജീവികളുടെ നാഥനായ, ശാശ്വതമായ വടവൃക്ഷമായ ഭഗവാന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്കു എത്തി.
ത്വരായുക്തോ മുനിശ് ചാസൌ ന്യഗ്രോധസ്യാന്തികം യയൌ ആസാദ്യ തം മുനിശ്രേഷ്ഠാസ് തസ്യ മൂലേ സമാവിശത്
വേഗത്തിൽ ആ മുനിവരൻ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു. അവിടെത്തിയപ്പോൾ, മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരിൽ ഒരാളായ അവൻ ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടിൽ ഇരുന്നു.
ന കാലാഗ്നിഭയം തത്ര ന ചാങ്ഗാരപ്രവര്ഷണമ് ന സംവര്താഗമസ് തത്ര ന ച വജ്രാശനിസ് തഥാ
അവിടെ കാലാഗ്നിയുടെ ഭയവും ഇല്ലായിരുന്നു, ചൂടുള്ള ചിതലുകൾ പെയ്യുന്നതും ഇല്ല, പ്രളയത്തിന്റെ ഭീഷണിയും ഇല്ല, ഇടിയുടെയും മിന്നലിന്റെയും ഭയം പോലും ഇല്ല.
തതോ ഗജകുലപ്രഖ്യാസ് തഡിന്മാലാവിഭൂഷിതാഃ സമുത്തസ്ഥുര് മഹാമേഘാ നഭസ്യ് അദ്ഭുതദര്ശനാഃ
അതിനുശേഷം ആനകളുടെ കൂട്ടംപോലെ തോന്നുന്ന, മിന്നലിന്റെ ഹാരങ്ങൾ അണിഞ്ഞ, അത്ഭുതകരമായ രൂപത്തിൽ ആകാശത്ത് മഹാമേഘങ്ങൾ ഉയർന്നു.
കേചിന് നീലോത്പലശ്യാമാഃ കേചിത് കുമുദസംനിഭാഃ കേചിത് കിഞ്ജല്കസംകാശാഃ കേചിത് പീതാഃ പയോധരാഃ
ചില മേഘങ്ങൾ നീലനീർകുമിളപൂവുപോലെ ഇരുണ്ടതായിരുന്നു, ചിലത് വെള്ളകുമുദപ്പൂവുപോലെ, ചിലത് പൊടിപോലെയും, ചിലത് മഞ്ഞനിറമുള്ള മഴമേഘങ്ങൾപോലെയും ആയിരുന്നു.
കേചിദ് ധരിതസംകാശാഃ കാകാണ്ഡസംനിഭാസ് തഥാ കേചിത് കമലപത്ത്രാഭാഃ കേചിദ് ധിങ്ഗുലസംനിഭാഃ
ചിലത് പച്ചപ്പുള്ള പുല്ലുപോലെയും, ചിലത് കാക്കമുട്ടപോലെയും, ചിലത് താമരയിലപോലെയും, ചിലത് ചുവന്ന കുങ്കുമപോലെയും തിളങ്ങി.
കേചിത് പുരവരാകാരാഃ കേചിദ് ഗിരിവരോപമാഃ കേചിദ് അഞ്ജനസംകാശാഃ കേചിന് മരകതപ്രഭാഃ
ചില മേഘങ്ങൾ നഗരങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ, ചിലത് വലിയ പർവതങ്ങളെപ്പോലെ, ചിലത് കാജലുപോലെ ഇരുണ്ടതും, ചിലത് പച്ചമണിയുടെ പ്രകാശംപോലെയും ആയിരുന്നു.
വിദ്യുന്മാലാപിനദ്ധാങ്ഗാഃ സമുത്തസ്ഥുര് മഹാഘനാഃ ഘോരരൂപാ മഹാഭാഗാ ഘോരസ്വനനിനാദിതാഃ
മിന്നലിന്റെ ഹാരങ്ങൾ ചുറ്റിയ മഹാമേഘങ്ങൾ ഉയർന്നു. അവ ഭയാനകമായ രൂപവും വലിയ ശക്തിയും ഉണ്ട്; ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു.
തതോ ജലധരാഃ സര്വേ സമാവൃണ്വന് നഭസ്തലമ് തൈര് ഇയം പൃഥിവീ സര്വാ സപര്വതവനാകരാ
അതിനുശേഷം ആ മഴമേഘങ്ങൾ ആകാശം മുഴുവൻ മൂടി, അവയോടെക്കൂടെ പർവതങ്ങളും കാടുകളും തടാകങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ ഭൂമി മുഴുവൻ മറഞ്ഞു.
ആപൂരിതാ ദിശഃ സര്വാഃ സലിലൌഘപരിപ്ലുതാഃ തതസ് തേ ജലദാ ഘോരാ വാരിണാ മുനിസത്തമാഃ
എല്ലാ ദിക്കുകളും വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ മുങ്ങി നിറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, ഭയാനകമായ ആ മഴമേഘങ്ങൾ, മഹാമുനികളേ, എല്ലാം വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിച്ചു.
സര്വതഃ പ്ലാവയാമ് ആസുശ് ചോദിതാഃ പരമേഷ്ഠിനാ വര്ഷമാണാ മഹാതോയം പൂരയന്തോ വസുംധരാമ്
പരമേശ്വരന്റെ ആജ്ഞയാൽ, അവിടെയെല്ലാം വെള്ളം പകരാൻ മഴമേഘങ്ങൾ തുടങ്ങി; വലിയ വെള്ളം പെയ്ത് ഭൂമി മുഴുവൻ നിറച്ചു.
സുഘോരമ് അശിവം രൌദ്രം നാശയന്തി സ്മ പാവകമ് തതോ ദ്വാദശ വര്ഷാണി പയോദാഃ സമുപപ്ലവേ
ഭയാനകവും അശുഭവും ക്രൂരവുമായ അഗ്നിയെ അവ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. അതിനുശേഷം പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുഴുവൻ മഴമേഘങ്ങൾ പ്രളയത്തിൽ നിലനിന്നു.
ധാരാഭിഃ പൂരയന്തോ വൈ ചോദ്യമാനാ മഹാത്മനാ തതഃ സമുദ്രാഃ സ്വാം വേലാമ് അതിക്രാമന്തി ഭോ ദ്വിജാഃ
മഹാത്മാവിന്റെ പ്രേരണയിൽ, അവ മഴയുടെ ഒഴുക്കിൽ എല്ലാം നിറച്ചു. അപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, സമുദ്രങ്ങൾ തങ്ങളുടെ അതിരുകൾ കടന്നു.
പര്വതാശ് ച വ്യശീര്യന്ത മഹീ ചാപ്സു നിമജ്ജതി സര്വതഃ സുമഹാഭ്രാന്താസ് തേ പയോദാ നഭസ്തലമ്
പർവ്വതങ്ങൾ തകർന്നുപോയി, ഭൂമി മുഴുവനും വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി. ആകാശം മുഴുവൻ വലിയ മേഘങ്ങൾ ആശങ്കയോടെ നിറഞ്ഞു നിന്നു.
സംവേഷ്ടയിത്വാ നശ്യന്തി വായുവേഗസമാഹതാഃ തതസ് തം മാരുതം ഘോരം സ വിഷ്ണുര് മുനിസത്തമാഃ
വായുവിന്റെ ശക്തിയിൽ ആ മേഘങ്ങൾ ഒറ്റയടിക്ക് അകന്നു പോയി. അതിനുശേഷം ആ ഭയങ്കരമായ കാറ്റ്, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരേ, വിഷ്ണു അടക്കി നിർത്തി.
ആദിപദ്മാലയോ ദേവഃ പീത്വാ സ്വപിതി ഭോ ദ്വിജാഃ തസ്മിന്ന് ഏകാര്ണവേ ഘോരേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ
ആദിപദ്മത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേവൻ, ആ വെള്ളം കുടിച്ച്, ആ ഭയങ്കരമായ ഏകസമുദ്രത്തിൽ എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, ദ്വിജന്മാരേ, ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങി.
നഷ്ടേ ദേവാസുരനരേ യക്ഷരാക്ഷസവര്ജിതേ തതോ മുനിഃ സ വിശ്രാന്തോ ധ്യാത്വാ ച പുരുഷോത്തമമ്
ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, ആ മഹർഷി വിശ്രമിച്ച്, പുരുഷോത്തമനെ ധ്യാനിച്ചു.
ദദര്ശ ചക്ഷുര് ഉന്മീല്യ ജലപൂര്ണാം വസുംധരാമ് നാപശ്യത് തം വടം നോര്വീം ന ദിഗാദി ന ഭാസ്കരമ്
കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ, ഭൂമി മുഴുവൻ വെള്ളം നിറഞ്ഞതായി കണ്ടു; വടവൃക്ഷവും, കരയും, ദിശകളും, സൂര്യനും ഒന്നും കാണാനില്ലായിരുന്നു.
ന ചന്ദ്രാര്കാഗ്നിപവനം ന ദേവാസുരപന്നഗമ് തസ്മിന്ന് ഏകാര്ണവേ ഘോരേ തമോഭൂതേ നിരാശ്രയേ
അവിടെ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും അഗ്നിയും കാറ്റും ദേവന്മാരോ അസുരന്മാരോ പാമ്പുകളോ ഒന്നുമില്ല; ആ ഭയങ്കരമായ ഏകസമുദ്രം മാത്രം, ഇരുട്ടിൽ മുഴുകി, ആശ്രയമില്ലാതെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
നിമജ്ജന് സ തദാ വിപ്രാഃ സംതര്തുമ് ഉപചക്രമേ ബഭ്രാമാസൌ മുനിശ് ചാര്ത ഇതശ് ചേതശ് ച സംപ്ലവന്
അപ്പോൾ, മഹർഷികളേ, അവൻ മുങ്ങിത്തുടങ്ങി, കരയെത്താൻ ശ്രമിച്ചു; ആ മഹർഷി ദുഃഖത്തോടെ ഈയിടം ആയിടം വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ ചുറ്റി നടന്നു.
നിമമജ്ജ തദാ വിപ്രാസ് ത്രാതാരം നാധിഗച്ഛതി ഏവം തം വിഹ്വലം ദൃഷ്ട്വാ കൃപയാ പുരുഷോത്തമഃ പ്രോവാച മുനിശാര്ദൂലാസ് തദാ ധ്യാനേന തോഷിതഃ
അപ്പോൾ അവൻ മുങ്ങി, രക്ഷിക്കാൻ ആരെയും കണ്ടെത്താനായില്ല; അങ്ങനെ അവനെ ആശങ്കയോടെ കണ്ടപ്പോൾ, ധ്യാനത്തിൽ തൃപ്തനായ പുരുഷോത്തമൻ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനോടു കരുണയോടെ പറഞ്ഞു.
വത്സ ശ്രാന്തോ ഽസി ബാലസ് ത്വം ഭക്തത്ര മമ സുവ്രത ആഗച്ഛാഗച്ഛ ശീഘ്രം ത്വം മാര്കണ്ഡേയ മമാന്തികമ്
"മകനേ, നീ ക്ഷീണിച്ചും ബാലനുമാണ്, എന്റെ ഭക്തനായി വ്രതപാലനയോടെയാണ്; വേഗം വേഗം വരിക, മാർകണ്ടേയ, എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരിക."
മാ ത്വയൈവ ച ഭേതവ്യം സംപ്രാപ്തോ ഽസി മമാഗ്രതഃ മാര്കണ്ഡേയ മുനേ ധീര ബാലസ് ത്വം ശ്രമപീഡിതഃ
"നീ ഭയപ്പെടേണ്ട, നീ എന്റെ മുമ്പിൽ എത്തി; ധീരനായ മാർകണ്ടേയമഹർഷേ, നീ ബാലനാണ്, ക്ഷീണത്തിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു."
തസ്യ തദ് വചനം ശ്രുത്വാ മുനിഃ പരമകോപിതഃ ഉവാച സ തദാ വിപ്രാ വിസ്മിതശ് ചാഭവന് മുഹുഃ
അവൻ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, മഹർഷി അത്യന്തം കോപിച്ചു; അപ്പോൾ അവൻ സംസാരിച്ചു, മഹർഷികളേ, വീണ്ടും വീണ്ടും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
കോ ഽയം നാമ്നാ കീര്തയതി തപഃ പരിഭവന്ന് ഇവ ബഹുവര്ഷസഹസ്രാഖ്യം ധര്ഷയന്ന് ഇവ മേ വപുഃ
"ആരാണ് എന്റെ പേര് വിളിച്ച്, എന്റെ തപസ്സിനെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെയും, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പ്രശസ്തമായ എന്റെ ശരീരത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതുപോലെയും പെരുമാറുന്നത്?"
ന ഹ്യ് ഏഷ സമുദാചാരോ ദേവേഷ്വ് അപി സമാഹിതഃ മാം ബ്രഹ്മാ സ ച ദേവേശോ ദീര്ഘായുര് ഇതി ഭാഷതേ
"ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത് ദേവന്മാരിലും ശോഭിക്കുന്നതല്ല; എന്നിരുന്നാലും ബ്രഹ്മാവും ദേവേശനും എന്നെ ദീർഘായുസ്സുള്ളവനെന്ന് വിളിക്കുന്നു."
കസ് തപോ ഘോരശിരസോ മമാദ്യ ത്യക്തജീവിതഃ മാര്കണ്ഡേയേതി ചോക്ത്വാ മന്മൃത്യും ഗന്തുമ് ഇഹേച്ഛതി
"ഇവൻ ആരാണ്, ഭയങ്കരമായ മനസ്സോടെ, ഇന്ന് എന്റെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, മാർകണ്ടേയ എന്ന് വിളിച്ച്, എന്റെ മരണത്തെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?"
ഏവമ് ഉക്ത്വാ തദാ വിപ്രാശ് ചിന്താവിഷ്ടോ ഽഭവന് മുനിഃ കിം സ്വപ്നോ ഽയം മയാ ദൃഷ്ടഃ കിം വാ മോഹോ ഽയമ് ആഗതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മഹർഷി ആശങ്കയിൽ ആകി: "ഇത് ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു സ്വപ്നമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് മായയോ വന്നതാണോ?"
ഇത്ഥം ചിന്തയതസ് തസ്യ ഉത്പന്നാ ദുഃഖഹാ മതിഃ വ്രജാമി ശരണം ദേവം ഭക്ത്യാഹം പുരുഷോത്തമമ്
അങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ദുഃഖം മാറ്റുന്ന ഒരു ചിന്ത മനസ്സിൽ ഉദിച്ചു: "ഞാൻ ഭക്തിയോടെ ദൈവമായ പുരുഷോത്തമനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കും."