നൃപാണാം നൃപഭൃത്യാനാം തഥാന്യേഷാം ച ദേഹിനാമ് ഗൃഹേഷു തേഷാമ് ഉത്പന്നോ ദേവ ചാഹം പുനഃ പുനഃ
രാജാക്കന്മാരുടെയും അവരുടെ ദാസന്മാരുടെയും മറ്റു ജീവികളുടെയും വീടുകളിൽ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിച്ചു, ദേവാ.
ഗതോ ഽസ്മി ദാസതാം നാഥ ഭൃത്യാനാം ബഹുശോ നൃണാമ് ദരിദ്രത്വം ചേശ്വരത്വം സ്വാമിത്വം ച തഥാ ഗതഃ
നാഥാ, അനേകം ആളുകളുടെ ദാസനായി ഞാൻ ജീവിച്ചു; ദാരിദ്ര്യവും ഐശ്വര്യവും ഉടമസ്ഥതയും ഞാൻ അനുഭവിച്ചു.
ഹതോ മയാ ഹതാശ് ചാന്യേ ഘാതിതോ ഘാതിതാസ് തഥാ ദത്തം മമാന്യൈര് അന്യേഭ്യോ മയാ ദത്തമ് അനേകശഃ
ഞാൻ മറ്റുള്ളവരെ കൊന്നിട്ടുണ്ട്, മറ്റുള്ളവർ എന്നെ കൊന്നിട്ടുണ്ട്; ഞാൻ മരണകാരണമാവുകയും മരണത്തിന് ഇരയാവുകയും ചെയ്തു; അനേകം തവണ ഞാൻ മറ്റുള്ളവർക്കും അവർ എന്നോടും ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
പിതൃമാതൃസുഹൃദ്ഭ്രാതൃകലത്രാണാം കൃതേന ച ധനിനാം ശ്രോത്രിയാണാം ച ദരിദ്രാണാം തപസ്വിനാമ്
പിതാവിന്റെയും മാതാവിന്റെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സഹോദരങ്ങളുടെയും ഭാര്യയുടെയും ധനികരുടെയും പണ്ഡിതരുടെയും ദരിദ്രരുടെയും തപസ്വികളുടെയും ഇടയിൽ ഞാൻ പല പ്രവൃത്തികളും ചെയ്തു.
ഉക്തം ദൈന്യം ച വിവിധം ത്യക്ത്വാ ലജ്ജാം ജനാര്ദന ദേവതിര്യങ്മനുഷ്യേഷു സ്ഥാവരേഷു ചരേഷു ച
ജനാർദ്ദനാ, ദേവന്മാരുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും മനുഷ്യരുടെയും ചലനശേഷിയുള്ളവരുടെയും അചലജന്തുക്കളുടെയും ഇടയിൽ ഞാൻ ലജ്ജയെ ഉപേക്ഷിച്ച് വിവിധ ദു:ഖങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ന വിദ്യതേ തഥാ സ്ഥാനം യത്രാഹം ന ഗതഃ പ്രഭോ കദാ മേ നരകേ വാസഃ കദാ സ്വര്ഗേ ജഗത്പതേ
പ്രഭോ, ഞാൻ പോകാത്ത സ്ഥലം ഒന്നുമില്ല; എപ്പോഴാണ് ഞാൻ നരകത്തിൽ പാർത്തത്, എപ്പോഴാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പാർത്തത്, ജഗത്പതേ?
കദാ മനുഷ്യലോകേഷു കദാ തിര്യഗ്ഗതേഷു ച ജലയന്ത്രേ യഥാ ചക്രേ ഘടീ രജ്ജുനിബന്ധനാ
എപ്പോഴാണ് ഞാൻ മനുഷ്യലോകത്തും മൃഗലോകത്തും ജീവിച്ചത്? വെള്ളച്ചക്കിലോ, കയറ്റിയ കുഴിയിൽ കയറുപിടിച്ച് കെട്ടിയ കിണറ്റിലോ പോലെ ഞാൻ ചുറ്റിക്കറങ്ങി.
യാതി ചോര്ധ്വമ് അധശ് ചൈവ കദാ മധ്യേ ച തിഷ്ഠതി തഥാ ചാഹം സുരശ്രേഷ്ഠ കര്മരജ്ജുസമാവൃതഃ
അത് മേലോട്ടും കീഴോട്ടും ഇടയിൽ നില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അതുപോലെ തന്നെയാണ്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഞാൻ കർമത്തിന്റെ കയറിൽ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.
അധശ് ചോര്ധ്വം തഥാ മധ്യേ ഭ്രമന് ഗച്ഛാമി യോഗതഃ ഏവം സംസാരചക്രേ ഽസ്മിന് ഭൈരവേ രോമഹര്ഷണേ
കീഴോട്ടും മേലോട്ടും ഇടയിൽ ഞാൻ യോഗശക്തിയാൽ ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നു; ഈ ഭയാനകമായ സംസാരചക്രത്തിൽ, രോമഹർഷണാ, ഞാൻ അലയുന്നു.
ഭ്രമാമി സുചിരം കാലം നാന്തം പശ്യാമി കര്ഹിചിത് ന ജാനേ കിം കരോമ്യ് അദ്യ ഹരേ വ്യാകുലിതേന്ദ്രിയഃ
ഞാൻ വളരെക്കാലം അലയുന്നു, ഒരിക്കലും അവസാനം കാണുന്നില്ല; ഇന്ന് ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയുന്നില്ല, ഹരേ, എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തമാണ്.
ശോകതൃഷ്ണാഭിഭൂതോ ഽഹം കാംദിശീകോ വിചേതനഃ ഇദാനീം ത്വാമ് അഹം ദേവ വിഹ്വലഃ ശരണം ഗതഃ
ദു:ഖത്തിലും തൃശ്യയിലും ഞാനവശനായി, മനസ്സില്ലാതെ അലയുന്നു; ഇപ്പോൾ, ദേവാ, ഞാൻ വിഷണ്ണനായി നിന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നു.
ത്രാഹി മാം ദുഃഖിതം കൃഷ്ണ മഗ്നം സംസാരസാഗരേ കൃപാം കുരു ജഗന്നാഥ ഭക്തം മാം യദി മന്യസേ
കൃഷ്ണാ, ദു:ഖിതനായി സംസാരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ; ജഗന്നാഥാ, നീ എന്നെ ഭക്തനായി കരുതുന്നുവെങ്കിൽ ദയചെയ്യണമേ.
ത്വദൃതേ നാസ്തി മേ ബന്ധുര് യോ ഽസൌ ചിന്താം കരിഷ്യതി ദേവ ത്വാം നാഥമ് ആസാദ്യ ന ഭയം മേ ഽസ്തി കുത്രചിത്
നിന്റെ പുറമെ എന്നെ കരുതുന്ന മറ്റൊരു സുഹൃത്ത് എനിക്ക് ഇല്ല; ദേവാ, നിന്നെ രക്ഷകനായി ലഭിച്ചപ്പോൾ എവിടെയും എനിക്ക് ഭയം ഇല്ല.
ജീവിതേ മരണേ ചൈവ യോഗക്ഷേമേ ഽഥവാ പ്രഭോ യേ തു ത്വാം വിധിവദ് ദേവ നാര്ചയന്തി നരാധമാഃ
ജീവിതത്തിലും മരണത്തിലും ഐശ്വര്യത്തിലും ദാരിദ്ര്യത്തിലും, പ്രഭോ, നിന്നെ യഥാവിധി ആരാധിക്കാത്ത മനുഷ്യർ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവരാണ്.
സുഗതിസ് തു കഥം തേഷാം ഭവേത് സംസാരബന്ധനാത് കിം തേഷാം കുലശീലേന വിദ്യയാ ജീവിതേന ച
സംസാരബന്ധനത്തിൽ കുടുങ്ങിയവർക്കു നല്ല ഗതിയുണ്ടാകുമോ? അവർക്കു കുടുംബം, നല്ല പെരുമാറ്റം, പഠനം, ജീവൻ—ഇവയൊക്കെ എന്തിനാണ്?
യേഷാം ന ജായതേ ഭക്തിര് ജഗദ്ധാതരി കേശവേ പ്രകൃതിം ത്വ് ആസുരീം പ്രാപ്യ യേ ത്വാം നിന്ദന്തി മോഹിതാഃ
ജഗത്തിനെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന കേശവനിൽ ഭക്തി ഉണരാത്തവരും, അസുരസ്വഭാവം നേടിയവരും, ഭ്രമിച്ച് നിന്നെ അപമാനിക്കുന്നവരും—
പതന്തി നരകേ ഘോരേ ജായമാനാഃ പുനഃ പുനഃ ന തേഷാം നിഷ്കൃതിസ് തസ്മാദ് വിദ്യതേ നരകാര്ണവാത്
അവർക്കു ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ജനനം ലഭിക്കും; ആ നരകസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ അവർക്കു വഴിയില്ല.
യേ ദൂഷയന്തി ദുര്വൃത്താസ് ത്വാം ദേവ പുരുഷാധമാഃ യത്ര യത്ര ഭവേജ് ജന്മ മമ കര്മനിബന്ധനാത്
ദൈവമേ, ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ള, ഏറ്റവും താഴ്ന്ന മനുഷ്യർ നിന്നെ അപമാനിക്കുന്നിടത്തൊക്കെയും, എന്റെ കർമ്മഫലത്താൽ എവിടെയാണെങ്കിലും ഞാൻ ജനിച്ചാൽ,
തത്ര തത്ര ഹരേ ഭക്തിസ് ത്വയി ചാസ്തു ദൃഢാ സദാ ആരാധ്യ ത്വാം സുരാ ദൈത്യാ നരാശ് ചാന്യേ ഽപി സംയതാഃ
ഹരേ, അവിടെയൊക്കെയും എന്നിൽ ഉറച്ച ഭക്തി എന്നും നിലനില്ക്കട്ടെ. ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ, മറ്റുള്ളവരും, ആത്മസംയമനത്തോടെ നിന്നെ ആരാധിച്ചു പരമസിദ്ധി നേടി.
അവാപുഃ പരമാം സിദ്ധിം കസ് ത്വാം ദേവ ന പൂജയേത് ന ശക്നുവന്തി ബ്രഹ്മാദ്യാഃ സ്തോതും ത്വാം ത്രിദശാ ഹരേ
ദൈവമേ, പരമസിദ്ധി നേടിയവൻ നിന്നെ ആരാധിക്കാതിരിക്കും ആരാണ്? ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാർക്കും, ഹരേ, നിന്നെ സ്തുതിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
കഥം മാനുഷബുദ്ധ്യാഹം സ്തൌമി ത്വാം പ്രകൃതേഃ പരമ് തഥാ ചാജ്ഞാനഭാവേന സംസ്തുതോ ഽസി മയാ പ്രഭോ
പ്രകൃതിക്ക് അതീതനായ നിന്നെ മനുഷ്യബുദ്ധിയോടെ ഞാൻ എങ്ങനെ സ്തുതിക്കും? എന്നിരുന്നാലും, അജ്ഞാനത്താൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിച്ചു, പ്രഭോ.
തത് ക്ഷമസ്വാപരാധം മേ യദി തേ ഽസ്തി ദയാ മയി കൃതാപരാധേ ഽപി ഹരേ ക്ഷമാം കുര്വന്തി സാധവഃ
എനിക്ക് ദയയുണ്ടെങ്കിൽ, എന്റെ പാപം ക്ഷമിക്കണമേ. ഹരേ, പാപം ചെയ്താലും സദ്ഭവമുള്ളവർ ക്ഷമിക്കാറുണ്ട്.
തസ്മാത് പ്രസീദ ദേവേശ ഭക്തസ്നേഹം സമാശ്രിതഃ സ്തുതോ ഽസി യന് മയാ ദേവ ഭക്തിഭാവേന ചേതസാ സാങ്ഗം ഭവതു തത് സര്വം വാസുദേവ നമോ ഽസ്തു തേ
അതുകൊണ്ട്, ദേവന്മാരുടെ നാഥാ, ഭക്തിസ്നേഹത്തിൽ ഞാൻ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ ദയചെയ്യണം. ഭക്തിഭാവത്തോടെ മനസ്സിൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിച്ചതെല്ലാം പൂർണ്ണമാകട്ടെ. വാസുദേവാ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
ഇത്ഥം സ്തുതസ് തദാ തേന പ്രസന്നോ ഗരുഡധ്വജഃ ദദൌ തസ്മൈ മുനിശ്രേഷ്ഠാഃ സകലം മനസേപ്സിതമ്
അപ്പോൾ, അവൻ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ഗരുഡധ്വജനായ ഭഗവാൻ സന്തോഷത്തോടെ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം നൽകിയതായിരുന്നു, മഹാമുനികളേ.
യഃ സംപൂജ്യ ജഗന്നാഥം പ്രത്യഹം സ്തൌതി മാനവഃ സ്തോത്രേണാനേന മതിമാന് സ മോക്ഷം ലഭതേ ധ്രുവമ്
ആരു ജഗന്നാഥനെ ആരാധിച്ച്, ഈ സ്തോത്രം പ്രതിദിനം ഭക്തിയോടെ പാടുന്നുവോ, അവൻ നിർബന്ധമായി മോക്ഷം നേടും.
ത്രിസംധ്യം യോ ജപേദ് വിദ്വാന് ഇദം സ്തോത്രവരം ശുചിഃ ധര്മം ചാര്ഥം ച കാമം ച മോക്ഷം ച ലഭതേ നരഃ
വിദ്വാനും ശുദ്ധനും ആയവൻ ഈ ഉത്തമസ്തോത്രം ത്രിസന്ധ്യയിലും ജപിച്ചാൽ, ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, ഇഷ്ടങ്ങൾ, മോക്ഷം—ഇവയെല്ലാം ലഭിക്കും.
യഃ പഠേച് ഛൃണുയാദ് വാപി ശ്രാവയേദ് വാ സമാഹിതഃ സ ലോകം ശാശ്വതം വിഷ്ണോര് യാതി നിര്ധൂതകല്മഷഃ
ആർക്കെങ്കിലും ഈ സ്തോത്രം പാരായണം ചെയ്യുകയോ, കേൾക്കുകയോ, മറ്റുള്ളവർക്ക് ശ്രദ്ധയോടെ കേൾപ്പിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ പാപങ്ങൾ അകറ്റി വിഷ്ണുവിന്റെ ശാശ്വതലോകം പ്രാപിക്കും.
ധന്യം പാപഹരം ചേദം ഭുക്തിമുക്തിപ്രദം ശിവമ് ഗുഹ്യം സുദുര്ലഭം പുണ്യം ന ദേയം യസ്യ കസ്യചിത്
ഇത് ഭാഗ്യകരവും പാപനാശിനിയുമാണ്; ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന, മംഗളവും രഹസ്യവും അപൂർവവും പുണ്യമുള്ളതുമാണ്. ഇത് ഏവർക്കും നൽകാൻ പാടില്ല.
ന നാസ്തികായ മൂര്ഖായ ന കൃതഘ്നായ മാനിനേ ന ദുഷ്ടമതയേ ദദ്യാന് നാഭക്തായ കദാചന
നാസ്തികനു, മൂഢനു, കൃതഘ്നനു, അഹങ്കാരിയ്ക്ക്, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവർക്കു, ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കു—ഇത് ഒരിക്കലും നൽകരുത്.
ദാതവ്യം ഭക്തിയുക്തായ ഗുണശീലാന്വിതായ ച വിഷ്ണുഭക്തായ ശാന്തായ ശ്രദ്ധാനുഷ്ഠാനശാലിനേ
ഭക്തിയുള്ളവനും നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവനും വിഷ്ണുഭക്തനും ശാന്തനും വിശ്വാസത്തോടെ ആചരണം ചെയ്യുന്നവനും ഈ സ്തോത്രം ലഭിക്കണം.