ആസീത് കല്പേ സമുത്പന്നേ നഷ്ടേ സ്ഥാവരജങ്ഗമേ പ്രലീനാ ദേവഗന്ധര്വദൈത്യവിദ്യാധരോരഗാഃ
ഒരു പുതിയ കല്പം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, ചലനവുമില്ലാത്തതും എല്ലാം നശിച്ചപ്പോൾ, ദേവന്മാർ, ഗാന്ധർവന്മാർ, ദാനവന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, പാമ്പുകൾ എന്നിവരും ലയിച്ചു.
തമോഭൂതമ് ഇദം സര്വം ന പ്രാജ്ഞായത കിംചന തസ്മിഞ് ജാഗര്തി ഭൂതാത്മാ പരമാത്മാ ജഗദ്ഗുരുഃ
എല്ലാം ഇരുട്ടിൽ മൂടപ്പെട്ടു, ഒന്നും കാണാനാവാത്ത അവസ്ഥയിൽ, ആ സമയത്ത് ഭൂതാത്മാവും പരമാത്മാവും ലോകഗുരുവും ജാഗരൂകനായി നിലനിന്നു.
ശ്രീമാംസ് ത്രിമൂര്തികൃദ് ദേവോ ജഗത്കര്താ മഹേശ്വരഃ വാസുദേവേതി വിഖ്യാതോ യോഗാത്മാ ഹരിര് ഈശ്വരഃ
മഹത്വം നിറഞ്ഞവനും ത്രിമൂർത്തികളെ സൃഷ്ടിച്ച ദൈവവും ലോകത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയ മഹേശ്വരനും ആയവൻ, വാസുദേവൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്. അവൻ യോഗത്തിന്റെ ആത്മാവും ഹരിയും പരമേശ്വരനും ആകുന്നു.
സോ ഽസൃജദ് യോഗനിദ്രാന്തേ നാഭ്യമ്ഭോരുഹമധ്യഗമ് പദ്മകേശരസംകാശം ബ്രഹ്മാണം ഭൂതമ് അവ്യയമ്
യോഗനിദ്രയ്ക്ക് ശേഷം തന്റെ നാഭിയിൽ നിന്നു ഉദിച്ച കമലത്തിന്റെ നടുവിൽ, കമലത്തിന്റെ നാരുകൾപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, അക്ഷയനായ ബ്രഹ്മാവിനെ അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
താദൃഗ്ഭൂതസ് തതോ ബ്രഹ്മാ സര്വലോകമഹേശ്വരഃ പഞ്ചഭൂതസമായുക്തം സൃജതേ ച ശനൈഃ ശനൈഃ
ഇങ്ങനെ രൂപം കൊണ്ട ബ്രഹ്മാവ്, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെ മഹേശ്വരൻ, അഞ്ചു മൂലഘടകങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ എല്ലാ സൃഷ്ടികളും ക്രമേണ സൃഷ്ടിച്ചു.
മാത്രായോനീനി ഭൂതാനി സ്ഥൂലസൂക്ഷ്മാണി യാനി ച ചതുര്വിധാനി സര്വാണി സ്ഥാവരാണി ചരാണി ച
നാനാവിധ യോനികളിൽ നിന്നുള്ള, ദൃശ്യവും സൂക്ഷ്മവുമായ, ചലനമില്ലാത്തതും ചലിക്കുന്നതുമായ നാലു തരത്തിലുള്ള എല്ലാ ജീവികളും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
തതഃ പ്രജാപതിര് ബ്രഹ്മാ ചക്രേ സര്വം ചരാചരമ് സംചിന്ത്യ മനസാത്മാനം സസര്ജ വിവിധാഃ പ്രജാഃ
അതിനുശേഷം, സകല സൃഷ്ടികളുടെ കർത്താവായ ബ്രഹ്മാവ്, മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ നിന്ന് വിവിധ ജീവികളെയും ചലിക്കുന്നതും അചലവുമുള്ളതുമായ എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചു.
മരീച്യാദീന് മുനീന് സര്വാന് ദേവാസുരപിതൄന് അപി യക്ഷവിദ്യാധരാംശ് ചാന്യാന് ഗങ്ഗാദ്യാഃ സരിതസ് തഥാ
മരീചിയെയും മറ്റു എല്ലാ മുനിമാരെയും, ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും പിതൃവൃന്ദത്തെയും, യക്ഷന്മാരെയും വിദ്യാധരന്മാരെയും, ഗംഗാദി നദികളെയും മറ്റും ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു.
നരവാനരസിംഹാംശ് ച വിവിധാംശ് ച വിഹംഗമാന് ജരായൂന് അണ്ഡജാന് ദേവി സ്വേദജോദ്ഭേദജാംസ് തഥാ
മനുഷ്യരെ, കുരങ്ങുകളെയും സിംഹങ്ങളെയും വിവിധ പക്ഷികളെയും, ഗർഭത്തിൽ നിന്നുള്ളവരെയും മുട്ടയിൽ നിന്നുള്ളവരെയും, ദേഹത്ത് നിന്നുള്ള വിയർപ്പിൽ നിന്നുള്ളവരെയും, വിഭജനം വഴി ജനിക്കുന്നവരെയും, ദേവി, അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
ബ്രഹ്മ ക്ഷത്രം തഥാ വൈശ്യം ശൂദ്രം ചൈവ ചതുഷ്ടയമ് അന്ത്യജാതാംശ് ച മ്ലേച്ഛാംശ് ച സസര്ജ വിവിധാന് പൃഥക്
ബ്രാഹ്മണൻ, ക്ഷത്രിയൻ, വൈശ്യൻ, ശൂദ്രൻ എന്നിങ്ങനെ നാലു വർഗ്ഗങ്ങളെയും, വ്യത്യസ്തമായ അന്ത്യജന്മാരെയും വിദേശികളെയും വേർതിരിച്ച് ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടിച്ചു.
യത് കിംചിജ് ജീവസംജ്ഞം തു തൃണഗുല്മപിപീലികമ് ബ്രഹ്മാ ഭൂത്വാ ജഗത് സര്വം നിര്മമേ സ ചരാചരമ്
തൃണം, പുല്ല്, പുഴു, പുഴുക്കൾ തുടങ്ങി ജീവൻ ഉള്ളതെല്ലാം ബ്രഹ്മാവ് തന്നെ ആകി, ഈ ലോകത്തിലെ ചലിക്കുന്നതും അചലവുമായ എല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചു.
ദക്ഷിണാങ്ഗേ തഥാത്മാനം സംചിന്ത്യ പുരുഷം സ്വയമ് വാമേ ചൈവ തു നാരീം സ ദ്വിധാ ഭൂതമ് അകല്പയത്
തന്റെ വലതുവശത്ത് നിന്ന് പുരുഷനെയും ഇടതുവശത്ത് നിന്ന് സ്ത്രീയെയും ബ്രഹ്മാവ് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, താനേ രണ്ടായി വിഭജിച്ചു.
തതഃ പ്രഭൃതി ലോകേ ഽസ്മിന് പ്രജാ മൈഥുനസംഭവാഃ അധമോത്തമമധ്യാശ് ച മമ ക്ഷേത്രാണി യാനി ച
അതിനുശേഷം, ഈ ലോകത്ത് എല്ലാ ജീവികളും, താഴ്ന്നതും നടുവിലത്തതും ഉന്നതമായതുമായവയും, എന്റെ എല്ലാ നിലങ്ങളും, ദാമ്പത്യസംയോജനത്തിലൂടെ ജനിക്കുകയാണ്.
ഏവം സംചിന്ത്യ ദേവോ ഽസൌ പുരാ സലിലയോനിജഃ ജഗാമ ധ്യാനമ് ആസ്ഥായ വാസുദേവാത്മികാം തനുമ്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, ജലത്തിൽ ജനിച്ച ആ ദൈവം, ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി, വാസുദേവസ്വരൂപം സ്വീകരിച്ചു.
ധ്യാനമാത്രേണ ദേവേന സ്വയമ് ഏവ ജനാര്ദനഃ തസ്മിന് ക്ഷണേ സമുത്പന്നഃ സഹസ്രാക്ഷഃ സഹസ്രപാത്
അവൻ ധ്യാനിച്ച ഉടൻ തന്നെ, ജനാർദ്ദനൻ ആയ ദൈവം, ആയിരം കണ്ണുകളും ആയിരം കാലുകളും ഉള്ളവനായി ഉടൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
സഹസ്രശീര്ഷാ പുരുഷഃ പുണ്ഡരീകനിഭേക്ഷണഃ സലിലധ്വാന്തമേഘാഭഃ ശ്രീമാഞ് ശ്രീവത്സലക്ഷണഃ
ആയിരം തലകളുള്ള പുരുഷൻ, കമലപൂവിനെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, ജലത്തിൽ മേഘംപോലെയുള്ള കറുത്ത നിറത്തിൽ, മഹത്വം നിറഞ്ഞവനും ശ്രീവത്സം അടയാളമായവനും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അപശ്യത് സഹസാ തം തു ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ ആസനൈര് അര്ഘ്യപാദ്യൈശ് ച അക്ഷതൈര് അഭിനന്ദ്യ ച
ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് അപ്രതീക്ഷിതമായി അവനെ കണ്ടു, ഇരിപ്പിടം, അർഘ്യം, പാദ്യജലം, അക്ഷതം എന്നിവകൊണ്ട് ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു.
തുഷ്ടാവ പരമൈഃ സ്തോത്രൈര് വിരിഞ്ചിഃ സുസമാഹിതഃ തതോ ഽഹമ് ഉക്തവാന് ദേവം ബ്രഹ്മാണം കമലോദ്ഭവമ് കാരണം വദ മാം താത മമ ധ്യാനസ്യ സാംപ്രതമ്
ശാന്തമായ മനസ്സോടെ വിരിഞ്ചി ഉത്തമസ്തുതികൾ കൊണ്ട് അവനെ സ്തുതിച്ചു. തുടർന്ന് ഞാൻ കമലത്തിൽ ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിനോട് ചോദിച്ചു: 'എന്റെ ഈ ധ്യാനത്തിന് കാരണം എന്താണെന്ന് പറയൂ, പ്രിയനേ.'
ജഗദ്ധിതായ ദേവേശ മര്ത്യലോകൈശ് ച ദുര്ലഭമ് സ്വര്ഗദ്വാരസ്യ മാര്ഗാണി യജ്ഞദാനവ്രതാനി ച
'ലോകക്ഷേമത്തിനും, മനുഷ്യർക്കും അപൂർവമായി ലഭിക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗദ്വാരത്തിലേക്കുള്ള വഴികളും, യാഗം, ദാനം, വ്രതം എന്നിവയും'
യോഗഃ സത്യം തപഃ ശ്രദ്ധാ തീര്ഥാനി വിവിധാനി ച വിഹായ സര്വമ് ഏതേഷാം സുഖം തത്സാധനം വദ
'യോഗം, സത്യം, തപസ്സ്, വിശ്വാസം, വിവിധ തീർത്ഥങ്ങൾ എന്നിവയെ എല്ലാം വിട്ട്, സുഖം നേടാനുള്ള മാർഗ്ഗം എനിക്ക് പറയൂ.'
സ്ഥാനം ജഗത്പതേ മഹ്യാമ് ഉത്കൃഷ്ടം ച യദ് ഉച്യതേ സര്വേഷാമ് ഉത്തമം സ്ഥാനം ബ്രൂഹി മേ പുരുഷോത്തമ
സകല ലോകങ്ങളുടെയും നാഥനായോ, ഏറ്റവും ഉത്തമമായതും മഹത്തായതുമായ ആ സ്ഥലം എവിടെയാണ് എന്ന് ദയവായി എനിക്ക് പറയൂ, പരമപുരുഷനേ.
വിധാതുര് വചനം ശ്രുത്വാ തതോ ഽഹം പ്രോക്തവാന് പ്രിയേ ശൃണു ബ്രഹ്മന് പ്രവക്ഷ്യാമി നിര്മലം ഭുവി ദുര്ലഭമ്
സൃഷ്ടാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ഞാൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയനേ, കേൾക്കൂ ബ്രഹ്മനേ, ഭൂമിയിൽ വളരെ അപൂർവവും നിർമ്മലവുമായ ആ സ്ഥലം ഞാൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഉത്തമം സര്വക്ഷേത്രാണാം ധന്യം സംസാരതാരണമ് ഗോബ്രാഹ്മണഹിതം പുണ്യം ചാതുര്വര്ണ്യസുഖോദയമ്
എല്ലാ പുണ്യഭൂമികളിലും അതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം, ഭാഗ്യവാന്മാരുടെ സ്ഥലം, സാംസാരിക ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ സഹായിക്കുന്നതും, പശുക്കൾക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും ഉപകാരപ്രദവും, നാലു വർണങ്ങൾക്കും സന്തോഷം നൽകുന്നതുമാണ്.
ഭുക്തിമുക്തിപ്രദം നൄണാം ക്ഷേത്രം പരമദുര്ലഭമ് മഹാപുണ്യം തു സര്വേഷാം സിദ്ധിദം വൈ പിതാമഹേ
ആ ഭൂമി മനുഷ്യർക്കു ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു, അത്യന്തം അപൂർവവും മഹാപുണ്യവും എല്ലാവർക്കും സിദ്ധി നൽകുന്നതുമാണ്, പിതാമഹനേ.
തസ്മാദ് ആസീത് സമുത്പന്നം തീര്ഥരാജം സനാതനമ് വിഖ്യാതം പരമം ക്ഷേത്രം ചതുര്യുഗനിഷേവിതമ്
അവിടെ നിന്നാണ് ശാശ്വതമായ തീർത്ഥരാജാവായ, എല്ലാ കാലങ്ങളിലും പ്രശസ്തമായ, പരമമായ പുണ്യഭൂമി ഉദിച്ചുവന്നത്.
സര്വേഷാമ് ഏവ ദേവാനാമ് ഋഷീണാം ബ്രഹ്മചാരിണാമ് ദൈത്യദാനവസിദ്ധാനാം ഗന്ധര്വോരഗരക്ഷസാമ്
ആ സ്ഥലം എല്ലാ ദേവന്മാരും, ഋഷിമാരും, ബ്രഹ്മചാരിമാരും, ദാനവന്മാരും, ദൈത്യന്മാരും, സിദ്ധന്മാരും, ഗന്ധർവന്മാരും, പാമ്പുകളും, രാക്ഷസന്മാരും ആരാധിക്കുന്നു.
നാഗവിദ്യാധരാണാം ച സ്ഥാവരസ്യ ചരസ്യ ച ഉത്തമഃ പുരുഷോ യസ്മാത് തസ്മാത് സ പുരുഷോത്തമഃ
പാമ്പുകൾക്കും വിദ്യാധരന്മാർക്കും, ചലിക്കുന്നവർക്കും അചലന്മാർക്കും അതാണ് ആരാധ്യമായത്; കാരണം പരമപുരുഷൻ അവിടെ വസിക്കുന്നതിനാൽ, അവനെ പരമപുരുഷൻ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
ദക്ഷിണസ്യോദധേസ് തീരേ ന്യഗ്രോധോ യത്ര തിഷ്ഠതി ദശയോജനവിസ്തീര്ണം ക്ഷേത്രം പരമദുര്ലഭമ്
ദക്ഷിണ കടലിന്റെ തീരത്ത് ഒരു വലിയ ആൽമരം നിലകൊള്ളുന്നു; അവിടെയാണ് പത്ത് യോജന വീതിയിലുള്ള അത്യന്തം അപൂർവമായ പുണ്യഭൂമി സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.
യസ് തു കല്പേ സമുത്പന്നേ മഹദുല്കാനിബര്ഹണേ വിനാശം നൈവമ് അഭ്യേതി സ്വയം തത്രൈവമ് ആസ്ഥിതഃ
യാരെങ്കിലും ഒരു കല്പാരംഭത്തിൽ അവിടെ സ്ഥിരമായി പാർക്കുന്നവനായാൽ, മഹാപ്രളയം വന്നാലും അവൻ നശിക്കുകയില്ല.
ദൃഷ്ടമാത്രേ വടേ തസ്മിംശ് ഛായാമ് ആക്രമ്യ ചാസകൃത് ബ്രഹ്മഹത്യാത് പ്രമുച്യേത പാപേഷ്വ് അന്യേഷു കാ കഥാ
ആ ആൽമരത്തെ കണ്ട്, അതിന്റെ നിഴലിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും നിൽക്കുമ്പോൾ പോലും ബ്രഹ്മഹത്യാപാപത്തിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും; മറ്റുപാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടതില്ല.